II SA/Gl 940/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi R. P.-S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaniechania wykonania dalszych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. (dalej PINB) działając w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 ze zm.) nakazał L. D. zaniechanie dalszych robót budowlanych związanych z rozbudową (nadbudową) budynku mieszkalnego położnego w J. przy ul. [...] oraz adaptacji poddasza tego budynku na cele mieszkaniowe. W uzasadnieniu podał, że wskazany w sentencji inwestor prowadzi opisane roboty budowlane w budynku usytuowanym w odległości [...] m od granicy działki, a zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. dokumentacja nakazywała zachowanie odległości [...] m od tej granicy. Dalej organ stwierdził, że w aktach sprawy brak jest wyżej wymienionej dokumentacji budowlanej i nie powiodły się próby jej odzyskania, jednak z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż dokumentacja ta była nieprawidłowa. Inną wydaną w sprawie decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta J. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia orzeczenia o stanie technicznym wykonanych robót budowlanych. Sporządzona przez rzeczoznawcę budowlanego ekspertyza techniczna wskazała na zadowalający stan techniczny zrealizowanych robót i możliwość ich kontynuowania. W sprawie zachowania wymaganej przepisami odległości zrealizowanej nadbudowy od granicy działki dwukrotnie wypowiadały się sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 1972/03 zobligował orzekające w sprawie organy do sprawdzenia zachowania tej odległości wynikającej z obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1146/05 stwierdził natomiast, że w sprawie nie ma obowiązku zachowania wymagań wynikających z §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 680 ze zm.), należy natomiast zbadać wymogi związane z zacienianiem budynku na sąsiedniej działce. Ten ostatnio wskazany wymóg – jak stwierdził PINB – został już wcześniej zbadany, a w ekspertyzie sporządzonej przez rzeczoznawcę w [...] r. wskazano, że nie zachodzi przypadek zacieniania. Tym samym zdaniem organu I instancji skoro sprawa naruszenia wykonanymi robotami wymaganej odległości od granicy sąsiedniej działki została już wyjaśniona i nie zachodzi przypadek zacienienia sąsiedniego budynku należało orzec o zaniechaniu robót budowlanych do czasu uzyskania stosownego pozwolenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej dotyczącego możliwości dalszego prowadzenia tych robót bądź realizacji innych zamierzeń inwestora w zgodzie ze zmieniającymi się zapisami planu zagospodarowania przestrzennego. Od decyzji tej odwołanie wniosła zarówno właścicielka sąsiedniej zabudowanej nieruchomości R. P.-S., jak i inwestor zastępowany przez pełnomocnika adwokata S. K. Pierwsza ze stron zarzuciła skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania, rozstrzygnięcie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną oraz niezgodność wydanej decyzji ze stanowiskiem Naczelnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Uzasadniając te zarzuty R. P.-S. podniosła, że inwestor około [...] lata temu sprzedał swoją nieruchomość, a nabywca w [...] r. wystąpił o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę stodoły usytuowanej na działce przy ul. [...] w J. Wskazała także, że decyzją z dnia [...] r. (błędnie oznaczonej jako decyzja z dnia [...] r.) Prezydent Miasta J. uchylił swoją decyzję z dnia [...] r. zezwalającą L. D. na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych polegających na adaptacji poddasza na cele mieszkaniowe. W decyzji tej organ podał, że kontynuacja dalszych robót budowlanych może nastąpić po uzyskaniu odrębnego pozwolenia. Tym samym skoro inwestor nie dysponował pozwoleniem na kontynuację budowy (jedno z pozwoleń zostało uchylone wyrokiem NSA z 2002 r., a drugie wyrokiem WSA z 2005 r.) to należało uznać, że nie może on prowadzić dalszych robót budowlanych przy rozbudowie budynku, tym samym decyzja nakazująca zaniechania tych robót jest nieuzasadniona i zbędna. Nieprawidłowe jest także oparcie wydanej decyzji na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego jedynym właściwym rozstrzygnięciem było nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Odwołująca się zarzuciła także niewłaściwe powołanie się na stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r. poprzez wyrwanie z kontekstu zawartej w nim oceny prawnej. W wyroku tym NSA bowiem stwierdził, że "nadbudowa dokonywana w obrysie gabarytu istniejącego budynku nie jest nowym usytuowaniem obiektu w terenie i w związku z tym jej dopuszczalność nie wymagała zachowania wymagań § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r." Tymczasem nadbudowa budynku gospodarczego wykracza znacznie poza gabaryt tego obiektu, który przed nadbudową miał wysokość [...] cm, a aktualnie ma ok. [...] cm. Odwołująca się wreszcie zauważyła, że zrealizowana nadbudowa nie wymaga obecnie żadnych robót zewnętrznych wymagających uzyskania pozwolenia, a