II SA/Po 588/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2008r. przy udziale sprawy ze skargi A. K., G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej G.M. kwotę 457-,zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. przyznaje radcy prawnemu A. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej A.K. z urzędu kwotę 732,-zł (siedemset trzydzieści dwa złote) w tym kwotę 132,-zł (sto trzydzieści dwa złote) tytułem podatku od towarów i usług, IV. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ W. Batorowicz /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga W dniu [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 39, art. 40 ust. 3, art. 42, art. 46 i art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) wydał decyzję ustalającą dla inwestora L.B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-magazynowego na działce nr 8/2 położonej w [...] przy ul. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu z urzędu, w oparciu o przepis art. 156 §1 pkt 7 kpa, sprawy o zbadanie zgodności z prawem opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta, odmówiło stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu organ podał, iż A.K. i G.M., które złożyły wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na dzień wydawania tej decyzji, tj. [...], nie posiadały przymiotu strony w rozumieniu przepisu art. 28 kpa. Organ administracji ustalił, że inwestor wystąpił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-magazynowego na działce nr 8/2 położonej w [...] przy ul. W., która to działka nie graniczy z terenem działki nr 8/7, stanowiącej własność A.K., ani z działką nr 8/5, należącą do G.M.. Na podstawie przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stroną postępowania administracyjnego dotyczącego ustalania warunków zabudowy był inwestor oraz właściciele terenu graniczącego z terenem inwestycji. Mając na względzie zarzut dotyczący niezgodności z obowiązującym wówczas planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego Kolegium wszczęło z urzędu postępowanie w celu zbadania, czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Organ ustalił, że plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] przewidywał dla terenu wskazanego pod inwestycję, w ramach symbolu A21ip, funkcję mieszkaniową i usługową, jako uzupełniającą z dopuszczeniem innych funkcji nieuciążliwych. Kolegium uznało, że ustalenie warunków zabudowy dla budynku biurowo-magazynowego nie stoi w sprzeczności z postanowieniami ówczesnego planu miejscowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu wniosku A.K. i G.M. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...], na podstawie art. 127 § 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło sprawę i orzekało w tym samym składzie, który wydał decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] organ powtórzył argumentację zawartą w poprzedzającej ją własnej decyzji Kolegium z dnia [...]. Dodatkowo organ podniósł, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczyła działki nr 8/2, późniejszy podział tej działki na działki nr 8/9 i 8/10 nie może przesądzać o uznaniu odwołujących się za stronę postępowania przy ustalaniu omawianych warunków zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie stanowi podstawy do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz katastrze nieruchomości. Taką podstawę daje dopiero decyzja zatwierdzająca projekt podziału działek. Od powyższej decyzji A.K. i G.M. złożyły, zawarte w jednym piśmie, dwie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skargi zarejestrowano pod sygnaturami II SA/Po 604/05 i II SA/Po 605/05, a następnie połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą II SA/Po 604/05. Skarżące domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. zarzuciły obrazę prawa procesowego przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego, obrazę przepisów art. 28 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 80 kpa oraz art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu skarżące podniosły merytoryczne zarzuty odnośnie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji oraz zakwestionowały pogląd Kolegium, iż nie przysługuje im status strony tego postępowania. Wskazały, że decydujące znaczenie ma ustalenie zasięgu oddziaływania obiektu i w związku z tym zapewnienie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, a stroną postępowania jest każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Następnie skarżące podniosły, że z treści przepisu art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika prawo do zagospodarowania własnego terenu, do którego strona ma tytuł prawny, a także ochrona własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób i jednostek organizacyjnych. A. K. jako właścicielka działki nr 8/7 wskazała, że chroni własny interes prawny do drogi koniecznej. Natomiast interes prawny G.M. wynika z prawa własności do działki nr 8/5, a realizacja planowanej inwestycji ogranicza możliwość jej zagospodarowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006 