I SA/Bd 57/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Asesor sądowy Ewa Kruppik –Świetlicka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 marca 2008r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod zajęcia egzekucyjnego rachunku bankowego oddala skargę I SA/Bd 57/08 UZASADNIENIE Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. nr [...] z dnia [...] w sprawie odmowy zwolnienia spod zajęcia egzekucyjnego środków na rachunku bankowym. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny :Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku B.G. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] Nr [...], obejmującego należność Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z tytułu opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, nie uiszczonych w terminie płatności w kwocie należności głównej: 7.204,50 zł. W toku postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] Nr [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem: Bank PKO BP w I. . Jednocześnie z zawiadomieniem o zajęciu doręczono zobowiązanej w dniu [...] odpis tytułu wykonawczego, wszczynając tym samym postępowanie egzekucyjne. W dalszej kolejności organ egzekucyjny dokonał także zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej, zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za rok 2006 oraz zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego. B.G. pismem z dnia [...] złożyła wniosek zawierający żądanie zwolnienia spod egzekucji środków na rachunku bankowym. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. odmówił zwolnienia spod zajęcia środków zgromadzonych na rachunku bankowym, uzasadniając swe stanowisko brakiem zgody wierzyciela w tym przedmiocie. Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła zażalenie, wnioskując o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zmianę zaskarżonego postanowienia w całości, poprzez zwolnienie spod zajęcia zarówno środków zgromadzonych na rachunku bankowym jak i świadczenia emerytalnego bądź o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązana wskazała na naruszenie art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwagi na podjęcie działań. egzekucyjnych polegających na zajęciu świadczenia emerytalnego zobowiązanej bez wniosku wierzyciela - Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, wyjaśniając jednocześnie, iż pismo z dnia [...] było wnioskiem o zwolnienie spod zajęcia egzekucyjnego tego świadczenia. Dodatkowo strona zarzuciła naruszenie art. 3 § 1 i 7 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez egzekwowanie obowiązku, który nie istnieje oraz nie wynika z żadnej decyzji administracyjnej, czy postanowienia, a także stosowanie egzekucji administracyjnej z rachunku bankowego podmiotu, który nie istnieje (zobowiązana zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej i obecnie likwiduje wskazany rachunek bankowy). Do zażalenia załączono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] Sygn. akt [...] W wyniku rozpoznania wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując jednocześnie, iż złożony w zażaleniu wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego rozpatrzony został przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. postanowieniem z dnia [...]nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 13 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późno zm.) stanowiącego, iż "organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela". W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej z powyższego wynika, iż zwolnienie spod egzekucji określonego składnika majątkowego może nastąpić w przypadku równoczesnego zaistnienia trzech przesłanek: złożenia przez zobowiązanego wniosku w tym zakresie, za zwolnieniem musi przemawiać ważny interes zobowiązanego oraz wymagana jest zgoda wierzyciela. Zdaniem organu w związku z faktem, iż zobowiązana nie przedłożyła wymaganej wyżej wskazanym przepisem zgody wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. zwrócił się do wierzyciela dochodzonych należności z prośbą o zajęcie stanowiska w kwestii zwolnienia z egzekucji zajętych środków na rachunku bankowym. W odpowiedzi na powyższe, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] odmówił wyrażenia zgody na odstąpienie od zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego wskazując w jego uzasadnieniu, iż: "ewentualne pozytywne załatwienie wniosku zobowiązanej byłoby istotnym naruszeniem interesu wierzyciela, bowiem zadłużenie wobec Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nadal byłoby nie spłacone. Obowiązkiem ekonomicznym a także prawnym wierzyciela jest skuteczne podejmowanie czynności w celu uzyskania należnej zapłaty". W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego nie zostały spełnione łącznie przesłanki wskazane przez ustawodawcę w art. 