II FSK 1718/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia del. WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. W. S. A. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 359/08 w sprawie ze skargi B. W. S. A. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 28 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w R. na rzecz B. W. S. A. w J. kwotę 897 (słownie: osiemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie sygn. akt I SA/Rz 359/08 oddalił skargę B. W. S.A. w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 28 stycznia 2008 r. w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa w podatku dochodowym od osób prawnych. Z przyjętego do rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że spółka B. W. S.A. w dniu 13 lipca 2006 r. zwróciła się do Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w R. z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego, a mianowicie § 3 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. z 2004r. Nr 226, poz. 2286 z późn. zm.) w związku z § 6 ust. 1 tego Rozporządzenia i w związku z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 z późn. zm, dalej: u.p.d.o.p.), przedstawiając stan faktyczny i własne stanowisko w sprawie. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikało, że spółka w dniu 7 maja 2004 r. uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Tarnobrzeskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej E. W. Podstrefa J. i w ramach tego zezwolenia będzie korzystała z pomocy regionalnej w formie zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu kosztów nowej inwestycji. Spółka, chciała uzyskać informację czy podatnik, który w ramach nowej inwestycji, zastępuje maszynę zakupioną przed dniem uzyskania zezwolenia, ze względu na jej zużycie nową maszyną o takich samych parametrach może wydatek na nabycie takiej nowej maszyny zaliczyć do wydatków inwestycyjnych kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną w postaci zwolnienia podatkowego, określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., jeżeli dotychczas wykorzystywane maszyny nie były objęte regionalną strefową pomocą publiczną związaną z poniesieniem wydatków inwestycyjnych, W ocenie skarżącego, w przypadku gdy w ramach nowej inwestycji, zastępuje dotychczas wykorzystywaną maszynę w działalności produkcyjnej ze względu na jej zużycie, nową o takich samych parametrach korzysta ze zwolnienia opisanego art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy. Natomiast zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w stanie faktycznym i prawnym sprawy wydatek na zakup maszyny nowej, w miejsce maszyny zużytej, czy też przestarzałej, niekompatybilnej, czy mało wydajnej jest wydatkiem na inwestycję odtworzeniową, nie kwalifikuje się do objęcia pomocą publiczną w postaci zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Na decyzję odwoławczego organu podatkowego B. W. S.A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc ojej uchylenie a także uchylenie poprzedzającego ją postanowienia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. przepisu § 3 ust.5 Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2006r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. z 28 listopada 2006r. Nr 215, poz. 1581 z późn. zm.) przez błędną jego wykładnię, a także naruszenie przepisu § 3 ust. 4 tego Rozporządzenia przez błędną jego wykładnię. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 120, art. 124 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd pierwszej instancji wskazał, że pytanie zawarte we wniosku o interpretację sformułowane zostało nader ogólnie i w ocenie Sądu nie wypełnia obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego o którym mowa w art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący bowiem, formułując wniosek o interpretację i używając określeń "nowa maszyna bardziej zaawansowana technologicznie np. o większej funkcjonalności i wydajności", czy też "maszyna nowej generacji o lepszych możliwościach technicznych" nie dokonał wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy. Na kanwie niniejszej sprawy jest to o tyle istotne , że mające zastosowanie w sprawie, przepisy prawa podatkowego wskazane przez skarżącego - Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy - operując pojęciami takimi jak "inwestycja odtworzeniowa" (§ 3 ust.5), "rozbudowa lub modernizacja istniejących środków trwałych" (§ 6 ust. 1 pkt.2) nie zawiera ich definicji. Sąd stwierdził, że nie można w tym wypadku posiłkować się słownikowym znaczeniem w/w pojęć z uwagi na ogólność planowanych przez skarżącego wydatków zawartą we wniosku o interpretację. Hipotetyczny wydatek, nie daje się ocenić czy stanowi "modernizację" czy też inwestycję odtworzeniowa, w konsekwencji rodzi skutki określone art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie naruszenia przepisów § 3 ust. 4 i ust. 