I SA/Kr 1195/07

Sygn. akt I SA/Kr 1195/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008r., sprawy ze skargi E. Ł., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 1998 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy ustalił E. Ł. łączne zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości za 1998 r w kwocie 43 459 zł 30 gr. W uzasadnieniu podkreślono, że podatniczka była od dnia [...] maja 1997 r. najemcą nieruchomości zabudowanej zespołem hotelarsko-gastronomicznym. W dniu [...]Burmistrz Miasta i Gminy wydał decyzję ustalającą wymiar łącznego zobowiązania podatkowego za rok 1998. Od decyzji tej skarżąca odwołała się , ale Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]utrzymało w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2000r wydanym w sprawie sygn. akt I S.A./ Ka 1841/98 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...]uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy. Kolejna decyzja z dnia [...]w sprawie podatku od nieruchomości za rok 1998 została w dniu 12 października 2001 uchylona na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania . Rozstrzygając ponownie sprawę organ pierwszej instancji powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach dotyczące wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego podatku od nieruchomości za rok 1997 z dnia 7 lutego 2000r. sygn.akt I Sa/Ka 1160/98; oraz wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego podatku od nieruchomości za rok 1998 - z dnia 31 maja 2000r. sygn. akt I Sa/Ka 1841/98 a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie dotyczący wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego podatku od nieruchomości za rok 1999 - z dnia 20 grudnia 2001 r. Sygn. akt I Są/Kr 242/00. Podkreślono, że wysokość podatku od nieruchomości ustalono na podstawie protokołu z pomiaru budynku hotelowo-gastronomicznego, sporządzonego w dniach od 2-10 lutego 1998 r., zgodnie z którym powierzchnię budynku hotelowego określono na 2.663,14m2, powierzchnię gastronomiczną na 779,13m2, natomiast piwnice pod częścią hotelową 600.71 m2 Do opodatkowania przyjęto, stosownie do treści opinii technicznych wydanych przez mgr inż. R. Ł. i mgr inż. M. K., tylko użytkową powierzchnię piwnic pod częścią gastronomiczną tj. wentylatornię (98,25m2), toalety (32,96m2), i ciągu komunikacyjnego (18,45m2). Wskazano także, iż czasowe tub stałe niewykorzystywanie części pomieszczeń nie zmienia charakteru budynku, który nadal pozostaje budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto czasowe zaniechanie czy zaprzestanie prowadzenia w określonym budynku lub jego części działalności gospodarczej lub wyłączenie przez podatnika budynku lub jego części z prowadzonej działalności gospodarczej, polegające tylko na zaniechaniu wykorzystywania powierzchni budynku na potrzeby tej działalności nie uzasadnia stosowania przy opodatkowaniu takiego obiektu lub jego części niższej stawki podatkowej, przewidzianej dla budynków pozostałych. W związku z tym piwnice pod częścią gastronomiczną i hotelową jak również pokoje zajmujące półtora piętra podlegają opodatkowaniu stawką jak od działalności gospodarczej. Zaznaczono również, że cały obiekt został przekazany do użytkowania , a Wydział Geodezji i Urbanistyki nie posiada żadnych informacji o jego częściowym nieużytkowaniu. Uzasadniając opodatkowanie powierzchni zadaszonej przed hotelem, organ I instancji wyjaśnił, że jest to zadaszenie oparte na filarach i zgodnie z art. 3 ust.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż zgodnie z tym przepisem za budynek w rozumieniu ustawy uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe. Wejście przed hotelem nie stanowi więc powierzchni klatki schodowej ani też jej przedłużenia. Powołano się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Sygn. akt I Sa/Ka 1160/98 z dnia 7 lutego 2000 r jak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie Sygn. akt I Są/Kr 242 /OO z dnia 20 grudnia 2001 r w których zagadnienie to zostało już wyjaśnione . W odwołaniu podatniczka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania W uzasadnieniu podkreślono, że organ podatkowy przyjął za podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie podatku od nieruchomości za rok 1998 przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji tj. 17 czerwca 2002r, a także pominął i nie zastosował przepisu art. 21 ordynacji podatkowej oraz nie wskazał konkretnych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwłaszcza art. 6 ust. 7. Sposób redakcji części komparatywnej zaskarżonej decyzji wskazuje, że jej podstawą w zakresie podatku od nieruchomości są także przepisy tej ustawy dotyczące opłat lokalnych, podatku od środków transportowych, psów i inne co powoduje konieczność jej uchylenia. Zarzucono także nie określenie w podstawie prawnej, czy zaskarżona decyzja ma charakter ustalający czy określający oraz nie rozważenie i nie zastosowanie wobec podatniczki 50% ulgi przewidzianej w Uchwale Nr XXV/190/96 Rady Miejskiej w O. w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych dla nowopowstałych podmiotów gospodarczych. Podniesiono również zarzut przedawnienia, bowiem upłynął już trzyletni okres przewidziany w art. 68 § l ordynacji podatkowej , a zaskarżona decyzja ma charakter ustalający w rozumieniu art. 21 § l ust. 2 w zw. z § 5 powyższej ustawy. Wytknięto, że organ podatkowy bezpodstawnie zaliczył do powierzchni użytkowej opodatkowanych budynków także oparte na filarach zadaszenie znajdujące się przed wejściem do budynku . Jest to bowiem tylko element architektoniczny i nie ma żadnego znaczenia gospodarczego oraz stanowi co najwyżej przedłużenie klatki schodowej. Ponadto zadaszenie to nie miało żadnego związku z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą i było w tej działalności zbyteczne. Wskazano także, iż przy opodatkowaniu spornego obiektu należy wziąć pod uwagę sposób i zakres jego wykorzystania . Opodatkowaniu podlegają bowiem te części budynku, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołała się przy tym na wydany w niniejszej sprawie wyrok NSA z dnia 31 maja 2000 r., sygn. I Sa/Ka 1841/98, w którym stwierdzono, że w każdym indywidualnym przypadku należy ustalić, czy oznaczony budynek lub jego część są faktycznie związane z działalnością gospodarczą. W związku z tym organy podatkowe bezpodstawnie pominęły okoliczność, że nie prowadziła działalności gospodarczej ani w piwnicach pod częścią hotelową i gastronomiczną, ani w znacznej części nadziemnych kondygnacji. Nie wypełniły zatem należycie spoczywającego na nich obowiązku w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego . Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał , iż zadaszenie na słupach przy wejściu do budynku stanowi podlegająca opodatkowaniu powierzchnię budynku hotelowego. Bowiem zgodnie z art. 3 ust 4 powołanej wyżej ustawy za budynek uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe , w związku z tym także wiata podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zaznaczono , iż sporna sprawa zadaszenia została również wyjaśniona w powołanych przez organ pierwszej instancji wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego . Ponownie rozpoznając sprawę wyjaśniono także kwestię spornych piwnic. Stosownie do treści opinii technicznych wydanych przez mgr inż. R. Ł. i mgr inż. M. K. do opodatkowania przyjęto tylko użytkową powierzchnię piwnic pod częścią gastronomiczną tj. wentylatornie /98,25m2/, toalety /32,96m2/, i ciąg komunikacyjy /18,45m2/, Podkreślono że czasowe lub stałe niewykorzystywanie części pomieszczeń nie zmienia charakteru budynku, który nadal pozostaje budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Związek budynku z działalnością gospodarczą inną niż rolniczą lub leśną nie musi być bezpośredni. Chodzi tu o jakikolwiek związek, a więc także pośredni, służący działalności. W związku z tym za budynki związane z działalnością gospodarczą należy uznać budynki, w których jest lub ma być prowadzona działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy - Prawo działalności gospodarczej oraz służące / funkcjonujące na potrzeby/ tej działalności. W związku z tym przez budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumieć należy takie nieruchomości, które przeznaczone są bezpośrednio na wspomniany cel lub spełniające