r. oddalił obie skargi, jako niezasadne, uznając, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu. W motywach rozstrzygnięcia Sąd przytoczył definicję strony postępowania administracyjnego (art. 28 kpa), w szczególności wskazał, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stroną mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści działek, w tym działek nie przylegających bezpośrednio do terenu inwestycji, jeżeli z uwagi na usytuowanie planowanego obiektu, jego uciążliwość, zmiana sposobu zagospodarowania terenu i skutki decyzji mogą dotknąć sfery ich interesów. Przymiot strony w takim postępowaniu przynależy się także osobom, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe, np. służebności względem nieruchomości będącej terenem inwestycji. Sąd I instancji uznał za prawidłowe ustalenie organów, że w niniejszej sprawie obszar oddziaływania planowanego obiektu ze swej istoty, zasadniczo zamyka się w granicach działki stanowiącej teren inwestycji. Działki należące do skarżących nie graniczą bowiem bezpośrednio ze stanowiącą teren inwestycji działką nr 8/2, a także od działki tej oddzielała je inna działka nr 8/8. Odległość granicy działki nr 8/7, należącej do A.K., od granicy działki inwestora wynosi ponad 17 m, zaś odległość między granicą działki tej skarżącej a najbliższą ścianą planowanego budynku biurowo-magazynowego wynosi ponad 22 m. Natomiast granica działki nr 8/5, stanowiącej własność skarżącej G.M., znajduje się w odległości około 13 m od granicy działki inwestora i w odległości około 20 m od planowanego budynku. Ponadto działka nr 8/8, która oddziela działki obu skarżących od terenu działki inwestora była już wówczas zabudowana garażami i budynkiem mieszkalnym. Sąd zauważył, także, że działka nr 8/7 nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, posiada jednak wpisaną do księgi wieczystej tej nieruchomości od 1997r. służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr 8/8. Podobnie działka G.M. korzysta ze służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr 8/8, ale nieruchomość ta jest również obciążona od 1997 r. służebnością przejazdu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli działek nr 8/2 i 8/3. Działka nr 8/2 stanowiąca teren inwestycji nie jest obciążona żadnymi ograniczonymi prawami rzeczowymi na rzecz działek należących do skarżących, przeciwnie każdoczesnemu jej właścicielowi przysługuje służebność przejazdu i przechodu m.in. przez działkę nr 8/5. W oparciu o powyższe okoliczności Sąd wnioskował, że zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] nie wpływa na sposób i możliwości zagospodarowania działek należących do skarżących, ani też w żaden sposób nie narusza przysługujących im praw rzeczowych, zarówno prawa własności, jak i służebności. Wobec tego skarżące nie wykazały, aby przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczyła ich interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa, tym samym by przysługiwał im przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku przez obie skarżące, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 października 2007 r. uchylił zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji, wskazując, że przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego mogą mieć właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości, niekoniecznie bezpośrednio sąsiadujący z terenami zamierzonej inwestycji. Powołując się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności uchwałę pięciu sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r. (sygn. akt VI SA 13/95, ONSA 1995, z 7, poz. 154) o interesie prawnym, a co za tym idzie o przymiocie strony w przedmiotowym postępowaniu, także toczącym się w trybie określonym art. 156 kpa, decydują okoliczności konkretnej sprawy. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie można wyprowadzać wniosku o braku przymiotu strony w zaskarżonym postępowaniu administracyjnym, głównie z faktu odległego położenia działek skarżących od działki objętej zamierzoną inwestycją. Wprawdzie dostrzeżono kwestię służebności przejazdu i przechodu, m.in. przez działkę nr 8/5 należąca do jednej ze skarżących, ale bez odniesienia się do tej istotnej dla sprawy okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wyjaśnić należy zróżnicowaną sytuację prawną obu skarżących i w jakiej mierze fakt ten wpływa na ocenę przymiotu strony każdej z nich. Na rozprawie przed Sądem ponownie rozpoznającym sprawę skarżąca A.K. podkreśliła, że w dacie nabycia przez nią działki nr 8/7 istniał już budynek mieszkalny przy ul. W. wzniesiony wzdłuż granicy dzielącej działkę nr 8/2 i ulicę W. Skarżąca podała, że miała dostęp do swojej działki od strony ul. W. przez działkę nr 9/1, a następnie przez działkę nr 8/2 i działkę nr 8/8. Obecnie wzniesiony budynek wyłącza dostęp do jej nieruchomości od ul. W. skarżąca korzysta natomiast ze służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr 8/8, a zrezygnowała z tego prawa obciążającego na jej rzecz nieruchomość nr 8/5. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, co oznacza, że sąd ponownie rozpoznający sprawę powinien stosować się do wyjaśnień istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Istotą niniejszej sprawy jest prawidłowe określenie stron postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-magazynowego na działce nr 8/2 położonej w [...] przy ul. W. Ustalenie stron tego postępowania, w świetle przepisów mającej zastosowanie w sprawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.), następuje zgodnie z treścią przepisu art. 28 kpa, który stanowi, że stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przez interes prawny rozumieć należy interes mający umocowanie w konkretnych przepisach prawa materialnego. W niniejszej sprawie, tak rozumiany interes prawny, będzie przysługiwał podmiotom uprawnionym w stosunku do nieruchomości, na której przeprowadzona będzie planowana inwestycja (właścicielom, użytkownikom wieczystym) oraz uprawnionym do nieruchomości znajdujących się w najbliższym jej otoczeniu, o ile inwestycja wpływa na sferę ich uprawnień (art. 41 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). W świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak określony interes prawny w postępowaniu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy mogą mieć także właściciele i użytkownicy nieruchomości dalej położonych, tj. działek nie przylegających bezpośrednio do terenu inwestycji, o ile będzie ona oddziaływać na sferę uprawnień tych podmiotów (wyr. NSA z 11 sierpnia 2000r., IV SA 1355/98; wyr. NSA z 7 marca 2000, IV SA 364/99; wyr. NSA z 11 grudnia 2003 r., IV SA 1855/02). Dodać należy, że w zależności od okoliczności konkretnej sprawy niewykluczone jest również, że przymiot strony postępowania administracyjnego mogą mieć osoby legitymujące się innym prawem do nieruchomości niż tylko własność i użytkowanie wieczyste, czyli np. ograniczonym prawem rzeczowym lub prawem obligacyjnym (np. dzierżawą). Stroną postępowania może, więc być podmiot, który wykaże, iż planowane zamierzenie inwestycyjne wpływa na sferę posiadanych przez niego szeroko rozumianych uprawnień do nieruchomości, w tym np. w zakresie służebności. Wobec powyższego zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 18 października 2007 r., ponownej oceny wymaga zagadnienie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym skarżącej A.K. i oddzielnie - skarżącej G. M. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z przepisem art. 145 §1 kodeksu cywilnego, jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna). Służebność ta jest typowym przykładem służebności gruntowej, opisanej w treści art. 285 kc do art. 295 kc i zaliczanej do ograniczonych praw rzeczowych. Cechą charakterystyczną tych praw jest to, że podobnie jak użytkowanie wieczyste, są one, z wyjątkiem zastawu, prawami na nieruchomości cudzej i wiążą się, w określonym zakresie, z władaniem tymi rzeczami. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że każdoczesnemu właścicielowi działki nr 8/2, której dotyczy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne przysługuje służebność przejazdu i przechodu przez działkę 8/5 należącą do skarżącej G.M. (k. 31 akt adm.). Inaczej mówiąc nieruchomość należąca do tej skarżącej obciążona jest prawem na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości, której dotyczy sporna inwestycja. Organ administracji nie rozważył, jakie znaczenie ma powyższa okoliczność dla określenia interesu prawnego G.M. w postępowaniu administracyjnym. Skoro bowiem inwestor dysponuje służebnością przejazdu i przechodu przez działkę tej skarżącej i tylko w ten sposób, po zrealizowaniu inwestycji, ma zapewniony dostęp do drogi publicznej (ul. K.), to ocenić należało, jak ta okoliczność wpływa na sferę uprawnień G.M., jako właścicielki nieruchomości obciążonej. W świetle okoliczności sprawy, realizacja inwestycji w postaci budowy budynku biurowo-magazynowego w istotnym zakresie ogranicza, a nawet wyklucza możliwość skorzystania przez tą skarżącą z prawa, np. do żądania zwolnienia jej z tej służebności, czy żądania zniesienia służebności, a także do skorzystania z instytucji wygaśnięcia służebności na skutek niewykonywania lub utraty jej znaczenia dla nieruchomości władnącej. Dodatkowo, niewielka powierzchnia działki nr 8/5, bo zaledwie 99 m², przy jednoczesnym obowiązku zachowania wymogów zapewniających prawidłowe wykonywanie służebności przejazdu i przechodu przez działkę obciążoną, wskazuje, że inwestycja wpływa na sferę uprawnień właścicielskich G.M., w tym między innymi obejmujących możliwość zagospodarowania nieruchomości przez jej zabudowę. W rezultacie, można mówić o interesie prawnym tej skarżącej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji w postępowaniu nadzwyczajnym, o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w sprawie warunków zabudowy. Jeżeli chodzi o skarżącą A.K., to z akt sprawy wynika, że jest ona właścicielką działki nr 8/7 (k. 29). Korzysta ze służebności przejazdu i przechodu przez działkę nr 8/8, a z własnej woli zrezygnowała z takiego prawa, obciążającego na jej rzecz działkę matki