VIII SA/Wa 246/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Michał Sikorski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2008 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji w G. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2008 roku działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji ( tj. Dz. U. z 2007 roku, Nr 43, poz. 277 ze zm. ) zwolnił A.W. ze służby w Policji z dniem 15 kwietnia 2008 roku. Ponadto, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 roku i zm. , dalej kpa) nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu swojej decyzji Komendant podał, że A.W. od dnia 12 grudnia 2003 roku jest zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym w wyniku przedstawienia mu zarzutów z art. 231§1 kk, art. 239§1 kk, art. 271§1 kk w zw. z art. 11§2 kk oraz jego tymczasowym aresztowaniem trwającym w okresie od dnia 2 grudnia 2003 do 1 grudnia 2004 roku. W związku z powyższym przeciwko wyżej wymienionemu zostało wszczęte również postępowanie dyscyplinarne, które zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania karnego. Postępowanie karne nadal się toczy i brak jest możliwości określenia terminu jego prawomocnego zakończenia. Zgodnie zaś z art. 41 ust 2 pkt. 9 ustawy o policji, policjanta można zwolnić ze służby w policji, gdyż upłynęło 12 miesięcy jego zawieszenia w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes służby, wysoki ciężar gatunkowy przedstawionych zarzutów, zawiłość sprawy i długi okres przebywania policjanta poza służbą. Pozostawienie w służbie policjanta, któremu zarzucono popełnienie czynów przestępczych podważa zaufanie obywateli do policji, a tym samym narusza interes społeczny. Od powyższej decyzji odwołanie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. złożył A.W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości. Zarzucił przedmiotowemu rozkazowi naruszenie zasady lex retro non agit polegające na zwolnieniu ze służby w policji w oparciu o treść ustawy z dnia 21 lipca 2006 roku o zmianie ustawy o policji, którą to ustawą w art. 41 ust. 2 dodano pkt 9, w sytuacji gdy zawieszenie w czynnościach służbowych nastąpiło w dniu 9 grudnia 2003 roku, tj. przed datą wejścia w życie wymienionej ustawy. Ponadto zarzucił naruszenie art. 108 § 1 kpa poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamienie pojęcia ważnego interesu. Nadto wniósł na podstawie art. 135 kpa o wstrzymanie natychmiastowego wykonania rozkazu personalnego. Decyzją z dnia [...] maja 2008 roku nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania A.W. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w G.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zwolnienie ze służby w trybie w/w przepisu ma charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzja w tym zakresie pozostaje w kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Komendant podniósł, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej w/w ustawę, tj. od dnia 20 września 2006 roku. Tym samym nietrafny jest zarzut odwołującego się dotyczący naruszenia zasady lex retro non agit, bowiem zasada nie działania prawa wstecz oznacza zakaz wstecznego działania nowej ustawy do stanów faktycznych powstałych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. Przeciwko policjantowi toczy się postępowanie karne, a termin zakończenia tego postępowania nie jest znany, zostały zatem wyczerpane przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 9. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 kpa, organ II instancji podniósł, że zaistniały w sprawie przesłanki do zastosowania tego przepisu, bowiem zarzuty będące podstawą toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego, ze względu na wysoki ciężar gatunkowy, wskazują na utratę przez A.W. nieskazitelnej postawy moralnej wymaganej w stosunku do osób mogących pełnić służbę, co w konsekwencji powoduje podważenie społecznego zaufania do policji i jej funkcjonariuszy. Brak jest również podstaw do wstrzymania na podstawie art. 135 kpa natychmiastowego wykonania decyzji, bowiem nie zaistniał uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W konkluzji organ wskazał, że w niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę interes służby. Ze względu na wysoki ciężar gatunkowy stawianych zarzutów, ich społeczny oddźwięk oraz długi okres postępowania karnego, brak jest przesłanek do pozostawienia odwołującego się w służbie. Powyższa decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. stała się przedmiotem skargi jaką złożył A.