funkcje usługowe albo dodatkowe wobec tej działalności. Zdaniem organu nie naruszono także Uchwały Rady Miejskiej z dnia 26 marca 1996r. Nr XX W190/96 w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych bowiem ustanawia ona obniżenie podatku od nieruchomości o 50% na okres 3 lat jedynie dla nowopowstałych podmiotów gospodarczych, które rozpoczęły działalność w rozumieniu przepisów podatkowych. Tymczasem z zaświadczenia Nr [...]z dnia [...] czerwca 1995r. o wpisie do ewidencji gospodarczej, wydanego przez Burmistrza Miasta wynika, że odwołująca się przed zawarciem umowy najmu hotelu ..O." prowadziła już działalność gospodarczą. Powołano się przy tym na cytowane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego . W uzasadnieniu decyzji podkreślono , iż w powołanym przez skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2000r., sygn. akt I SA/Ka 1160/98, uznano ten zarzut za uzasadniony, ale tylko w tym sensie, że organy podatkowe powinny były rozważyć czy podatniczce przysługuje wnioskowana ulga. Natomiast w pozostałych orzeczeniach jednoznacznie stwierdzono, że zarzut w tym zakresie jest chybiony. Podniesiono , iż niepowołanie w treści decyzji organu pierwszej instancji przepisu art. 21 ordynacja podatkowej, nie oznacza nie zastosowania tegoż przepisu. W opinii organu nie nastąpiło także przedawnienie zgodnie bowiem z art. 68 § l ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe , o którym mowa w art. 21 § l pkt. 2 , nie powstaje jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W niniejszej sprawie decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe została doręczona stronie przed upływem tego terminu. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca zarzuciła zarówno naruszenie prawa procesowego jak i materialnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono kwestie przedawnienia zobowiązania podatkowego, braku oznaczenia przedmiotu opodatkowania oraz powołania błędnej podstawy prawnej . Ponadto skarżąca podniosła , iż przedmiotem opodatkowania objęto piwnice , które nie mogą stanowić powierzchni użytkowej podlegającej opodatkowaniu , gdyż stanowią element konstrukcji budynku zabezpieczający budynek przed szkodami górniczymi . Zarzucono również brak wyjaśnienia stanu faktycznego z zakresie wykorzystywania całości budynku na cele działalności gospodarczej oraz nie zgodzono się z zakwalifikowaniu jako budynku zadaszenia przed hotelem. Wyrokiem z dnia 27 października 2005 r. sygn. akt I SA/Kr 1025/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...]. oraz poprzedzającą ją decyzje organu pierwszej instancji . W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organy podatkowe jak też Sąd rozpoznający niniejszą skargę był związany treścią uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 31 maja 2000 r. sygn. akt l SA/Ka 1841/98. Sąd wyjaśnił, iż rozpoznając sprawę wymiaru E.Ł. podatku od nieruchomości za 1998 r. i uchylając poprzednio wydane decyzje Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w uzasadnieniu, że istota problemu, jaki ujawnił się w rozpatrywanej sprawie zamyka się w pytaniu o to, czy słuszny jest pogląd skarżącej, która już na etapie odwołania od decyzji administracyjnej twierdziła, że część budynku, nie jest piwnicą i spełnia jedynie funkcje związane z profilaktyką budowlaną wynikającą z zagrożenia szkodami górniczymi. Zdaniem Sądu w szczególności ustalić należy, co nie wynika dostatecznie jasno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, czy w spornym zakresie chodzi o fragment "kondygnacji", tak jak tego wymaga definicja zawarta w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dalszą, niemniej istotną kwestią, jest zagadnienie - stawek opodatkowania. Z treści art. 5 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyraźnie wynika, że wysokość podatku od nieruchomości ulega znacznemu zróżnicowaniu w zależności od tego, czy w rachubę wchodzi budynek mieszkalny, budynek związany z działalnością gospodarczą, czy wreszcie inny budynek. Wspomniany przepis ustala bowiem maksymalne wielkości stawek podatku za 1 m2 powierzchni użytkowej, które określane są przez radę gminy. Ani jednak wspomniany