nr 8/5 (k. 259 i 334 akt). Działka inwestora nr 8/2 w żaden sposób nie jest prawnie powiązana z działką należącą do skarżącej A.K., to znaczy, że brak praw wzajemnie obciążających te nieruchomości. Równocześnie granicę działki skarżącej A.K. dzieli odległość 17 m od granicy działki inwestora. Obie te działki oddziela działka o numerze 8/8. Wprawdzie skarżąca podnosiła, że w przeszłości korzystała z dostępu do swojej nieruchomości od strony ulicy W. i, przechodząc kolejno: przez działkę nr 9/1 (graniczącą z drogą publiczną - ul. W.), następnie działkę inwestora (nr 8/2) i wreszcie działkę o numerze 8/8 jednak, jak przyznała na rozprawie przed Sądem nie miała prawnie ustanowionej jakiejkolwiek służebności gruntowej w stosunku do działek o numerach 9/1 i 8/2. Potwierdzają to dokumenty z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości skarżącej (k. 29 akt adm.). Działka skarżącej ma powierzchnię 69 m2 i w znacznej części była i jest zabudowana garażem. Nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. Faktyczny dostęp do drogi publicznej (ul. K.) istnieje przez działkę matki skarżącej G.M. (nr 8/5). Uwzględniając powyższe fakty oraz to, że oddziaływanie inwestycji w postaci budynku biurowo-magazynowego, że swą istotą zamyka się w granicach działki inwestora, brak jest w aktualnym stanie faktycznym sprawy, wynikającym z materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych, podstaw do przyjęcia, że przedmiotowa inwestycja narusza uprawnienia właścicielskie tej skarżącej lub prawo służebności w odniesieniu do działki nr 8/8. Jeżeli zaś chodzi o twierdzenia skarżącej, że ustalenia planu miejscowego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] zapewniały jej działce dostęp do drogi publicznej, a konkretnie ulicy W., to kwestie te będą podlegały ocenie w toku ponownego postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest między innymi ustalenie zgodności warunków zabudowy określonych w decyzji z dnia [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznający sprawę, bada zarzuty skargi w zakresie określonym w art. 134 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego rozstrzygając jednak w granicach danej sprawy i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zwrócić, więc należy uwagę na treść uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. (II GPS 2/2006, ONSAiWSA 2007, nr 3, poz. 61), zgodnie z którą artykuł 24 §1 pkt 5 w związku z art. 27 §1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oznacza to, że pracownik organu administracji publicznej, którym jest także pracownik samorządowego kolegium odwoławczego, powinien być wyłączony od udziału w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy wszczętym w oparciu o treść przepisu art. 127 §3 kpa, jeżeli brał udział w postępowaniu poprzedzającym. Dokładnie taka sytuacja miała miejsce w niniejszym postępowaniu, gdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie wszczętej na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zakończonej zaskarżoną decyzją z dnia [...]. rozpoznało i orzekało w takim samym składzie, jak we wcześniejszej sprawie o stwierdzenie nieważności, zakończonej następnie decyzją z dnia [...]. Z treści art. 269 §1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem ogólnie wiążąca wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych moc uchwał podjętych w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopóki, więc nie nastąpi zmiana stanowiska, dopóty Sąd Administracyjny ponownie orzekający w niniejszej sprawie zobowiązany jest uchwałę respektować. Wobec tego powyższe naruszenie treści art. 24 §1 pkt 5 kpa skutkuje wznowieniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 §1 pkt 3 kpa. W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] należało uchylić w stosunku do obu skarżących, w oparciu o treść art. 145 §1 pkt 1b) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego orzeczono jak w punkcie I wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wskazane w punkcie II wyroku znajduje uzasadnienie w treści art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast w punkcie III wyroku, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), orzeczono o przyznaniu pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej A.K. z urzędu za pierwszą i drugą instancję, uwzględniając wysokość podatku od towarów i usług. Na podstawie przepisu art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o zakresie wykonania zaskarżonego orzeczenia, jak w punkcie IV wyroku. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze będzie związane zaprezentowaną wyżej oceną prawną, o ile stan faktyczny lub prawny sprawy nie ulegnie istotnej zmianie. Oznacza to, w aktualnym stanie sprawy, obowiązek merytorycznego rozpoznania złożonego od decyzji z dnia [...] przez G.M. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rozpoznając zaś wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez A.K., organ uwzględni zapatrywania Sądu przedstawione w uzasadnieniu wyroku. /-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ B.Drzazga MK