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem organ egzekucyjny obowiązany był wydać postanowienie odmawiające uwzględnienia wniosku z dnia [...]. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostaje fakt, iż w chwili obecnej rachunek bankowy uległ likwidacji. Na dzień bowiem złożenia wniosku o jego zwolnienie rachunek był zajęty w myśl przepisów prawa a organ egzekucyjny postąpił zgodnie z wolą zobowiązanej rozpatrując możliwość zwolnienia środków na nim zgromadzonych spod egzekucji. Potwierdzeniem powyższego jest odpowiedź dłużnika zajętej wierzytelności - Banku PKO S.A. w I. na przedmiotowe zajęcie (pismo z dnia [...] Nr[...]). Odnosząc się do wyrażonego w zażaleniu twierdzenia, iż wniosek z dnia [...] dotyczył zarówno zwolnienia spod egzekucji rachunku bankowego jak i świadczenia emerytalnego zobowiązanej organ stwierdził, iż nie znajduje ono potwierdzenia zarówno w treści przedmiotowego wniosku jak i w zaistniałym na czas jego złożenia stanie faktycznym sprawy. Na powyższe postanowienie B. G. pismem z dnia [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W uzasadnieniu skargi B. G. podniosła zarzuty tożsame ze wskazanymi w zażaleniu z dnia [...], wskazując w szczególności na naruszenie przepisów art. 26 § 1 oraz art. 3 § 1 i art. 7 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji . Jednocześnie skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości i uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W przypadku nieuwzględnienia wniosku i przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę w trybie art. 54 § 2 powołanej ustawy "o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji". W przypadku zaś nie uwzględnienia tego postulatu "uchylenie decyzji organu wydanej w drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji". Strona wniosła także o przeprowadzenie rozprawy pod jej nieobecność. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż pierwotny wniosek dotyczył nie tylko zwolnienia spod zajęcia egzekucyjnego rachunku bankowego, lecz przede wszystkim zwolnienia spod zajęcia egzekucyjnego świadczenia emerytalnego zobowiązanej. Podkreślając, iż wierzyciel nie wnosił o zajęcie emerytury zobowiązanej wskazano, iż organ egzekucyjny jest związany wnioskiem wierzyciela i tym samym nie może wykraczać poza ramy tego wniosku. Skarżąca wyjaśniła, iż zajęty rachunek bankowy przeznaczony był na działalność gospodarczą zobowiązanej, z uwagi zaś na zaprzestanie prowadzenia tej działalności obecnie likwiduje ona ten rachunek bankowy. Skarżąca wyraziła jednocześnie pogląd, iż egzekucja obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie ma racji bytu, gdyż brak jest ostatecznej decyzji administracyjnej, czy też postanowienia, z którego wynikałby obowiązek, co przesądza o jego nieistnieniu i niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Dla poparcia wyrażonych twierdzeń skarżąca załączyła do skargi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] sygn. akt [...] , w którym stwierdzono , że skarżąca nie jest stroną i zarazem zobowiązanym w zakresie postępowania dotyczącego wykwaterowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi jednocześnie podtrzymując swoją argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wskazać trzeba, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest kwestia zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego zobowiązanej, a mianowicie środków z rachunku bankowego. Rozpatrując niniejszą sprawę przede wszystkim stwierdzić należy, że Sąd rozpatruje sprawę w jej granicach, a te wyznacza podstawa prawna zaskarżonego do Sadu indywidualnego aktu administracyjnego, którym w tym przypadku jest postanowienie odmawiające zwolnienia. Zgodnie bowiem z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 października 2006 r., sygn. akt I FSK 820/05, LEX nr 263053, skonstatował, że zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzany z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres sąd administracyjny pierwszej instancji nie ma prawa wyjść. Natomiast w ramach przedmiotu danej sprawy sąd ma obowiązek dokonać wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności, bez względu na treść skargi, powołaną w niej postawę prawną i zawarte w niej zarzuty i wnioski. Sąd musiał zatem zawęzić swą ocenę do zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego zobowiązanej, kierując się treścią przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Podstawę prawną zakwestionowanego przez skarżącą postanowienia stanowił art. 13 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle jego treści organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. W związku z zaskarżeniem do Sądu postanowienia wydanego w oparciu o art. 