art. 5 ust. 1 pkt 1-4, ani też żaden inny przepis ustawy z 12 stycznia 1991 r. nie rozstrzyga czym są "budynki związane z działalnością gospodarczą". Tym samym więc przyjąć trzeba, że tymi ostatnimi są jedynie te budynki, lub ich części, które rzeczywiście (faktycznie) służą takiej działalności. W szczególności brak jest zaś podstaw do uznania, że budynkami związanymi z działalnością gospodarczą są wszystkie budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do gruntów. W ustawie o podatkach opłatach lokalnych nie zamieszczono bowiem, w odniesieniu do budynków, odpowiednika art. 5 ust. 3 definiującego grunty związane z działalnością gospodarczą . Skoro zaś tak, to w każdym indywidualnym przypadku ustalić należy, czy oznaczę budynek, lub jego część faktycznie związane są z działalnością gospodarczą i w takim zakresie, w jakim na tak sformułowane pytanie udzielić będzie można odpowiedzi twierdzącej, zastosować stawki podatku od budynków związanych działalnością gospodarczą. To zaś wymaga przeprowadzenia wyczerpując postępowania dowodowego. W sytuacji, gdy ze względu na okoliczności niezależne podmiotu władającego oznaczonym budynkiem lub jego częścią, trwale nie mogą być wykorzystywane na cele związane z działalnością gospodarczą, wówczas nie powinny one być opodatkowane według stawek przewidzianych dla budynków lub ich części związanych z taką działalnością (por. wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 6 listopada 1996 r. sygn. akt l SA/Ka 76/96). Podkreślono także , iż , nieuzasadniony jest zarzut przedawnienia. Pierwsza decyzja ustalająca została bowiem wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy w dniu[...]. a więc przed upływem terminu przewidzianego w art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Należność w niej określona została następnie zapłacona, a w związku z tym wygasła, nie może zatem wygasać ponownie na skutek przedawnienia. Skargi kasacyjne od powyższego wyroku złożyły obie strony postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło wyrok w całości i zarzuciło mu naruszenie przepisów postępowania sądowego i wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi E.Ł. oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. E. Ł. reprezentowana przez radcę prawnego zaskarżyła wyrok w części, w zakresie, w jakim nie uwzględniono jej zarzutu o przedawnieniu prawa do wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości a także zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego: - art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne przyjęcie, iż brak jest podstaw do zastosowania ulgi podatkowej określonej uchwałą Rady Miasta w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych dla nowo powstałych podmiotów gospodarczych, - art. 4 ust. 2 pkt 1 i ust. 2 cyt. ustawy poprzez błędne przyjęcie, iż powierzchnia pod zadaszeniem nad wejściem do budynku jest powierzchnią użytkową budynku i podlegającą opodatkowaniu. Zarzuciła wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnioną odmowę jego zastosowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się na obie podstawy wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wywiodło, iż mylne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy podatkowe nie zbyt jasno wypowiedziały się czy w spornym zakresie chodzi o fragment "kondygnacji", tak jak tego wymaga definicja zawarta w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem Kolegium nakaz ustalenia w ponownym postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe czy w spornym zakresie chodzi o fragment "kondygnacji", tak jak tego wymaga definicja zawarta w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowi naruszenie treści art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. 0. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i treści art. 153 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bowiem jak wyżej wskazano okoliczność ta została już ustalona w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie j wyroku OZ NSA w Katowicach w dniu 31 maja 2000 r. sygn. akt l SA/Ka 1841/98 i w i wyroku tym przez Sąd przesądzona. Uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd art. 106 § 5 w zw. z § 3 p.p.s.a. Kolegium stwierdziło, iż w przedmiotowej sprawie w uzasadnieniu wyroku Sąd całkowicie pominął materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, zgodnie z zaleceniami NSA - OZ w Katowicach zawartymi w wyroku z dnia 31 maja 2000 r. sygn. akt l SA/Ka 1841/98. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy organ l instancji wysokość podatku od nieruchomości ustalił na podstawie protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniach od 2 do 10 lutego 1998 r. w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także opinii technicznej w sprawie ustalenia przeznaczenia i możliwości użytkowania piwnic budynku gastronomicznego hotelu "O." sporządzonej przez mgr inż. R. Łysy w dniu 8 listopada 1999 r. oraz opinii w sprawie ustalenia czy części budynku hotelowego - piwnic pod częścią gastronomiczną - stanowi część użytkową w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sporządzonej w dniu 14 maja 2002 r. przez rzeczoznawcę budowlanego - biegłego sądowego mgr inż. M. K.. Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że organ I instancji w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania w sposób jednoznaczny określił powierzchnię budynku hotelowego wg protokołu pomiaru 2.663,14 m2, powierzchnię gastronomiczną wg protokołu pomiaru 779,13 m2, piwnice pod częścią hotelową 600,71 m2. Stosownie do treści opinii technicznych wydanych przez mgr inż. R. Ł. i mgr inż. M. K. do opodatkowania przyjęto tylko użytkową powierzchnię piwnic pod częścią gastronomiczną, tj. wentylatornię (98,25 m2), toalety (32,96 m2) i ciąg komunikacyjny (18,45 m2). A zatem organy podatkowe uwzględniły zarzuty podatniczki dotyczące braku podstawy do opodatkowania całości piwnic. Ponadto zdaniem Kolegium nie można pominąć milczeniem faktu, że uzasadnienie faktyczne wyroku, od którego Kolegium składa skargę kasacyjną, jest de facto dosłownym powtórzeniem treści zawartych w uzasadnieniu wyroku OZ NSA w Katowicach z dnia 31 maja 2000 r. sygn. akt l SA/Ka 1841/98, z całkowitym pominięciem poczynionych przez organy administracyjne w wyniku zaleceń Sądu Katowickiego ustaleń dowodowych, w tym dwóch opinii biegłych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej E. Ł. wywodzi, iż dokonane przez nią wpłaty podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji ustalającej ten podatek pozostaje bez wpływu na fakt, iż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 1998 rok nie powstało bowiem uległo przedawnieniu. Twierdzi również, że Sąd błędnie ocenił jakoby w jej przypadku brak było podstaw do zastosowania zwolnienia w podatku od nieruchomości określonego uchwałą Rady Miasta w sprawie preferencji gospodarczych t ulg podatkowych dla nowo powstałych podmiotów gospodarczych. Uważa, że po śmierci męża, z którym wcześniej prowadziła przedmiotową działalność gospodarczą, uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, czym wypełniła warunki do skorzystania z ulgi. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt II FSK 648/06 oddalił skargę E. Ł. oraz uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w całości przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia .: Naczelny Sąd Administracyjny uznał , iż skarga kasacyjna E. Ł. nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu. Rozpatrując natomiast skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd uznał , iż jest ona uzasadniona. Zdaniem Sądu trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej, iż Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 maja 2000 r. sygn. akt ISA/Ka 1841/98 stwierdził, że nie budzi wątpliwości, że przy ocenie materiału dowodowego , w spornym zakresie chodzi o fragment "kondygnacji", tak jak tego wymaga definicja zawarta w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec tego NSA uznał , iż skoro Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzje Kolegium i zobowiązał organ podatkowy do dokonania ustaleń w zakresie wyjaśnienia spornego fragmentu "kondygnacji" tym samym naruszył art. 141 § 4 fart. 153 u.p.s.a. w zw. z art. 99 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ) sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto za trafny uznano zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy pominął materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe przy ponownym rozpoznawaniu sprawy (art. 106 § 5 w zw. z § 3 u.p.s.a.). W szczególności Sąd pominął w swoich rozważaniach treść opinii technicznej wydanej biegłych R. Ł. i M. K. , na podstawie której do opodatkowania przyjęto , tylko użytkową powierzchnię piwnic pod częścią gastronomiczną ( wentylatornia i ciąg komunikacyjny ) uwzględniając tym samym zarzuty podatniczki . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Jednym z głównych spornych kwestii niniejszej sprawy jest opodatkowanie fragmentu piwnic , które zgodnie z zarzutami skarżącej stanowią jedynie element konstrukcyjny powstały na skutek konieczności zabezpieczenia budynku przed szkodami górniczymi. W ocenie Sądu w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę dokonując opodatkowania tej części budynku organy podatkowe zebrały wystarczający materiał dowodowy i poddały go gruntownej analizie pozwalającej na wyciągnięcie prawidłowych wniosków . W sprawie dopuszczono bowiem dwie opinie biegłych , z których jednoznacznie wynika , iż pod budynkiem gastronomicznym znajduje się podpiwniczenie , które jednak nie spełnia roli klasycznych piwnic, lecz stanowi jedynie tzw. ruszt zabezpieczający stanowiący element konstrukcyjny budynku zabezpieczający budynek przed destrukcyjnymi wpływami szkód górniczych występujących w podłożu gruntowym . Piwnice te o pow. 641,29 m2 stanowią typową kondygnacje technologiczną i są elementem konstrukcji fundamentów budynku . Opinie te został uwzględniona przez organy podatkowe obu instancji i powierzchnia 641,29 m2 nie została uwzględniona przy ustalaniu wysokości podatku . Opodatkowaniem objęto jedynie 98,25 m2 powierzchni wentylatorni, 32,96 m2 powierzchni sanitariatów i 18,45 m2 powierzchni przeznaczonych na komunikacje . Biegli w swojej opinii wyraźnie bowiem wyłączyli te pomieszczenia z pod powierzchni nieużytkowej . W opinii inż. R. Ł. w sposób nie budzący wątpliwości zaznaczono , iż wentylatornia jest wyposażeniem pawilonu gastronomicznego zapewniając wymianę powietrza w pomieszczeniu kuchennym i restauracji . Nie można zatem uznać , iż powierzchnia ww. pomieszczeń była nieużytkowa i będąc jedynie elementem konstrukcyjnym . Zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za bezzasadne , gdyż oparto je na tej części opinii biegłych odnoszących się jedynie do powierzchni nieużytkowych ( 641,29 m2 m ), która nie została opodatkowania. Nie można się zgodzić z zarzutem dotyczącym braku sprecyzowania oznaczenia i położenia opodatkowanej nieruchomości . O ile bowiem w decyzji pierwszoinstancyjnej rzeczywiście wyraźnie nie wskazano przedmiotu opodatkowania to decyzja organu drugiej instancji wszelkie wątpliwości w tym względzie powinna usunąć , gdyż wyraźnie w niej wskazano , iż przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość położona w O. przy ul K.[...]. Zgodzić się natomiast należy z zarzutami odwołania , iż podstawą prawną rozstrzygnięcia w sprawie podatku za 1998 r. winny być przepisy obowiązujące w czasie gdy obowiązek podatkowy powstał , czyli w brzmieniu obowiązującym w 1998 r., . Ponadto podstawa prawna decyzji powinna być podana w sposób precyzyjny , z określeniem odpowiedniego ustępu lub punktu artykułu , lub innej jednostki systematyzacyjnej aktu prawnego . Nie wszystkie jednak nieprawidłowości polegające na niewskazaniu materialnoprawnej podstawy lub wskazaniu jej błędnie muszą skutkować uchyleniem decyzji , jeżeli nie mają wpływu na wynik sprawy . W orzecznictwie Naczelnego Sądu administracyjnego przyjmuje sie , iż wydanie decyzji bez podstawy prawnej ma miejsce w sytuacji, gdy w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu uprawniającego organ administracji państwowej do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji . W niniejszej sprawie mimo błędnego powołania podstawy prawnej w osnowie decyzji organ podatkowy w sposób precyzyjny powoływał sie na odpowiednie przepisy w uzasadnieniu decyzji . Ponadto zaznaczyć należy , iż błędów tych nie zawiera już decyzja drugoinstancyjna, w której