III SA/Wa 2445/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Marcin Bącal, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia ... maja 2005 r. nr ... w przedmiocie odmowy zatwierdzenia trybu zamówienia z wolnej ręki w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z ... marca 2005 r. Nr ..., 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia ... maja 2005 r. nr ... Prezes Urzędu Zamówień Publicznych po rozpatrzeniu wniosku Gminy B. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia ... marca 2005 r. nr ... w sprawie odmowy zatwierdzenia trybu zamówienia z wolnej ręki w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na prowadzenie przez okres 3 lat gospodarki odpadami komunalnymi na terenie gminy B. i zarządzania składowiskiem odpadów komunalnych. W uzasadnieniu jako organ pierwszej instancji wyjaśnił, że Gmina B. na podstawie art. 67 ust. 2 w związku z art. 67 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 19 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 177 ze zm.), pismem z dnia ... marca 2005 r. zwróciła się do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z wnioskiem o zatwierdzenie wyboru trybu zamówienia z wolnej ręki w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na prowadzenie przez okres 3 lat gospodarki odpadami komunalnymi na terenie gminy B. i zarządzania składowiskiem odpadów komunalnych i zarządzania składowiskiem odpadów komunalnych. Wskazany przez wnioskodawcę przepis zezwala na udzielenie zamówienia w trybie z wolnej ręki, jeżeli dostawy, usługi lub roboty budowlane mogą być świadczone przez jednego tylko wykonawcę z przyczyn technicznych o obiektywnym charakterze. Wnioskodawca poinformował, że Gmina B. wykonuje zadania własne, określone w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 1996r. Nr 132, poz. 622 ze zm.), polegające na unieszkodliwianiu odpadów komunalnych, utrzymaniu wysypisk oraz tworzeniu warunków do ich eksploatacji i w tym celu gmina wspólnie z sąsiednią gminą W. utworzyły spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "E.", w której 50% udziałów posiada gmina B. i 50% udziałów posiada gmina W. Gmina otrzymała udziały za wniesienie aportem rzeczowym dwóch śmieciarek, jednego samochodu "L." do zwożenia surowców wtórnych, gromadzonych w workach "u źródła", koparko-ładowarki "O.", pracującej na składowisku oraz urządzenia do ciśnieniowego mycia. Przedmiotowa spółka od 1996 r. prowadzi gospodarkę odpadami komunalnymi i edukację ekologiczną na terenie obu gmin oraz zarządza wysypiskiem śmieci, wybudowanym wspólnie przez gminę B. i gminę W. Do dnia dzisiejszego Spółka ta zawarła ponad 6800 umów cywilno-prawnych z właścicielami nieruchomości oraz podmiotami gospodarczymi na wywóz i składowanie odpadów komunalnych oraz na odbiór wysegregowanych surowców wtórnych. Rady Gmin B. i W., chcąc zachęcić mieszkańców do segregacji surowców wtórnych, podjęły uchwały o pokrywaniu ze środków budżetowych kosztów zwożenia i segregowania surowców wtórnych przez spółkę "E." przed przekazaniem ich do odbiorców, celem ich ponownego przetworzenia. Dla mieszkańców obu gmin jest to usługa bezpłatna. Z kolei ceny za odbiór nie segregowanych odpadów komunalnych od mieszkańców gmin są ustalane przez Rady obu gmin na poziomie społecznie akceptowalnym i nie pokrywają pełnych kosztów związanych z obsługą składowiska. Różnicę pomiędzy kosztami, a dochodami wspólnicy zobowiązali się pokryć ze środków budżetowych gmin w formie umowy stałej. Składowisko odpadów komunalnych, którym zarządza obecnie spółka z o.o. "E.", zostało wybudowane staraniem obu Gmin - udziałowców spółki i posiada ograniczone możliwości przyjmowania odpadów. Zdaniem wnioskodawcy znaczenie dla sprawy usuwania stałych odpadów komunalnych ma również przepis art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, który nakłada obowiązek przekazywania odpadów do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być poddawane odzyskowi lub unieszkodliwianiu. Dla gminy B. takim miejscem jest składowisko odpadów komunalnych wybudowane wraz z gminą W., zarządzane przez utworzoną przez gminy spółkę "E.", oddalone od Gminy ok... km. Zlecenie usuwania odpadów przedmiotowej spółce ze względu na przedstawioną powyżej