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, art. 136 i art. 138 § 2 kpa polegające na braku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego według przepisów o postępowaniu wyjaśniającym przed organem I instancji, do czego organ odwoławczy zgodnie ze wskazanymi przepisami był uprawniony oraz następujących przepisów ustawy o policji : -art. 135 pkt 4 i 5 poprzez brak odpowiedzi na wniosek o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego z udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, -art. 135f pkt 6 poprzez brak doręczeń pism, orzeczeń, postanowień podlegających doręczeniu obwinionemu, -art. 135g pkt 1i 2 poprzez brak bezstronności w ocenie dowodów przemawiających na korzyść obwinionego, -art. 135 pkt 1i 5 poprzez nie zapoznanie obwinionego z aktami prowadzonego postępowania dyscyplinarnego i pozbawienie możliwości złożenia wniosków o uzupełnienie postępowania -art. 135j pkt 9 poprzez niedopełnienie obowiązku wezwania do raportu i wysłuchania obwinionego przed zwolnieniem ze służby w policji. W uzasadnieniu skargi, Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku ustosunkowania się do wszystkich podnoszonych w odwołaniu argumentów, nie uwzględnił nowych faktów i nowych dowodów oraz nie poczynił swoich ustaleń faktycznych i oceny prawnej, odnosząc się jedynie do ustaleń i ocen zawartych w uzasadnieniu organu I instancji. Nie zbadano bowiem okoliczności przemawiających na jego korzyść o czym świadczy protokół przesłuchania świadka S.G. z treści którego wynika, że zeznania przeciwko Skarżącemu zostały na tym świadku wymuszone. Dodał, że zwolnienie ze służby nastąpiło bez powiadomienia organizacji związkowej, której jest członkiem, co stanowi działanie sprzeczne z ustawą o policji. Podniósł, że nie jest dla niego zrozumiałe powoływanie się przez organ odwoławczy na interes służby. Wywiódł, że sam fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego nie oznacza, że zapadnie wyrok skazujący, nie można bowiem wykluczyć wydania wobec niego wyroku uniewinniającego. W konkluzji nadmienił, że wskazywane przez organy obu instancji argumenty dotyczące wysokiego ciężaru gatunkowego zarzucanych mu czynów, czy też zawiłości sprawy nie mogą stanowić podstawy zwolnienia ze służby zwłaszcza, gdy zważy się na fakt, iż pozostawanie w służbie 30 innych funkcjonariuszy [...] policji, z zarzutami i toczącymi się przed sądem postępowaniami, zaufania obywateli do policji nie podważa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. podniósł, że skarga jest bezzasadna, a argumenty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie, bowiem postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów dotyczących postępowania dyscyplinarnego, wyjaśnił, że jest ono odrębnym postępowaniem i nie ma związku z przedmiotową sprawą, organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję oparł się bowiem jedynie o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie zwolnienia ze służby w policji A.W. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a). Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych nie podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Komendanta Policji w G. nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zwolnienie ze służby w tym trybie ma charakter fakultatywny, co oznacza, że decyzja w tym przedmiocie jest decyzją uznaniową i pozostaje w kompetencji przełożonego właściwego w sprawach osobowych ( zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy o policji -Komendanta Powiatowego Policji w G. ), przy czym wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia może nastąpić w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek : - musi upłynąć 12 miesięcy od momentu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz - przyczyny będące podstawą zawieszenia nie ustały. Omawiany przepis został wprowadzony mocą ustawy z dnia 21 lipca 2006 roku o zmianie ustawy o policji oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 158, poz. 1122, ze zm. ). Ponadto zgodnie z art. 6 tej ustawy policjantowi pozostającemu w dniu wejścia w życie ustawy w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, okres tego zawieszenia w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy zmienianej w art. 1, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy – czyli od 20 września 2006 roku. