III SA/Wa 1451/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 stycznia 2009r. sprawy ze skargi A. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 4 stycznia 2008 r. skarżąca spółka A. C. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT premii pieniężnych otrzymanych od dostawcy, oraz obowiązku dokumentowania otrzymanych premii pieniężnych fakturą VAT z adnotacją "nie podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT" We wniosku strona przedstawiła stan faktyczny z którego wynika, że spółka jest dystrybutorem kilku uznanych producentów [...] (oraz podobnych urządzeń i części do nich, dalej zbiorczo "urządzenia") i współpracuje z nimi, kupując u nich towary, celem dalszej odsprzedaży klientom na terytorium Polski i prowadzenia serwisu po sprzedaży. Od dostawcy spółka otrzymuje premie pieniężne w postaci not kredytowych obniżających zobowiązanie spółki względem tego dostawcy z tytułu zakupu od niego urządzeń. Premie te są należne od dostawcy za dany okres rozliczeniowy - kwartał kalendarzowy - w przypadku osiągnięcia określonego przez dostawcę poziomu sprzedaży. Jest ona wartościowo oznaczona jako procent obrotu wykonanego w danym kwartale roku obrotowego i stanowi wynagrodzenie za osiągnięcie określonego poziomu zakupów u dostawcy w tym okresie ("premia za obrót"). Poziom tego procentu (wynagrodzenia), jak również progu obrotu, za osiągnięcie którego należy się wynagrodzenie, może się od czasu do czasu zmieniać w zależności od warunków rynkowych i jest przedmiotem każdorazowych negocjacji pomiędzy dostawcą a spółką. Po upływie każdego okresu rozliczeniowego dokonuje się sprawdzenia osiągnięcia poziomu obrotu jest (lub nie jest) naliczana premia za osiągnięcie obrotu. Na wysokość wynagrodzenia (netto) jest wystawiana przez dostawcę nota kredytowa (credit notes) obniżająca bieżące saldo zobowiązania spółki względem dostawcy z tytułu zakupu u niego urządzeń. Strona zwróciła się z pytaniem: 1. Czy w powyższym stanie faktycznym świadczenie spółki względem dostawcy polegające na osiągnięciu określonego poziomu (pułapu) obrotu z tytułu odsprzedaży urządzeń dostawcy klientom końcowym za oznaczone okresy rozliczeniowe (premia za obrót), za które to świadczenie spółka otrzymuje od dostawcy wynagrodzenie w postaci zmniejszenia zobowiązania spółki wobec dostawcy z tytułu nabywania u niego urządzeń - podlega opodatkowaniu VAT? 2. Czy w powyższym stanie faktycznym otrzymanie przez spółkę premii pieniężnej powinno być dokumentowane wystawianą przez spółkę fakturą VAT z adnotacją "nie podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT"? Zdaniem skarżącej spółki: Odnośnie pytania nr 1: w przedmiotowym stanie faktycznym świadczenie spółki polegające na osiągnięciu w oznaczonych okresach rozliczeniowych poziomu zakupów (obrotu z dostawcą), z tytułu osiągnięcia którego należy się wynagrodzenie oznaczone jako określony procent od osiągniętego obrotu - nie podlega opodatkowaniu VAT. Na poparcie swego stanowiska strona skarżąca powołała orzeczenia sądów administracyjnych: wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r. sygn. III SA/Wa 4080/06, wyrok NSA z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. I FSK 94/06, wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2007 r. sygn. I FSK 1109/06, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn. I Sa/Bk 413/05. Z powołanych wyroków, zdaniem strony skarżącej, wynika, iż premia za osiągnięcie określonego pułapu obrotu towarami nie może być opodatkowana odrębnie od dostaw tych towarów, bowiem ta sama transakcja nie może stanowić jednocześnie dostawy towarów i świadczenia usług, nie powinna więc podlegać podwójnemu opodatkowaniu. Odnośnie pytania nr 2: zdaniem strony skarżącej spółka powinna wystawić fakturę VAT obejmującą powyższą premię w wysokości wartości netto tej premii oraz zastosować stawkę podatku "nie podlegającą podatkowi VAT wraz ze stosowną adnotacją. Wystawienie faktury VAT w tym wypadku wynika z przepisów ustawy o VAT regulujących obowiązek wystawiania faktur, jak i przepisów tej ustawy regulujących prowadzenie ewidencji dla celów VAT (ewidencja zakupu i sprzedaży), z których wynika, iż podatnik powinien ewidencjonować wszelki obrót, jeżeli okoliczność jego zaewidencjonowania