I SA/Lu 703/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (spr.),, Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M. P. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2007 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...]; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. P. S.A. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Lu 703/07 UZASADNIENIE 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania "A" SA w G., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. /, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] o określeniu spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007 r. w kwocie 34 812 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniało, że spółka "A" zadeklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2007 r. budowle związane z działalnością gospodarczą o wartości 129 442 zł. Kwota podatku przy stawce 2%, to 2 589 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził czynności sprawdzające. Na tej podstawie ustalił, że spółka "A" nie zadeklarowała do opodatkowania wszystkich posiadanych budowli na terenie Z. Nie zadeklarowała między innymi sieci kablowych telewizji. Postanowieniem z [...], z urzędu zostało wszczęte postępowanie w sprawie określenia spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ pierwszej instancji określił spółce "A" zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2007 r. w kwocie 34 812,00 zł. Przyjął za podstawę opodatkowania wartość budowli z decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego tej spółce w podatku od nieruchomości za 2006 r. / 1 611 145 zł /, powiększoną o wartość budowli zakupionej w październiku 2006 r., wykazanej w deklaracji z 5 marca 2007 r. / 129 442 zł /. Podstawa opodatkowania to kwota łącznie 1 740 587 zł. Organ pierwszej instancji oparł rozstrzygnięcie podatkowe na art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 9 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych / Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. – u.p.o.l. /. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło zarzuty spółki "A", zawarte w odwołaniu: - naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 2, art. 3 u.p.o.l.; - naruszenie art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, prawnych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło argumentację odwołującej się spółki, która prezentowała stanowisko, że nie jest podmiotem podatku od nieruchomości. Jest właścicielem kabli ułożonych w obcej kanalizacji teletechnicznej. Ta kanalizacja teletechniczna jest własnością T. SA w W. To T. SA jest podatnikiem podatku od nieruchomości, od budowli. Majątek spółki "A" w postaci sieci magistrali optycznej, sieci koncentrycznej nie podlega zaliczeniu do budowli i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opinia biegłego, do której odwoływał się organ podatkowy przy określaniu spółce zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2003-2006, została sporządzona przez podmiot nieuprawniony. Wnioskom biegłego przeczy stanowisko, które prezentuje Główny Urząd Nadzoru Budownictwa w pismach z [...], z [...], z [...] oraz wyrok w sprawie I SA/Łd 1062/04. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, że spór dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych telewizji kablowej spółki "A", umieszczonych w kanalizacji teletechnicznej, która jest własnością T. SA. Przedmiotem sporu jest ocena czy te linie są budowlą. Uzasadniało, że w stanie prawnym od 1 stycznia 2003 r. / od wejścia w życie ustawy z 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2002 r. Nr 200, poz. 1683 / zakres pojęcia budowli należy ustalać zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., z uwzględnieniem art. 3 pkt 3, pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. /. Samorządowe Kolegium Odwoławcze z tych przepisów wyprowadzało stanowisko, że sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu. Zostały wymienione w ustawie Prawo budowlane jako budowle. Dodatkowo definicja budowli zawarta w u.p.o.l. obejmuje urządzenia budowlane w rozumieniu prawa budowlanego. Kable sieci technicznych / w tym sieć telewizji kablowej /, które przebiegają przez kanalizację techniczną, to urządzenia budowlane, umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem i jako budowla stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze na poparcie swego stanowiska wskazało opinię biegłego z 9 listopada 2004 r. Opinia stwierdza, że kanalizacja kablowa jest budowlą. Spełnia swoją rolę, kiedy zostaną w niej umieszczone kable. Kable ułożone w kanalizacji spełniają warunek definicji urządzenia budowlanego z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Bez kabli kanalizacja nie byłaby użytkowana zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z tej opinii wynika, że linie kablowe telewizji kablowej to urządzenia budowlane związane z budowlą. Całość urządzeń stanowią kable współosiowe i światłowodowe ułożone w kanalizacji kablowej z urządzeniami rozdzielczymi, przetwarzającymi, wzmacniającymi, umieszczonymi w studniach kanalizacji kablowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutu spółki, by opinia była sporządzona przez biegłego nieuprawnionego. Wskazało na art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, jako podstawę prawną przeprowadzenia tego dowodu. Oceniło, że biegły powołany przez organ pierwszej instancji posiadał odpowiednią wiedzę i doświadczenie, uprawnienia budowlane ze specjalnością instalacyjno-inżynierską w zakresie instalacji elektrycznych. Opinia biegłego wyjaśnia wszystkie istotne okoliczności w oparciu o wiadomości specjalne biegłego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanęło na stanowisku, że pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budownictwa z [...], z [...], z [...], były poddane ocenie przez organ pierwszej instancji. Te pisma nie mogą podważać zaliczenia linii telewizji kablowej do budowli. Stanowisko zawarte w tych pismach ma odniesienie wyłącznie do przepisów Prawa budowlanego. Pomija art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., który definiuje pojęcie budowli dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na wyrok w sprawie I SA/Lu 210/05. Odmówiło znaczenia wyrokowi w sprawie I SA/Łd 1062/04, bo został wydany w indywidualnej sprawie. Nie ma wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy. Jest wiążący w sprawie, w której został wydany. 