IV SA/Wa 619/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) stycznia 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę - Decyzją z dnia (...) stycznia 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) po rozpatrzeniu odwołania Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia (...) listopada 2006 r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażem podziemnym wraz z obsługą techniczną, drogami, parkingami, chodnikami i zielenią przy ul. (...), (...) na terenie dzielnicy (...) w W.. W uzasadnieniu decyzji podano, że w rozpoznawanej sprawie wnioskodawcą był M. W., w którego imieniu działa spółka (...) sp. z o.o. zaś wniosek inicjujący postępowanie podpisał P. B., przy czym akta sprawy nie wskazują na jego upoważnienie do działa w imieniu wnioskodawcy czy też wyżej wymienionej Spółki. Organ odwoławczy wskazał, iż w aktach znajduje się jedynie pełnomocnictwo dla T. S. udzielone przez E. C. i M. W., działających w imieniu spadkobierców po K. W.. Powołując treść z art. 33 § 2 k.p.a. i art. 106 kc Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił czy pełnomocnictwo udzielone przez spadkobierców K. W. upoważniało wnioskodawcę do działania za nich w rozpoznawanej sprawie, a zebrany materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczną ocenę tej kwestii przez organ odwoławczy. To z kolei, w ocenie organu odwoławczego, uniemożliwia ustalenie kręgu stron postępowania i ich pełnomocników, i powoduje niemożność właściwego doręczenia decyzji. Kolegium podniosło, iż zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, iż wszystkie strony postępowania były informowane o wystąpieniu organu prowadzącego postępowanie główne o uzgodnienie projektu decyzji z zarządcą drogi. W ocenie organu odwoławczego, wbrew wyraźnej dyspozycji art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80 poz. 717), uzgodnienieprojektu decyzji z zarządcą drogi nie zostało dokonane w formie przewidzianej art. 106 k.p.a. - tj. zaskarżalnego postanowienia, które winno być doręczone wszystkim stronom postępowania. Zatem przedmiotowe uzgodnienie zostało dokonane w sposób nieprawidłowy. Organ odwoławczy nie zgodził się z poglądem prezentowanym przez Prezydenta W., że skoro zarządca drogi i organ wydający decyzję o warunkach zabudowy stanowią ten sam organ to możliwe jest odstąpienie od formy postanowienia i uzgodnienie projektu decyzji w formie stanowiska. Ponadto organ drugiej instancji stwierdził, że w decyzji wydanej przez Prezydenta W. w zasadzie nie podano, których konkretnie działek dotyczy rozstrzygnięcie. Również w analizie tekstowej nie pojawia się konkretne oznaczenie działek objętych planowaną inwestycją. Działki, których dotyczyć ma postępowanie wprawdzie są podane we wniosku inwestora, ale ten nie stanowi załącznika do decyzji. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał właścicieli działek o nr ew. (...), (...), (...) i (...) zaś na mapie stanowiącej analizę graficzną określono teren inwestycji lecz bez czytelnego oznaczenia numerów działek. W tych warunkach, zdaniem Kolegium, należało uznać, iż w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji brak jest jednoznacznego wskazania, których działek dotyczy planowana przez inwestora inwestycja. Organ odwoławczy poza tym wskazał, iż w zakresie dotyczącym stosunku powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki, występuje rozbieżność pomiędzy rozstrzygnięciem i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji oraz analizą. Konkludując Kolegium podniosło, że decyzja o warunkach zabudowy jest orzeczeniem administracyjnym uprawniającym inwestora do występowania m.in. o pozwolenie na budowę i w związku z tym musi stanowić dokument kompletny, zgodny z prawem oraz stanem faktycznym a treść tego dokumentu i jego załączników nie może budzić żadnych wątpliwości. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) wniósł M. W. żądając jej uchylenia jako wydanej z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 107 § 1 k.p.a., art. 106 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a. Uzasadniając powyższe stanowisko skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja jest opatrzona nieprawidłową datą zaś fakt ten nie może być traktowany jako oczywista omyłka ale jako naruszenie elementarnych zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 7, art.8 , art. 14 i art. 107 §1 k.p.a. Zdaniem skarżącego stanowisko organu odwoławczego stwierdzające, że nieprawidłowo zostało przeprowadzone uzgodnienie projektu decyzji z zarządcą dróg albowiem przedmiotowego uzgodnienia nie dokonano w trybie art. 106 k.p.a., nie znajduje oparcia w prawie. Wskazał, iż rzeczywiście przepis art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że uzgodnień tego rodzaju dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., jednakże realizacja dyspozycji tej normy jest możliwa wówczas gdy uzgodnień dokonują różne organy. Zdaniem skarżącego, w sytuacji tożsamości organów obowiązanych dokonać uzgodnienia tryb z art. 106 k.p.a. nie może mieć zastosowania. Odnosząc się do kwestii prawidłowości pełnomocnictw udzielonych w sprawie skarżący podniósł, iż w aktach sprawy znajdują się umocowania dla panów S. i B. działających na zlecenie i na rzecz inwestora M. W.. W sprawie zaś nie ma znaczenia fakt, że w aktach znalazły się też inne pełnomocnictwa dołączone omyłkowo z innych postępowań prowadzonych przez osoby w tych pełnomocnictwach wymienione. Skarżący podniósł również, iż wbrew twierdzeniom organu odwoławczego w aktach sprawy znajdują się wszelkie informacje, na podstawie których można ustalić krąg stron zainteresowanych w sprawie. Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem organu odwoławczego, że decyzja Prezydenta. W. nie precyzuje jakich działek dotyczy i podniósł, że w rozstrzygnięciu decyzji wyraźnie wskazano jakiego terenu decyzja ta dotyczy poprzez oznaczenie linii rozgraniczających teren planowanej inwestycji na mapie stanowiącej integralną część decyzji, na której to mapie oznaczone były numerami porządkowymi wszystkie działki. Wskazał ponadto, iż koncepcja zabudowy terenu obejmowała zbyt dużą powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Zatem w pozwoleniu na budowę powierzchnia ta powinna być zmniejszona tak, by jej obszar był zgodny z przyjętym na tym terenie wskaźnikiem zabudowy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o oddalenie skargi jednocześnie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego odnośnie daty zaskarżonej decyzji podniosło, że oznaczenie roku jako "2006" zamiast "2007" należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską, co wynika z całości akt sprawy. Ponadto organ wskazał, że omyłka ta została sprostowana postanowieniem z dnia (....) marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy taki zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Kierując się powyższą regułą sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 33 k.p.a. każdy podmiot będący stroną postępowania administracyjnego jest uprawniony do udzielenia pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Natomiast pełnomocnikiem strony, stosownie do treści § 1 powołanego przepisu, może być wyłącznie osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Cytowany przepis nie dopuszcza żadnych wyjątków. Podkreślenia wymaga, iż z chwilą ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym i - w myśl art. 40 § 2 k.p.a. - wszystkie pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się pełnomocnikowi a nie stronie. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. tezę wyroku NSA z dnia 10 lutego 1987 r., sygn. akt SA/Wr 875/86, ONSA 1987, nr 1 , poz. 13). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy podnieść należy, iż w treści wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) maja 2006 r. jako wnioskodawca widnieje M. W.. Tymczasem wniosek został podpisany przez P. B., dla którego pełnomocnictwa do reprezentowania wnioskodawcy udzielono dopiero w dniu (...) lutego 2007 r., czyli już po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) listopada 2006 r. Wobec powyższego należało stwierdzić, iż P. B. nie był prawidłowo umocowany do reprezentowania wnioskodawcy w dniu sporządzania wyżej wymienionego wniosku zaś organ pierwszej instancji rozpoznał wniosek nie wzywając uprzednio pełnomocnika strony do uzupełniania braku formalnego wniosku poprzez dołączenie pełnomocnictwa dla P. B.. Co prawda na jednej z kilku znajdujących się w aktach sprawy kserokopii pełnomocnictwa udzielonego przez M. W. T. S. widnieje dopisek, iż pełnomocnictwo to dotyczy również P. B. jednakże na dokumencie pełnomocnictwa dla T. S. złożonego wraz z wnioskiem brak adnotacji o podanej wyżej treści. Słuszności poczynionych ustaleń dowodzi treść pisma organu pierwszej instancji z dnia (...) maja 2006 r. dotyczącego uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jak wspomniano wyżej w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez M. W. T. S., przekazane do organu wraz wnioskiem z dnia (...) maja 2006 r. Zatem, w myśl powołanych wyżej przepisów k.p.a. organ winien był informować o wszelkich czynnościach w sprawie a tym samym kierować wszelkie pisma do wnioskodawcy za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika. Tymczasem, jak wynika z treści pism organu pierwszej instancji a także z treści decyzji z dnia (...) listopada 2006 r. organ pominął osobę T. S. jako pełnomocnika M. W. natomiast przyjął, wbrew art. 33 § 1 k.p.a., że pełnomocnikiem wnioskodawcy jest osoba prawna - Autorska Pracownia Architektury (...) sp. z o.o. Pominięcie T. S. jako pełnomocnika wnioskodawcy M. W. stanowi naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, określonej w art. 10 k.p.a. i jest przesłanką do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zaś dla sądu administracyjnego stanowi podstawę uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 b) powołanej ustawy P.p.s.a. Decyzja o warunkach zabudowy, jak słusznie podniósł organ odwoławczy, jest orzeczeniem administracyjnym uprawniającym inwestora do występowania m.in. o pozwolenie na budowę a zatem winna być tak sporządzona, by zarówno jej treść jak i treść załączników nie budziła żadnych wątpliwości. Rację ma wobec tego organ odwoławczy, gdy twierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia powyższych kryteriów bowiem w sposób jednoznaczny nie wynika z niej dla jakich działek organ ustalił warunki zabudowy. Wskazać należy, że inwestor we wniosku 0 wydanie decyzji o warunkach zabudowy wskazał, iż planowana inwestycja obejmować będzie obszar działek o nr ew. (...), (...) i (...) w obrębie (...) przy ulicy (...), (...) i (...) w W.. Z kolei przedstawiona przez inwestora koncepcja zagospodarowania dotyczy wyłącznie działki o nr ew. (...) Z opisu do załącznika graficznego do wyżej wymienionego dokumentu – mapy wynika również, że obszar projektowanej inwestycji obejmuje działkę nr ew. (...). Wskazać należy, iż w oparciu o tak sformułowany wniosek, bez wyjaśnienia wątpliwości organ pierwszej instancji wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy, z rozstrzygnięcia i uzasadnienia której nie wynika jakich działek dotyczy. Wskazanie w uzasadnieniu decyzji właścicieli czterech działek z obrębu (...) (nr (...), (...), (...) ), z których trzy (nr (...),(...), (...)) były objęte wnioskiem nie może być uznane za wyjaśnienie wątpliwości, co do przedmiotu ustalenia warunków zabudowy. Podobnie analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie wskazuje konkretnie jakich działek dotyczy. Również stanowiące załączniki nr (...) i (...) do decyzji mapy, ze względu na brak czytelnego oznakowania działek objętych terenem inwestycji nie pozwalają przesądzić o zakresie dokonanych decyzją ustaleń i ich zgodności z wnioskiem inwestora. Konkludując należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej ustalającej warunków zabudowy dla wnioskowanego przez inwestora przedsięwzięcia, winno w swej treści zawierać oznaczenie numerów ewidencyjnych działek, dla których przedmiotową decyzją zostały ustalone warunki zabudowy. Sąd nie podzielił natomiast argumentacji organu odwoławczego, iż uzgodnienie projektu decyzji z zarządcą drogi powinno zostać dokonane w formie przewidzianej art. 106 k.p.a. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaje się po uprzednim uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi. Postępowanie uzgodnieniowe wszczyna organ prowadzący postępowanie główne i, w myśl art. 53 ust. 5 cytowanej wyżej ustawy, ma ono określony tryb i prawną formę zakończenia; stosuje się w tym zakresie przepis art. 106 k.p.a. Celem ustanowionego na gruncie prawa materialnego obowiązku dokonania uzgodnienia projektu decyzji z zarządcą drogi jest wyłącznie doprowadzenie do oceny zamierzonej inwestycji z punktu widzenia jej zgodności z wymaganiami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz.U z 2007 roku, Nr 19, poz. 115). Uwzględniając kompetencyjny charakter omawianego przepisu art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz cel, dla którego w prawie materialnym został wprowadzony obowiązek uzgodnień, należy uznać, iż w razie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji wymagających uzgodnień z zarządcą drogi, którym w mieście - w myśl art. 19 ust. 5 cytowanej ustawy o drogach publicznych - jest prezydent, całe postępowanie niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy będzie uprawniony prowadzić jeden organ, to jest prezydent miasta. Ustalenia poczynione na gruncie przepisów o drogach publicznych, nie przybierając formy postanowienia, będą stanowiły część podstawy faktycznej orzeczenia kończącego postępowanie. Spełniać zatem będą taką samą rolę jak postanowienie wydane w postępowaniu uzgodnieniowym, przeprowadzonym w trybie art. 106 k.p.a. Uzasadnienie decyzji w takim wypadku powinno zawierać rozważania odnoszące się do zagadnień z zakresu zagospodarowania przestrzennego, jak również z objętego ustawą o drogach publicznych. Podkreślić należy, że istota uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy polega właśnie na tym, że jest inny organ niż prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy, który ma przedstawić swoje stanowisko w określonym zakresie. Jeżeli natomiast organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest równocześnie organem właściwym do wyrażenia stanowiska w tym konkretnym zakresie, to bezprzedmiotowe staje się współdziałanie organów, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie wyłączony będzie tryb postępowania uregulowany w art. 106 k.p.a. albowiem przewidziany jest on, jak wynika wprost z § 1 tego artykułu, przy współdziałaniu dwóch różnych organów zaś nie ma zastosowania, gdy w sprawie występuje tylko jeden organ o rozszerzonych kompetencjach, (por. uchwałę 5. sędziów NSA z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt OPK 26/00, ONSA 2001, Nr 4, poz.153). Podkreślić jednocześnie należy, że uzasadnienie decyzji z dnia (...) listopada 2006 r. nie zawiera w swej treści opinii z zakresu objętego uzgodnieniem, co należy ocenić jako poważny błąd przedmiotowej decyzji. Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącego, iż opatrzenie przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji datą "(...).01.2006 r." zamiast : "(...).01.2007 r." stanowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 , art. 14 i art. 107 § 1 k.p.a. Należy bowiem w tym miejscu zgodzić się z organem, iż z całości zgromadzonej w sprawie dokumentacji bezspornie wynika, że nieprawidłowe oznaczenie roku wydania decyzji stanowi oczywistą omyłkę, która może zostać sprostowana przez organ w trybie art. 113 § 1 k.p.a. (co organ uczynił wydając postanowienie w dniu (...) marca 2007 r.). Jak już wskazano wyżej w myśl art. 134 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji bierze z urzędu pod uwagę również te wady decyzji, istnienia których nie podniósł skarżący. Na wstępie wskazać należy, że generalną zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury a także walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przy czym pojęcie ładu przestrzennego obejmuje ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia m.in. uwarunkowania kompozycyjno - estetyczne (art. 2 pkt 1 powołanej ustawy). W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Szczegółowy sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 ustawy, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Sąd