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie obie z przesłanek wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji znalazły w toczącym się postępowaniu zastosowanie. Skarżący jest zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 12 grudnia 2003 roku. Z kolei przyczyną zawieszenia są ciążące na nim zarzuty oraz toczące się wobec niego postępowanie karne, które w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji nie zostało ukończone, nadto termin jego zakończenia nie był znany. Nie ustały więc przyczyny zawieszenia w czynnościach służbowych. Mając na uwadze powyższe ustalenia, okres zawieszenia w czynnościach służbowych w zakresie skutków prawnych, o których mowa w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji, liczy się od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 21 lipca 2006 roku, a więc przepis ten mógł być zastosowany po 20 września 2007 roku. Zatem wydanie rozkazu personalnego przez organ I instancji w dniu [...] marca 2008 roku zwalniającego ze służby A.W. z dniem 15 kwietnia 2008 roku, wobec spełnienia wszystkich przesłanek określonych dyspozycją art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji było właściwe i nie naruszyło zasady lex retro non agit. Należy zaznaczyć, iż przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji nie uzależnia postępowania administracyjnego o zwolnienie policjanta ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, lecz od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Tak więc, rozpoznanie sprawy o zwolnienie Skarżącego ze służby na podstawie w/w artykułu jest możliwe bez konieczności czekania do momentu wydania rozstrzygnięcia prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej, obejmującej zarzut popełnienia czynu określonego w art. 231§1 kk, art. 239§1 kk, art. 271§1 w zw. z art. 11§2 kk, bowiem brak jest związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a prowadzonym postępowaniem karnym. Jak już wyżej wspomniano decyzja wydana na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji ma charakter uznaniowy. W związku z tym, rodzi to po stronie organów administracyjnych prowadzących postępowanie szczególne obowiązki. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że obowiązki organu orzekającego w ramach uznania administracyjnego w zakresie uzasadnienia decyzji są większe, aniżeli w przypadku orzekania w ramach ustawowego związania ( patrz wyrok NSA z dnia 11.06.2002r., sygn. akt VSA 2831/2001, Lex Polonica nr 358074). Sąd rozpatrując sprawę zakończoną decyzją uznaniową musi mieć w szczególności na względzie poprawność zastosowanych przepisów oraz procedury przeprowadzonej w ramach postępowania administracyjnego. Bezspornym w sprawie jest, że wobec Skarżącego toczy się nadal postępowanie karne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie przedmiot sprawy karnej nie może być traktowany jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97§1 pkt 4 kpa, brak jest bowiem bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej zwolnienia Skarżącego ze służby w policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji, a wynikiem sprawy karnej dotyczącej popełnienia czynu określonego w art. 231§1 kk i innych. Na podstawie art. 7, art. 11, art. 77§1, art. 80, art. 107§ 1 i 3 kpa można stwierdzić, iż organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ustalenie, czy upłynął dwunastomiesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych spowodowany prowadzeniem postępowania karnego, leży w kompetencjach i procesowych możliwościach organu, który dysponuje do tego celu wszelkimi środkami dowodowymi. Kwestia ta jest elementem ustalenia stanu faktycznego, jego dokładnego wyjaśnienia, tak jak w każdym postępowaniu administracyjnym prowadzącym do merytorycznego rozpoznania sprawy. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu nie zostały naruszone przepisy art. 7 i art. 77 kpa, gdyż organ odwoławczy zbadał, czy materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, czy Skarżący miał zapewniony udział w każdym stadium postępowania a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego wydał decyzję i wyjaśnił zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zdaniem Sądu, nie zostały także naruszone przepisy art. 136 i art. 138 § 2 kpa. Zgodnie bowiem z art. 136 kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Powyższy przepis ma zastosowanie, gdy organ I instancji, pomimo, że nie dysponował niezbędnymi dowodami, nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ich