III SA/Kr 1248/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Marta Kisielowska (spr.) Protokolant Starszy Referent Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 czerwca 2024 r., nr WP-VII.8641.65.2024 w przedmiocie utraty prawa do stypendium oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 14 czerwca 2024 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nowego Sącza z 2 kwietnia 2024 r. orzekającą o utracie przez M. M. (obecnie S., dalej: "skarżąca") prawa do stypendium od 23 marca 2024 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 475, dalej: "ustawa o promocji zatrudnienia"), § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r.w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz. U. z 2009.142.1160 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie prawnym i faktycznym. Decyzją z 8 marca 2022 r. skarżąca została uznana za osobę bezrobotną z dniem 8 marca 2022 r. Wnioskiem z 12 stycznia 2024 r. Zespół [...] zwrócił się do Urzędu Pracy w Nowym Sączu o zorganizowanie stażu dla osoby bezrobotnej w Zespole [...] na stanowisku opiekunki przez okres sześciu miesięcy. Pismem z 18 stycznia 2024 r. poinformowano Dyrektora Zespołu [...] o pozytywnym rozpatrzeniu wniosku o staż. Pismem z 22 stycznia 2024 r. zwrócono się o skierowanie skarżącej na staż. Decyzją z 19 lutego 2024 r. Prezydent Miasta Nowego Sącza przyznał skarżącej stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku - 1790,30 zł miesięcznie w okresie odbywania stażu od dnia 1 lutego 2024 r. Z programu wynika, że skarżąca ma odbywać staż od 1 lutego 2024 r. do 31 lipca 2024 r., na stanowisku opiekunka w żłobku/klubiku dziecięcym. W zakresie zadań zawodowych wskazano: opieka nad dzieckiem do lat 3, pomoc w organizacji zajęć opiekuńczych, pomoc w czynnościach pielęgnacyjnych dzieci, karmienie dzieci, przebieranie, przewijanie, wysadzanie na nocnik, usypianie, leżakowanie, opieka podczas wychodzenia na plac zabaw, obserwacja stanu zdrowia dziecka, współpraca z personelem i rodzicami, dbałość o bezpieczeństwo dzieci. Po odbytym stażu stażysta nabędzie umiejętności wykonywania pracy na stanowisku opiekuna dziecka do lat 3 oraz doświadczenie w opiece nad dzieckiem. 30 stycznia 2024 r. podpisano porozumienie pomiędzy Zespołem [...] w N. a Sądeckim Urzędem Pracy w Nowym Sączu w sprawie warunków realizacji i finansowania stażu. 7 marca 2024 r. skarżąca skontaktowała się z placówką i poinformowała, że uległa wypadkowi w miejscu odbywania stażu, będzie na zwolnieniu lekarskim przez okres dwóch tygodni. Poinformowano skarżącą, że w przypadku przedłużającej się nieobecności może złożyć wniosek o przeniesienie stażu. Z notatki służbowej z 20 marca 2024 r. wynika, że Dyrektor Zespołu [...] skontaktowała się z Sądeckim Urzędem Pracy i poinformowała, że skarżąca otrzymała kolejne zwolnienie lekarskie do 26 kwietnia 2024 r. i w związku z tym złoży wniosek o pozbawienie skarżącej stażu z uwagi na przedłużającą się nieobecność, która wyklucza zrealizowanie programu stażu. Pismem z 21 marca 2024 r. Zespół [...] w N. zwrócił się do Sądeckiego Urzędu Pracy o przerwanie odbywania stażu. Skarżąca odbywała staż od 1 lutego 2024 r., w dniu 7 marca 2024 r. uległa wypadkowi w pracy, od tego dnia przebywa na zwolnieniu lekarskim. Równocześnie, z relacji skarżącej wynika, że uraz jest poważny i skutkuje dłuższym brakiem możliwości realizacji programu stażu. Złożono wniosek o przerwanie stażu od 23 marca 2024 r. Pismem z 26 marca 2024 r. Sądecki Urząd Pracy poinformował Zespół [...] o pozbawieniu skarżącej możliwości kontynuowania stażu od dnia 23 marca 2024 r. z powodu usprawiedliwionej nieobecności uniemożliwiającej zrealizowanie programu stażu. Decyzją z 2 kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta Nowego Sącza orzekł o utracie przez skarżącą prawa do stypendium od 23 marca 2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca została pozbawiona z dniem 23 marca 2024 r. możliwości kontynuowania stażu z powodu usprawiedliwionej nieobecności, uniemożliwiającej zrealizowanie stażu, a stypendium przysługuje bezrobotnemu wyłącznie w czasie odbywania stażu. W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia oraz art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez ich przedwczesne zastosowanie i przyjęcie, że uzyskanie zwolnienia lekarskiego przez skarżącą w trakcie odbywania stażu spowodowało brak możliwości realizacji programu stażu i w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do stypendium, podczas gdy przerwa w odbywaniu stażu spowodowana zwolnieniem lekarskim nie wpłynie na realizację programu stażu, ponieważ wiele spośród zadań w ramach programu stażu było już zrealizowane, a dalszy program stażu może być kontynuowany po zakończeniu zwolnienia lekarskiego; - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez brak wysłuchania bezrobotnego, co