I SA/Gd 698/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Asesor WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. oraz umorzenia odsetek za zwłokę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania R.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] odmawiającej rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r w wysokości 187.969,08 zł oraz umorzenia należnych odsetek za zwłokę w wysokości 181.346,00 zł, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny. Pismem z dnia 11 czerwca 2006 r. R.K. wniósł o rozłożenie na raty – płatne kwartalnie po 5000 zł począwszy od 20 lipca 2007 r. – spłaty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r w kwocie 196.982,40 zł i odstąpienie od naliczania odsetek ustawowych od tej zaległości. W uzasadnieniu wniosku podatnik wskazał na konieczność jego uwzględnienia z uwagi na swoje możliwości płatnicze. Podniósł także, iż przyczyny powstania przedmiotowych zaległości były szczególne i wynikały z faktu niepłacenia mu przez dłużników zaległych należności. W toku postępowania podatnik rozszerzył zakres żądania o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej. W toku postępowania ustalono, że w 2005 roku podatnik uzyskał dochody z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 41.175,21 zł, z wynagrodzenia za pracę w kwocie 6.144,09 zł, oraz dochód z kontraktu menedżerskiego w kwocie 17.079,75 zł. Ponadto podatnik posiadał znaczny majątek ruchomy i nieruchomy (działki rolne, ciągnik rolniczy) o łącznej wartości 1.937.000 zł. W dniu 3 marca 2006 r. podatnik wraz z małżonką zawiązał spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, przenosząc przy tym własność posiadanych nieruchomości tytułem aportu na pokrycie udziałów w tej spółce. W dniu 29 grudnia 2005 r, podatnik sprzedał stanowiące jego własność niezabudowane działki za kwotę 46.000 zł. Obecnie podatnik nie posiada nieruchomości ani ruchomości, mieszka sam, nie posiada nikogo na utrzymaniu, utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie 1000 zł brutto. W ocenie organów podatkowych wskazane okoliczności, nie wyczerpują przesłanek umorzeniowych z art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm), zwanej dalej Ordynacją podatkową. W szczególności nie wyczerpują one znamion przesłanki ważnego interesu podatnika, czy też interesu publicznego. Organy podkreśliły, że ulga w postaci umorzenia zaległości podatkowej ma charakter wyjątkowy i taki też charakter mają przesłanki uzasadniające jej zastosowanie. Zdaniem organu, udzielenie takiej ulgi może nastąpić tylko w szczególnie uzasadnionych i nie budzących wątpliwości, udokumentowanych przypadkach. Za przypadki takie należy uznać sytuację powstałą z przyczyn, na które podatnik nie miał wpływu i które są niezależnie od sposobów postępowania podatnika. Tymczasem jak wynika z okoliczności niniejszej sprawy podatnik w okresie, w którym miał już świadomość co do wyniku przeprowadzonej za 2000 r. kontroli i wysokości zaległości z tytułu podatku dochodowego za ten rok, dysponował sporym majątkiem (uzyskiwane za 2005 r. zarobki oraz majątek ruchomy i nieruchomy), którego jednak się wyzbył nie regulując należności wobec budżetu państwa. Zdaniem organów fakt, że podatnik swoich obowiązków w powyższym zakresie nie traktował priorytetowo nie uzasadnia przyznania mu ulgi we wnioskowanym zakresie. Organy podatkowe wskazały ponadto, iż uwzględnienie wniosku podatnika prowadziłoby do udzielenia ulgi pozornej, a nie rzeczywistej. Podatnik bowiem przy deklarowanych dochodach w wysokości 1000 zł brutto miesięcznie wnosi o rozłożenie należności podatkowej na raty w wysokości 5000 zł kwartalnie. Z uwagi na deklarowany dochód organy uznały, że podatnik nie miałby realnej możliwości uiszczania proponowanych przez siebie rat. Nie uwzględniono twierdzeń podatnika, że mógłby on zaciągnąć kredyt na spłatę rat wskazując, iż zdolność kredytowa podatnika jest wątpliwa w świetle przedstawionych przez niego okoliczności (niskie dochody, brak majątku ruchomego i nieruchomego). Odnosząc się do argumentów podatnika organy podatkowe podkreśliły, że wskazywane przez niego przyczyny powstania zadłużenia – niezaspokojone wierzytelności wobec kontrahentów - nie mają charakteru szczególnego. Po pierwsze podatnik nie udowodnił okoliczności, na którą się powołuje, po wtóre zaś ryzyko wyboru niesolidnego kontrahenta obciąża przedsiębiorcę, a nie całe społeczeństwo. Organy podatkowe podkreśliły także, iż wbrew stanowisku podatnika rzeczywistym powodem powstania zaległości podatkowych było nieprawidłowe prowadzenie przez niego dokumentacji księgowej z naruszeniem przepisów prawa podatkowego, a zatem zaległość ta powstała z przyczyn leżących po stronie podatnika. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez odstąpienie od wszechstronnego rozważenia sytuacji majątkowej strony, skutkujące arbitralnym uznaniem, iż ewentualnie udzielona ulga w spłacie należności publicznoprawnych byłaby ulgą pozorną oraz odstąpienie od wszechstronnego rozważenia okoliczności dotyczących przyczyn powstania zaległości podatkowych, skutkujące uznaniem, iż powstały one z przyczyn leżących po stronie podatnika. Zdaniem skarżącego wyliczona wysokość jednej raty nie przekracza znacznie miesięcznych dochodów skarżącego, mając w szczególności na uwadze możliwość zaciągnięcia przez niego kredytu lub podjęcia dodatkowej pracy. Ponadto skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy nie wskazał związku przyczynowego pomiędzy uchybieniami w prowadzeniu przez niego dokumentacji księgowej a powstaniem zaległości podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego, co upoważniałoby Sąd do uchylenia badanej decyzji w całości albo w części w oparciu o powołany powyżej przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podstawą materialnoprawną badanej decyzji jest przepis art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiący, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub też umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe odsetki za zwłokę, lub opłatę prolongacyjną. Z przepisu tego wynika, że decyzje wydane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ podatkowy może, ale nie musi wydać decyzji pozytywnej, czyli zastosowanie ustanowionej w nim ulgi podatkowej jest prawem, a nie obowiązkiem organów podatkowych. W konsekwencji, jeżeli nawet zaistnieją przypadki uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy może, ale nie musi umorzyć należnych kwot (por. S. Presnarowicz [w:] C. Kosikowski et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 255; Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1995, s. 270 i 271). Uznanie administracyjne nie oznacza zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez Sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Kontrola Sądu sprowadza się w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2001 r., I S.A./Ka 498/00, PP z 2001 r. Nr 45, s. 14; tak też R. Mastalski [w:] B. Adamiak et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005, Wrocław 2005, s. 308). Jeżeli więc organ podatkowy, dokonując koniecznych ustaleń w sprawie, nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego i ustalenia te są wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych oraz jeżeli dokonanej ocenie tego stanu faktycznego nie można zarzucić dowolności, to wyprowadzenie z takiej oceny wniosku czy należy umorzyć zaległości podatkowe, jest zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli Sądu administracyjnego sprawującego tylko kontrolę legalności, czyli zgodności decyzji organów administracyjnych z prawem. Zauważyć przy tym należy, że umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną, skoro zasadą jest płacenie podatków, nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 1991 r., SA/Gd 295/91, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego z 1994 r. Nr 1, poz. 7). Z tego względu ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej (B. Dauter [w:] S. Babiarz et. al., Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2005, teza 10 do komentarza do art. 67 Ordynacji podatkowej, Lex Polonica Maxima w wersji na październik 2006 r.). Przeciwnie, przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika, i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu, i które są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2004 r., I SA/Wr 735/02, LEX nr 129659; zob. też P. Roksisz, Uznanie administracyjne w ramach instytucji umorzenia zaległości podatkowych, Dor. Podatk. z 2004 r. Nr 1, s . 