sytuację jest niezbędne. W interesie gminy B. leży, aby na składowisko przyjmowane były jedynie odpady komunalne z terenu gmin B. i W. Dopuszczenie składowania odpadów przez inne podmioty może doprowadzić do zbyt szybkiego zapełnienia wysypiska i konieczności budowy kolejnego, a nadto do konieczności likwidacji własnej spółki, co narazi gminę na dodatkowe koszty, nie przewidziane w budżecie. Przekształcenie spółki w zakład budżetowy, mając na uwadze ustawę z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, byłoby niezasadne. Gmina zamierza wykonywać swoje zadania poprzez profesjonalną spółkę, którą utworzyła specjalnie w tym celu. Zdaniem Wnioskodawcy przeprowadzone badania rynku wskazują, że na terenie obu gmin nie ma podmiotu gospodarczego, który mógłby wykonywać te zadania, natomiast podmioty gospodarcze z terenu gmin sąsiednich, gdzie nie ma składowisk odpadów komunalnych, będą zainteresowane przywożeniem odpadów ze swoich terenów. Składowiska w B. i Z. (jedyne funkcjonujące w okolicy) nie chcą przyjmować odpadów komunalnych spoza terenu swojej działalności, by nie dopuścić do ich zbyt szybkiego zapełnienia. Natomiast, budowa nowego składowiska to ogromny wydatek inwestycyjny. Odmawiając udzielenia zezwolenia Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wyjaśnił, że względy techniczne, uzasadniające udzielenie zamówienia bez konieczności przeprowadzenia procedury konkurencyjnej, muszą wskazać, że udzielenie zamówienia innemu wykonawcy jest ze wzglądów technicznych rzeczywiście niemożliwe, i że ta okoliczność ma charakter nieprzezwyciężalny. W ustalonym stanie faktycznym fundamentalne znaczenie należy więc przypisać faktowi, iż składowisko odpadów, które ma być zarządzane przez wykonawcą przedmiotowego zamówienia publicznego, zostało wybudowane staraniem obu gmin B. i W. i stanowi ich własność, a spółka "E." tylko nim zarządza. Wynika z tego, że w Gminie B. nie ma przedsiębiorcy, który posiadałby monopol naturalny w zakresie prowadzenia gospodarki odpadami komunalnymi i zarządzania składowiskiem odpadów komunalny, i nie jest nim Spółka "E.", z uwagi na fakt, że Spółka nie jest właścicielem przedmiotowego składowiska, a więc nie można uznać jej za jedynego wykonawcę - z przyczyn technicznych o obiektywnym charakterze. Nie mają wpływu na tę ocenę przytoczone we wniosku okoliczności takie jak: posiadanie przez gminą B. 50% udziałów w tej spółce wspólnie z 50% udziałów gminy W.; prowadzenie przez Spółka "E." gospodarki odpadami komunalnymi i edukacji ekologicznej na terenie obu gmin oraz zarządzanie wysypiskiem śmieci od 1996 r.; zawarcie przez Spółkę "E." ponad 6800 umów cywilnoprawnych z właścicielami nieruchomości oraz podmiotami gospodarczymi na wywóz i składowanie odpadów komunalnych oraz na odbiór wysegregowanych surowców wtórnych) , jak też przekonanie Wnioskodawcy, że podmioty gospodarcze z terenu sąsiednich gmin, gdzie nie ma składowisk odpadów komunalnych, będą zainteresowane przywożeniem odpadów ze swoich terenów. W zaistniałych okolicznościach, Prawo zamówień publicznych wymaga, żeby zlecenie wykonywania przedmiotowego zamówienia publicznego nastąpiło w formie trybu podstawowego przetargu nieograniczonego lub przetargu ograniczonego. Prawo zamówień publicznych w jednakowym zakresie - jeśli chodzi o udzielanie zamówień publicznych - traktuje spółki handlowe w których udziały posiadają wyłącznie podmioty prywatne, jak również te w których udziały posiadaj ą także lub wyłącznie podmioty publicznoprawne (np. jednostki samorządu terytorialnego, związki, jednostek samorządu terytorialnego). Takie rozwiązanie wynika z zasady równego traktowania wykonawców zamówienia publicznego oraz zapewnienia przez zamakającego w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, uczciwej konkurencji między nimi (art. 7 ust. 1 ustawy). Rozpatrując sprawę ponownie Prezes Urzędu Zamówień Publicznych dodatkowo wyjaśnił, że Gmina tworząc spółkę "E." nie miała podstaw aby zakładać, że będzie to podmiot wyłączony spod zasad działania wolnego rynku i ustawy Prawo zamówień publicznych. Obowiązujące, jednostki samorządu terytorialnego, przepisy, dotyczące zasad i form prowadzenie gospodarki komunalnej, wyrażone w ustawie