do możliwości kontynuacji stażu po ustaniu zwolnienia lekarskiego oraz zrealizowania całego programu stażu, który jest elementem niezbędnym postępowania w sprawie pozbawienia możliwości kontynuowania stażu; - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji spowodowało utratę przez skarżącą prawa do stypendium; - naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przez przyjęcie, iż sam fakt pozostawania osoby na zwolnieniu lekarskim w trakcie odbywania stażu, uniemożliwia zrealizowanie programu stażowego po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, a tym samym zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony; brak zasięgnięcia zdania skarżącej w przedmiocie możliwości kontynuacji programu stażowego po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, a przed ustaniem terminu trwania stażu; brak wyjaśnienia obiektywnej możliwości zrealizowania całego programu stażowego, mimo czasowej niedyspozycji skarżącej i przy uwzględnianiu wypełnienia przez skarżącą znacznej części programu stażowego. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy i utrzymanie prawa skarżącej do stypendium. Decyzją z 14 czerwca 2024 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Nowego Sącza. Organ wskazał, że podniesiona w odwołaniu kwestia umowy stażowej nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, przedmiotem jest bowiem pozbawienie skarżącej prawa do stypendium. Skarżąca nie kwestionuje, że nie odbywała stażu, skoro zatem odpadła przesłanka przyznania skarżącej stypendium w postaci odbywania stażu, zasadne było pozbawienie skarżącej prawa do stypendium. Organ zwrócił uwagę, że przyczyny zaprzestania odbywania stażu pozostają bez wpływu i bez znaczenia dla oceny zasadności wstrzymania wypłaty stypendium. Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia, starosta na wniosek organizatora stażu lub z urzędu po zasięgnięciu opinii organizatora i wysłuchaniu bezrobotnego, może pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu w przypadku usprawiedliwionej nieobecności uniemożliwiającej realizację programu stażu. Organ podniósł, że skarżąca przebywała na zwolnieniu nieprzerwanie od 7 marca 2024 r. do 24 maja 2024 r., tym samym organ I instancji prawidłowo orzekł o utracie prawa do stypendium. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia oraz art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez ich przedwczesne zastosowanie polegające na przyjęciu, że uzyskanie zwolnienia lekarskiego przez skarżącą w trakcie odbywania stażu spowodowało brak możliwości realizacji programu stażu, w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do stypendium, podczas gdy przerwa w odbywaniu stażu spowodowana zwolnieniem lekarskim nie wpłynie na realizację programu stażu, ponieważ wiele zadań określonych w programie stażu zostało już zrealizowane, a dalszy program stażu może być kontynuowany po zakończeniu zwolnienia; - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia poprzez brak wysłuchania bezrobotnego, co do możliwości kontynuacji stażu po ustaniu zwolnienia lekarskiego oraz zrealizowania całego programu stażu, który jest elementem niezbędnym postępowania w sprawie pozbawienia możliwości kontynuowania stażu; - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji spowodowało utratę przez skarżącą prawa do stypendium z dniem 23.03.2024 r., mimo iż ustawodawca przewidział możliwość przerwy w odbywaniu stażu spowodowanej chorobą, przy zachowaniu prawa do stypendium; - naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przez przyjęcie, iż sam fakt pozostawania osoby na zwolnieniu lekarskim w trakcie odbywania stażu, uniemożliwia zrealizowanie programu stażowego po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, a tym samym zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony; brak zasięgnięcia zdania skarżącej w przedmiocie możliwości kontynuacji programu stażowego po zakończeniu zwolnienia lekarskiego, a przed ustaniem terminu trwania stażu; brak wyjaśnienia obiektywnej możliwości zrealizowania całego programu stażowego, mimo czasowej niedyspozycji skarżącej i przy uwzględnianiu wypełnienia przez skarżącą znacznej części programu stażowego. W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i utrzymanie prawa do stypendium. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z 2 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu podtrzymał zarzuty skargi i ich uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona zgodna z prawem, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. W sprawie bezsporny był stan faktyczny. Skarżąca od 1 lutego 2024 r. odbywała staż w Zespole [...] w N. Uległa wypadkowi i przebywała na zwolnieniu lekarskim od 7 marca 2024 r. co najmniej do 24 maja 2024 r. Decyzją z 19 lutego 2024 r. Prezydent Miasta Nowego Sącza przyznał skarżącej w okresie odbywania stażu stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku. Okolicznością sporną była ocena, czy w sytuacji przebywania przez skarżącą na zwolnieniu lekarskim od 7 marca do co najmniej 24 maja 2025 r. (w dacie orzekania przez organ II instancji), skarżąca powinna przez cały okres pobierać stypendium stażowe z uwagi na okoliczność, że jej nieobecność była usprawiedliwiona, czy też z uwagi na czas trwania nieobecności, skarżąca nie ma możliwości zrealizowania programu stażu, powinna zostać pozbawiona możliwości kontynuowania stażu, a skoro stypendium przysługuje bezrobotnemu w okresie faktycznego odbywania stażu, skarżąca powinna zostać pozbawiona prawa do stypendium. Jak stanowi art. 53 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia, starosta może skierować bezrobotnych do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2024 r. poz. 90, 1243, 1674 i 1871). Zgodnie z art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia starosta na wniosek bezrobotnego odbywającego staż lub z urzędu może rozwiązać z organizatorem umowę o odbycie stażu w przypadku nierealizowania przez organizatora programu stażu lub niedotrzymywania warunków jego odbywania, po wysłuchaniu organizatora stażu. § 9 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że starosta na wniosek organizatora lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii organizatora i wysłuchaniu bezrobotnego, może pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu w przypadku: 1) nieusprawiedliwionej nieobecności podczas więcej niż jednego dnia stażu; 2) naruszenia podstawowych obowiązków określonych w regulaminie pracy, w szczególności stawienia się do odbycia stażu w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, narkotyków lub środków psychotropowych lub spożywania w miejscu pracy alkoholu, narkotyków lub środków psychotropowych; 3) usprawiedliwionej nieobecności uniemożliwiającej zrealizowanie programu stażu. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa. Bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są obowiązani do przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2780 oraz z 2024 r. poz. 1871), albo wydruku zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy. Nieprzedstawienie odpowiednio zaświadczenia lekarskiego albo wydruku zaświadczenia lekarskiego w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy (ust. 2). Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2015 r. (I OSK 92/14), zgodnie z którym należy przyjąć, że skoro w świetle art. 53 ust. 6 ustawy ustawowym warunkiem przyznania stypendium było rozpoczęcie odbywania stażu, to nieodbywanie stażu przez bezrobotnego daje podstawę pozbawienia prawa do stypendium. Sąd podziela również pogląd wyrażony w powołanym wyroku NSA, zgodnie z którym w toku kontroli decyzji o pozbawieniu prawa do stypendium, konieczna jest również ocena, czy zaistniały zdarzenia skutkujące zakończeniem stażu. Zaznaczyć należy, że zawarty w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, instrument aktywizacji bezrobotnych w formie odbywania stażu pracy, skierowany jest do osób, które dobrowolnie postanowiły zarejestrować się jako osoby bezrobotne w tym celu, by korzystać ze wsparcia oferowanego przez urzędy pracy. Tym samym, osoby takie przyjęły na siebie obowiązek uczestniczenia w działaniach mających na celu zmianę ich sytuacji życiowej i poddały się ustalonym w ustawie regułom. Celem aktywizacji bezrobotnych w formie odbywania stażu pracy jest realizacja programu stażu, do którego zobowiązuje się zarówno osoba skierowana, jak i organizator stażu (pracodawca) (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 grudnia 2013 r., IV SA/Wr 576/13). W sytuacji, gdy odbywanie stażu jest niemożliwe z przyczyn niezawinionych przez osobę bezrobotną, np. usprawiedliwionej nieobecności i organizator stażu nie może realizować programu stażu, to wówczas starosta może pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu, bądź na wniosek organizatora bądź z urzędu. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że z uwagi na przedłużającą się usprawiedliwioną nieobecność skarżącej brak było możliwości zrealizowania programu stażu. Należy bowiem wskazać, że skarżąca miała odbywać staż przez okres sześciu miesięcy - od 1 lutego 2024 r. do 31 lipca 2024 r., a od 7 marca 2024 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. W rezultacie, skarżąca wykonywała obowiązki przewidziane w programie stażu przez okres miesiąca i siedmiu dni (k. 27-28 akt administracyjnych). Tymczasem, staż w żłobku zakładał uzyskanie przez skarżącą przygotowania do wykonywania pracy opiekunki w żłobku oraz innych umiejętności związanych z opieką nad dzieckiem. Zgodnie z zakresem zadań zawodowych (k. 52 akt administracyjnych), skarżąca miała nabyć umiejętności praktyczne niezbędne do wykonywania pracy na stanowisku opiekunka w