zatem wydana decyzja oznacza praktycznie zakończenie sprawy i zalegalizowanie samowoli budowlanej. L. D. w swoim odwołaniu domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania ewentualnie wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Podniósł, że nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez co został pozbawiony możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu. Zarzucił także wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, bowiem w jego ocenie decyzja ta musi zostać wydana przed upływem dwóch miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Ponadto inwestor od ponad dwóch lat nie prowadzi na obiekcie żadnych robót budowlanych, a zatem nie było potrzeby ich wstrzymywania. Odnosząc się do stwierdzeń zamieszczonych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczących nie dysponowania przez organ pierwotnym projektem budowlanym odwołujący się zauważył, że nie może odpowiadać za braki w dokumentacji spowodowane uchybieniami w pracy organów administracji i będzie mógł przedstawić jakiś dokument, o ile jest w jego posiadaniu, po stwierdzeniu i wyjaśnieniu przyczyn jego zaginięcia oraz osób za to odpowiedzialnych. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy uznał, że prawidłowo w sprawie został zastosowany przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ponieważ brak było możliwości naprawy przedmiotowej budowy w oparciu o regulacje zamieszczone w art. 51 Prawa budowlanego. WINB podzielił także ocenę organu I instancji, że wykonane roboty budowlane w świetle wyroku NSA z 13 grudnia 2006 r. nie naruszają obowiązujących przepisów w zakresie zachowania odległości, jak i nie powodują zacienienia budynku sąsiedniego. Odnosząc się do kwestii zmiany właściciela nieruchomości organ odwoławczy wskazał, że PINB nie został o tym fakcie powiadomiony mimo prowadzenia korespondencji z inwestorem, jak i jego pełnomocnikiem. Zauważył też, że decyzje wydawane przez organy nadzoru budowlanego dotyczą konkretnych obiektów budowlanych i każdy następca prawny obowiązany jest decyzje takie wykonać. Organ odwoławczy podniósł wreszcie, że do dokończenia budowy niezbędne jest wykonanie robót instalacyjnych wykończeniowych, których wykonanie podlega reglamentacji w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane i leży w kompetencjach organów administracji architektoniczno-budowlanej. W tej kwestii organ powołał się na przepis art. 37 (bez wskazania jednostki redakcyjnej) Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R. P.-S. domagała się uchylenia decyzji WINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB. W uzasadnieniu skargi rozwinięte zostały zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W szczególności podniesiono zbędność wydawania decyzji o zaniechaniu robót budowlanych w sytuacji, gdy w obrocie prawnym nie było pozwolenia na ich prowadzenie. W ślad za odwołaniem skarżąca ponownie podniosła wątpliwości dotyczące zawartej w wyroku NSA z 2006 r. oceny zachowania przez inwestora wymaganych przepisami techniczno-budowlanymi odległości w związku z posłużeniem się stwierdzeniem "obrys gabarytu istniejącego budynku". Podtrzymała też zarzut dotyczący skierowania wydanych decyzji do osób nie będących stronami postępowania. Ponadto skarżąca zarzuciła nierespektowanie przez orzekające w sprawie organy stanowiska NSA zawartego w wyroku z dnia 23 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 896/00. W jego zaś świetle "doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi bezwzględną przesłankę wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych". Wyrazem tego było udzielenie przez PINB decyzją z dnia [...] r. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, mimo że zrealizowana nadbudowa nie została doprowadzona do stanu zgodnego z prawem. Z tego m.in. powodu WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. uchylił tę decyzję i utrzymującą ją w mocy decyzję WINB. W wyroku tym nakazano dokonania oceny zgodności wykonanych robót z przepisami prawa, zwłaszcza gdy idzie o zachowanie odległości od granicy działki. Także w wyroku NSA z dnia 13 grudnia 2006 r. oddalającym skargę kasacyjną od ostatnio wskazanego wyroku również nakazano doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem zrealizowanych robót budowlanych w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy zdaniem skarżącej decyzja PINB i utrzymująca ją w mocy decyzja WINB nie doprowadzają jednak do zgodności z prawem zrealizowanych robót budowlanych, lecz do "zamrożenia" stanu niezgodności z prawem tej budowy na następne dziesięciolecia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi WINB uznał, że nie podnoszą one nowych okoliczności mających wpływ na wydane rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem – zgodnie z nakazem zawartym w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) uznał, że narusza ona przepisy prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz narusza przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że roboty budowlane które miały miejsce na działce