37. Za ważny interes podatnika należy uznać sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych wskutek utraty możliwości zarobkowania lub utraty majątku (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, POP 2000, nr 6, poz. 168). A zatem jedynie sytuacja, w której podatnik wskutek niezależnych od siebie okoliczności utracił możliwość zarobkowania lub utracił majątek uzasadniałaby przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Istotne jest przy tym, że to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1999 r., III SA 7580/98, Lex Polonica Maxima w wersji na październik 2006 r.). Mając powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że Dyrektor Izby Skarbowej, podejmując zaskarżoną decyzję, nie wykroczył poza granice przyznanego mu uznania administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu przez organ odwoławczy wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Analizując, czy zachodzi w sprawie ważny interes podatnika lub interes publiczny, organ podatkowy prawidłowo uznał, że okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku i w odwołaniu, są niewystarczające do przyznania wnioskowanej ulgi podatkowej, albowiem nie są okolicznościami wyróżniającymi sytuację skarżącego od sytuacji innych podatników. Podkreślić należy, że okoliczności niniejszej sprawy wskazują, że niemożność uiszczenia przez skarżącego zaległości podatkowej nie jest spowodowana działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu, i które były niezależne od sposobu jego postępowania. Istotnym jest bowiem, na co zwróciły uwagę organy podatkowe, iż skarżący – w okresie, w którym miał już świadomość co do obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej i jej wysokości – dysponował majątkiem, który pozwalałby mu przynajmniej częściowo na zaspokojenie tej należności. W 2005 r. skarżący uzyskał łączny dochód w kwocie ponad 64.000 zł, posiadał majątek ruchomy i nieruchomy o wartości 1.937.000 zł (działki rolne, ciągnik rolniczy), a ponadto w grudniu 2005 r. zbył należącego do niego działki o wartości 46.000 zł). Uzyskane dochody skarżący przeznaczył na inne cele, a nieruchomości zbył lub wniósł jako aport do utworzonej wraz z małżonką spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W tych okolicznościach zasadny jest wniosek organów podatkowych, że nawet jeśli w chwili obecnej skarżący utrzymuje się jedynie z wynagrodzenia w kwocie 1000 zł brutto i nie posiada żadnych oszczędności ani majątku ruchomego i nieruchomego, to nie jest to skutkiem jakichś nadzwyczajnych życiowych zdarzeń, lecz tylko i wyłącznie wynikiem celowego działania skarżącego, który posiadany majątek przeznaczał na inne cele w sytuacji, gdy ciążył na nim już obowiązek zapłaty zobowiązania podatkowego. Skarżący nie wykazał ponadto, aby jego sytuacja zdrowotna czy życiowa uniemożliwiała mu podjęcie lepiej płatnej pracy i podjęcie starań, aby uczynić zadość obowiązkowi zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uznania, że zachodzi w sprawie ważny interes podatnika uzasadniający przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych. Skarżący podnosił dla uzasadnienia swego wniosku, iż zaległość podatkowa jest skutkiem szczególnych okoliczności, niezależnych od niego, polegających na braku zaspokojenia przysługujących mu wobec jego kontrahentów wierzytelności. Argument ten można rozumieć bądź jako usprawiedliwienie faktu niepłacenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. wraz z odsetkami, bądź też jako usprawiedliwienie faktu powstania tej zaległości. Jeśliby przyjąć, że skarżący powołując się na fakt nieściągalności długów miał na celu usprawiedliwienie swej obecnej trudnej sytuacji finansowej i brak środków na zaspokojenie należności budżetu państwa to zauważyć należy, iż argument ten jest o tyle bezzasadny, że skarżący, co wykazano wyżej, posiadał przynajmniej w 2005 roku spory majątek i ściąganie wierzytelności od niesolidnych dłużników nie było jedynym sposobem na zaspokojenie należności budżetu państwa. Po wtóre, co istotne, nie są to okoliczności, które uzasadniałyby udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej i umorzeniem odsetek. Niepowodzenia