żłobku/klubie dziecięcym w zakresie: czynności pielęgnacyjnych (toaleta dzieci, przebieranie pampersów, sadzanie na nocnik, mycie itp.), pomocy opiekunom w prowadzeniu zajęć opiekuńczych, kontaktu z dziećmi- dostrzegania indywidualnych potrzeb dziecka i zaspokajania ich, przygotowania dzieci do leżakowania (pomoc w rozbieraniu i ubieraniu dzieci), opieki nad dziećmi podczas wychodzenia na plac zabaw, dbałości o bezpieczeństwo dzieci w czasie pobytu w żłobku, obserwacji stanu zdrowia dziecka, współpracy z personelem żłobka i rodzicami. Podkreślić należy, że program stażu zakładał rozłożony w czasie proces nabywania umiejętności niezbędnych do wykonywania pracy w charakterze opiekunki w żłobku – w szczególności doświadczenia i czasu wymaga nabycie umiejętności dostrzegania potrzeb małego dziecka, umiejętności ich zaspokajania, czy oceny jego stanu zdrowia. Skoro, skarżąca odbywała staż od 1 lutego do 7 marca 2024 r., staż miał obejmować okres sześciu miesięcy, a od 7 marca do 24 maja 2024 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, to zasadnie przyjęto, że program stażu nie może być zrealizowany z uwagi na przedłużającą się nieobecność w pracy skarżącej. Nawet bowiem, gdyby skarżąca po 24 maja 2024 r. wróciła do pracy, trudno uznać, że istniałaby szansa na zrealizowanie programu stażu, skoro jego czas trwania zostałby skrócony prawie o połowę. Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy zgodzić się należało z oceną organu odwoławczego, według którego okres niezdolności skarżącej do pracy w związku z chorobą wskazywał, iż skarżąca nie zrealizuje programu stażu i nie nabędzie przygotowania do samodzielnej pracy na stanowisku opiekunki w żłobku. W rezultacie, w ocenie Sądu w sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w § 9 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, starosta na wniosek organizatora lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii organizatora i wysłuchaniu bezrobotnego, może pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu w przypadku w przypadku usprawiedliwionej nieobecności uniemożliwiającej zrealizowanie programu stażu. W sprawie organizator złożył wniosek o pozbawienie skarżącej możliwości odbywania stażu, umożliwiono skarżącej wypowiedzenie się w kwestii możliwości kontynuowania stażu (k. 25, k. 23, k. 22). Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów braku wysłuchania skarżącej – w ocenie Sądu organy zapewniły skarżącej możliwość wypowiedzenia się, wysłuchały skarżącą (co znalazło odzwierciedlenie notatkach służbowych), a zatem w ocenie Sądu można stwierdzić, że wymóg określony w § 9 ust. 2 rozporządzenia został spełniony, zwłaszcza, że skarżąca przebywała w tym czasie na zwolnieniu lekarskim, więc trudno byłoby wymagać od skarżącej stawiennictwa w siedzibie organu. Podnieść ponadto należy, że skarżąca nie wskazała, jakie okoliczności chciałaby podnieść w czasie ewentualnego wysłuchania po zakończeniu zwolnienia, a których nie podniosła w czasie rozmów z pracownikami organu. Zwrócić należy uwagę, że z punktu widzenia przepisów ustawy o promocji zatrudnienia (art. 53 ust. 6), dla pobierania stypendium znaczenie ma okoliczność faktycznego odbywania stażu. W niniejszej sprawie zasadnie organ pozbawił skarżącą możliwości kontynuowania stażu od 23 marca 2024 r. z uwagi na brak możliwości zrealizowania programu stażu spowodowanej usprawiedliwioną nieobecnością skarżącej, w konsekwencji – z uwagi na brak odbywania stażu przez skarżącą - zasadne było orzeczenie o utracie przez skarżącą prawa do stypendium. Sąd nie podziela podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 80 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia stanowiącego, że bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego razie choroby i macierzyństwa. Z powołanego przepisu wynika bowiem, że w razie niezdolności do pracy z powodu choroby bezrobotny zachowuje prawo do stypendium, pod warunkiem że następuje to w okresie "odbywania stażu". Prawo do stypendium nie przysługuje gdy doszło do zakończenia stażu w związku z "pozbawieniem bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu" - w trybie przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 80 ust. 1 cyt. ustawy, bezrobotny zachowuje prawo do stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający "w okresie odbywania stażu". Tymczasem w rozpatrywanym przypadku taka sytuacja nie zaistniała, gdyż doszło do skutecznego zakończenia stażu, konsekwencją czego było wydanie decyzji o utracie prawa do stypendium (por. wyrok NSA I OSK 92/14, jw.). Równocześnie, zaznaczyć należy, że do czasu pozbawienia skarżącej możliwości kontynuowania stażu, skarżąca pobierała stypendium. Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, z prawidłowym zastosowaniem prawa materialnego, a w konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.