II SA/Ka 2543/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys, , , po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. A.– C. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1574/02 w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela p o s t a n a w i a odrzucić skargę Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącej na decyzję Ś. Kuratora Oświaty z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzje Prezydenta Miasta S. z dnia [...] – akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego. Sąd stanął bowiem na stanowisku, że rozstrzygnięcia te odpowiadają prawu, gdyż wykazane zostały kwalifikacje skarżącej do nauczania chemii wynikające z ukończenia przez nią wyższych studiów magisterskich z przygotowaniem pedagogicznym w tym zakresie. W świetle faktu, iż skarżąca nie legitymuje się dokumentem potwierdzającym ukończenie studiów na kierunku zbliżonym do nauczanego obecnie przedmiotu – matematyki – za chybione uznał jej żądanie wpisania w kwestionowanym akcie kwalifikacji do nauczania tegoż przedmiotu oraz chemii w gimnazjach i szkołach ponadgimnazjalnych. Dlatego skargi nie uwzględnił. Odpis tegoż orzeczenia został doręczony skarżącej w dniu [...]. W dniu [...] skarżąca nadała w placówce pocztowej skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania zakończonego opisanym powyżej wyrokiem. W jej motywach oraz w piśmie uzupełniającym z dnia [...] domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie decyzji Ś. Kuratora Oświaty z dnia [...] powołała się na podstawę z art. 403 § 2 k.p.a. Wskazała na treść świadectwa Studium Pedagogicznego poświadczającego uzyskanie przez nią kwalifikacji pedagogicznych do nauczania przedmiotów ogólnokształcących, których potwierdzenia w ostateczności się domagała. Podała, iż do tej konkluzji doszła po przeanalizowaniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku. W jej ocenie przywołany dokument poprzednio był potraktowany wybiórczo, podczas gdy ma decydujące znaczenie dla wyniku sprawy. W konsekwencji czego wycofała się z żądania potwierdzenia kwalifikacji do nauczania matematyki, na korzyść przedmiotów ogólnokształcących. Naprowadziła, iż z powodu nieznajomości prawa nie mogła wcześniej skorzystać z tej wiedzy i zmodyfikować żądania. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko merytoryczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że z dniem 1 stycznia 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( p. art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zaś sądownictwo administracyjne stało się dwuinstancyjne, przy czym w pierwszej instancji orzekają wojewódzkie sądy administracyjne ( p. art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). Stosownie do brzmienia art. 97 § 1 i art. 103 powyższej ustawy Przepisy wprowadzające...oraz art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez tutejszy sąd na podstawie przepisów tej ostatniej ustawy. Jak głosi art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Instytucja wznowienia postępowania jest więc nadzwyczajnym trybem kontroli, stąd przepisy ją regulujące wymagają ścisłej interpretacji. Normy przywołanej powyżej ustawy wskazują na dwuetapowość postępowania wznowieniowego. Pierwszym z nich jest badanie na posiedzeniu niejawnym dopuszczalności wznowienia, a więc kontrola czy skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia i czy zachowany został termin do jej wniesienia (art. 280 § 1 ). W razie braku takiej podstawy i niezachowania terminu Sąd skargę odrzuca, w przeciwnym wypadku wyznacza rozprawę. Dalszą fazą jest badanie skargi na rozprawie, podczas którego rozstrzyga się ponownie o dopuszczalności wznowienia i zachowaniu terminu do wniesienia skargi o wznowienie oraz ewentualnie rozpoznaje sprawę na nowo. Skarga o wznowienie postępowania winna czynić zadość warunkom pisma procesowego, zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia wniosku oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia ( art. 279 ). Po myśli art. 282 § 1 