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2006r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. z 28 listopada 2006r. Nr 215, poz. 1581 z późn. zm.) z uwagi na to, że w momencie wystąpienia z wnioskiem o interpretację, przepisy te jeszcze nie obowiązywały. Sąd również podniósł, że skarżący domagając się interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w dniu 13 lipca 2006r. wskazał Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. Z 18 października 2004r. Nr 226, poz. 2286 z późn. zm.) co oznacza, że organ nie mógł naruszyć przepisów które nie miały zastosowania w sprawie. Ustawodawca bowiem, w art. 14a § 5 Ordynacji podatkowej przyjął, że do załatwienia wniosku o interpretację stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 § 1 i 2 oraz art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że postępowanie o interpretację co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego nie jest postępowaniem podatkowym w rozumieniu działu IV Ordynacji podatkowej, a tym samym nie mają dla tego postępowania zastosowania przepisy art. 120, art. 124 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Z tych też względów bezzasadny jest zarzut skarżącego w przedmiocie naruszenia przepisów art. 120, art. 124 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Na powyższy wyrok skargę kasacyjną wniosła spółka zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skargę kasacyjną spółka oparła na następujących podstawach: 1. Naruszenie przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez odmowę merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia tj. ustosunkowania się do postawionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej wyłącznie w wyniku przyjęcia, że Skarżący zarzucił naruszenie przepisów § 3 ust. 4 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej. Niezależnie od kwestii wyrażenia w zarzutach skargi naruszenia przepisów § 3 ust. 4 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej z 2004 r. skarżący formułuje zarzut naruszenia przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającego na niewzięciu pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze t.j. przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., przepisów § 3 ust. 4 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej z 2004 r. oraz przepisów art. 120, art. 124 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Są to przepisy, których naruszenia przez organy podatkowe Sąd pierwszej instancji nie zauważył. 2. Naruszenie przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez: - brak merytorycznego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów strony skarżącej. Tym samym błędne uzasadnienie rzutuje na treść rozstrzygnięcia, a w konsekwencji spowodowało nieuwzględnienie skargi w wyniku pominięcia w uzasadnieniu naruszenia przepisów postępowania art. 120, art. 124 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, jakich w toku postępowania dopuściły się organy podatkowe, - niezamieszczenie argumentacji uzasadniającej rozstrzygnięcie Sądu, w wyniku czego nie można ustalić na jakiej podstawie i z jakich przyczyn WSA oddalił skargę. 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. oraz przepisów § 3 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. 4. Poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja "nie jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa" WSA w Rzeszowie zgodził się z błędną wykładnią przepisów par. 3 ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej prowadzącą do uznania, że wydatek poniesiony na zastąpienie maszyny zakupionej przed dniem uzyskania zezwolenia nową maszyną o takich samych parametrach stanowi "inwestycję odtworzeniową". Taka błędna wykładnia doprowadziła do niewłaściwego zastosowania przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że wydatek, poniesiony na zastąpienie maszyny zakupionej przed dniem uzyskania zezwolenia nową maszyną, o takich samych parametrach nie może zostać zaliczony do wydatków inwestycyjnych kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną w postaci zwolnienia podatkowego określonego w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. 4. Naruszenie przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż: "postępowanie o interpretację co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego nie jest postępowaniem podatkowym w rozumieniu działu IV Ordynacji podatkowej, a tym samym nie mają do tego postępowania zastosowania przepisy art. 120, art. 124 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej", a w konsekwencji niestwierdzenie naruszenia przez organy podatkowe w/w przepisów Ordynacji podatkowej co doprowadziło do oddalenia skargi. 5. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 w zw. z art. 7 i 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej, zasady demokratycznego państwa prawnego i wynikającej z niej zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, a w konsekwencji ograniczenie de facto szeroko rozumianego tzw. prawa do sądu poprzez usankcjonowanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie organów podatkowych I i II instancji, bez jednoczesnego merytorycznego ustosunkowania się do argumentów zaprezentowanych przez stronę skarżącą i pomimo stwierdzenia, samego Sądu, iż "w rozpoznawanej sprawie pytanie zawarte we wniosku o interpretację sformułowane zostało nader ogólnie i w cenie Sądu nie wypełnia obowiązku wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, o którym mowa w art. 14a §2 Ordynacji podatkowej" oraz "skoro zaskarżona decyzja, wydana w wyniku ogólnie i hipotetycznie sformułowanego wniosku o wydanie interpretacji, zawierająca równie ogólne stanowisko organu nie jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa ". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się zasadna przeto została uwzględniona. Przepis art. 174 p.p.s.a. określa podstawy skargi kasacyjnej, które mogą stanowić: naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). We wniesionej skardze kasacyjnej postawiono zarówno zarzut naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy więc ustosunkować się do zarzutów dotyczących naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania. Rozpatrzenie tych zarzutów poprzedzać musi bowiem rozpoznanie zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd norm prawa materialnego podczas kontroli zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. Zasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych) zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego było rozstrzygnięcie organu podatkowego wydane w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Należy zgodzić się więc z Sądem I instancji, że zakres tego postępowania jest wyznaczony stanem faktycznym przedstawionym we wniosku oraz przepisami prawa podatkowego, o wyjaśnienie których na tle przedstawionego stanu faktycznego wnioskodawca wystąpił. Organ podatkowy nie może w ramach tego postępowania podejmować czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego; ten stan wynika z wniosku podatnika i jest dla organu wiążący. Skarżąca występując wnioskiem z dnia 13 lipca 2006 r. do organu podatkowego przedstawiła stan faktyczny, na tle którego powzięła wątpliwości co do interpretacji i zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w związku z § 3 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 226, poz. 2286 z późn. zm.) w zw. z § 6 ust. 1 tego rozporządzenia. Nie może więc budzić wątpliwości, które przepisy prawa podatkowego nie były dla skarżącej jasne na tle opisanego przez nią we wniosku stanu faktycznego. Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji przebiegu postępowania jednoznacznie również wynika, że organy podatkowe weryfikowały trafność oceny podatnika co do sposobu i zakresu zastosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zarzuciła naruszenie § 3 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 215, poz. 1581 z późn. zm.) przez błędną jego wykładnię a także naruszenie przepisu § 3 ust. 4 tego rozporządzenia przez błędną jego wykładnię. Sąd pierwszej instancji oceniając przedstawiony wyżej zarzut wskazał, że zarzut ów jest niezasadny, bowiem w momencie wystąpienia z wnioskiem o interpretację przepisy te jeszcze nie obowiązywały. Skarżąca domagając się interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w dniu 13 lipca 2006 r. wskazała rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie tarnobrzeskiej specjalnej strefy ekonomicznej co oznacza, że organ nie mógł naruszyć przepisów, które nie miały zastosowania w sprawie. Jednocześnie Sąd ten zaniechał wyczerpującej oceny, czy zaskarżony akt administracyjny zgodny jest z postanowieniami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. Jeżeli więc nawet skarżący wadliwie wskazał na naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 22 listopada 2006 r. to nie zwalniało to Sądu pierwszej instancji z obowiązku merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym i formalnym mającym zastosowanie w sprawie. Innymi słowy Sąd pierwszej instancji niezależnie od wad w sformułowaniu skargi miał obowiązek ocenić, czy organy prawidłowo oceniły stanowisko podatnika odnośnie zastosowania wskazanych we wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego w kontekście przedstawionego stanu faktycznego. Obowiązek taki wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji mógł oczywiście wytknąć autorowi skargi błędne jej sformułowanie (wadliwe wskazanie przepisów prawa materialnego, których naruszenia miał się dopuścić