uzyskania, nie zostały ustalone wszystkie istotne mające znaczenie prawne dla sprawy okoliczności faktyczne lub przeprowadzone przez organ I instancji dowody nie dają podstawy do uznania okoliczności faktycznych za udowodnione. W takim przypadku organ odwoławczy z urzędu lub na wniosek strony jest obowiązany przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Na podstawie zaś art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zatem organ odwoławczy mający wątpliwości co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe uzupełniające ( art. 136 kpa) bądź też uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia (138 § 2 kpa ). W niniejszej sprawie w ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy takich wątpliwości nie stwierdził. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących postępowania dyscyplinarnego należy wyjaśnić, że są one zupełnie nietrafne. Przedmiotowe postępowanie jest odrębnym postępowaniem przeciwko Skarżącemu i nie ma związku z niniejszą sprawą, dlatego też podniesione zarzuty nie mają żadnego znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wystarczającym bowiem do wydania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji było oparcie się o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie zwolnienia Skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o policji. Organy obu instancji działały w ramach swoich ustawowych kompetencji i korzystając z tego miały prawo wyboru rozstrzygnięcia. Komendant Powiatowy Policji w G. wydając decyzję o zwolnieniu ze służby A.W. nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu zajęte zaś w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego stanowisko zostało należycie i przekonywująco uzasadnione. Należy również zauważyć, że wobec funkcjonariuszy policji istnieją szczególne wymagania jeśli chodzi o przestrzeganie prawa, nadto trzeba także podkreślić szczególną rolę społeczną tej grupy zawodowej. Takie wymagania zostały określone między innymi w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i do nich też przychyla się skład rozpoznający niniejszą sprawę ( patrz : wyrok z dnia 13.02.2007r. sygn. akt K 46/05, OTK ZU 2007/2 poz. 10 ; wyrok z dnia 14.12.1999r. sygn. akt SK 14/98, OTK ZU 199/7 poz. 163). W orzeczeniach tych Trybunał podaje, iż stosunki służbowe żołnierzy zawodowych, a także innych służb mundurowych nie są stosunkami pracy, lecz mają charakter stosunków administracyjnoprawnych, powstających w drodze powołania, w związku z dobrowolnym zgłoszeniem się do służby. Zdaniem Trybunału kandydat do publicznej służby mundurowej od momentu powołania poddać się musi regułom pełnienia służby, nacechowanej istnieniem specjalnych uprawnień, ale też szczególnych obowiązków. Przykładem takich szczególnych uprawnień są korzystniejsze zasady nabywania przez funkcjonariuszy służb mundurowych uprawnień emerytalno – rentowych oraz ustalania ich wymiaru, z kolei do szczególnych obowiązków można zaliczyć pełną dyspozycyjność i zależność od władzy służbowej, wykonywanie zadań w nielimitowanym czasie pracy i trudnych warunkach, związanych nierzadko z bezpośrednim narażeniem życia i zdrowia, wysoką sprawnością fizyczną i psychiczną wymaganą w całym okresie jej pełnienia, niewielkie możliwości wykonywania dodatkowej pracy i posiadania innych źródeł utrzymania, ograniczone prawo udziału w życiu politycznym i zrzeszania się. Powyższe skutkuje również wyższymi wymaganiami personalnymi, kwalifikacyjnymi czy charakterologicznymi wobec kandydatów do służby oraz odmiennymi i bardziej rygorystycznymi niż w przypadku pozostałych profesji zasadami utraty statusu pracowniczego. Funkcjonariusz policji pełni bowiem szczególną rolę społeczną związaną z zaufaniem publicznym i stawia się wobec niego wyższe wymagania. Dlatego też utrata wiarygodności musi skutkować tak rygorystyczną odpowiedzialnością dyscyplinarną jak zwolnienie ze służby, zwłaszcza, że policjant ma wiele uprawnień, które pozwalają mu ingerować w sferę praw i wolności obywatelskich. Badając legalność zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Istotnym jest także wskazanie, że w niniejszej sprawie Sąd rozstrzyga jedynie o zgodności z prawem decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby, nie zaś o ocenie winy policjanta. Dlatego też do niniejszego postępowania nie mogą mieć odniesienia zasady domniemania niewinności. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.