z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.), przewidują, iż powierzenie zadań z zakresu gospodarki komunalnej powinno następować z zastosowaniem przepisów ustawy o zamówieniach. Wynika to bezpośrednio z treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, który stanowi, iż jednostki samorządu terytorialnego mogą powierzać wykonywanie zadań z zakresu gospodarki komunalnej osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej, w drodze umowy na zasadach ogólnych, z uwzględnieniem przepisów o finansach publicznych lub, odpowiednio, przepisów o zamówieniach publicznych i przepisów o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. W tym miejscu należy podkreślić, iż cytowany przepis nie czyni różnicy pomiędzy spółkami z udziałem jednostek samorządu terytorialnego, a pozostałymi spółkami. Gmina więc, jako zamawiający, chcąc powierzyć realizację ciążących na niej zadań z zakresu gospodarki komunalnej, stosuje przepisy prawa zamówień publicznych (art. 3 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej). Nie budzi wątpliwości fakt, że przedmiot zamówienia stanowi zadanie o charakterze użyteczności publicznej, do którego odnosi się przytoczony przepis ustawy o gospodarce komunalnej. Na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, Gmina B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła naruszenie: - art. 67 ust. 1 pkt. 1a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 177 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - art. 7 ust. 1 pkt. 3 oraz art. 9 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) przez ich pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy, - art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 1996 r. Nr 132, poz. 622 ze zm.) przez błędną interpretacje, a także pominięcie art. 4 tej ustawy, - nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, naruszenie zasady obiektywizmu przy ocenie wniosku skarżącej oraz nie zapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu przez co zostały naruszone przede wszystkim art. 7, 9, 10 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Zamówień Publicznych, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko uznając, że zarzuty podniesione w niej są nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył. Skarga została uwzględniona, chociaż z innych przyczyn aniżeli w niej wskazano. Na wstępie należy wskazać, że wojewódzkie sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju Sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co obejmuje, orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 134 § 1cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zarzuty skargi sprowadzały się do twierdzeń, iż gminą posiada prawo do ubiegania się o zatwierdzenie trybu zamówienia z wolnej ręki, na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 177 ze zmianami) to jest wobec tego, że z przyczyn technicznych o obiektywnym charakterze żaden inny podmiot aniżeli Spółka własna gminy, utworzona z gminą W., a działająca pod firmą "E." Sp. z o.o., nie może wykonywać usług komunalnych stanowiących zadania gminne, zlecone ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zmianami) oraz ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 132, poz. 622 ze zmianami). Należy przyznać Prezesowi Urzędu Zamówień Publicznych rację, że wskazane przez Gminę okoliczności faktyczne nie uzasadniały złożonego wniosku bowiem trudno je ocenić jako należące do grupy przyczyn technicznych. W ocenie Sądu posiadają one charakter faktyczno-prawno-ekonomicznych - które to kryterium, naturalnie nie wyłącza stosowania trybu zamówień, przewidzianego ustawą, stanowiącą podstawę wniosku. Nie można więc ocenić, zgodnie z życzeniem gminy, naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 67 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo zamówień publicznych. Nie można też zarzucić Prezesowi Urzędu Zamówień Publicznych, że naruszył cytowane w skardze przepisy samorządowe. Przyznał bowiem w decyzjach, że Gmina, wykonując zadania statutowe z zakresu gospodarki komunalnej, mające na celu utrzymanie czystości i porządku - czyni to w interesie mieszkańców poprzez spółkę prawa handlowego, utworzoną w tym celu, co przynosi zresztą efekty ekonomiczne, przy czym nie