I SA/Sz 518/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi L. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta z dnia [...] nr [...], 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem dnia 10 lutego 2006 r. [...] Urząd Wojewódzki w L. wystąpił z wnioskiem udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w tym co do stawek podatkowych formułując pytania czy: - podatnik powinien do obliczenia podatku od nieruchomości stosować stawki od podatku od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą czy też od gruntów i budynków pozostałych, - czy w przypadku wskazania stawek podatku od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarcza, stawki te podatnik powinien stosować do obliczenia podatku za cały rok, czy tylko do obliczenia podatku należnego od pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie zbycia wolnych miejsc w Ośrodku, a następnie od następnego dnia w którym Ośrodek nie jest faktycznie wykorzystywany, zastosowanie mają stawki dla gruntów i budynków pozostałych, - czy w sytuacji, gdy podatnik będzie w ramach porozumień sprzedawał miejsca innym urzędom wojewódzkim, powinien stosować do obliczenia podatku stawki podatku od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarcza czy też od gruntów i budynków pozostałych? Przedstawiając stan faktyczny podatnik wskazał, że jest współwłaścicielem nieruchomości gruntowej, na której zlokalizowany jest Ośrodek Wypoczynkowy, który wykorzystywany jest sezonowo przez pracowników Urzędu i inne osoby uprawnione do korzystania z zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Niewykorzystane miejsca odsprzedawane są po kosztach własnych inny osobom, pracownikom innych urzędów w ramach porozumienia. Wskazując na powyższy stan faktyczny wnioskodawca uznał, że jako podmiot nie prowadzący działalności gospodarczej-brak cech zarobkowania, ciągłości i zorganizowania-obliczając podatek od nieruchomości, winien stosować stawki podatku od pozostałych gruntów i budynków a nie od gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta D. uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Wskazując na informacje zawarte na stronie internetowej Ośrodka Wypoczynkowego organ pierwszej instancji uznał, że argumentacja co do braku związania z działalnością gospodarczą i prowadzeniu działalności w ramach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych wobec okoliczności sprawy nie może się ostać. Burmistrz wskazał też, że zasadność opodatkowania stawką jak związanych z działalnością gospodarczą w odniesieniu do Ośrodka jest rozstrzygnięta w orzeczeniu sądowym. Zażaleniem z dnia 29 maja 2006 r. [...] Urząd Wojewódzki w L. zarzucając naruszenie art. 14 a w szczególności § 4 w zw. z art. 217 § pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak rozstrzygnięcia w sentencji postanowienia, zamieszczenia stanowiska organu dopiero W uzasadnieniu postanowienia i to tylko w zakresie jednego z trzech pytań postawionych przez podatnika, przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia niesprawdzonych informacji ze strony internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego i wniósł o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta D. na podstawie art. 213 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa uzupełnił rozstrzygnięcie własnego postanowienia z dnia [...] poprzez dodanie "uznaje się stanowisko [...] Urzędu wojewódzkiego w L. zaprezentowane we wniosku z dnia 16.02.2006 r. w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości Ośrodka Wczasowego [...] położonego w D. za błędne." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji uznając, iż budynki i grunty Ośrodka Wypoczynkowego położonego w D. podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości ze stawką tego podatku jak dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. [...] Urząd Wojewódzki w L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] sygn. akt I SA/Sz 710/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydane jest przez organ pierwszej instancji, nie przysługuje od niego żaden środek zaskarżenia, zatem stosownie do art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Błędne pouczenie organu co do sposobu zaskarżenia rozstrzygnięcia uzasadnia przywrócenie terminu do dokonania zaniechanej czynności. Wnioskiem z dnia 22 marca 2007r. [...] Urząd Wojewódzki w L. wniósł o przywrócenie terminu i wezwał do usunięcia naruszenia prawa dokonanego w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sygn. [...] wydanego w rezultacie zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta D. w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego, zgodnie z którą budynki i grunty Ośrodka Wypoczynkowego w D. należącego do strony są związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatku unormowanymi wart. 5 ust 1 pkt 1 lit a) oraz pkt 2 lit b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem wnioskodawcy, postanowienie Kolegium narusza art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej i art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - w zakresie definicji działalności gospodarczej, oraz art. 2 ust 1 i art. 4 ust 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] na podstawie art. 14b §5 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. Nr 79, z 2001 r., poz. 856 ze zm.), odmówiło uchylenia lub zmiany postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] wydane w rezultacie zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta D. w sprawie interpretacji przepisów prawa podatkowego i podzieliło stanowisko Burmistrza Miasta D. wyrażone w postanowieniu. Uznało, że budynki i grunty Ośrodka są związane z działalnością gospodarczą dlatego, że działalność w tym Ośrodku w okresie letnim wyczerpuje znamiona działalności gospodarczej o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że podatnik w sposób ciągły, bowiem rokrocznie w sezonie letnim, w obiektach noszących wyłącznie charakter wczasowy, świadczy odpłatne usługi wczasowe osobom trzecim. Jest to działalność