VI SA/Wa 1005/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a., art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W.B. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] maja 2007 r. w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. sygn. akt [...], skazującym W.B. (skarżącego), posiadacza pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich za przestępstwo z art. 244 k.k., tj. naruszenia sądowego zakazu prowadzenia pojazdów, ustanowionego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r. skazującym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. (prawomocnym od dnia [...] stycznia 2003 r. sygn. akt [...]), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia wydanego skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ I instancji ustalił, iż strona była skazana za podobny czyn także wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2004 r., sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia [...] lipca 2004 r.), natomiast wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. ,sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia [...] maja 2006 r.) skazano ją za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k., tj. groźbę karalną. Ponadto toczy się przeciwko stronie postępowanie karne o czyn z art. 65 § 3 k.k.s. Na podstawie powyższych okoliczności organ powziął w stosunku do strony obawę, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z tym Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. cofnął pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Od tej decyzji W.B. wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji, podnosząc, że organ I instancji błędnie ustalił stan prawny i faktyczny sprawy, a w konsekwencji nieprawidłowo zastosował art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz wadliwie ocenił społeczną szkodliwość czynów, za które strona została skazana. W odwołaniu skarżący podkreślił, że wyroki sądowe dotyczą czynów nie wymienionych we wskazanym przepisie, a zatem nie mogą stanowić podstawy do cofnięcia jej pozwolenia na broń. Ponadto zarzucił organowi nieuwzględnienie pozytywnej opinii uzyskanej z Koła Łowieckiego. Komendant Główny Policji, po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz z odwołaniem, stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu II instancji nie można zgodzić się z zawartym w odwołaniu stanowiskiem strony, że w sprawie dokonano błędnej interpretacji przepisów ustawy o broni i amunicji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, bowiem bezsprzecznym jest fakt skazania za czyny z art. 244 k.k. i art. 190 § 1 k.k, art. 178a § 1 k.k. oraz toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego z art. 65 § 3 k.k.s. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy świadczy, że skarżącego można zaliczyć do osób wzbudzających uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego ponieważ skarżący wielokrotnie dopuścił się przestępstw godzących w różnego rodzaju dobra chronione prawem, w tym także groźby karalnej. Organ podkreślił, iż z wyroku Sądu Rejonowego w [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r. wynika bowiem, że W.B. w okresie czasu od 24 października 2004 r. do 31 października 2004 r. z góry powziętym zamiarem wielokrotnie groził D.K. zabójstwem i pobiciem, a T.K. pobiciem, czym wypełnił znamiona czynu z art. 190 § 1 k.k. W ocenie Komendanta Głównego Policji już tylko powyższe zachowanie strony nakazuje ocenić czy z punktu widzenia interesu społecznego strona powinna nadal posiadać pozwolenie na broń. Organ wskazał, że nie jest to jedyne naruszenie prawa dokonane przez skarżącego, skutkujące skazaniem go za popełnienie przestępstwa, a ponadto toczy się przeciwko niemu kolejne postępowanie karne o czyn z art. 65 § 3 k.k.s., tj. nabywanie, przechowywanie lub przewożenie wyrobów akcyzowych lub opakowań z tymi wyrobami stanowiącymi przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64 k.k.s., lub pomaganie w ich zbyciu, przyjmowanie lub pomaganie w ich ukryciu. Zdaniem Komendanta Głównego pozwolenie na broń mogą posiadać jedynie osoby o nieposzlakowanej opinii, które przestrzegają prawa, zaś stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1871/06, niepublikowany), gdzie wskazano, iż od osoby posiadającej pozwolenie na broń palną z całą pewnością wymagać należy nieskazitelnej postawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy dowodzi, iż w przypadku skarżącego nie legitymuje się on nienaganną postawą. W konsekwencji nie daje gwarancji on dysponowania bronią w sposób zgodny z prawem, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż co prawda przestępstwa popełnione przez stronę nie zostały wprost wymienione w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, niemniej jednak ich katalog nie jest zbiorem zamkniętym, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w szczególności". Z tych wszystkich względów Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu I instancji, iż skarżącego należy uznać za osobę stwarzającą uzasadnioną obawę, o której mowa w ustawie o broni i amunicji, pomimo tego, iż cieszy się on pozytywną opinią w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim oraz posiada prawidłowe warunki do przechowywania broni i nigdy jej nie użył niezgodnie z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji zarzucając jej naruszenie prawa materialnego - art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez dokonanie błędnej interpretacji przepisu oraz poprzez uznanie istnienia uzasadnionej obawy co do osoby skarżącego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie został skazany za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu, ani za przestępstwo przeciwko mieniu, jak również nie toczy się przeciwko niemu żadne podobne postępowanie. Zdaniem strony w zaskarżonej decyzji błędnie stwierdza się, że został on