II SA/Op 436/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. W dniu 25 kwietnia 2007 r. A Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w oparciu o treść przepisów art. art. 29 i 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane dokonała zgłoszenia zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej "[...]" o wymiarach 3,0 x 6,0 m na terenie działki nr A, obręb [...] w O. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wskazała, iż tablica jest znakiem informującym związanym z potrzebami użytkowników ruchu, nie wymaga więc uzgodnienia z zarządcą drogi – znajduje się poza pasem drogowym. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) i art. 104 K.p.a., zgłosił sprzeciw do ww. przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wniesione zgłoszenie dotyczy budowy reklamy wraz z fundamentem podziemnym, trwale związanej z gruntem. Obiekt ten w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane - art. 3 pkt 3 - jest budowlą, tj. wolnostojącym urządzeniem reklamowym trwale związanym z gruntem, posadowionym na podziemnym fundamencie, na którego usytuowanie wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Takie roboty budowlane nie zostały ujęte w przepisie art. 29 ustawy Prawo budowlane, w którym zostały wyszczególnione wszystkie roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. W związku z tym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że wymienione w ust. 2 pkt 6 niewymagające pozwolenia "tablice i urządzenia reklamowe" nie znajdują odzwierciedlenia w art. 3 pkt 9 w którym przez "urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym". Tymczasem wykonanie zgłoszonej reklamy o wymiarach tablicy 6,0 x 3,0 m wymaga m.in. budowy stopy fundamentu w postaci studni wypełnionej betonem ze zbrojeniem, zapuszczanej, o wysokości 3,5 m i średnicy 1,5 m, do którego będzie kotwiona podstawa słupa nośnego tablicy. Od powyższej decyzji A Spółka Akcyjna złożyła odwołanie, w którym zarzuciła rażące naruszenie przepisów: art. 107 § 1 K.p.a. oraz art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 K.p.a. W uzasadnieniu wskazała, iż organ rozstrzygnięcie w sprawie wydał w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną, bowiem powołał się jedynie na art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepis prawa procesowego w postaci art. 104 K.p.a., natomiast nie wskazał przepisu prawa kompetencyjnego, który uprawniał go do wydania przedmiotowej decyzji. Zarzuciła również, iż organ administracji dokonał błędnej analizy stanu faktycznego, a w konsekwencji niewłaściwie zakwalifikował zgłoszone urządzenie reklamowe jako wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazała, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga instalacja urządzeń reklamowych zauważając, iż procesem instalacji objęte jest ustawianie stopy, słupa i ekranu reklamowego. Zaakcentowała, że w treści przywołanego przepisu organ administracji wyraźnie wyróżnia urządzenia reklamowe i tablice. Ustawodawca rozdzielił obiekty podlegające zgłoszeniu na tablice i urządzenia reklamowe, kierując się kryterium ich usytuowania tj. umieszczeniu obiektów na budynkach bądź usytuowaniu ich jako wolnostojących obiektów budowlanych. Podkreśliła, że takie stanowisko, iż komentowany przepis dotyczy zarówno instalowania tablic i urządzeń reklamowych na budynkach oraz instalowania tablic i urządzeń reklamowych, jako samodzielnych obiektów wskazywane jest także w literaturze. Powołując się na poglądy Wojewódzkich Sądów Administracyjnych wywiodła, iż sam fakt uznania przez organ administracji objętego zgłoszeniem urządzenia reklamowego za budowlę nie wyklucza realizacji przedmiotowej inwestycji w trybie zgłoszeniowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że z materiałów załączonych do zgłoszenia wynika, że inwestor ma zamiar wykonać: • fundament zaprojektowany w postaci studni o wysokości 3,5 m i średnicy 1,5 m z kręgów betonowych lub żelbetowych wypełnionych wewnątrz z betonu B15 ze zbrojeniem podłużnym 8 #16, • podstawę słupa zaprojektowaną z blachy o wymiarach 750 x 750 mm i grubości 20 mm, z żebrami o grubości 8mm, • pionowy element nośny jako słup z rur D=406 mm o grubości płaszcza 6,3mm, zaopatrzony w usztywnienie żebrami kołnierzowymi z blachy o grubości 6mm, do których mocowana jest konstrukcja tablicy, • tablicę informacyjną [...] o wymiarach 6,00 m x 3,00 m wolnostojącą, opartą na jednym słupie, zamocowaną do niego na wysokości 5 m ponad poziom terenu. Zdaniem organu odwoławczeg, z powyższego opisu wynika, że zgłoszone roboty nie są wymienione w art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego, ponieważ nie polegają na instalowaniu tablicy i urządzenia reklamowego, w związku z tym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Wywiódł, że zgodnie z kwalifikacją zgłoszonych robót, dokonaną na podstawie słowniczka zamieszczonego w ustawie Prawo budowlane, inwestor zamierza wznieść wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, będące w rozumieniu ww. ustawy budowlą (art. 3 pkt. 3), zaś