IV SA/Wa 620/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi B. P. i T. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] Burmistrz Gminy K odmówił podjęcia, zawieszonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 roku, postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy siedliskowej - dom mieszkalny, garaż i magazyn na terenie działki nr ew. [...] położonej we wsi L, gm. K oraz odmówił wydania decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia Burmistrz stwierdził, iż zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach "Gmina, która uzyskała status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu." Paragraf 2 cytowanego artykułu jest kolejnym przepisem szczególnym, oprócz prawa geologicznego i górniczego (Dz. U. nr 27, poz. 96 ze zm.) wprowadzającym ustawowy, obligatoryjny obowiązek sporządzania planu miejscowego dla gmin w nim wymienionych. Zatem w sytuacji gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy - według norm art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) - zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Regulacja ta stanowi, zdaniem Burmistrza, o przesłance obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy wydanej wobec inwestycji sytuowanej na obszarze, w stosunku do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Obowiązek ten może powstać na podstawie przepisów szczególnych, które dla określonych terenów nakazują uchwalić plan miejscowy. Burmistrz wskazał, że Gmina K w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. z 2005 roku, nr 167, poz. 1399) posiadała status uzdrowiska, gdyż na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o uzdrowiskach i lecznictwie uzdrowiskowym (Dz. U. nr 23, poz. 150 ze zm.) - była obszarem uznanym za uzdrowisko. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku Gmina stała się uzdrowiskiem w Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 rozumieniu tejże ustawy, zatem spoczął na niej obowiązek wynikający z art. 38 ust 2 tej samej ustawy. Organ zaznaczył, że dwuletni termin na uchwalenie planu przez gminę jest terminem instrukcyjnym, ponieważ obowiązek sporządzenia planu dotyczy obszaru uzdrowiska. Na takie rozumienie przepisu wskazuje, zdaniem Burmistrza, użyte w nim odesłanie do przepisów odrębnych tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiera przepis ustalający przesłanki obligatoryjnego uchwalenia planu - ust. 7 ogranicza obowiązek planowania miejscowego wyłącznie do sytuacji "jeżeli wymagają tego przepisy odrębne", czyli zawarte w innych aktach niż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Organ zaznaczył, że jeżeli na podstawie przepisów odrębnych dla danego obszaru istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, to zgodnie z art. 62 ust. 2 postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy należy zawiesić do czasu uchwalenia planu. W związku z tak jednoznacznym brzmieniem w/w przepisu, pomimo nieuchwalenia przez gminę dla obszaru ochrony uzdrowiskowej w okresie dwóch lat od wejścia w życie ustawy z dnia 2 października 2007 roku, postępowania wszczęte na podstawie wniosków złożonych po dniu wejścia w życie ustawy, a dotyczące obszaru ochrony uzdrowiskowej nie mogą być w ocenie organu prowadzone. Skutkiem prawnym tej regulacji jest brak możliwości ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej dla w/w obszaru. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli B. i T. P., w którym podnieśli, że ich zdaniem gdyby ustawodawca chciał określić dwuletni termin na uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to taki zapis znalazłby się w ustawie. Ich zdaniem ustawodawca zapisem o dwuletnim terminie uchwalania planu zagospodarowania planu zagospodarowania przestrzennego ograniczył prawo do dysponowania swoim mieniem na okres z datą pewną, ale ich tego prawa nie pozbawił na czas nieokreślony. Zaznaczyli, że Burmistrz nie ma żadnego wpływu na terminy uchwalania planów, ponieważ robi to Rada Gminy. Zdaniem odwołujących się zawieszając postępowanie Burmistrz nie wie czy kiedykolwiek będzie ono mogło być podjęte. Takie postępowanie, ich zdaniem, burzy porządek prawy państwa i musi budzić uzasadniony sprzeciw. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżone postanowienie w części, w której orzekało ono o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 polegającej na realizacji zabudowy siedliskowej i umorzyło postępowanie w tej części, natomiast w pozostałej części utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 15 maja 2006 roku, a w dniu 2 października 2005 roku weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399), w myśl którego gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie istnieje dopuszczalne przez Konstytucję (art. 64 ust. 3) ograniczenie prawa własności. Zgodnie z dyspozycją art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze. zm.), jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Obowiązek taki - stosownie do art. 14 ust. 7 tejże ustawy - istnieje wtedy, gdy wymagają tego przepisy odrębne. Obowiązek zawieszenia przedmiotowego postępowania nakłada art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399), w myśl którego gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Powyższe oznacza, w ocenie Kolegium, że w chwili obecnej gmina K posiada status uzdrowiska, nadany mu na mocy art. 59 ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych i istnieje konieczność zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji budowlanej, do czasu uchwalenia planu miejscowego dla terenu gminy uzdrowiskowej K Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 Istnienie obowiązku zawieszania postępowań o ustalenie warunków zabudowy wszczętych po 2 października 2005 roku (a do takich postępowań zaliczyć należy niniejszą sprawę, wszczętą w dniu 15 maja 2006 roku), czyli po wejściu w życie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 588/06) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 13 grudnia 2006 roku, sygn. akt II OSK 1395/06, wydany w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej od wskazanego wyroku WSA). Kolegium wskazało także, że nie jest władne zastępować ustawodawcy jak również nie może podjąć żadnych środków dyscyplinujących by zmusić gminę do ustalenia planu miejscowego. Jednak art. 417 § 4 k.c. wprowadził odpowiedzialność odszkodowawczą odpowiednich organów władzy publicznej za szkody wyrządzone przez niewydanie aktu normatywnego, którego obowiązek wydania statuuje odpowiedni przepis prawa. W ocenie Kolegium nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, do którego opracowania Gmina K. zobowiązana jest na mocy art. 38 ust. 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Odnosząc się do części postanowienia, w której orzeczono o uchyleniu i umorzeniu postępowania organu I instancji Kolegium wskazało, że nie ma możliwości dokonania postanowieniem, tak jak to uczynił organ I instancji, oceny czy planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania nałożone przez art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym bardziej, że postanowienie w sprawie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy jest zawieszone. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli B. i T. P. zarzucając naruszenie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, naruszenie art. 8 Kpa w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie zasady zaufania obywateli Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 do organów państwa i stanowionego prawa, naruszenie art. 107 Kpa poprzez nieprecyzyjne i niedokładne wyjaśnienia podstawy prawnej, a w szczególności braku jednoznacznego określenia charakteru terminu wskazanego w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, oraz naruszenie art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 konstytucji RP poprzez uznanie, że w sprawie mamy do czynienia ze zgodnym z prawem ograniczeniem prawa własności. Podnosząc powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że ustawa o planowaniu weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 roku. Artykuł 62 ust. 2 ustawy stanowi: "Jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu". Przepis pomimo, iż wprowadza ograniczenie w korzystaniu z prawa własności nie określa granic tego ograniczenia, tj. terminu, w jakim organ powinien uchwalić plan. Okoliczność tę podnosił Rzecznik Praw Obywatelskich wnosząc w dniu 13 maja 2004 roku skargę do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 marca 2005 roku, sygn. akt: K 22/04 orzekł, iż przepisy te nie są niezgodne z art. 2 i 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Jednocześnie TK w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż "obowiązujące przepisy nie ustanawiają żadnej granicy czasowej limitującej okres trwania zawieszenia postępowania administracyjnego w takim wypadku" i pomimo, iż nie zgodził się z taką techniką legislacyjną podkreślił, że TK nie jest władny do zastępowania ustawodawcy w tym zakresie. Skarżący podkreślili, iż przepis art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku Prawo geologiczne i górnicze, który był przedmiotem rozważań TK nie wskazuje terminu, w którym plan powinien zostać sporządzony. Ustawa o uzdrowiskach jest jedynym aktem prawnym, w którym ustawodawca doprecyzował (być może mając na uwadze zastrzeżenia zgłaszane do art. 62 ustawy o planowaniu i art. 53 prawa geologicznego i górniczego) termin sporządzenia planu, a tym samym dopuszczalny, maksymalny termin zawieszenia postępowań w tym zakresie. Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 Obowiązek sporządzenia planu miejscowego konstytuują przepisy odrębne, w tym art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach. Ustawa o uzdrowiskach została uchwalona i weszła w życie w 2005 roku. Ustawodawca wskazując obowiązek sporządzenia planu miejscowego doprecyzował także termin, w którym obowiązek ten powinien zostać spełniony - "(...) w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu" /art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach/. Zdaniem skarżących ustawa o uzdrowiskach stanowi lex specialis, a także lex posteriori w stosunku do ustawy o planowaniu. Tym samym, zdaniem skarżących, analizując łącznie dwa, wskazane powyżej przepisy - w przypadku uzdrowisk organ ma obowiązek zawieszenia postępowania, ale jedynie na czas oznaczony, tj. maksymalnie do 2 lat. Taka interpretacja jest w ich ocenie zgodna z zasadami techniki prawodawczej wskazanymi w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", a także konstytucyjną zasadą zaufania obywateli do organów państwa i stanowionego prawa. Ponadto, jak wskazuje wykładnia gramatyczna słowa "ograniczać" powinno ono zakreślać sposoby i granice, w tym granice czasowe. Interpretacja ta jest w ocenie skarżących zgodna z wskazówkami Trybunału Konstytucyjnego, który wielokrotnie podnosił, że negatywne skutki wprowadzania nowych regulacji prawnych mogą obciążać podmioty prawa prywatnego, ale tylko do pewnych granic. Jedną z tych granic wyznacza obowiązek organów władzy publicznej do lojalnego i zgodnego z prawem zachowania się wobec obywatela. Obywatel nie może natomiast ponosić konsekwencji, które wynikają z naruszenia prawa przez organ władzy publicznej. Po stronie ustawodawcy istnieje obowiązek takiego formułowania przepisów prawa, aby chronić obywateli przed negatywnymi skutkami sprzecznego z prawem postępowania organu władzy publicznej. Niedochowanie tego obowiązku należy traktować zarówno jako naruszenie "reguł przyzwoitej legislacji", wynikających z art. 2 Konstytucji i dyktowaną przezeń zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa, jak i naruszenie konkretnego prawa czy wolności (w tym wypadku prawa własności), którego dana regulacja dotyczy" - wyrok TK z dnia 24 października 2000 roku, SK 7/2000. Ponadto skarżący podnieśli, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydając pierwsze postanowienie w niniejszej sprawie w dniu [...] września 2006 roku, sygn. [...] wskazało, iż "do czasu uchwalenia Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 planu jednak nie dłużej niż 2 lata postępowanie w sprawie winno zostać zawieszone". Z tych względów, po upływie 2 - letniego terminu skarżący wystąpili w październiku 2007 roku do Burmistrza Gminy K z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania. W ocenie skarżących w zaskarżonym postanowieniu Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do zagadnienia charakteru prawnego terminu wskazanego w art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach i w związku z tym uważają, że uzasadnienie postanowienia jest niepełne, nieprecyzyjne i nie spełnia wymogów wskazanych w art. 107 Kpa. Burmistrz Miasta Gminy K w postanowieniu z dnia [...] listopada 2007 roku zajął stanowisko, iż "dwuletni termin na uchwalenie planu przez gminę jest niejako terminem instrukcyjnym... ", zaś organ odwoławczy-Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zakwestionowało tej interpretacji. Skarżący zaznaczyli, że celem skargi jest m.in. uzyskanie jednoznacznego stanowiska, z jakim terminem mamy do czynienia w art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając postanowienie w 2006 roku wskazało, że zawieszenie postępowania może trwać maksymalnie dwa lata, jednak wydając zaskarżone postanowienie w 2008 roku wycofało się niejako z tego stanowiska, naruszając zdaniem skarżących w ten sposób zaufanie obywateli wobec organów i wydawanych przez nich decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołano się m.in. na orzeczenie WSA z dnia 26 czerwca 2006 roku i orzeczenie NSA z dnia 13 grudnia 2006 roku, jednak zdaniem skarżących orzeczenia te nie odnoszą się bezpośrednio do zagadnienia charakteru prawnego terminu wskazanego w art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach. W ocenie skarżących przy wszelkich ograniczeniach należy określić "maksymalną granicę ingerencji" (TK 13/98), która nie może ograniczać obywatela w wykonywaniu podstawowych uprawnień składających się na treść danego prawa. Zagwarantowanie ochrony własności jest konstytucyjną powinnością państwa i stanowi wartość wyznaczającą kierunek interpretacji zarówno art. 64 Konstytucji jak i unormowań zawartych w ustawodawstwie zwykłym" (wyrok TK z 21 marca 2000 roku, K. 14/99). W każdym ograniczeniu prawa własności należy badać jego konieczność i proporcjonalność. Działanie organów na szczeblu samorządowym skarżący uważają za nadużywanie prawa, a jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w 2006 roku, sygn. II OSK 1627/2006 "Rada gminy może ograniczyć prawo własności. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje gminie władztwo planistyczne. Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 Gmina nie może go tylko nadużywać". Zdaniem skarżących celem wprowadzenia terminu do art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach było m.in. ograniczenie dyskrecjonalnej władzy organów, od których zależy wydanie decyzji o warunkach zabudowy lub przystąpienie i uchwalenie miejscowego planu. Wprowadzenie terminu do ustawy szczególnej należy, ich zdaniem, traktować jako środek dyscyplinujący. Interpretując w ten sposób art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach w pełni uzasadniona jest, ich zdaniem, teza wywodu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. II SA/Bk 501/2006, że "organ ma obowiązek podjąć zawieszone postępowanie i wydać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Celem tej restrykcyjnej regulacji jest zdyscyplinowanie organów do sprawnego prowadzenia prac planistycznych oraz ochrona interesu wnioskodawcy przed przewlekłością działań administracji." Orzeczenie to odnosiło się do art. 62 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ale w ocenie skarżących w niniejszej sprawie powinno także znaleźć zastosowanie, bowiem art. 38 ust. 2 ustawy o uzdrowiskach wskazuje precyzyjny 2 letni termin, w którym plan ma być uchwalony, a tym samym maksymalny okres zawieszenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżone postanowienie zdaniem Sądu nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 717 ze zm.) jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia planu. Z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 (Dz. U. z 2005 roku, Nr 167, poz. 1399 ze zm.) wynika, że gmina, która uzyskała status uzdrowiska lub status obszaru ochrony uzdrowiskowej, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na zasadach określonych w odrębnych przepisach, w terminie do 2 lat od dnia uzyskania statusu. Gmina K jest gminą uzdrowiskową, a w konsekwencji ciąży na niej obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu tego wynika, że gmina ma obowiązek uchwalenia planu w terminie 2 lat od uzyskania statusu gminu uzdrowiskowej. Brak jest, zdaniem Sądu, podstaw do przyjęcia, że przekroczenie tego terminu skutkuje koniecznością rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych, to jest obowiązkiem wydania przez organ administracji decyzji o warunkach zabudowy. Art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych nie zawiera tego rodzaju sankcji za przekroczenie dwuletniego terminu do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika obowiązek zawieszenia postępowania do chwili uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie do chwili uchwalenia planu, lecz nie dłużej niż przez okres dwóch lat. Twierdzenie, iż organy administracji niedokładnie wyjaśniły podstawę prawną rozstrzygnięcia nie znajduje, zdaniem Sądu, uzasadnienia. Z określonego w art. 8 Kpa obowiązku organów administracji prowadzenia postępowania w taki sposób, by pogłębiać zaufanie obywateli do Państwa nie wynika dla organów administracji uprawnienie do rozstrzygania spraw wbrew obowiązującym przepisom prawa nawet jeśli przepisy te są dla obywateli niekorzystne. Okoliczność, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...] września 2006 roku błędnie stwierdziło, że zawieszenie postępowania może trwać jedynie dwa lata nie rodzi dla skarżących uprawnienia do domagania się od organów administracji wydania rozstrzygnięcia, które nie brałoby pod uwagę obowiązujących przepisów prawa. Określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych dwuletni termin na uchwalenie planu zagospodarowania Sygn. akt IV SA/Wa 620/08 przestrzennego skutkuje jedynie możliwością wystąpienia o odszkodowanie przez osoby, które poniosły w wyniku nieuchwalenia planu szkodę. Przewidziany w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez wskazania maksymalnego okresu przez jaki postępowanie może być zawieszone i bez wprowadzenia możliwości wydawania decyzji o warunkach zabudowy na zasadach ogólnych w przypadku nieuchwalenia miejscowego planu w określonym terminie jest, zdaniem Sądu, niewątpliwe dużym ograniczeniem prawa dla właścicieli nieruchomości. Zmiana tej sytuacji możliwa jest jednak, zdaniem Sądu, wyłącznie poprzez zmianę przez ustawodawcę aktualnie obowiązujących przepisów. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.