zarobkowa, bowiem od wczasowiczów pobierana jest opłata, która pokrywa wydatki związane z tą działalnością i pozwala z nadwyżek zachowywać substancję Ośrodka, czyli pozwala na inwestowanie w Ośrodek, czego dowodem jest rokroczna gotowość do przyjęcia ludzi w sezonie. Kolegium wskazało, iż prawo podatkowe wyrażone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że działalność gospodarczą prowadzić może nie tylko przedsiębiorca lecz każdy inny podmiot, którego działalność da się zdefiniować jako działalność gospodarczą. Kolegium ponadto zauważyło, że domaganie się przez [...] Urząd Wojewódzki w L. interpretacji przepisów prawa podatkowego co do sposobu opodatkowania podatkiem od nieruchomości Ośrodka Wczasowego w D., nie świadczy o przestrzeganiu przez tego podatnika zasad praworządności, skoro w tej sprawie uzyskał już prawomocne rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zawarte w wyroku z dnia 16 grudnia 2004r. sygn. SA/Sz 1262/03, a przepisy prawa podatkowego od tamtej pory nie uległy zmianie w zakresie, którego dotyczy wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 1440 zł. Skarżący polemizując ze stanowiskiem organu co do interpretacji prawa podatkowego w szczególności co do przyjęcia w przedstawionym przez stronę stanie faktycznym, że prowadzi działalność gospodarczą, wywodząc i powołując okoliczności przemawiające za odmienną interpretacją. Ponadto zarzucając naruszenie art. 14 a ustawy Ordynacja podatkowa wskazała, ze organ pierwszej instancji wbrew przyjętej regulacji w zakresie udzielania interpretacji dokonał własnych ustaleń stanu faktycznego, nie weryfikując zamieszczonych na stronie internetowej informacji. W odpowiedzi na skargę z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Skargę należy uznać za zasadną. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i w konsekwencji wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Sformułowana w tym artykule zasada, w myśl, której ocena prawna i w konsekwencji wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ oznacza, że także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, będą oni związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostaną one uchylone w prawem określonym trybie i oczywiście o ile nie uległy zmianie stan prawny czy faktyczny sprawy. Sąd odrzucając skargę wskazał na konieczność, przed wniesieniem skargi do Sądu, wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący stosownie do orzeczenia Sądu czynności tej dopełnił, ustała zatem stosownie do oceny prawnej zawartej w orzeczeniu z dnia 6 marca 2007 r. sygn. akt I S.A./Sz 710/06 przeszkoda do rozpoznania sprawy. Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, jak też postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzające je postanowienia naruszają prawo procesowe w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 14a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), we wniosku o udzielenie interpretacji wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie - do takiego stanu jaki przedstawi, formułuje on własne stanowisko. Stan faktyczny jest przyjmowany według twierdzeń podatnika. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. W postępowaniu tym nie może zatem toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Postępowanie to nie może również zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę. Organ ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Co najwyżej może wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w związku z art. 169 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa żądać uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, co więcej podjął się ustalenia faktów innych niż te, które przedstawiła strona we wniosku. W szczególności Burmistrz Miasta D. przyjął odmiennie niż w treści wniosku podatnika, w ślad za zapisami strony internetowej : powszechność w świadczonych usługach, taryfikator opłat – w tym naliczanie 7 % podatku od towarów i usług, co do właściciela Ośrodka, zasad współfinansowania kosztów funkcjonowania Ośrodka, co do podmiotu zarządzającego i uznał, że w tych okolicznościach nowe elementy podnoszone przez Urząd Wojewódzki tj. działalność w ramach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie może mieć miejsca. Organ pierwszej instancji ponadto uznał, że kwestia prowadzenia działalności przez Ośrodek była rozpoznana i przesądzona tak w ramach postępowania administracyjnego jak i sądowego. Wskazać należy, że ze względu na szczególny tryb postępowania w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego, Burmistrz nie był uprawniony do takiej oceny. Za niedopuszczalne należy uznać dokonywanie własnych ustaleń. Organ powinien interpretuje tylko na podstawie stanu faktycznego, który wskazał podatnik. Jeżeli w dalszej kolejności okazałoby się jednak, że dany stan faktyczny nie ma zastosowania, to wówczas taka interpretacja jako odnosząca się do innego stanu faktycznego nie miałaby mocy wiążącej wobec organu podatkowego. Stosownie do art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W niniejszej sprawie taka konieczność powstała wobec postanowienia Burmistrza Miasta D. z dnia [...] nr [...] uzupełnionym postanowieniem z dnia [...] i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...]. Mając na uwadze powyższe okoliczności, wobec naruszenia przepisów postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 ww ustawy. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1440 zł, z uwagi na to, że powoływany przez pełnomocnika przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie oplat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) nie może mieć miejsca w sytuacji gdy tak z akt administracyjnych jak i sądowych nie wynika, że pełnomocnik brał udział w przygotowaniu pism w sprawie a osoba pełnomocnika ujawniła się dopiero na rozprawie w dniu 06 grudnia 2007 r. Stąd Sąd zasądził kwotę 440 zł na którą składa się wpis w kwocie 200 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł. stosownie do § 14 ust.2 pkt 1 lit.c w/w rozporządzenia.