II SA/Gd 3026/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędzia WSA Wanda Antończyk, Protokolant Katarzyna Gross, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i N. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 października 2002r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia 5 września 2002 r., na podstawie art. 83 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, 80 ust. 1 pkt 1, art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) i art. 104 ust. 1 K.p.a., nakazał M. i N. Ł. rozbiórkę domku letniskowego o wymiarach zabudowy 5,10 m x 4,30 m wybudowanego samowolnie w 1982 r. na terenie działki nr [...] w P.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż na podstawie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 4 września 2002r. na terenie działki nr [...] w P. oraz zebranych materiałów dowodowych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego ustalono, iż przedmiotowy obiekt to podpiwniczony, parterowy budynek z poddaszem użytkowym oraz dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, otynkowany. Budynek ten został wybudowany w 1982 r. bez wymaganej przepisami prawa decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji wskazał również, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonego uchwałą GRN w S., nr [...] z dnia 29 września 1989 r. (Dz.Urz. Woj. Gd. Nr. 26, poz. 188) działka nr [...] w P. przeznaczona jest pod uprawy rolne. PINB w K. wskazał, że skoro przedmiotowy obiekt budowlany zrealizowany został bez pozwolenia na budowę oraz na terenie nieprzeznaczonym pod inwestycje, to uzasadnione było rozstrzygnięcie sprawy na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 cytowanego wyżej Prawa budowlanego z 1974 r. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli małż. M. i N. Ł., zarzucając naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., art. 6, 8, 33 i 35 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym, art. 29 ust.1, art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. –Prawo budowlane, oraz art. 7, 8, 9, 10, 40 § 1 w związku z art. 42 § 1 i art. 28 K.p.a., domagając się jej uchylenia. Odwołujący się, kwestionowali kompetencje organu nadzoru budowlanego do wydania przedmiotowej decyzji oraz wskazywali, że przy ocenie legalności istnienia obiektu budowlanego winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w czasie realizacji tego obiektu budowlanego. W ocenie odwołujących się podstawą do wydania nakazu rozbiórki, w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., mogły być wyłącznie ustalenia planu obowiązującego w czasie budowy. Z tych też przyczyn bezpodstawne było odwołanie się do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w 1989 r. dla Gminy S.. M. i N. Ł. przytoczyli wybrane orzeczenia sądów administracyjnych, potwierdzające ich tezę, iż brak planów oznacza, iż zabudowa nie była sprzeczna z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucono również Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K., że pominął zupełnie kwestię wyjaśnienia rzeczywistego przeznaczenia przedmiotowego obiektu, który pomimo błędnego nazwania go "domkiem letniskowym", spełnia funkcję gospodarczą, czyli wypełnia znamiona art. 29 ust. 1a Prawa budowlanego. Nadto odwołujący wskazali na naruszenie zasad postępowania administracyjnego, to jest art. 7, 8, 9, 10 K.p.a. oraz przepisów o doręczeniu przesyłki. W ocenie M. i N. Ł. zbiorowe doręczenie im korespondencji w niniejszej sprawie, w przypadku gdy każde z nich jest stroną, prowadzi do tego, że brak było prawidłowego, odrębnego doręczenia osobom fizycznym, nadto jedno z nich nie brało udziału w wizji lokalnej, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Strony stwierdziły także, że organ wszczynając postępowanie administracyjne w jednej sprawie, a następnie na koniec postępowania wdając dwie odrębne decyzje dotyczące dwóch różnych obiektów postąpił niezgodnie z przepisami K.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 października 2002 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2, art. 80 ust. 2 pkt 2, art. 83 ust.2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując podstaw prawnych do jej zmiany lub uchylenia. Organ drugiej instancji w całej rozciągłości podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Natomiast w odpowiedzi na zarzuty strony organ wskazał, że zasadnicze znaczenie dla oceny legalności istnienia domku letniskowego mają przepisy prawa obowiązujące w dacie jego realizacji, Ustawa Prawo budowlane z 1974r., które to przepisy wymagały obligatoryjnie uzyskania pozwolenia na budowę dla tego rodzaju obiektu budowlanego (por. art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Ponadto realizacja takiego obiektu mogła nastąpić jedynie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym (por. art. 3). Nadto organ wyjaśnił, iż niniejszy obiekt budowlany nie został zakwalifikowany zgodnie z art. § 44 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego jako obiekt budowlany zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem jak ustalono, nie spełnia on funkcji inwentarskiej, czy gospodarskiej i nie jest zlokalizowany na terenie istniejącej zagrody. W ocenie organu jest to domek letniskowy, co potwierdza między innymi protokół z dnia 4 września 2002 r, potwierdzony podpisem M. Ł.. Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami postępowania, gdyż strony miały zapewniony czynny udział w każdej jego fazie, składały w jego toku szereg pism i wniosków. PWINB wyjaśnił stornie, iż rozpatrzenie wniosku o odroczenie rozbiórki, w myśl art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. może nastąpić wyłącznie w odrębnym postępowaniu administracyjnym. M. i N. małżeństwo Ł. wnieśli skargę do Sądu, w której ponawiając zarzuty odwołania wskazywali, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżący wywodzili, że: • skoro przedmiotowy obiekt wybudowany został w 1982 r., to winny mieć do niego zastosowanie przepisy obowiązujące w okresie jego budowy, • Brak planu w okresie realizacji tego obiektu budowlanego jest podstawą do przyjęcia, iż dopuszczalna była realizacja tego obiektu budowlanego • Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są natomiast ustalenia aktualnie obowiązującego planu miejscowego. Skarżący ponowili zarzuty odwołania, iż zrealizowany przez nich obiekt nie jest domkiem letniskowym, tylko obiektem gospodarczym związanym z produkcja rolną oraz wskazywali, że naruszenie przepisów o doręczaniu decyzji powinno prowadzić do uwzględnienia ich skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do konkretnych zarzutów skargi, wyraził pogląd, iż niemożliwe było w niniejszej sprawie, zastosowanie art. 49 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., bowiem przepis ten, stosuje się tylko do obiektów wybudowanych po wejściu w życie tego prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z wyjątkiem art. 48 dotyczącego nakazu rozbiórki. Do takich obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995r.) lub w stosunku do, których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że przedmiotowy domek letniskowy zrealizowany został na opisanej wyżej nieruchomości w roku 1982, a zatem w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1974r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Dla wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na wskazanej wyżej podstawie muszą być spełnione dwie przesłanki: • obiekt musi być wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie jego budowy; • obiekt został zrealizowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę. W sprawie niniejszej organy administracji ustaliły, że przedmiotowy domek letniskowy wybudowany został w 1982 roku. Konieczne jest zatem dokonanie oceny stanu prawnego istniejącego w okresie realizacji obiektu budowlanego, którego nakaz rozbiórki orzeczono zaskarżoną decyzją. Przepis art. 28 Prawa budowlanego z 1974r. stanowił, że roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego z 1974r. Stosownie do § 44 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia pozwolenia na budowę nie wymagała, między innymi, budowa altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych. Rozporządzenie to nie przewidywało zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę realizacji obiektu letniskowego i to niezależnie od tego, jakiej był on konstrukcji oraz jakiegokolwiek innego obiektu budowlanego poza wyraźnie wskazanym w przepisach rozporządzenia. Stosownie do art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. za "obiekty budowlane" rozumiano stałe i tymczasowe budynki oraz inne stałe lub tymczasowe budowle. Natomiast za "budowę" rozumiano wykonywanie obiektu budowlanego, a także jego przebudowę lub rozbudowę (art. 2 ust. 2). "Robotami budowlanymi" w rozumieniu tej ustawy były prace polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części. Stosownie do powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że przed rozpoczęciem robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego domku letniskowego inwestor zobowiązany był do uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto art. 3 Prawa budowlanego z 1974r. stanowił, że obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Wskazać w tym miejscu należy również, że wszystkie przepisy ustaw regulujących problematykę inwestycyjną po 1945 roku, w sposób jednoznaczny zabraniały prowadzenia robót budowlanych i budowy obiektów na terenach nie przeznaczonych na ten cel w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. 1. zgodnie z art. 1 Dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz.U. nr 16, poz. 109) wszystkie poczynania publiczne i prywatne w zakresie użycia terenu powinny być dostosowane do postanowień planów zagospodarowania przestrzennego; art. 38 tej ustawy zabraniał zmiany przeznaczenia terenów i podejmowania inwestycji niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego; w art. 41 dekretu przewidywano sankcje karne dla osób, które podejmowały inwestycje polegające na budowie lub powiększaniu istniejących budynków wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. również rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (j.t. Dz. U. z 1939 r. nr 34, poz. 216) przewidywało obowiązek uzyskania pozwolenia właściwej władzy na wzniesienie nowych budynków stałych i tymczasowych (por. art. 330a tego rozporządzenia); 3. również kolejno obowiązujące przepisy ustaw z dnia 31 stycznia 1961 r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 7, poz. 46) oraz ustawy o planowaniu przestrzennym z tej samej daty (Dz.U. nr 7, poz. 47) dopuszczały realizację obiektów budowlanych wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym (por. art. 3 prawa budowlanego oraz art. 10 ust. 2 ustawy z 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym). W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa wybudowanie domku letniskowego bez pozwolenia na budowę nastąpiło niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy w rozumieniu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. Stosownie