II SA/Sz 548/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę Wojewoda Z decyzją Nr [...] z dnia [...], działając na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. P. od decyzji Starosty D. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że Powiatowy Urząd Pracy w D. pismem z dnia [...] skierował zainteresowaną do lekarza medycyny pracy celem stwierdzenia jej zdolności lub niezdolności do zatrudnienia w ramach przygotowania zawodowego na stanowisku pracownika administracyjnego oraz celem wydania opinii, czy ze względu na stan zdrowia jest ona zdolna do podjęcia zatrudnienia. Z zaświadczenia lekarza medycyny pracy, które wpłynęło do Urzędu w dniu [...] wynika, iż strona jest niezdolna do podjęcia pracy. Powołując się na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to w szczególności osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, organ odwoławczy stwierdził, że K. P. nie spełnia warunków do uznania za osobę bezrobotną w świetle omawianej ustawy z uwagi na treść orzeczenia lekarskiego dostarczonego w dniu [...]. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. K. P. wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty D. Nr [...] z dnia [...] jako niezgodnych z prawem. W obszernym uzasadnieniu skarżąca wskazała, że niecelowość decyzji wynika z faktu, iż przedmiotowe zaświadczenie lekarskie wydane w dniu [...] nie zawiera znamion trwałej niezdolności do pracy, która eliminuje ją jako bezrobotną z rynku pracy, a nadto nie zawiera znamion "szablonowego" zaświadczenia o trwałej niezdolności do pracy, w trakcie wizyty lekarskiej nie wykorzystano skierowana na badania wydanego przez PUP w D. oraz brak jest w aktach dokumentów rozliczeniowych pomiędzy PUP a lekarzem. W dalszej części podniosła zarzut niechęci organu I instancji w przekazywaniu skarżącej żądanych informacji co skutkowało brakiem jej czynnego udziału w postępowaniu, czyli naruszeniem art. 7,10 oraz 75 ust. 1 kpa. Wskazała także, iż pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej spowodowało utratę ubezpieczenia zdrowotnego, co z kolei uniemożliwia skarżącej aktywny powrót na rynek pracy. Ponadto skarżąca powołała się na wcześniejsze zdarzenia, które jej zdaniem stanowią początek jej kłopotów w Powiatowym Urzędzie Pracy w D. Przytoczyła obfitą korespondencję z organem wskazując ponownie na utrudnienie w dostępie do kserokopii żądanych dokumentów, naruszenie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz nierzetelne i niezgodne z prawem prowadzenie postępowania. Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż na bieżąco informowała Urząd Pracy o sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, dotyczy to w szczególności korespondencji w okresie od [...] do [...] oraz od [...] do [...]. K P zwróciła też uwagę na odnoszące się do tej sytuacji przepisy Konstytucji RP (art. 2,5,8,67 § 2), wytyczne Rzecznika Praw Obywatelskich i art. 34 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99 poz. 1001 ze zm.), status bezrobotnego może uzyskać w szczególności osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej oraz spełniająca szereg innych jeszcze wymogów enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Oznacza to, że kryteriami decydującymi o zakwalifikowaniu danej osoby do kategorii bezrobotnych są m.in. zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Jeśli chodzi o przesłankę zdolności do podjęcia zatrudnienia, to na gruncie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy ją rozumieć jako brak przeszkód zdrowotnych do jego wykonywania. Wynika z tego, iż o wystąpieniu tej przesłanki lub jej braku decyduje lekarz – specjalista medycyny pracy. W rozpatrywanej sprawie lekarz medycyny pracy po przeprowadzeniu w dniu [...] badania profilaktycznego K. P., wystawił zaświadczenie lekarskie o treści : "aktualnie wymaga diagnostyki szpitalnej – niezdolna do podjęcia pracy". Trafnie zatem przyjął Starosta D, że skarżąca posiadająca status bezrobotnej przestała spełniać wymóg zdolności do podjęcia zatrudnienia, a więc jedną z koniecznych przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy i w związku z tym winna zostać tego statusu pozbawiona w oparciu o jej przepis art. 33 ust. 1 pkt 4. Zasadnym było w tej sytuacji wydanie przez organ odwoławczy – Wojewodę Z. rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji pozbawiającej K. P. statusu osoby bezrobotnej. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się w prowadzonym przez organ postępowaniu naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Całkowicie chybiony jest w szczególności zarzut uniemożliwienia skarżącej czy też jej pełnomocnikowi czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Przeczy temu przede wszystkim obszerna korespondencja prowadzona przez K . P. z organem pierwszej instancji. Natomiast jeśli chodzi o postępowanie toczące się przed organem odwoławczym, to skarżąca sama przyznała, że niemożność przejrzenia akt na miejscu zaistniała "w początkowej fazie rozwoju sprawy", co świadczy, że na dalszym etapie postępowania tych utrudnień nie było. Ponadto, jak się wydaje, skarżąca brak czynnego udziału w postępowaniu bez swojej winy utożsamia z utrudnieniem udostępnienia kserokopii akt postępowania. Jednocześnie jednak stwierdza, że musiała robić z akt odręczne notatki, co świadczy o czynnym udziale w postępowaniu. Nie sposób również zgodzić się z zarzutem naruszenia przepisu art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższy przepis dotyczy innej niż zdolność do podjęcia zatrudnienia przesłanki koniecznej do uznania za osobę bezrobotną. Dotyczy on mianowicie przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia, a tej przesłanki organy nie oceniały wobec stwierdzenia braku przesłanki zdolności do jego podjęcia. Odnosząc się natomiast do powołanej w skardze argumentacji wynikającej z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej należy stwierdzić, że wskazane przepisy Konstytucji RP nie mogą stanowić samoistnej podstawy rozstrzygnięć administracyjnych czy też orzeczeń sądowych. Należy jednocześnie podnieść, iż wbrew stanowisku skarżącej władze państwowe w swoich działaniach kierują się zapisami ustawy zasadniczej. Wspieraniu rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietnych i niepełnych służą m.in. zapisy ustawy o pomocy społecznej oraz o zasiłkach rodzinnych. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.