koniecznie zyski. Natomiast, zdaniem Sądu, rozpatrując sprawę w płaszczyźnie art. 67 § 1 pkt 1a Ustawy Prawo zamówień publicznych Prezes Urzędu Zamówień Publicznych nie dokonał należytych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych. Pomimo ciążącego na nim, ż mocy art. 6, 7 i 77 k p a , obowiązku dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do wnikliwego rozpatrzenia - nie zbadał czy gmina wykonując swe zadania samorządowe z zakresu ściśle pojętej gospodarki komunalnej nie jest wyłączona spod działania ustawy Prawo zamówień publicznych. Wątpliwość ta powstaje przy analizie przepisów cytowanych ustaw jak i ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (Dz.U. z 2000 r., Nr 171, poz. 1397 ze zm.) przywołanej przez ustawę o gospodarce komunalnej, a dotyczy kwestii czy Spółka utworzona przez gminę, na podstawie art. 2 Ustawy o gospodarce komunalnej, w celu wykonywania zadań statutowych o charakterze komunalnym, ma obowiązek zawierania z tą Spółką umów cywilno-prawnych. Ustawa określa zasady i tryb udzielania zamówień publicznych, środków ochrony prawnej i kontrolę udzielania zamówień publicznych przy czym zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy "Ilekroć w ustawie jest mowa o zamówieniach publicznych należy przez to rozumieć umowy odpłatne zawierane między zamawiającym, a wykonawcą, których przedmiotem są usługi, dostawy lub roboty budowlane". A więc z całą pewnością celem stosowania ustawy jest poprzez tryb zamówień publicznych zawarcie umowy z odrębną jednostka organizacyjną dla uzyskania efektu gospodarczego, ustalonego tą umową i na warunkach wskazanych w tej umowie. Tymczasem, powołując się na ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 1996 r., Nr 13, poz. 74 ze zmianami) oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1999 r. sygn. akt III CZ 112/99 (OSNC 2000/4/78) "działalnością gospodarczą gminy jest -prowadzona w formie komunalnych zakładów budżetowych lub spółek prawa handlowego - działalność w zakresie zadań własnych, określonych w art. 7 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jedn. Tekst: Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.), których celem jest zaspokojenie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych, a także - w przypadkach określonych w odrębnej ustawie - działalność w zakresie wykraczającym poza te zadania". Zachodzi więc, konieczność ustalenia – czy gminy w takim przypadku, zakładając spółki prawa handlowego, a więc w konsekwencji stosując przepisy kodeksu spółek handlowych – powinny wzajemne stosunki pomiędzy gminą, a spółką regulować jedynie uchwałami organów czy też uchwały organów gminy jako udziałowca powinny być realizowane poprzez umowy. Gmina wykonując swe zadania własne poprzez spółkę prawa handlowego, którą utworzyła stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej, mogłaby, co jest prawnie niewykluczone, regulować stosunki prawne ze spółką uchwałami organów samorządowych i uchwałami zgromadzeń wspólników spółki, uchwałami, które nakazują organowi wykonawczemu spółki podjęcia określonych działań. Zwrócić należy uwagę, że pojęcie udziału gminy w przedsięwzięciu gminnym będzie tożsame w takim przypadku z podejmowaniem uchwał przez organy spółki jako, że wspólnikami spółki są gminy, reprezentowane w spółkach , w sposób wskazany w przepisach. Skoro więc gmina zleci zarządowi spółki, stosowną uchwałę, wykonywanie określonych usług, na określonych warunkach ekonomicznych – wydaje się być zbędna umowa cywilno-prawna, tymbardziej że jej stronami, chociaż reprezentowanymi przez różne osoby fizyczne, jest ta sama osoba prawna -gmina. Skoro więc ustawodawca w art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. Nr 9 poz. 43) przewidział, że gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego, a w przepisie art. 3, iż mogą one powierzać zadania z zakresu gospodarki komunalnej również innym osobom fizycznym i prawnym lub jednostkom nie posiadającym osobowości prawnej w drodze umowy na zasadach ogólnych z uwzględnieniem przepisów między innymi o zamówieniach publicznych - to należy uznać, że są to różne formy działania. W pierwszym przypadku gmina będąc udziałowcem lub akcjonariuszem – decyduje o bycie prawnym i gospodarczym