nr [...] obręb [...] J. polegające na adaptacji części strychu budynku mieszkalnego na pomieszczenia mieszkalne oraz na rozbudowie tego budynku i nadbudowie budynku gospodarczego zostały zrealizowane z odstępstwami od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. Wspomniany projekt budowlany nie zachował się w aktach sprawy, jednak jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 23 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 896/00 objęte tym projektem roboty budowlane miały zostać zrealizowane w odległości [...] m od granicy działki, gdy tymczasem rozbudowywany budynek mieszkalny i nadbudowany budynek gospodarczy były posadowione w odległości [...] m od granicy sąsiedniej działki. W tym stanie rzeczy w sprawie dotyczącej tych robót wszczęte zostało postępowanie przed organami administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. W toku tych postępowań m.in. w oparciu o art. 36 a ust. 2 Prawa budowlanego wydana została przez Prezydenta Miasta J. decyzja, którą organ ten uchylił swoją decyzję z dnia [...] r. Następnie ten sam organ decyzją z dnia [...] r. udzielił pozwolenia na dokończenie spornych robót budowlanych, zaś Wojewoda decyzją z dnia [...] r. utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Przywołanym już wyrokiem z 2002 r. NSA stwierdził nieważność obu tych decyzji i nakazał dalsze prowadzenie postępowania organom nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane. W następstwie tego wyroku PINB działając w oparciu o art. 51 ust. 1a Prawa budowlanego decyzją z dnia [...] r. udzielił L. D. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym wykonanym przez [...] Sp. z o.o. (także ten projekt nie został dołączony do akt sprawy), a rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy WINB decyzją z dnia [...] r. Obie te decyzje także nie utrzymały się w obrocie prawnym zostały bowiem uchylone wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 1972/03, a skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 1146/05. W tym ostatnim wyroku NSA podzielił stanowisko WSA w Gliwicach w kwestii nakazania dalszego prowadzenia postępowania w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane w jego aktualnym brzmieniu (nadanym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane < Dz. U. Nr 93, poz. 888 >). Wskazał także, że z uwagi na brak w obrocie prawnym pozwolenia na przedmiotową budowę istnieje konieczność doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, w tym do zgodności także z aktualnie obowiązującymi przepisami wykonawczymi w sprawie warunków technicznych. Jednocześnie NSA wyraził pogląd, że nadbudowa dokonywana w obrysie gabarytu istniejącego budynku nie jest nowym usytuowaniem obiektu w terenie i w związku z tym jej dopuszczalność nie wymagała zachowania wymagań § 12 obowiązującego w dacie budowy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140). W zakresie ochrony interesów osób trzecich usytuowanie to powinno zostać rozważone jednak w aspekcie ewentualnego zacieniania pomieszczeń w budynkach usytuowanych na działkach sąsiednich. W związku z przywołanymi wyrokami wskazać należy na przepis art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). Zgodnie z jego dyspozycją orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Określona tym przepisem moc wiążąca orzeczenia związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. W odniesieniu do sądów oznacza to, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się ta kwestia, nie może być już ona ponownie badana, przy czym dotyczy każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. Mając na uwadze wskazania zamieszczone w omówionych wyrokach jak i treść art. 170 p.p.s.a. zgodzić należy się z zarzutem skarżącej kwestionującej prawidłowość skierowanego do inwestora nakazu zaniechania prowadzenia dalszych robót budowlanych. W pierwszym rzędzie zauważyć trzeba, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zamieszczone zostały poglądy prawne pozostające ze sobą w sprzeczności. Z jednej strony bowiem WINB przyznał, że wykonane roboty budowlane nie naruszają obowiązujących przepisów w zakresie zachowania odległości od sąsiedniej działki, jak i zacienienia położonego na niej budynku, a z drugiej strony stwierdził "brak możliwości naprawy przedmiotowej budowy przez organ nadzoru budowlanego". W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to jest wadliwe, co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze zastosowany w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego może znaleźć zastosowanie, jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa. Wówczas właściwy organ jest obowiązany wydać zgodnie z tym przepisem nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (vide: Prawo budowlane. Komentarz. red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2006, s. 538-539). Po drugie zauważyć należy, że przepisy zamieszczone w art. 51 Prawa budowlanego zasadniczo odnoszą się do robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 i 49 b ust. 1 tej ustawy będących w toku. Stosownie