VI SA/Wa 955/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie : Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi "A." S. A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa drogowego oddala skargę Z akt administracyjnych wynika, iż pismem z dnia [...] listopada 2004r. A. S. A. Z siedzibą w W. skierowała do Zarządu Dróg Miejskich w [...] wniosek o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] rej. ul. [...] na okres 18 miesięcy w celu posadowienia dwustronnej tablicy reklamowej o łącznej powierzchni reklamowej 34,22 m².Wniosek podpisał Dyrektor Regionu [...] M. G. Z akt administracyjnych wynika, iż począwszy od 2000r. M. G. zawsze podpisywał w imieniu spółki wnioski o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Po rozpoznaniu powyższego wniosku decyzją Prezydenta W. [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., orzeczono w przedmiocie odmowy na wydanie zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu usytuowania nośnika reklamowego. W uzasadnieniu wskazano, iż dalsze funkcjonowanie reklamy we wnioskowanej lokalizacji byłoby sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym ul. [...] objęta jest całkowitym zakazem umieszczania reklam wielkoformatowych ( § 27 pkt.6). O tym iż zezwolenie takie nie będzie spółce wydane została poinformowana decyzją z dnia [...] października 2004r. Na mocy tej decyzji zezwolono spółce na zajęcie odcinka pasa drogowego od dnia [...].10.2004r. do dnia [...].12.2004r. w celu dokonania formalności związanych z usunięciem obiektu z pasa drogowego, a tym samym nienarażania spółki na straty finansowe związane z natychmiastowym demontażem reklamy. Pismem z dnia [...] grudnia 2004r. spółka reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego G. F. złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów: -art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie § 27 pkt 6 uchwały Nr [...] Rady [...] z [...] kwietnia 2001 r. , - art. 10 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, podczas gdy przed wydaniem decyzji nie dano stronie możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. -art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, -art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego, -art.8 k .p.a poprzez wydanie w tym samym stanie prawnym dwóch sprzecznych decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 127 k.p.a. w związku z art. 17 pkt l k.p.a. i art. l i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, póz. 856), oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591), po rozpatrzeniu odwołania A. S. A. z siedzibą w W., orzekło na zasadzie art. 138 § l pkt.1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do art. 39 ust. l pkt l ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 71, póz. 838 z późn. zm.) zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególnie uzasadnianych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów nie związanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu, jak również umieszczenie takich urządzeń na obiektach mostowych może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi (art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Wskazany zatem przepis ustawy wyraźnie stanowi, że lokalizowanie w pasie drogowym reklam odbywa się na zasadzie wyjątku w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do oceny stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, iż dalsze zajmowanie pasa drogowego z uwagi na jego kolizję z planem zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwe o czym strona uprzedzona została przy wydawaniu poprzedniego zezwolenia na zajmowanie przedmiotowego pasa drogowego. Odwołujący był zatem doskonale poinformowany i zdawał sobie sprawę z tego jaka będzie decyzja organu, po złożeniu kolejnego wniosku o przedłużenie zajmowania przez nośnik reklamowy w/w pasa drogowego. A zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem odwołującego się, że nie mógł wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ponieważ co najmniej od czasu wydania poprzedniej decyzji tj. od dnia [...] października 2004 r. strona postępowania wiedziała, że po grudniu 2004 r. nie będzie możliwe dalsze zajmowanie przez nią pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło również zarzutu naruszenia przy rozstrzyganiu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i zapisów prawa miejscowego. Zdaniem odwołującego się organ I instancji odmawiając zgody na zajęcie pasa drogowego i dalsze" funkcjonowanie nośnika reklamowego niesłusznie oparł się §. 