wykonanie takiego obiektu w określonym miejscu stanowi zgodnie z art. 3 pkt 6 budowę. Podkreślił, iż zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zawarte zostały w art. 29 Prawa budowlanego, przy czym w ustępie pierwszym zamieszczone są budowy, a w drugim — roboty budowlane inne niż budowa. W tym artykule w ust. 1 nie została wymieniona budowa wolnostojącego urządzenia reklamowego. Przywołane przez inwestora zwolnienie zamieszczone w pkt 6 ust. 2 art. 29 dotyczy robót opisanych jako instalowanie tablic, innych niż budowa. Podkreślił, że słusznie organ I instancji uznał, iż wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, są w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego budowlą. Taka kwalifikacja inwestycji, zaś pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art.28 ust. 1). Na koniec skonstatował, że skoro projektowany obiekt nie został wymieniony w art. 29 Prawa budowlanego, a w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego jest budowlą, którego częścią jest fundament w postaci studni o wysokości 3,5 m o średnicy 1,5 m wypełnionej betonem B15, na którym inwestor ma zamiar zamocować słup a na nim dopiero zainstalować tablicę informacyjną [...], to zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 1 ww. ustawy, należało wnieść sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia Odpowiadając na zarzut skarżącego, co do niewłaściwej kwalifikacji przez organ I instancji zgłaszanych obiektów, jako trwale związanych z gruntami wyjaśnił, że do obiektów niezwiązanych trwałe z gruntem zalicza się m. in. takie obiekty budowlane, które posiadają prefabrykowane fundamenty lub murowany fundament, którego dolna płaszczyzna znajduje się na poziomie terenu, przy możliwości przeniesienia go w inne miejsce lub rozebrania lub wykonania robót ziemnych. Odnosząc się do zarzutu inwestora dotyczącego braku wskazania przepisu prawa kompetencyjnego przyznał, że w osnowie decyzji pierwszoinstancyjnej nie powołano przepisu upoważniającego Prezydenta Miasta [...] do wydania decyzji, lecz kompetencje te wynikają z art. 2 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego w związku z art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), jednak brak ich przywołania w podstawie prawnej decyzji, w sytuacji gdy ona istnieje, nie jest wadą mogącą skutkować uchyleniem decyzji. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wnosząc o uchylenie decyzji drugiej instancji, o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W uzasadnieniu kwestionowała stanowisko organu I instancji wskazała, iż podstawą wydania decyzji było twierdzenie, że -zdaniem organu- konstrukcja reklamowa powinna być instalowana wyłącznie na obiektach budowlanych, a wykonanie reklamy do której trzeba wybudować fundament oraz konstrukcję nośną, jest zdaniem organu budową wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia, stąd jest wadliwe merytorycznie i nie spełnia wymogów stawianych przez obowiązujące przepisy decyzji administracyjnej. Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zgłoszona instalacja reklamy nie jest usytuowana na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz nie jest usytuowana poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przeto montaż przedmiotowej reklamy objęty jest tylko obowiązkiem zgłoszenia na podstawie art.29 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zdaniem Spółki organ instancji całkowicie pominął brzmienie tych przepisów oraz nie dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście tych przepisów, stąd wydana została z rażącym naruszeniem tych przepisów. Podkreśliła, powołując się na wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych, iż fakt trwałego związania z gruntem nie stanowi przesłanki różnicującej w zakres obowiązku zgłoszenia lub uzyskania pozwolenia na budowę. Zarzuciła, że organ świadomie podjął decyzję wadliwą, sprzeczną z dorobkiem orzeczniczym i brzmieniem przepisów ustawy. Skarżąca zarzuciła, iż samo brzmienie przepisu art. 29 ust.1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 wskazuje na możliwość instalowania wolnostojących urządzeń reklamowych, z których wyłącznie urządzenia świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę, co oznacza, że poza tym wyjątkiem, pozostałe urządzenia reklamowe wolnostojące podlegają wyłącznie procedurze zgłoszenia. Na koniec stwierdziła, że organ w żaden sposób nie wykazał, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jego oceny dokonanej w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowa budowa nie spełnia warunków określonych w art.29 ust.1 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stąd decyzja wydana został na zasadzie dowolnego uznania organu a nie zgodnie z przepisami i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. Organ nie uzasadnił swojego stanowiska w sprawie. Nie dokonał analizy żadnych dowodów ani nie przeprowadził żadnych dowodów na potwierdzenie swojego stanowiska w sprawie, zatem zaskarżona decyzja narusza przepisy K.p.a. dotyczące wymogów postępowania