do art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, jeżeli roboty takie zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 stosuje się do nich odpowiednio przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3. Obowiązek odpowiedniego stosowania do zakończonych robót budowlanych przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane powoduje, że w takim postępowaniu nie można w oparciu o ten przepis nakazać zaniechania dalszych robót budowlanych, albowiem tej treści nakaz dotyczyć może tylko robót budowlanych będących w toku. Zatem już tylko z powyższych powodów zaskarżona decyzja nie może pozostawać w obrocie prawnym. Wreszcie poza wszystkim należy podkreślić, że zakończenie postępowania w sprawie legalności zrealizowanych robót budowlanych przez wydanie nakazu ich zaniechania będzie zasadne, jedynie wtedy, gdy oprócz wykluczenia okoliczności, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zostanie ustalone, że zrealizowany w toku tych robót obiekt nie jest i nie będzie użytkowany. Przepis art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez zawarte w nim odesłanie uniemożliwia też zastosowanie w przypadku zakończonych robót budowlanych przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy upoważniającego do nałożenia na inwestora bądź inny podmiot wskazany w art. 52 tej ustawy, obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. W kontrolowanym postępowaniu brak takiej możliwości jest zresztą oczywisty, bowiem trudno mówić o istotnych odstępstwach od zatwierdzonego projektu budowlanego skoro projekt ten (czy projekty) zostały ostatecznymi decyzjami organów bądź prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych usunięte z obrotu prawnego. Tym samym skoro podjęte przez organ działania miały zmierzać do doprowadzenia do zgodności z prawem zrealizowanych robót budowlanych w postępowaniu takim konieczne było nałożenie w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane obowiązku wykonania określonych czynności. W przypadku kontrolowanego postępowania powinno to sprowadzać się do nałożenia obowiązku wykonania dokumentacji powykonawczej obejmującą pełną dokumentację budowy oraz dokumentację geodezyjną powykonawczą. W związku z niedysponowaniem przez inwestora zatwierdzonym projektem budowlanym wspomniana dokumentacja powinna zawierać elementy wymagane przepisami odnoszącymi się do projektu budowlanego. Dopiero w oparciu o sporządzoną w opisanym trybie dokumentację zrealizowanych robót budowlanych organ będzie mógł dopiero dokonać oceny czy stanowiące przedmiot postępowania roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z przepisami prawa oraz wydać kolejną decyzję w oparciu o art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego (vide: w tej kwestii wykładnię przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zamieszczoną w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 167/06 [w:] ONSAiWSA z 2007 r. Nr 6, poz. 132). Na uwzględnienie zasługuje także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego związany z niewyjaśnieniem kwestii ewentualnej zmiany stron toczącego się postępowania. Nie ulega wątpliwości, że ta kwestia podniesiona przez skarżącą w odwołaniu powinna zostać w pierwszym rzędzie wyjaśniona w toku postępowania odwoławczego, bowiem w przypadku gdyby inwestor faktycznie zbył należącą do niego nieruchomość wraz z objętym postępowaniem obiektem budowlanym wydane decyzje byłyby dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością. Nie jest zasadne natomiast stanowisko skarżącej dowodzącej nieprawidłowego rozumienia przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego stanowiska NSA zamieszczonego w wyroku z 13 grudnia 2006 r. zgodnie, z którym "nadbudowa dokonywana w obrysie gabarytu istniejącego budynku nie jest nowym usytuowaniem obiektu w terenie". Mówiąc o obrysie gabarytu budynku należy bowiem rozumieć rzut budynku na płaszczyznę poziomą. W tej ostatniej kwestii zauważyć jednak trzeba, że stanowisko zajęte przez NSA nie zwalnia organów nadzoru budowlanego od zbadania czy budynek gospodarczy, który został nadbudowany był zrealizowany w zgodzie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego budowy. Tylko bowiem w takim wypadku przywołane stanowisko NSA może znaleźć zastosowanie. Ponowne rozpatrując sprawę PINB zastosuje się do wskazań Sądu. W pierwszej kolejności zaś ustali w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków kto jest aktualnie właścicielem działki nr [...] obręb [...] J. Przed wydaniem decyzji opartej na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ ten zbada także czy nadbudowany budynek gospodarczy został zrealizowany w zgodzie z obowiązującymi w dacie jego budowy przepisami prawa. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku Sąd orzekł na mocy art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących zwrot wpisu od skargi oraz zwrot kosztów przejazdu pełnomocnika skarżącej pociągiem pośpiesznym kl. II na trasie S.-K. i z powrotem Sąd orzekł w oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.