działalności gospodarczej, niewiedza, brak doświadczenia w prowadzeniu tej działalności nie stanowią o ważnym uzasadnionym interesie podatnika lub interesie publicznym. Każdy obywatel, rozpoczynając działalność gospodarczą, powinien bowiem podejmować decyzje w sposób przemyślany i zgodny z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 1999 r., III SA 7493/98, Lex Polonica Maxima ). Jeśliby natomiast argumenty skarżącego w tym zakresie odnieść do genezy powstania zaległości podatkowej, to w pierwszej kolejności podnieść należy, iż okoliczności powstania takiej zaległości nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Podstawą niestosowania ulg nie powinna być ocena przyczyn, które spowodowały powstanie zaległości podatkowych. Brzmienie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że o możliwości ich umorzenia winno decydować to, czy podatnik znajduje się aktualnie w szczególnej sytuacji majątkowej i osobistej, która uniemożliwia mu zapłatę zaległego podatku oraz należności ubocznych. Przesłanki umorzenia zostały bowiem określone w sposób pozytywny poprzez wskazanie, że jest to możliwe i dopuszczalne jeśli zaistnieje stan, który można uznać za waży interes podatnika lub ważny interes publiczny. Brak jest natomiast oznaczenia przesłanek negatywnych jak np. zawinione zachowanie podatnika prowadzące do powstania zaległości podatkowej, których wystąpienie umożliwiałoby - nawet pomimo zaistnienia przesłanek pozytywnych, uwzględnienie wniosku podatnika. Jest to więc uprawnienie podatnika niezależne od tego, jakie przyczyny doprowadziły do powstania stanu zaległości podatkowej. Nie mniej jednak, ponieważ skarżący podnosił argumenty dotyczące powstania zaległości upatrując w nich okoliczność przemawiającą za uwzględnieniem jego wniosku, to zasadne było odniesienie się przez organy podatkowe do tych argumentów. Dokonanie zatem przez organy podatkowe analizy przyczyn powstania zadłużenia skarżącego wobec Skarbu Państwa nie stanowiło na gruncie niniejszej sprawy naruszenia art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem nie były one przyczyną odmowy udzielenia skarżącemu wnioskowanej ulgi, a stanowiły jedynie odpowiedź na argumenty zgłaszane przez skarżącego zarówno we wniosku, jak i odwołaniu. Organy podatkowe słusznie uznały, że po pierwsze skarżący nie udowodnił podnoszonych przez siebie okoliczności, a po wtóre przyczyną powstania zaległości podatkowej były nieprawidłowości w prowadzeniu przez skarżącego księgi przychodów i rozchodów w spółce cywilnej, której był wspólnikiem, co zostało stwierdzone podczas kontroli podatkowej, zakończonej wydaniem decyzji określającej skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok. Wymaga podkreślenia, że wszelkie odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania muszą być uzasadnione szczególnymi względami i to nawet gdy sytuacja podatnika jest trudna. Takich zaś względów skarżący - w ocenie Sądu - nie wskazał. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma także fakt, że zastosowanie ulgi wymienionej w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej i rozłożenie zaległości podatkowej na raty powinno mieć realny charakter, zapewniający podatnikowi możliwość dotrzymania warunków jej spłaty. W przeciwnym razie udzielenie ulgi byłoby pozorne. Ustalenie wysokości rat w kwotach niemożliwych do zapłacenia stwarza iluzję uwzględnienia wniosku i narusza podstawowe zasady postępowania podatkowego, w szczególności zasadę zaufania do organów podatkowych (wyrok NSA z dnia 1 marca 2000 r., III SA 1546/99, ONSA 2001, nr 2, poz. 84, Mon. Pod. 2000 nr. 8). Tymczasem uwzględnienie wniosku skarżącego i ustalenie rat w wysokości 5000 zł kwartalnie, przy deklarowanych przez skarżącego zarobkach rzędu 1000 zł brutto miesięcznie wyklucza możliwość uznania, że podatnik mógłby ustalonych w ten sposób warunków spłaty zadłużenia dotrzymać, chyba że posiada on jeszcze inne źródła dochodu, których nie ujawnia. Argumenty skarżącego, że mógłby zaciągnąć kredyt na spłatę rat lub podjąć dodatkową pracę opierają się na hipotetycznych założeniach i są zbyt ogólne, aby można było uwzględnić je przy ocenie możliwości finansowych skarżącego. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.