spółki. W drugim przypadku ma jedynie wpływ na kształtowanie warunków i celów umowy cywilno-prawnej. W pierwszym, więc przypadku ,wprost narzuca wymagania decyzjami własnych organów, podejmowanymi w trybie uchwał gminnych, w drugim musi negocjować warunki umowy. I w tym przypadku zasadnicze znaczenie ma aspekt działań monopolistycznych, ograniczających konkurencję i z całą pewnością obowiązku stosowania ustawy – prawo o zamówieniach publicznych, celem wyeliminowania niekorzystnych zjawisk społeczno-gospodarcych. Zagadnienie sposób zlecania działań własnych posiada również aspekt konieczności wyodrębnienia sektora prywatnego i publicznego, co ma znaczenie dla określenia interesów mieszkańców gminy, zadań jej organów i gospodarki finansowej gminy. Tu należy przytoczyć pogląd Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w wydanym w sprawie nr C-26/03 wyroku, dotyczącym Miasta Halle, RPL Recycling Lochau GmbH przeciwko Arbeitsgemerionschaft Thermische Restabfall- und Energieverwertungsanlage TREA Leuna, w którym stwierdził w par. 5O, że najistotniejszym kryterium dla oceny podziału sektorów administracji publicznej i prywatnego jest misja, która dla podmiotów sektora publicznego obejmuje jej realizację w ramach uwarunkowań i wymagań właściwych dla osiągania celów w interesie publicznym. Europejski Trybunał Sprawiedliwości wymaga by definiując dany podmiot jako podmiot sektora publicznego, uwzględnić, czy udział w nim biorą podmioty prywatnej tymbardziej, że okoliczność ta rzutuje na procedury przetargowe. W przypadku uczestniczenia w sektorze działań publicznych osób prywatnych, okoliczność ta uzasadniałaby konieczność zastosowania przetargu. Skład rozpoznający sprawę podziela w tym zakresie wątpliwość prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 sierpnia 2005 r. sygn. akt II GSK 105/05, czy do powierzenia zadań własnych jednostkom organizacyjnym (w tym spółkom) w ogóle potrzebna jest umowa. Podstawą do ich zlecenia będzie bowiem sam akt organu gminy powołujący do życia tę jednostkę i określający przedmiot jej działania. Tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z podmiotem od gminy niezależnym organizacyjnie i gospodarczo, jego zaangażowanie w wykonywanie gminnych zadań użyteczności publicznej odbywa się na zasadach ogólnych, a więc z wykorzystaniem umowy. Jednocześnie w stosunkach między gminą i jej spółką jest również miejsce na umowy o zamówienia publiczne, pod warunkiem, że mamy do czynienia ze zleceniem zamówienia mieszczącego się w zadaniach, dla których gmina powołała tę jednostkę organizacyjną. Mając na uwadze, że gmina B. i gmina W. wspólnie utworzyły spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, posiadając w niej po 50% udziałów i spółka ta jako podmiot gospodarczy dwóch gmin, wykonuje zadania z zakresu utrzymania czystości i porządku obu gmin - wyrażony pogląd prawny mógłby mieć zastosowanie w tej sprawie. Aby jednak rozstrzygnąć kwestię – czy gmina zasadnie wystąpiła do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o udzielenie zgody na tryb zamówienia z wolnej ręki na zawarcie umowy z własną Spółką – należy zebrać i rozpatrzyć materiał dokumentacyjny dotyczący powstania Spółki i jej funkcjonowania w obrębie gospodarki komunalnej, powierzonej Spółce "E.". Dopiero te dokumenty pozwolą wyciągnąć wnioski prawne dotyczące interpretacji art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych nie zebrał niezbędnych materiałów i nie dokonał analizy różnic występujących w okolicznościach stosowania art. 2 i art. 3 ustawy o gospodarce komunalnej w płaszczyźnie art. 2 pkt 13 Ustawy Prawo o zamówieniach publicznych, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją, z dnia ... marca 2005 r. Zdaniem Sądu oceniając wskazane decyzje w płaszczyźnie art. 7, art. 77 i 107 § 3 kpa – doszło do naruszenia tych norm, co mogło mieć istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcia w tej sprawie. Z tych przyczyn Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję jak też i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. Sąd stwierdził, też na podstawie art. 152 cytowanej ustawy, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, a o kosztach orzekł stosownie do art. 200 tej ustawy.