do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonego uchwałą GRN w S., nr [...] z dnia 29 września 1989 r. działka nr [...] jest przeznaczona pod uprawy rolne. Bezsporne jest również, że w okresie realizacji tego obiektu na terenie działki nr [...], jej teren nie był objęty ustaleniami planu miejscowego, a zatem nie był przewidziany pod zabudowę. Powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., stanowił, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Skoro więc obiekt postawiono z naruszeniem przepisów, tj. bez pozwolenia na budowę i na terenie nie przewidzianym pod zabudowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to organ zobowiązany był do wydania obligatoryjnej decyzji o nakazie rozbiórki. W orzecznictwie przyjmuje się, że podstawą oceny dopuszczalności legalizacji samowolnie wzniesionego, przed dniem 1 stycznia 1995r., obiektu budowlanego są ustalenia planu miejscowego, obowiązującego w dacie orzekania o nakazie rozbiórki takiego obiektu. Dotyczy to oczywiście sytuacji, w której w okresie samowoli budowlanej teren, na którym bez pozwolenia wybudowano przedmiotowy domek letniskowy nie był objęty ustaleniami planu. Jeżeli bowiem aktualny plan wskazuje na sprzeczność samowolnie zrealizowanej inwestycji z jego ustaleniami, to oczywiste jest, że brak jest jednocześnie możliwości legalizacji samowoli budowlanej (por. art. 48 ust 1 i ust 2 pkt 1 obowiązującego obecnie Prawa budowlanego). W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że teren, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, jest nie tylko teren przeznaczony w istniejącym planie ogólnym lub szczególnym na inne cele lub pod innego rodzaju zabudowę, ale także teren nie przeznaczony pod zabudowę ze względu na brak takich planów (por. wyrok SN z dnia 28 czerwca 1985r., III ARN 11/85, OSNC 1986/3/40). W przedstawionych w uzasadnieniu przepisach wszystkich ustaw regulujących problematykę procesu inwestycyjnego, tj. przepisach Prawa budowlanego oraz planowania przestrzennego jednoznacznie przyjmowano, że brak jest możliwości legalizacji takiego obiektu budowlanego, który wzniesiony został bez pozwolenia na budowę oraz na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę (teren rolny), jak również przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi uznać należy, iż nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania okoliczność, iż małżonkowie M. i N. Ł., mieszkający pod tym samym adresem, nie mający sprzecznych interesów otrzymywali w jednej przesyłce korespondencję, a w tym i decyzje, od organów administracji państwowej. Celem doręczenia danego dokumentu jest umożliwienie stronie zapoznania się z jego treścią. Bez wątpienia M. i N. Ł. taką możliwość otrzymali, o czym świadczą wspólnie podejmowane przez nich czynności w toku postępowania (por. karty nr 10, 17, 21, 25, 26 – akta organu pierwszej instancji oraz odwołanie). Nietrafny jest również zarzut, jakoby stronom uniemożliwiono czynny udział w niniejszym postępowaniu. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że strony były informowane o wszystkich czynnościach podejmowanych przez organy prowadzące postępowanie, w tym o oględzinach, w których uczestniczyła aktywnie M. Łukomska. Potwierdzeniem tego są liczne pisma, odwołania, wyjaśnienia i wnioski składane wspólnie przez małżonków, w toku postępowania przed organami obydwu instancji. Ponadto, co należy podkreślić, M. i N. Ł., nie kwestionowali nigdy treści protokołów sporządzanych z ich udziałem przez organy administracji publicznej. Odnosząc się natomiast do zarzutu wszczęcia postępowania w jednym przedmiocie, a następnie wydania dwóch decyzji o nakazie rozbiórki odrębnych obiektów, wyjaśnić należy, że postępowanie w sprawie wydania nakazu rozbiórki wszczyna się z urzędu bądź na wniosek, a następnie prowadzi się czynności, których celem jest szczegółowe ustalenie stanu faktycznego. Dopiero prawidłowe ustalenia faktyczne dotyczące rodzaju i ilości obiektów budowlanych na terenie jednej nieruchomości oraz daty ich wybudowania pozwalają na szczegółowe określenie przedmiotu postępowania. Niniejsze postępowanie zostało wszczęte w przedmiocie stwierdzenia samowoli budowlanej na działce nr [...] w P.. W toku postępowania ustalono, iż na działce znajduje się samowolnie wybudowany domek letniskowy wraz ze zbiornikiem na ścieki. Zakończenie sprawy dwoma decyzjami spowodowane było tym, iż przedmiotowe obiekty wybudowane zostały kolejno w 1982r. i 2000r., a zatem podlegały one rygorom dwóch różnych ustaw Prawa budowlanego z 1974 r. i 1994 r. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że organy pierwszej i drugiej instancji prowadząc niniejsze postępowania nie naruszyły zasad oraz przepisów kpa. Natomiast odnosząc się do zarzutu, iż przedwczesne było wydanie decyzji o nakazie rozbiórki wobec wszczęcia odrębnego postępowania na podstawie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r., wskazać należy, że postępowanie to wszczęto po wydaniu ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki, która wydana została w dniu 31 października 2002r. Ponadto jest to odrębne postępowanie administracyjne, które może być wszczęte dopiero wówczas, gdy nakaz rozbiórki wynika z ostatecznej decyzji opartej na podstawie art. 37 ust. pkt 1 prawa budowlanego z 1974r. Wniosek o wydanie decyzji w sprawie pozwolenie na czasowe użytkowanie rozpatrywać będzie właściwy organ w odrębnym postępowaniu, którego wynik nie ma wpływu na treść rozstrzyganej obecnie przez Sąd sprawy. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) oddalił skargę.