VII SA/Wa 955/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. [...] S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. [...] S.A. w P. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/WA 955/08 UZASADNIENIE Prezydent W. decyzją nr [...] z dnia [...].01.2008r ,na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz.1118), wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego przez inwestora A. [...] SA w dniu [...]-12-2007 r. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu jednostronnego nośnika reklamowego typu BLW 18 o wysokości słupa 6,0 m i wymiarach ekranu ekspozycyjnego 6,0 x 3,0 m. na działce nr Ew. [...] przy ul. P. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zamierzone roboty budowlane ze względu na ich skalę i charakter wykraczają poza dyspozycje art. 29 ustawy Prawo budowlane, gdyż noszą wszelkie cechy budowy o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Przedmiotem inwestycji jest wsporcza konstrukcja dla gotowego kasetonu reklamowego BLW 18 o wymiarach zewnętrznych 6,28 m x 3,28 m oraz posadowienie słupa na żelbetowej stopie fundamentowej trwale związanej z gruntem. Jest to związany z gruntem w pełni samodzielny obiekt, niepowiązany technicznie z innym obiektem budowlanym.. Tak określone roboty budowlane można, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego rozpocząć dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zgłoszenie zamiaru ich wykonania nie może być skuteczne. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania inwestora, decyzją z dnia [...].03.2008r, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie uznając zarzuty inwestora za niezasadne. Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ,zgodnie z brzmieniem art.3 pkt.3 ustawy Prawo budowlane, jest "wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym" składa się z konstrukcji wsporczej oraz kasetonu reklamowego typu BLW 32. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż przedstawiony w projekcie zakres robót budowlanych i wielkość urządzenia reklamowego powoduje, iż budowa tego urządzenia nie może zostać zgłoszona w trybie przewidzianym w art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1 994r. Prawo budowlane. Odnosząc się natomiast do zarzutu dostarczenia sprzeciwu po upływie ustawowych 30 dni na wyrażenie sprzeciwu, organ odwoławczy uznał niniejszy zarzut za bezzasadny. Zgodnie orzecznictwem sądowo-administracyjnym termin do zgłoszenie sprzeciwu zostanie zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a w tym przypadku decyzja, którą zgłoszono sprzeciw, zostało nadane np. w polskiej placówce pocztowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. [...] S.A. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów sądowych, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: * art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez zaakceptowanie przez organ drugiej instancji, wniesienia sprzeciwu po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, * art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, * art. 7, 77 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddaleni, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie A. [...] S.A. zgłosiła zamiar instalacji nośnika reklamowego w trybie art. 29 ust. 2 pkt 6 i art. 30 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118). Przepisy art. 29 i art. 30 stanowią wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w art. 28 Prawa budowlanego, wprowadzającej wymóg uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót budowlanych. Na mocy tych przepisów możliwe jest prowadzenie robót budowlanych jedynie na podstawie zgłoszenia zamiaru ich rozpoczęcia. Przepis art. 29 był przedmiotem kilku nowelizacji, w wyniku których (w celu odformalizowania procesu inwestycyjnego) poszerzano katalog zwolnień od obowiązku uzyskiwania pozwolenia budowlanego, obejmujący obiekty i roboty budowlane o niskim stopniu skomplikowania i znikomym wpływie na otoczenie architektoniczne i na środowisko naturalne. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie tego rodzaju robót obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust.1 pkt 2 ustawy). Z uwagi na takie brzmienie przepisu wadliwy jest wyrażony przez organy obu instancji pogląd, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe - ponieważ jest budowlą - wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zakwalifikowanie danego urządzenia reklamowego do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy ("wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe") nie pociąga za sobą, wbrew twierdzeniom organów, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, taki wniosek nie znajduje żadnego oparcia w przepisach Prawa budowlanego. Ustawodawca określając warunki formalne, jakich winien dopełnić inwestor przed przystąpieniem do określonego zamierzenia inwestycyjnego ustalił, że co do zasady wszystkie roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast roboty wymienione w art. 29-31 jako wyjątek od tej zasady objęte są trybem uproszczonym, polegającym na dokonaniu zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Ustawodawca nie wprowadził przy tym żadnych dodatkowych reguł, według których należałoby rozstrzygać, jaki tryb uzyskiwania zgody organów architektoniczno-budowlanych jest wymagany dla konkretnych robót, w szczególności nie zawarł w ustawie zastrzeżenia, że wszystkie budowle czy wszystkie obiekty trwale związane z gruntem objęte są zawsze obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Gdyby ustawodawca zamierzał wyłączyć wszystkie budowle, bądź też tylko urządzenia reklamowe trwale powiązane z gruntem spod działania art. 29-30 Prawa budowlanego, zawarłby w ustawie stosowną normę prawną. Nie do przyjęcia jest też argument, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 dotyczy jedynie instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Przepis art. 29 w swej pierwotnej wersji z 1994r. zwalniał z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych wyłącznie wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, został on jednak zmieniony na mocy ustawy z 22 sierpnia 1997r. w ten sposób, że wykreślono w nim zapis dotyczący miejsca wykonywania robót ("na istniejących obiektach budowlanych"). Skoro więc ustawodawca dokonał takiego wykreślenia, jest oczywiste, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnił roboty budowlane polegające na instalowaniu wszelkich tablic i urządzeń reklamowych, niezależnie od miejsca, gdzie są one realizowane. Z treści art. 29 ustawy wynika, że obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę obciążone są obecnie jedynie urządzenia reklamowe usytuowane na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym. Jak już wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie od wielkości czy stopnia ich skomplikowania, niezależnie od tego, czy są umieszczane na budynkach, czy są to samodzielne obiekty na własnym fundamencie, nie powiązane w żaden sposób z innymi obiektami budowlanymi, jak również instalacja urządzeń trwale związanych z gruntem, stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -Prawo budowlane (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2005r. sygn. akt VII SĄ"Wa 101 7/05, z dnia 21 grudnia 2005r. sygn. akt VII SAjWa 1085/05, z dnia 18 stycznia 2006r. sygn. akt VII S.A./Wa 937/05 Lex nr 196413, z dnia 9 sierpnia 2005r. sygn. akt VII S.A./Wa 1722/04 Lex nr 190804, z dnia 30 maja 2005r. sygn. akt VII S.A./Wa 1311/04, z dnia 24 maja 2005r. sygn. akt VII SAlWa 903/04, z dnia 16 stycznia 2008r, sygn. akt VII S.A./Wa 1850/07, z dnia 12 lipca 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 546/06 Lex nr 258247, z dnia 12 stycznia 2006r. sygn. akt VII S.A./Wa 1083/05 Lex nr 206529, z dnia 12 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 1048/05 Lex nr 206499 i in.). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego .zauważyć należy, iż nieuzasadniony jest pogląd inwestora, że "wniesienie sprzeciwu" następuje z chwilą doręczenia stronie stosownej decyzji bowiem takiego wymogu przepisy Prawa budowlanego nie nakładają. Ustawodawca połączył sprzeciw z "wniesieniem", odmiennie od zgłoszenia, które powiązano z koniecznością doręczenia organowi. Skuteczność sprzeciwu uzależniona jest więc od jego wniesienia, dlatego też—jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2006r. sygn. akt lI OSK 79/06 (Lex nr 319177) — dla określenia daty, z jaką termin uważa się za zachowany, należy sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa. Termin trzydziestodniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest więc zachowany przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, o ile w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi zgłoszenia nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 kpa, a więc jeżeli w tym terminie organ nada decyzję w urzędzie pocztowym. W przedmiotowej sprawie zgłoszenia dokonano w dniu [...].12.2007r, organ I instancji wydał decyzję wnoszącą sprzeciw w dniu [...].12.2007r. Na podstawie nadesłanych akt administracyjnych można ustalić, Iż została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 4.01.2008r..( data pieczęci urzędu pocztowego)), a więc przed upływem 30 dni od dokonanego sprzeciwu. Ujawnione naruszenia art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego powodują uchylenie zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.