stwierdził, iż prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organy administracji w sposób nieprawidłowy wyznaczyły wokół działki budowlanej obszar analizowany, na którym winna być dokonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści § 3 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Pod pojęciem frontu działki, stosownie do § 2 pkt 5) powołanego rozporządzenia, należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Ze znajdującego się w aktach sprawy załącznika do decyzji Prezydenta. W. z dnia (...)listopada 2006 r. - tj. z mapy, na której linią przerywaną jy oraz cyframi "(...),(...),(...),(...),(...), (...),(...)" oznaczoną obszar analizowany wynika, że część działki, przeznaczona pod wjazd z głównej drogi wjazdowej oznaczono jako (...). Zatem wymagana wyżej wymienionym rozporządzeniem przy ustalaniu granic obszaru analizowanego trzykrotna szerokość frontu działki stanowi trzykrotność odcinka oznaczonego jako (...). Tymczasem granice zaznaczonego na kopii mapy obszaru analizowanego wokół tej części działki, którą oznaczono jako (...)i (...) z całą pewnością wyznaczono w odległości mniejszej niż wyżej wskazana a zatem bez zachowania minimalnych parametrów określonych w § 3 ust. 2 rozporządzenia. Skoro zatem teren obszaru analizowanego został wyznaczony nieprawidłowo również sporządzona analiza urbanistyczna i jej wyniki nie mogą być uznane za dokonane w sposób prawidłowy. Stosownie do treści § 1 pkt 5) powołanego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w decyzji o warunkach zabudowy organ ustala wymagania dotyczące geometrii dachu. Zgodnie z § 8 rozporządzenia geometrię dachu, w tym kąt nachylenia ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W wyniku przeprowadzonej analizy organ pierwszej instancji ustalił dla przedmiotowej inwestycji dachy płaskie, nie wskazując ich kąta nachylenia, pomimo tego, że ten parametr, jako istotny dla zachowania ładu przestrzennego i dla prawidłowego odprowadzania opadów z dachu należało podać w decyzji. Przepis z art. 54 w związku z art. 64 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi o treści decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art. 54 § 1 powołanej ustawy decyzja o warunkach zabudowy powinna określać rodzaj inwestycji. Należy zatem wskazać, jaki typ zamierzenia inwestycyjnego obejmuje ustalenie warunków i zasad zagospodarowania. Ważne jest także wskazanie cech inwestycji na tyle precyzyjne, aby można było określić jej przeznaczenie i właściwości. Decyzja ustalająca warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej winna zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą dane, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2) cytowanej ustawy, wśród których winny znaleźć się również dane o ilości projektowanych budynków, ilości pięter każdego z nich. W ocenie Sądu decyzja Prezydenta W. przedstawionych wyżej wymogów nie spełnia. Powyższe jest zapewne konsekwencją braków wniosku inwestora, w którym - mimo wyraźnego obowiązku sformułowanego w art. 52 ust. 2 pkt 2) lit. c) 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dokładnie nie określono charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Pokreślić jednak należy, iż w przypadku, gdy wniosek inwestora nie odpowiada wymogom określonym art. 52 ust. 2 ustawy organ winien wezwać inwestora do uzupełnienia braków wniosku, a nie - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - wydawać decyzję, która powiela błędy inwestora. Ponadto Sąd wskazuje, że w prawidłowo wypełnionym wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w rubryce "wnioskodawca" winien być wskazany wyłącznie skarżący M.W. i podane jego dane adresowe. W świetle powyższego rozważań należało stwierdzić, nie podzielając jednak części argumentacji organu, iż prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) uznało, iż decyzja Prezydenta W. z dnia (...) listopada 2006 r. została wydana z naruszeniem procedury oraz bez wyjaśnienia zasadniczych okoliczności sprawy i prawidłowo orzekło ojej uchyleniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.