2. Spółka "A" złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzuciła: - naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i błędne przyjęcie, że sieci telekomunikacyjne, kable telekomunikacyjne stanowią budowlę; - pominięcie powołania biegłego; - uniemożliwienie czynnego udziału w posiedzeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego 19 lipca 2007 r., o którym pełnomocnik został zawiadomiony po tej dacie. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca spółka uzasadniała, że jest właścicielem budowli objętych podatkiem od nieruchomości na terenie Z.w zadeklarowanym zakresie. Spółka jest właścicielem kabli ułożonych w kanalizacji teletechnicznej, będącej własnością T. SA w W.. To T. SA jest podatnikiem podatku od nieruchomości / budowli /. Kable spółki "A" są ułożone w kanalizacji teletechnicznej T. SA na podstawie umów dzierżawy. Na podstawie umów dzierżawy skarżąca spółka nie odpowiada za zobowiązania właściciela budowli w podatku od nieruchomości. W tych okolicznościach skarżąca spółka nie miała obowiązku złożenia deklaracji. Nie jest podmiotem podatku od nieruchomości. Zdaniem skarżącej spółki, jej majątek w postaci sieci magistralnej optycznej, sieci koncentrycznej nie jest budowlą, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazała na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowania / Dz. U. Nr 219, poz.1864 /. Wywodziła, że kable umieszczone w kanalizacji teletechnicznej nie są urządzeniami technicznym, umożliwiającymi korzystanie z tej kanalizacji teletechnicznej. Takimi urządzeniami będą przykładowo: urządzenia umożliwiające otwarcie kanalizacji, jej konserwacje, zabezpieczające kanalizację, monitorujące jej zamknięcie. Stanowisko, że montaż kabli w kanalizacji wymaga pozwolenia budowlanego jest niezgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane, z praktyką, z poglądami wyrażanymi między innymi przez Główny Urząd Nadzoru Budownictwa. Zdaniem skarżącej spółki nie ma podstawy prawnej odwołanie do ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. 2000 Nr 100, poz. 1086 ze zm. /. Przepisy u.p.o.l. nie zawierają takiego odesłania. Odsyłają do ustawy Prawo budowlane. Organ podatkowy pierwszej instancji nie wskazał podstawy prawnej odwołania do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ten sposób naruszył art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Stanowisko organów podatkowych pomija stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które jest aktualne w stanie prawnym w rozpatrywanym roku podatkowym. Stanowisko organów podatkowych pomija stanowisko w sprawach: II FSK 514/06, II FSK 777/06, I SA/Sz 795/06. Skarżąca spółka argumentowała, że art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane enumeratywnie wymienia listę obiektów, zaliczonych do budowli. Nie ma wśród nich systemów telewizji kablowej. Akt wykonawczy do ustawy Prawo budowlane – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w § 3 także nie zalicza linii kablowej w kanalizacji teletechnicznej do telekomunikacyjnych obiektów budowlanych. Przewody telewizyjne skarżącej spółki, umieszczone w kanalizacji teletechnicznej T. SA, nie są budowlą w znaczeniu prawa budowlanego, w konsekwencji w znaczeniu u.p.o.l. Za takim stanowiskiem prawnym przemawia też okoliczność, że systemy telewizji kablowej są systemami w praktyce demontowanymi. Część lub całość takich systemów jest przenoszona z jednej lokalizacji do innej. Opodatkowanie linii kablowej rodziłoby obowiązek w podatku od nieruchomości od stacji czołowej, która w przeważającej części składa się z komputerów, monitorów, magnetowidów, metalowego stojaka. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumentację, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Argumentowało, że kable sieci technicznych, sieci telewizji kablowej, przebiegające przez kanalizację techniczną, umożliwiają użytkowanie kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem. Podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będąc budowlą, wymienioną w ustawie Prawo budowlane oraz stanowiąc urządzenie budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Za opinią biegłego wywodziło, że kanalizacja kablowa spełnia swoją rolę, kiedy zostanie wypełniona kablami. Kable telekomunikacyjne czy kable sygnału telewizyjnego, ułożone w kanalizacji spełniają warunek definicji urządzenia budowlanego. W stanie prawnym w rozpatrywanym roku podatkowym nie uległa zmianie zasada zaliczania kabli w kanalizacji do instalacji, które umożliwiają użytkowanie kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem. Wskazało, że wbrew zarzutom skargi, organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy nie odwoływały się w argumentacji prawnej do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiadają prawu. 5. Przedmiotem sporu w tej sprawie jest przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dla dalszych rozważań prawnych istotny jest stan prawa materialnego, obowiązujący w rozpatrywanym roku podatkowym 2007. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 1a ust. 1 u.o.p.l.: - pkt 1, budynek, to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; - pkt 2, budowla, to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. 6. Dla powstania obowiązku podatkowego obok przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi być spełnione kryterium podmiotowe. W myśl art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 / zastrzeżenie nie dotyczy tej sprawy /; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2 / zastrzeżenie nie dotyczy tej sprawy /. 