27 pkt 6 planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. woj. Maz. Nr 150 z 2001 r. poz.. 2106), ponieważ powyższy plan został uchwalony w kwietniu 2001 r. a obowiązuje od 7 sierpnia 2001 r., gdy tymczasem nośnik reklamowy we wnioskowanej lokalizacji funkcjonuje od 2000 r. z czego wynika, że uchwalony plan w żaden sposób nie znajduje zastosowania do przedmiotowego nośnika, ponieważ par. 106 ww. planu wskazuje, że nie znajduje on zastosowania do spraw wszczętych a nie zakończonych przed wejściem w życie planu. Organ wskazał, iż kolejne wnioski po upływie okresu na jaki wydano zezwolenie wszczynają nowe postępowanie administracyjne , co miało miejsce również w niniejszej sprawie. W dniu [...] kwietnia 2005r. A. S. A. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego G. F. skierowała skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazując na następujące naruszenia: 1. art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie § 27 pkt 6 uchwały Nr [...] Rady [...] z [...] kwietnia 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] w części dotyczącej: terenu ulicy [...] pomiędzy ulicami [...] - [...], w gminie [...], pomimo: - uchylenia tej uchwały na skutek ostatecznego uchylenia uchwały Rady [...] nr [...] z dnia [...] września 1992 r. w sprawie uchwalenia (zatwierdzenia) miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...], z dniem l stycznia 2004 r. przez art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), - zasady lex retro non agit, a to z uwagi na to, że skarżąca umieściła swój nośnik reklamowy w przedmiotowej lokalizacji jeszcze przed wejściem w życie § 27 pkt 6 uchwałą Nr [...] Rady [...], a w czasie gdy obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego z 28.09.1992 r., który takiego rodzaju zakazu nie przewidywał, 2. § 27 pkt 6 w zw. z § 27 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego [...] zatwierdzonego uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] września 1992 r., w części dotyczącej: terenu ulicy [...] pomiędzy ulicami: [...] - [...], w gminie [...] poprzez błędne przyjęcie, że ww. przepisy zabraniają umieszczenia reklamy Skarżącej w pasie drogowym ul. [...] w rej. [...], chociaż dopuszcza to § 27 pkt 4 ww. uchwały, 3. art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych poprzez uznanie, że nie wystąpił szczególny przypadek do wydania zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa drogowego, podczas gdy w niniejszej sprawie taki szczególnie uzasadniony przypadek |występuje, zatem organ administracji powinien wydać decyzję zezwalającą na dalsze zajmowanie pasa drogowego, 4. przepisów postępowania administracyjnego, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , a mianowicie: - art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony i interesu społecznego. - art. 10 KPA poprzez uznanie, że organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, podczas gdy przed wydaniem decyzji nie dano stronie możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. - art. 7 i 77 KPA, poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. -art. 107 § 3 KPA, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego. 5. art. 19 i 20 ustawy o drogach publicznych poprzez przekroczenie przez zarządcę drogi swoich ustawowo określonych kompetencji do rozpatrywania spraw o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Ponadto w uzasadnieniu spółka podkreśliła, iż jej zdaniem nie nastąpiła żadna zmiana w zakresie stanu faktycznego i prawnego, która uzasadniałaby powyższe stanowisko zwłaszcza iż poprzednie decyzje wydawane był pod rządami istniejącego już planu zagospodarowania przestrzennego. Zarządca drogi rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w kontekście art. 39 ust 3 powinien również pamiętać o art. 8 k.p.a. i o tym, że postępowanie powinno być prowadzone w taki sposób, aby pogłębić zaufanie strony do organów administracji państwa. Zarządca drogi wydał skarżącej wcześniej kilka decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego, w których uznał, że zachodzą szczególnie uzasadnione przypadki. . Nie można w związku z tym twierdzić, że w tym samym stanie faktycznym raz organ może zezwolić a raz może nie zezwolić. Nie bez znaczenia zdaniem skarżącej spółki przy tej okoliczności jest fakt złamania zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji art. 10 KPA, który stanowi o czynnym udziale strony w postępowaniu. W ocenie skarżącego umożliwienie przez ZDM zajęcia