dowodowego jak też wymogów decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy: 6,7,8,9,11 i 107 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodatkowo wyjaśniając, iż wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy dokonał analizy zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście objęcia przedmiotowej reklamy obowiązkiem zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji przeanalizowany został zakres robót koniecznych do wykonania przedmiotowej reklamy. Na podstawie tej analizy ustalono, ze fundament reklamy wykonany w postaci studni zagłębionej w gruncie na głębokości 3,5 m wypełniony betonem, posiadający w górnej części fundamentu osadzone zbrojenie i śruby kotwiczne do zamocowania pionowego elementu nośnego reklamy, jest trwale powiązany z gruntem, wobec tego zamierzenie należało zakwalifikować do robót budowlanych stanowiących budowę obiektu budowlanego w określonym miejscu, wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zasada ta powoduje, że sąd w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i okoliczności prawnych nie stwierdził konieczności uwzględnienia skargi. Zdaniem Sądu, organy architektoniczno-budowlane prawidłowo ustaliły, że zgłoszony w niniejszej sprawie przez skarżącą zamiar zainstalowania tablicy reklamowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i właściwie zastosowały przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) – zwaną dalej Prawo budowlane. Zgłoszony przez skarżącą Spółkę obiekt budowlany jest wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym. Nośnik ten składa się bowiem z fundamentu zaprojektowanego w postaci studni o wysokości 3,5 m i średnicy 1,5 m, z kręgów betonowych lub żelbetowych wypełnionych wewnątrz z betonu B15 ze zbrojeniem podłużnym 8 #16, podstawy słupa zaprojektowanego z blachy o wymiarach 750 x 750 mm i grubości 20 mm, z żebrami o grubości 8mm, pionowego elementu nośnego w postaci słupa z rur D=406 mm o grubości płaszcza 6,3mm, zaopatrzonego w usztywnienie żebrami kołnierzowymi z blachy o grubości 6mm, do których mocowana jest konstrukcja tablicy oraz tablicy informacyjnej o wymiarach 6,00 m x 3,00 m wolnostojącej, opartej na jednym słupie, zamocowanej do niego na wysokości 5 m ponad poziom terenu. Analiza projektowanego urządzenia reklamowego ewidentnie wskazuje, że jest to budowla w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W tym miejscu zaakcentować trzeba, iż budowlą jest każdy obiekt nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Budowlą może być zarówno obiekt trwale związany z gruntem, jak i nie mający tej cechy. Odnotować należy, iż przepis ten wśród przykładowego wyliczenia co mieści się w zakresie definicji budowli wymienia m.in. wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. W kontrolowanej sprawie, wobec kwestionowania w skardze przez skarżącą tylko decyzji organu pierwszoinstancyjnego, trzeba odnotować, że zaskarżeniu do Sądu podlega decyzja ostateczna jaką jest decyzja organu II instancji. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie naruszył omówionej zasady, ponownie rozstrzygnął sprawę. Organ ten nie zaakceptował stanowiska organu I instancji, że konstrukcja reklamowa powinna być instalowana wyłącznie na obiektach budowlanych. Ocenił zgłoszone przedsięwzięcie w świetle art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz przedłożonego projektu. Przechodząc do oceny decyzji drugoinstancyjnej to trzeba podzielić argumentację w niej zawartą. Rację ma organ, że złożony przy zgłoszeniu projekt konstrukcyjno-budowlany opisujący inwestycję jako "Tablica informacyjna "[...]"" projektowanego urządzenia reklamowego wskazuje, że jest to obiekt oparty na stopie fundamentowej. Wielkość tej stopy fundamentowej od jej wierzchu do spodu planszy wynosi 5,0 m. Ponadto, jak to ustalił Sąd, projekt opracowano dla gruntów słabonośnych spoistych w stanie plastycznym przy założeniu, ze studnia jest wprowadzona w grunt na "ścisło" z zamuleniem ewentualnych kawern. W przypadku zaś natrafienia na poziomie posadowienia na grunty nienośne, zgodnie z zaleceniem projektanta, należy je usunąć, a wyrobisko wypełnić piaskiem zagęszczonym mechanicznie lub betonem o wskazanych parametrach. Wykonanie zatem stopy fundamentowej o wymienionych w projekcie parametrach wymaga wykonania robót ziemnych i odpowiedniego przygotowania gruntu. Dokonując oceny tego typu urządzeń reklamowych należy uznać je za obiekty związane trwale z gruntem ( vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1999 r. sygn. II SA 1617/98, opubl. LEX nr 46756). Przedmiotowy nośnik, jak wynika z projektu, jest konstrukcją wolnostojącą, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Powyższa analiza zgłoszonego przedsięwzięcia wskazuje, że realizacja przedmiotowego nośnika we wskazanym miejscu posiada wszystkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Wobec tego, robót tych nie można uznać za instalowanie tablic lub urządzeń reklamowych z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, jak dowodzi w skardze