cytowanej ustawy Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Oznacza to, że na każdym etapie postępowania wywołanego skargą o wznowienie postępowania, Sąd działa wyłącznie na wniosek, nie podejmuje więc jakichkolwiek działań z urzędu. Związany jest zatem m.in. podaną podstawą wznowienia. W tej materii skarżąca wyraźnie wskazała przepis art. 403 § 2 k.p.c.. Tej podstawie odpowiada obecnie podstawa uregulowana w art. 273 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wedle jego brzmienia można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W przekonaniu obecnego składu Sądu będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania nie zawiera tak sprecyzowanej ustawowej podstawy wznowienia. Jakkolwiek bowiem powoduje się na taką przesłankę, to niepodobna przyjąć, by skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu cytowanego powyżej przepisu. Co prawda podczas badania wstępnego nie jest dopuszczalna ocena zasadności powołanej podstawy wznowienia i jej istnienia, lecz w toku tego badania rzeczą sądu jest ustalenie czy twierdzenia wniosku będą stanowiły ustawową podstawę wznowienia ( tak Jan Krajewski w Kodeksie postępowania cywilnego z komentarzem pod red. Jerzego Jodłowskiego i Kazimierza Piaseckiego, Warszawa 1989 r., str. 677 i Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 29 stycznia 1968 r., sygn. akt I CZ 122/67, OSNCP z 1968 r., nr 8-9, poz. 154). Takie stanowisko zajmował także Naczelny Sąd Administracyjny w poprzednim stanie prawnym ( p. niepublikowane postanowienia z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt II SA/Ka 2454/00, z dnia 8 października 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 1855/01, z dnia 8 września 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1276/03). Te wywody można przenieść na grunt obecnego postępowania, skoro nie ma wyraźnych różnic pomiędzy tymi instytucjami. Konkludując nie czyni zadość ustawowemu wymogowi jedynie wskazanie przepisu zawierającego podstawę wznowienia, gdyż konieczne jest nadto jej uzasadnienie oraz uprawdopodobnienie dopuszczalności wznowienia, przez co należy rozumieć m.in. takie przedstawienie podstawy wznowienia, które w oczywisty sposób nie pozwala na negatywną ocenę jej istnienia. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza jeszcze, iż wniosek opiera się na ustawowej podstawie wznowienia ( op. cit.). Trzeba w tym miejscu wskazać, że okoliczność podana w skardze jako podstawa wznowienia nie jest okolicznością nową, gdyż już z jej treści w oczywisty sposób wynika, iż była znana skarżącej przed wydaniem zaskarżonego wyroku. Skarżąca nie wykazała także, że nie mogła na nią się powołać we wcześniejszym postępowaniu. Nie nadaje się do zaaprobowania wywód skarżącej zasądzający się na odmiennej ocenie świadectwa Studium Pedagogicznego, czy położeniu innych akcentów na jego treść. Te kwestie bowiem nie mogą przemawiać za wypełnieniem normy art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji czego Sąd wyraża ostrożny pogląd, iż okoliczność ta nie mogłaby mieć wpływu na treść zaskarżonego wyroku. Przy czym trzeba wyjaśnić, iż dokonana obecnie analiza treści skargi nie stanowi oceny zasadności powołanej podstawy wznowienia, lecz jedynie ocenę wynikającą ze sposobu jej prezentacji. Na marginesie, wywody zawarte w pismach skarżącej prowadzą do konstatacji, iż w niedopuszczalny sposób polemizuje ona z prawomocnym orzeczeniem Sądu, a to nie jest celem instytucji wznowienia postępowania. Nieznajomość prawa, jaką podnosi skarżąca, która zresztą jako uzasadnienie nie przystaje do tezy, nie pozwala na obronę stanowiska o konieczności wznowienia postępowania, tym bardziej, gdy zważyć na ugruntowane stanowisko orzecznictwa, wedle którego nawet zmiana interpretacji przepisów prawa nie jest wystarczającą przesłanką wznowienia postępowania. Z tych przyczyn skarga o wznowienie postępowania sprecyzowanego na wstępie okazała się niedopuszczalna i dlatego na mocy art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu. su.