prawidłowo podano materialnoprawną podstawę decyzji jak prawidłowy urzędowy organ publikacyjny. Za chybiony należy uznać zarzut skarżącej dotyczący nieuwzględnienia przez organy podatkowe przy wymiarze podatku treści punktu pierwszego uchwały Rady Miejskiej w O. z 26 marca 1996 r. NR XXV/190/96 w sprawie preferencji gospodarczych i ulg podatkowych . Z brzmienia tego punktu wynika bowiem , że wynikające zeń obniżenie podatku od nieruchomości o 50 % dotyczy jedynie nowopostałych podmiotów gospodarczych które rozpoczęły działalność w rozumieniu przepisów podatkowych . Tymczasem z zaświadczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanego przez Burmistrza Miasta wynika , że skarżąca nie była nowopowstałym podmiotem gdyż działalność gospodarczą prowadziła już wcześniej. Z braku innych przeciwnych dowodów wpis ten jest dowodem na to , iż skarżąca przed zawarciem umowy najmu hotelu "O." prowadziła działalność gospodarczą co sama zadeklarowała w zgłoszeniu działalności gospodarczej , potwierdzając , iż datą rozpoczęcia takiej działalności jest 1 czerwca 1995 r.. . Dane zawarte w ewidencji działalności gospodarczej potwierdziła również skarżąca w ofercie najmu hotelu z dnia[...].03.1997 r. , w której zadeklarowała się iż prowadzi działalność gospodarczą ( zgodną z wpisem do ewidencji ) w ramach, której wykonała szereg remontów. Bezzasadny jest również zarzut zastosowania nieprawidłowych stawek do części budynku hotelowego . Nieruchomość ta służyła prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej ( była z nią związana) Natomiast zgodnie ze stanowiskiem skarżącej w 1998 r. tylko część pokoi nie była wykorzystywana w ramach tej działalności. Zwrócić jednak należy uwagę , iż skarżąca zgodnie z umową zawartą z Gminą O. wynajmowała cały budynek hotelu O. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązując się do korzystania z przedmiotu najmu zgodnie z jego przeznaczeniem. Składając ofertę najmu deklarowała się , iż stan techniczny budynku jest jej znany. Poczynione przez skarżącą starania zmierzające do zmiany umowy najmu nie przyniosły skutku. W budynku hotelowym skarżąca prowadziła działalność gospodarczą a zatem nieruchomość ta rzeczywiście( faktycznie ) związana była z prowadzoną działalnością gospodarczą . Zdaniem sądu zaniechanie wykorzystania części powierzchni na potrzeby tej działalności nie uzasadnia stosowania niższych stawek podatkowych przewidzianych dla budynków pozostałych . Za budynki związane z działalnością gospodarczą uważa się budynki służące na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Wymieniona ustawa natomiast nie zawiera unormowań, wedle których do uznania, iż budynki są związane z działalnością gospodarczą konieczne jest stwierdzenie, że są one nieprzerwanie wykorzystywane w takim celu. Zwrócić również należy uwagę , iż w ramach tej działalności skarżąca starała się o podnajem czwartego piętra budynku na biura na co uzyskała zgodę Burmistrza Miast i Gminy w O. ( pismo z dnia[...].07.2001 r. ) Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w wyroku NSA ( sygn. akt II FSK 648/06) który zapadł w niniejszej sprawie , który stwierdził , iż skoro skarżąca była posiadaczem nieruchomości zabudowanej kompleksem hotelarsko gastronomicznym należącej do jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umowy najmu, to ciążył na niej obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Jego stawka wynikała natomiast ze związku przedmiotowej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przy czym do podstawy opodatkowania należało włączyć powierzchnię pod zadaszeniem nad wejściem do budynku ( opartym na filarach ) jako że była to powierzchnia użytkowa . W wyżej wymienionym wyroku przesądzono również kwestie przedawnienia uznając , iż zobowiązanie podatkowe ustalone przez Burmistrza Miasta zostało przez podatniczkę zapłacone w wyniku czego wygasło przez "zapłatę i nie może drugi raz wygasnąć przez przedawnienie" . Zaznaczyć przy tym należy , iż zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 , poz.1270) sąd, któremu sprawa została przekazana , związany jest wykładnią prawa dokonany w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).