organ podatkowy), ale nie mógł zaniechać efektywnej kontroli legalności zaskarżonego aktu do czego obliguje go art. 134 § 1 p.p.s.a. Zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. o czym przesądza zasadnicza ułomność uzasadnienia wyroku, niedająca Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwości zweryfikowania prawidłowości zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska. Zgodnie z treścią przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać, obok takich elementów jak zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, przede wszystkich podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. Powołanie podstawy rozstrzygnięcia powinno mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez stronę postępowania i ewentualnie przez sąd wyższej instancji czy skład orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów. Znaczenie procesowe wyroku uwidacznia się bowiem w tym, że: - ma ono dać rękojmię, iż sąd dołoży staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, - ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę czy przesłanki, na których oparł się Sąd niższej instancji są trafne, - ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (por. W. Siedlecki, Postępowanie cywilne. Zarys wykładu, Warszawa 2003, s. 282; J. Zimmermann. Motywy decyzji administracyjnej i jej uzasadnienie, Warszawa 1981, s. 161-164). W skardze kasacyjnej, w ramach podniesionych zarzutów wskazano m. in. na naruszenie przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. "poprzez niezamieszczenie argumentacji uzasadniającej rozstrzygnięcie sądu, w wyniku czego nie można ustalić na jakiej podstawie i z jakich przyczyn WSA skargę oddalił". W pisemnych motywach wyroku Sąd wskazał, że "Skarżący bowiem, formułując wniosek o interpretację i używając określeń "nowa maszyna bardziej zaawansowana technologicznie np. o większej funkcjonalności i wydajności" czy też "maszyna nowej generacji o lepszych możliwościach technicznych" nie dokonał wyczerpującego przedstawiania stanu faktycznego. Kończąc uzasadnienie Sąd zawarł następujące stwierdzenie "Konkludując, skoro zaskarżona decyzja, wydana w wyniku ogólnie i hipotetycznie sformułowanego wniosku o wydanie interpretacji, zawierająca równie ogólne stanowisko organu nie jest niezgodna z obowiązującymi przepisami prawa". Sąd pierwszej instancji zauważa więc na wstępie, że podatnik we wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego nie dokonał wyczerpującego przedstawiania stanu faktycznego. Nie wyprowadził jednak z tego wniosku, adekwatnego do tego ustalenia. Brak wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego powoduje, iż taki wniosek nie powinien w ogóle być przedmiotem rozpatrzenia. Nie może bowiem interpretacja indywidualna pełnić swojej zasadniczej funkcji w sytuacji, gdy stan faktyczny w niej przedstawiony nie jest wystarczająco precyzyjny. Zatem rzeczą Sądu pierwszej instancji było ustalenie, czy stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wystarczająco wyczerpujący czy też nie i dlaczego. W przypadku, gdyby Sąd pierwszej instancji doszedł do uzasadnionego przekonania, że wniosek podatnika nie opisuje w sposób wyczerpujący stanu faktycznego powinien Sąd zastosować stosowne środki przewidziane w ustawie czyli wyeliminować wadliwy akt, skoro wydany został w oparciu o wniosek, w którym nie został przedstawiony w sposób wyczerpujący stan faktyczny. Obowiązek taki wynika wprost z treści art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania w przedmiocie wniosku podatnika. Zaprzeczeniem efektywnego wykonywania kontroli działalności administracji publicznej jest konkluzja Sądu pierwszej instancji zawarta w zakończeniu uzasadnienia wyroku, iż "równie ogólne stanowisko organu podatkowego w świetle ogólnie przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego nie jest niezgodne z prawem". Sąd winien wyjaśnić stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. Stanowisko, iż w świetle ogólnie przedstawionego stanu faktycznego równie ogólne stanowisko organu podatkowego nie jest niezgodne z prawem oznacza w istocie uchylenie się Sądu od obowiązku oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wspomniane niedostatki i braki uzasadnienia wyroku, jak również naruszenie w sposób mający wpływ na wynik sprawy art. 134 § 1 p.p.s.a., podważają możliwość dokonania jego efektywnej kontroli instancyjnej, a ponieważ popełnione w tym zakresie błędy odpowiadają podstawie kasacyjnej wskazanej przez autora skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny z tego powodu uchylił zaskarżone orzeczenie. W tej sytuacji, przedwczesnym i merytorycznie niezasadnym byłoby analizowanie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Wobec powyższego, na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 1 tej ustawy.