Spółka. Należy przypomnieć, że zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego jest obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w celu przystąpienia do robót budowlanych, zaś wyjątki od tej reguły zostały wymienione w art. 29. Zwolnienia wymienione w tym ostatnim przepisie mają formę wyliczenia enumeratywnego, zatem niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej przy interpretacji tego przepisu. Skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania opisanego urządzenia reklamowego w trybie art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wywodzi, popierając swoje twierdzenia orzecznictwem sądów administracyjnych, iż przedmiotowy nośnik nie jest trwale związany z gruntem, a jest tylko na tym gruncie instalowany. W ocenie tut. Sądu stanowisko to jest chybione. W przepisach art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego mówi się o dwu różnych rodzajach urządzeń reklamowych. Pierwsze z nich, wolnostojące i trwale związane z gruntem wymagają pozwolenia na budowę. O tym zaś, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (wyrok NSA z 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05, niepubl.). Zdaniem Sądu, przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie ma zastosowania do urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 3 pkt 3. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, według którego roboty budowlane polegające m. in. na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 6), ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem (stojących na gruncie). W myśl przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, z którego skarżąca wywodzi, iż zgłoszone przez nią roboty nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, obowiązek ten nie dotyczy instalowania tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków, jak też reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym. Przepis ten posługuje się pojęciem "instalowania". Przepisy Prawa budowlanego nie definiują tego pojęcia - przeto - aby ustalić zakres znaczeniowy tego pojęcia sięgnąć należy zarówno do znaczenia tego słowa w świetle Słownika języka polskiego, jak i do znaczenia przypisanego temu zwrotowi przez ustawodawcę w innych przepisach Prawa budowlanego. Pojęcie słownikowe "instalować" to "zakładać, montować urządzenia techniczne" wskazuje, zatem na związek techniczny lub funkcjonalny z istniejącym (funkcjonującym) wcześniej obiektem (rzeczą). Również pojęcie "instalowania" używane jest w ustawie Prawo budowlane przez ustawodawcę w sposób zakładający związek instalowanego elementu (urządzenia) z istniejącym już obiektem, np. instalowanie krat na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 14), instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 15), instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6, na który powołuje się skarżąca również wskazuje na związek pomiędzy instalowaniem a obiektem, co nie wyklucza możliwości instalowania urządzenia nietrwale związanego z gruntem (vide:. Wyrok NSA W-wa z dnia 28 czerwca 2006r., sygn. akt II OSK 931/05, opubl. LEX nr 266955). Reasumując, budowa wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego usytuowanego w określonym miejscu nie jest instalowaniem i nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Nieuprawnione są również zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów art. art. 6,7, 8, 9 oraz 11 K.p.a. Organ odwoławczy uznał zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy za wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, zatem nie widział potrzeby uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Ocena prawna przedmiotowej sprawy, w tym interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, odmienna od wywodzonej przez skarżącą, nie jest równoznaczna z naruszeniem wskazanych przepisów. Nie jest również uprawniony zarzut skarżącej Spółki, iż organ, wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art.107 K.p.a. Organ ten dokonał analizy zamierzenia inwestora, wskazał na parametry i cechy urządzenia reklamowego, przytoczył przepisy prawa, które zadecydowały o rozstrzygnięciu sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera ustalenia faktyczne i ocenę prawną. Organ odniósł się do argumentacji zawartej w odwołaniu skarżącej. Na koniec trzeba powiedzieć, iż Sąd w niniejszym składzie nie podziela poglądów orzecznictwa zaprezentowanych w skardze, według których przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, nie uzależnia wymogu uzyskania pozwolenia na budowę urządzeń reklamowych od sposobu związania ich z gruntem, czy też od wielkości bądź konstrukcji tego urządzenia. Należy dostrzec, że dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe (obiekt budowlany) wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, organ powinien brać się pod uwagę również przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego nie są obojętne jego cechy konstrukcyjne. W wyniku przedstawionej oceny zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.