skazany za groźby karalne, a więc za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu. Nie jest to prawidłowe, gdyż przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu są wymienione z rozdziale XIX kodeksu karnego, a groźba karalna jest w rozdziale XXIII kodeksu karnego. W ocenie skarżącego nie można również podzielić stanowiska organu, że pomimo zatarcia skazania, można ten fakt w dalszym ciągu interpretować na niekorzyść strony postępowania bowiem przepis art. 106 kodeksu karnego wyraźnie stanowi, że z chwilą zatarcia skazania, skazanie uważa się za niebyłe. Skarżący zaznacza, że ma pozwolenie na broń od 17 lat, przez cały ten okres nigdy nie zdarzyło się, aby wykorzystał broń w sposób sprzeczny z jej przeznaczeniem, jak również nigdy w czasie nawet popełnienia czynów zabronionych nie miał broni przy sobie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Należy podkreślić, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Niezależnie od powyższego trzeba zauważyć, że ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione należy do organów Policji zaś rolą Sądu jest kontrola czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. W rozpoznawanej sprawie nie można dopatrzyć się przekroczenia tych granic. Zdaniem Sądu organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skarżącego odnośnie naruszenia przez organy Policji ustawy o broni i amunicji. Bezsporna w sprawie była okoliczność, że wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. sygn. akt [...], skarżący został skazany za przestępstwo z art. 244 k.k., tj. naruszenia sądowego zakazu prowadzenia pojazdów, ustanowionego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2002 r. skazującym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. (prawomocnym od dnia [...] stycznia 2003 r., sygn. akt [...]). Skarżący nie podważył także ustaleń organu co do skazania go za podobny czyn także wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2004 r., sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia [...] lipca 2004 r.), natomiast wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. ,sygn. akt [...] (prawomocnym od dnia [...] maja 2006 r.) skazano skarżącego za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k., tj. groźbę karalną. Ponadto toczy się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o czyn z art. 65 § 3 k.k.s. tj. nabywanie, przechowywanie lub przewożenie wyrobów akcyzowych lub opakowań z tymi wyrobami stanowiącymi przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64 k.k.s., lub pomaganie w ich zbyciu, przyjmowanie lub pomaganie w ich ukryciu. Co prawda wyżej opisane przestępstwa nie są zaliczane przez kodeks karny do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jak również zarzucany skarżącemu czyn z art. 65 § 3 k.k.s. został stypizowany w rozdziale 6 części szczególnej kodeksu karnego skarbowego dotyczącym przestępstw skarbowych i wykroczeń skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji niemniej jednak okoliczności te co do zasady świadczą na niekorzyść skarżącego. Dlatego nie jest też zasadny zarzut skargi co do błędnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, dokonanej przez organ. Niewątpliwie należy przyznać rację skarżącemu, że w przypadku zatarcia skazania organ nie może się powoływać na fakt skazania strony wyrokiem sądowym. Jednakże, z drugiej strony, zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby ( por. wyrok WSA z dnia 13 maja 2005 r. , sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 168056). Dlatego też uchybienie organu w tym zakresie nie mogło mieć zasadniczego wpływu na treść ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Należy też zaznaczyć, iż w sprawie nie ulega wątpliwości fakt prowadzenia przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Wynika on także z treści wyroków dwukrotnie skazujących stronę za naruszenie sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu strona popełniając tego rodzaju czyn stwarzała zagrożenie dla zdrowia lub życia nie tylko własnego, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zatem pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX Kodeksu karnego, tj. życia i zdrowia. Wbrew twierdzeniom skarżącego katalog przestępstw opisanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest zamknięty, także popełnienie innego, nie wymienionego w nim przestępstwa, może skutkować cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Trafne jest zatem stanowisko organu, że dopuszczenie się przez skarżącego popełnienia innych jeszcze przestępstw w postaci groźby karalnej, naruszenia sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, które nie uległy zatarciu, rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący może skorzystać z posiadanej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego Zauważyć też należy, że ustawodawca nie związał faktu skazania lub oskarżenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. Nie stanowi, zatem przeszkody do cofnięcia pozwolenia na broń okoliczność, iż czyny te nie miały żadnego związku z posiadaną bronią palną myśliwską. Niewątpliwie trzeba podzielić stanowisko organów Policji, że skarżący wykazał lekceważący stosunek do prawa, zaś od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnymi orzeczeniami sądu karnego uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. W związku z tym organ był zobligowany do wydania decyzji cofającej zezwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, iż niezależnie od pozytywnych opinii, jakie otrzymał skarżący powierzenie skarżącemu broni stwarza zagrożenie, że użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z tym zaskarżona decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak również pozostaje w zgodzie z podstawowym celem ustawy nałożonym przez ustawodawcę, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.