stanowiska przez skarżącą mogłoby, zdaniem skarżącej, mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Strona podniosła, iż utrzymując w mocy decyzję odmawiającą dalszego zajmowania pasa drogowego w sytuacji, gdy istniejąca tablica reklamowa nie powoduje jakichkolwiek zagrożeń w ruchu i nie utrudnia wykonywania zadań związanych z zarządem drogami spowoduje konieczność rozbiórki budowli, a tym samym stratę w majątku skarżącej, skutkującą naruszenie jej słusznego interesu. Naruszenie interesu społecznego zdaniem skarżącej polega na pozbawieniu budżetu gminy [...] niemałych wpływów z tytułu umieszczania reklam w pasie drogowym, przeznaczonych na prowadzenie min. koniecznych remontów dróg. Zdaniem skarżącej naruszenie art. 7 i 77 KPA, mogło mieć w niniejszej sprawie istotny wpływ na jej wynik w rozumieniu art. 145 § l punkt l c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Pismem dnia [...] września 2005r. skarżący skierował do Sądu pismo zatytułowane uzupełnienie skargi, w którym poza prezentowanymi powyżej zarzutami wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 156 § l pkt 2 KPA stwierdza się nieważność decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja SKO została wydana z rażącym naruszeniem art. 40 ust.2 k.p.a. ponieważ SKO merytorycznie rozpatrzyło odwołanie wniesione przez pełnomocnika G. F., chociaż decyzja zarządcy drogi nie została doręczona pełnomocnikowi skarżącej M. G., który występował w postępowaniu przed organem I instancji. Pan M. G., jako Dyrektor Oddziału Regionalnego posiadał pełnomocnictwo zarządu do reprezentowania skarżącej spółki . Na poparcie swojego zarzutu skarżący przytoczył orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do pisma załączone zostało pełnomocnictwo nr [...] z 2002r. upoważniające M. G. do reprezentowania spółki m.in. w postępowaniach administracyjnych. Następnie pismem z dnia [...] października 2005r. strona skarżąca wyjaśniła, iż powyższe pełnomocnictwo nie było załączone do akt administracyjnych, co również potwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta m. W. nie naruszają prawa materialnego i procesowego. Materialnoprawną podstawą podjętego w sprawie rozstrzygnięcia jest przepis art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych. Stanowi on, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń lub obiektów niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu, jak również umieszczanie takich urządzeń na obiektach mostowych może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi. Decyzja podejmowana w trybie tego przepisu ma charakter uznaniowy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany - Sąd bada bowiem zgodność z prawem, a nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy w niej zawartego. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego-Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 494-495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Nadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony (por. art. 10 § 1 i 77 k.p.a.) w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. W ocenie Sądu kwestionowane przez skarżącą spółkę rozstrzygnięcie odpowiada tym kryteriom. Sąd nie dopatrzył się również nieprawidłowości w działaniu organów, tak gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Organy wydające decyzje w sprawie wbrew zarzutom skargi wyjaśniły motywy rozstrzygnięcia, wskazując, iż dalsze zajmowanie pasa drogowego we wnioskowanym rejonie nie jest możliwe z uwagi na zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. I tak stosownie do treści§ 27 pkt 6 plan ustala zakaz umieszczania reklam na terenach położonych w liniach rozgraniczających ul. [...], za wyjątkiem tablic reklamowych związanych z ekranami akustycznymi dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz reklam związanych z elementami małej architektury, zgodnie z ustaleniami pkt 4. Jednocześnie plan w § 27 pkt 3 plan dopuszcza lokalizację reklam posiadających określone parametry tj. w formie: słupów reklamowych o wysokości max 4m i średnicy max 1,5m; tablic, neonów i ekranów o powierzchni max 8m2; w powiązaniu z elementarni małej architektury oraz w formie szyldów w części parterowej budynków. Niewątpliwie tablice reklamowe skarżącej spółki z uwagi na rozmiary tj. 34,22 m² nie mogą być zaliczone do powyższej kategorii, a zatem jako reklamy wielkoformatowe we wskazanym rejonie nie mogą być umieszczone. W aktach administracyjnych znajduje się ponadto negatywna opinia biura naczelnego architekta miasta