7. Ta sprawa wymaga rozstrzygnięcia czy kable sieci magistralnej optycznej, sieci koncentrycznej / stanowiące własność skarżącej spółki /, ułożone w obcej kanalizacji, bo T. SA / na podstawie umów dzierżawy z TP SA /, są przedmiotem opodatkowania skarżącej spółki podatkiem od nieruchomości, zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. 8. Definicja budowli z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odwołuje się do pojęć definiowanych w ustawie Prawo budowlane. W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany to: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. W myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowla, to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne / fortyfikacje /, ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych / kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń / oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Definicja art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, wskazuje, że budowla to obiekt budowlany, który ma stanowić całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami, urządzeniami. Budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Urządzenia budowlane definiuje art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Są to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. 9. W tym stanie prawnym, za stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II FSK 514/06 należy zważyć, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budowla, rozumiana jako: - obiekt budowlany niebędący budynkiem czy obiektem małej architektury i stanowiący całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami / art. 1a ust. 1 pkt 2 in principio u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b, pkt 3 ustawy Prawo budowlane /; - urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, definiowane w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem / art. 1a ust. 1 pkt 2 in fine u.p.o.l. /. Sieci techniczne są budowlą wymienioną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Sieci techniczne stanowią budowle jako zorganizowana całość, służąca realizacji określonych celów. W związku z tym należy przyjąć, iż w jej skład wchodzą wszelkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania / studzienki, kable, skrzynki, słupy, przyłącza /. Sieci techniczne są budowlą i obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy Prawo budowlane tylko, kiedy stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Poza tym muszą spełniać kryterium podmiotowe, własności lub posiadania samoistnego / art. 3 ust. 1 pkt 1 – pkt 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. / To oznacza, że kable sieci technicznych położone w ziemi, na słupach, przebiegające przez kanalizację kablową są urządzeniami budowlanymi umożliwiającymi użytkowanie tych obiektów budowlanych zgodnie z przeznaczeniem, gdy budowla stanowi przedmiot opodatkowania. Jeżeli kable stanowią wyłącznie instalacje lub inne urządzenia techniczne, które nie są bezpośrednio związane z danym obiektem budowlanym i nie spełniają kryterium urządzenia budowlanego, to nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są częścią składową całości techniczno – użytkowej budowli. Sieci techniczne mogą być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości tylko jako budowla / część składowa / stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo jako część składowa urządzenia budowlanego, zapewniającego możliwość wykorzystania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem. Nigdy samodzielnie. 10. W tej sprawie organy podatkowe przeprowadziły błędną wykładnię przepisów definiujących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, prowadzącą do opodatkowania kabli sieci magistralnej optycznej, sieci koncentrycznej z urządzeniami rozdzielczymi, przetwarzającymi, wzmacniającymi skarżącej spółki, umieszczonych w obcej kanalizacji teletechnicznej, która nie jest własnością ani przedmiotem samoistnego posiadania skarżącej spółki. Organy podatkowe nie wyjaśniły czy kable te są częścią składową budowli stanowiącej wraz z nią całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami bądź częścią składową urządzenia budowlanego zapewniającego możliwość wykorzystania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, przedmiotu obowiązku podatkowego skarżącej spółki w podatku od nieruchomości. Pomijają w rozważaniach prawnych, że obca kanalizacja kablowa w tej sprawie nie jest przedmiotem opodatkowania. To przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości skarżącej spółki ma wypełniać znamiona art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. 11. Należy podzielić stanowisko, że w sprawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ma podstaw prawnych odwołanie do Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła do postanowień tej ustawy. Odwołanie takie byłoby nieuprawnioną, rozszerzającą wykładnią prawa podatkowego. Jednak w tej sprawie organy podatkowe nie podejmowały próby prowadzenia takiej rozszerzającej wykładni prawa podatkowego. Zarzuty skarżącej spółki skierowane do opinii biegłego / dotyczące uprawnień biegłego, jej aktualności / nie mają wpływu na wynik kontroli legalności zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy wskazać, że ta opinia biegłego była opinią co do prawa, gdy chodzi o wykładnię ustawowych pojęć prawa budowlanego, o zdefiniowanie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z tego względu nie mogła mieć żadnego dowodowego znaczenia dla tej sprawy podatkowej. Jej zakres wykraczał poza granice wyznaczone w art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Także zarzut wadliwego powiadomienia pełnomocnika skarżącej spółki o terminie rozprawy przed organem odwoławczym pozostaje bez wpływu na wynik kontroli legalności zaskarżonej decyzji, wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. 12. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135, art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 - § 4 tej ustawy.