może mieć wpływ na wysokość podatku naliczonego do odliczenia. Ponieważ, w przypadku uznania stanowiska obrotu z tytułu premii pieniężnych za nieopodatkowany, podatek naliczony z nim związany może podlegać korekcie, w związku z tym obrót ten (z tytułu premii pieniężnych) powinien podlegać ewidencjonowaniu, a tym samym musi być przez spółkę wystawiona faktura VAT obejmująca taką premię, aby mgła ona zostać ujęta w ewidencji. Minister Finansów w dniu [...] lutego 2008 r. wydał indywidualną interpretację, w której uznał stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, powołując się na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535, dalej: "ustawa o VAT"), wyjaśnił, że każde odpłatne świadczenie na rzecz innego podmiotu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 4 ustawy o VAT obrót zmniejsza się o kwoty udokumentowanych, prawnie dopuszczalnych obowiązkowych rabatów i o wartość zwróconych towarów, zwróconych kwot nienależnych o podobnym charakterze, a także kwot wynikających z dokonanych korekt faktur. W oparciu o powyższy przepis organ stwierdził, że w przypadkach, gdy wypłacona premia pieniężna jest związana z konkretną dostawą, to nawet jeżeli jest to premia wypłacona po dokonaniu zapłat, powinna być traktowana jak rabat, ponieważ ma bezpośredni wpływ na wartość tej dostawy i w efekcie prowadzi do obniżenia wartości, ceny dostawy. Ponadto Minister Finansów wyjaśnił, że w sytuacji, gdy premie pieniężne wypłacane są z tytułu dokonywania przez nabywcę nabyć określonej wartości, czy ilości towarów w określonym czasie lub też dokonywania terminowych płatności za zrealizowanie dostawy w pewnym okresie i w określony sposób i premie te nie są związane z żadną konkretną dostawą, to uznać należy, iż premie te związane są z określonymi zachowaniami nabywcy, a zatem ze świadczeniem usług przez nabywcę otrzymującego taką premię, które podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Ponadto organ stwierdził, że działania Spółki i jej kontrahentów, polegające na realizacji określonego poziomu obrotów oraz na terminowym realizowaniu zobowiązań, mają bezpośredni wpływ na otrzymanie premii. Wypłacona gratyfikacja pieniężna zależy od określonego zachowania nabywcy, co powoduje, że pomiędzy stronami istnieje relacja zobowiązaniowa, którą należy traktować jako świadczenie usługi przez stronę otrzymującą taką premię, które to usługi podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W ocenie organu takie działanie należy odpowiednio udokumentować, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy o VAT. Odnosząc się natomiast do powołanego przez Spółkę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Finansów wyjaśnił, że zapadł on w indywidualnej sprawie, osadzonej w innym stanie faktycznym i tylko do niego się zawęża i w związku z tym wyrok ten nie ma mocy powszechnie obowiązującego prawa. Pismem z dnia 6 marca 2008 r. strona wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, wnosząc o zmianę wydanej interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu stwierdziła, iż ocena prawna organu pozostaje w sprzeczności z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Na potwierdzenie swego stanowiska powołała orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt I FSK 94/2006 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 4080/06. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w wydanej wcześniej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2008r. spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 oraz art. 106 ust. 1 ustawy o VAT. W uzasadnieniu strona podkreśliła, iż otrzymanie premii pieniężnej w zamian za osiągnięcie określonego poziomu zakupów u określonego dostawcy nie stanowi odrębnej usługi opodatkowanej podatkiem VAT świadczonej przez stronę skarżącą na rzecz dostawcy, a tym samym nie podlega VAT. Strona wskazała, iż odpłatna dostawa towarów stanowi zdarzenie gospodarcze, które jest zasadnicze i pierwszoplanowe w toku współpracy między stronami, nadające jej ekonomiczny sens i objęte zgodnym zamiarem i celem stron. Klauzule dotyczące "premii pieniężnych" nie mają takiego elementu. W relacji do dostawy towarów nie mają one charakteru zasadniczego, lecz jedynie akcesoryjny. Klauzule