co do możliwości zajmowania pasa drogowego na odcinku ul. [...] rej. ul. [...], właśnie z uwagi na zakaz umieszczania reklam wielkoformatowych wynikający z § 27 pkt 6. Sąd nie podzielił jednocześnie stanowiska skarżącego, iż w spornej sprawie nie mają zastosowania postanowienia planu z uwagi na treść § 106 planu zgodnie, z którym nie ma on zastosowania do postępowań wszczętych a nie zakończonych przed wejściem w życie planu. Zdaniem strony skarżącej postępowanie na wniosek spółki zostało wszczęte w 2000 r. z chwilą złożenia pierwszego wniosku o wyrażenie zgody na zajęcie pasa drogowego, a więc przed dniem wejście w życie planu zagospodarowania przestrzennego t. przed 7 sierpnia 2001r. Powyższego poglądu nie można jednak zaakceptować. Albowiem w przypadku złożenia przez spółkę wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego następowało wszczęcia postępowania administracyjnego, którego zakończenie następowało w formie decyzji administracyjnej. Podobnie gdy chodzi o ostatni złożony przez spółkę wniosek w dniu [...] listopada 2004r. Z tą datą wszczęto nowe postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i brak jest podstaw do przyjęcia jakiejkolwiek kontynuacji postępowania administracyjnego wszczętego w 2000r. Tym samym stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie wniosek złożony został pod rządami obowiązującego już planu zagospodarowania przestrzennego , którego postanowienia z § 27 pkt 6 nie pozostawiają zarządcy drogi wyboru co do treści mogącego zapaść rozstrzygnięcia. Bez znaczenia dla skarżonego rozstrzygnięcia jest fakt, iż wcześniej spółka otrzymywała zezwolenie na zajęcie wnioskowanego odcinka. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena postępowania administracyjnego wszczętego na podstawie wniosku skarżącej spółki z dnia [...] listopada 2004r. oraz wydanych w tym postępowaniu decyzji administracyjnych, a w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić należy, iż fakt uprzedniego wydania przez zarządcę drogi pozwolenia na zajęcie pasa drogowego nie może prowadzić do sytuacji, gdy pozbawiony on zostaje możliwości podejmowania decyzji w zakresie zarządzania i czuwania nad bezpieczeństwem nadzorowanych dróg. Jednocześnie z akt administracyjnych wynika, iż poprzednie decyzje wydawane były przy pozytywnej opinii komunikacyjnej ważnej do [...].10.2004r. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest również uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i nieuzasadniony odmówiły skarżącej spółce wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustaliły stan faktyczny zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Jednocześnie uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Ustosunkowując się do zarzutu skargi odnośnie naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. Sąd stwierdził, iż strona skarżąca nie została pozbawionego czynnego udziału w toczącym się z jej wniosku postępowaniu administracyjnym. . Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. W aktach sprawy brak końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie czym niewątpliwie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 kpa. W ocenie Sądu nie miało to jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia. W sprawie nie prowadzono szczegółowego postępowania dowodowego. Ponadto w związku z otrzymaniem decyzji z dnia [...] października 2004 r. skarżąca zdawała sobie sprawę, iż decyzja może być odmowna, a mimo to z akt sprawy nie wynika, aby spółka z własnej inicjatywy próbowała zapoznać się z aktami administracyjnymi. Sąd rozpoznający sprawę nie podzielił również stanowiska skarżącej strony odnośnie niewłaściwego doręczenia spółce decyzji I instancji, co w ocenie strony powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Należy bowiem mieć na uwadze, iż jedynym adresem jaki widnieje na wniosku z dnia [...] listopada 2004r. jest adres skarżącej spółki i na taki też adres doręczono decyzję I instancji. I mimo, iż organ nie wskazał imiennie osoby reprezentującej spółkę, strona nie poniosła z tego tytułu żadnych negatywnych konsekwencji, albowiem odwołanie od decyzji I instancji złożone zostało w terminie przez profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie doręczenie było prawidłowe i skuteczne. Prezentowane natomiast przez skarżącą spółkę poglądy odnośnie naruszenia praw i bezskuteczności doręczenia z powyższych względów nie zasługują w niniejszej sprawie na uwzględnienie. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm. ).