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tylko zarzuty związane z tym aktem i wskazaną w nim podstawą prawną, podlegają ocenie pod kątem legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia. Nie można w tym postępowaniu kwestionować i weryfikować innych aktów, które wydane zostały w wyniku podnoszenia argumentów właściwych dla innych postępowań. A mianowicie, postanowień wydanych w toku postępowania egzekucyjnego: odnoszących się do rozpatrzenia przez organ egzekucyjny zarzutów, postanowień zawierających stanowisko wierzyciela w przedmiocie złożonych zarzutów, postanowień odmawiających umorzenia postępowania egzekucyjnego, jak i postanowień odnoszących się do zwolnienia spod egzekucji innych składników majątkowych, wydanych również na podstawie art. 13 § 1 omawianej ustawy. Wymienione rozstrzygnięcia podlegają bowiem odrębnej kontroli administracyjnej, jak i też sądowoadministracyjnej. Środki prawne stanowiące podstawę do weryfikacji wydanych aktów nie stanowią dla siebie konkurencji, są środkami odrębnymi. Nie można podnosić argumentów właściwych dla instytucji zarzutów w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o art. 13 przedmiotowej ustawy. Nie wolno Sądowi wkraczać w materię, która była albo będzie przedmiotem odrębnego postępowania przed organami administracji. Przy czym pojęcie "materia" rozumieć należy jako prawo materialne (por wyrok WSA z 21 września 2006 r., sygn. akt III S.A./Wa 3108/05, LEX nr 265493). Sąd nie bada postępowania egzekucyjnego "w ogólności", czy też wszystkich możliwych w jego obszarze (potencjalnie lub nawet rzeczywiście) spornych zagadnień prawnych i faktycznych. Kontroluje postępowanie organów administracji i wypowiada się tylko w przedmiocie zaskarżenia zrelatywizowanym do przedmiotu aktu administracyjnego, na który w danej indywidualnej sprawie wniesiona została skarga sądowoadministracyjna (por. wyrok NSA z 27 luty 2007 r., sygn. akt II FSK 294/06). Granice sprawy określa rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji i zarzut nie może swymi ocenami "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji. Granice te określają także wydane w sprawie akty. Kwestia jest istotna, gdyż granice sprawy administracyjnej wyznaczają zawsze zakres sądowej kontroli administracji, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1019/05, LEX nr 209173). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż brak było podstaw prawnych do podnoszenia oraz oceny naruszeń prawa, stanowiących istotę zarzutów określonych w art. 33 ustawy, jak i naruszeń ściśle z nimi powiązanych. Powyższe odnosi się do wskazywanego przez skarżącą nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6) - podnoszonych wprost przez skarżącą w skardze. Argumenty te mogą być powołane w zarzutach w trybie art. 33, a także we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, co też skarżąca wcześniej uczyniła. Wydane bowiem zostały w tych trybach stosowne postanowienia (postanowienie z dnia [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione, wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz postanowienie z dnia [...] Dyrektora Izby Skarbowej, wydane w zakresie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego). W ten sam sposób należy ocenić wskazywane przez skarżącą w skardze uchybienia dotyczące art. 3 § 1 i art. 7 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji bowiem wiążą się one, jak wskazała sama skarżąca, z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku oraz niedopuszczalnością egzekucji. Podnieć także należy, że kwestionowanie treści tytułu wykonawczego może mieć miejsce poprzez postawienie zarzutu z art. 33 we właściwym dla tego unormowania postępowaniu. Odnośnie naruszenia art. 26 § 1 ustawy egzekucyjnej zauważyć wypada, że organ egzekucyjny nie jest związany wnioskiem wierzyciela, co do zastosowania konkretnych środków egzekucyjnych. Art. 26 § 1 stanowi jedynie, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Nie wynikają z tego przepisu, ani też z innego uregulowania normującego postępowanie egzekucyjne ograniczenia, które uniemożliwiałyby wyjście przez organ poza środki egzekucyjne wskazane przez wierzyciela. Organ ma za zadanie zaspokojenie należności wierzyciela, stosując środki, w jego uznaniu, skuteczne w realizacji tego celu. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia, stwierdzić należy, iż do zwolnienia spod egzekucji w trybie art. 13 ustawy egzekucyjnej niezbędne jest spełnienie trzech przesłanek, a mianowicie: winien być złożony wniosek przez zobowiązanego, musi wystąpić po jego stronie ważny interes oraz wierzyciel musi wyrazić zgodę na zwolnienie. Zdaniem sądu, skarżąca w sprawie opłat za używanie lokalu oraz opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego jest zobowiązanym w rozumieniu ustawy egzekucyjnej. Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 20 tej ustawy za zobowiązanego uznaje się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają. Przepis art. 37 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zaś, że za uiszczenie opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby zamieszkujące w tym lokalu. Pełnoletnia osoba zamieszkująca w lokalu, o którym mowa w art. 37 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jest zatem z tytułu opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich z tytułu zajmowania lokalu mieszkalnego zobowiązanym w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzycielowi zaś, w świetle wynikającej z tego przepisu odpowiedzialności solidarnej dłużników, przysługuje prawo wyboru od którego z nich będzie dochodził swoich należności. Zgodnie z wyrokiem NSA z 13 maja 2002 r., sygn. akt I SA 1021/01, LEX nr 83809, w myśl art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.) za zapłatę czynszu i opłat z tytułu zajmowanej kwatery odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale w niej zamieszkałe. Oznacza to, że jeżeli kilku dłużników zobowiązanych jest do spełnienia świadczenia, to wierzyciel w postępowaniu egzekucyjnym może żądać całości lub części świadczenia albo od wszystkich dłużników, albo od każdego z osobna. Solidarność bowiem stanowi wyjątek od podzielności zobowiązania. Przy solidarności choć przedmiot świadczenia, w tym wypadku należność z tytułu czynszu i innych świadczeń, jest podzielny, ale przez to że ustawodawca zastrzegł odpowiedzialność solidarną, to uprawnieniem wierzyciela jest ściągnięcie należności nawet od jednego z dłużników. Natomiast w myśl orzeczenia NSA z 9 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 685/01, LEX nr 54543 stosownie do art. 37 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej za zapłatę czynszu i opłat z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu mieszkalnego odpowiadają solidarnie pełnoletnie osoby stale w niej zamieszkujące. (...) Nie zmienia zaprezentowanego powyżej stanowiska to, że w powołanym przez skarżącą wyroku WSA w W. z [...] sygn. akt [...], stwierdzono, że skarżąca nie jest stroną i zarazem zobowiązanym w zakresie postępowania dotyczącego wykwaterowania, bowiem w tamtej sprawie rozstrzygniecie zapadło na podstawie innych przepisów, a mianowicie w oparciu o art. 141 § 2 ustawy egzekucyjnej, który to przepis odnosi się do egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, czyli obowiązków odmiennych od tych, które są przedmiotem niniejszej sprawy. Unormowanie to stanowi, że egzekucję prowadzi się przeciw zobowiązanemu, członkom jego rodziny i domownikom oraz innym osobom zajmującym nieruchomość lub lokal (pomieszczenie), które mają być opróżnione i wydane. Wyraźnie z przywołanej regulacji wynika, że ustawodawca rozróżnił zobowiązanego, którym jest żołnierz, od członków jego rodziny i domowników. Tym samym odróżnić należy zobowiązanego na gruncie przepisów dotyczących wykwaterowania, od zobowiązanego na gruncie przepisów dotyczących egzekucji należności pieniężnych. Tym samym zasadnie organy uznały, iż w zakresie egzekucji należności pieniężnych skarżąca posiada przymiot zobowiązanego. Mając zatem na uwadze zaprezentowaną argumentację, uwzględniając przy tym fakt braku zgody wierzyciela na zwolnienie spod egzekucji środków z rachunku bankowego, skonstatować należy, że zasadnie organy rozstrzygające niniejszą sprawę odmówiły przedmiotowego zwolnienia. Wobec powyższego Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.