te oderwane od dostawy towarów - tracą sens zarówno ekonomiczny, jak i prawny. Trudno mówić bowiem o jakiejkolwiek "premii pieniężnej" z tytułu osiągnięcia obrotu w zakupach, jeżeli brak w ogóle dostawy towarów, tj. obrotu towarami między stronami. Powołując się na treść art. 106 ustawy o VAT, strona wskazała, że ustawa o VAT wyklucza możliwość wystawienia faktury VAT w związku z otrzymaniem "premii pieniężnej". Jej zdaniem art. 106 ustawy o VAT wyczerpująco określa przypadki wystawiania faktur VAT określa również przypadki wystawiania faktur VAT obejmujących czynności niepodlegające opodatkowaniu VAT, lecz z powodu ich świadczenia poza granicami kraju (art. 106 ust. 2 ustawy o VAT). Poza powyższymi przypadkami przepis art. 106 ustawy o VAT nie przewiduje możliwości wystawiania faktur VAT obejmujących czynności niepodlegające opodatkowaniu. Zdaniem spółki przepis prawa nie zezwala stronie na wystawianie dostawcy faktur VAT na okoliczność czynności przekroczenia określonego progu zakupów u tegoż dostawcy i otrzymania od niego wynagrodzenia w postaci not kredytowych zmniejszających zobowiązanie spółki wobec tego dostawcy. Na poparcie swego stanowiska strona wskazała, iż w przypadku błędnego potraktowania otrzymania premii pieniężnej jako opodatkowanej VAT i wystawienie na tę okoliczność faktury VAT z wykazanym podatkiem, a także ujęcie tej faktury w ewidencji - naraziłoby spółkę na zarzut popełnienia przestępstwa lub wykroczenia skarbowego w zakresie wadliwego wystawienia faktury VAT (art. 62 § 1 kks) oraz wadliwego prowadzenia księgi (art. 61 § 2 i 3 kks). W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Jednocześnie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego interpretację konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia prawa. Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. W oparciu o powyższe Sąd ocenił zaskarżoną interpretację Ministra Finansów jako nieprawidłową. Formułując powyższą ocenę należy zwrócić uwagę, że spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do problemu - czy zrealizowanie przez skarżącą określonej wielkości obrotu z tytułu zakupów wyrobów u jej kontrahenta (producenta), jest usługą w rozumieniu ustawy o VAT. Zdaniem Sądu, w opisanym stanie faktycznym nie można uznać, że poza dostawą towarów, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, pomiędzy skarżącą a jej kontrahentem, w związku z otrzymaniem premii pieniężnej, ma miejsce świadczenie usług. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 (odpłatne świadczenie usług), rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z treści przywołanego unormowania wynika, że pojęcie świadczenie usług ma bardzo szeroki zakres, nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz także jego zaniechania poprzez zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT usługą jest świadczenie, które nie stanowi dostawy towaru. Nie może zatem wystąpić taka sytuacja faktyczna, w rozumieniu tego unormowania, która jednocześnie stanowiłaby dostawę towaru i świadczenie usługi. Przepis ten wyklucza takie rozwiązanie, rozdzielając usługi od dostaw. Podkreślić należy, że dokonywanie zakupów u kontrahenta mieści się w czynności opodatkowanej, podatkiem od towarów i usług, w postaci dostawy towarów. Nie można więc uznać w przedstawionym stanie faktycznym sprawy - zrealizowania określonego z góry pułapu zakupów - za świadczenie usługi. Zauważyć należy, że w tej sprawie, na określony pułap obrotów składa się odpowiednia liczba transakcji sprzedaży - dostawy towarów. Czynności stanowiące dostawę towaru, nie mogą, poprzez ich zsumowanie, przekształcić się w usługę. Przeszkodą do takiej konstatacji - jak wcześniej zauważono - jest treść art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, z której to wynika, że dostawa nie może być jednocześnie usługą (por. wyrok NSA z 6 lutego 2007 r., sygn. I FSK 94/06, ONSAiWSA 2007/6/153). Dokonując interpretacji powołanego przepisu należy odnieść się również do unormowań Dyrektywy 2006/112/WE, w tym odpowiednika art. 8 ust. 1, jakim jest art. 24 ust. 1 tej Dyrektywy. Zgodnie z treścią tego przepisu pojęcie "świadczenie usług" oznacza każdą transakcję nie stanowiącą dostawy towarów. Zauważyć zatem trzeba, iż na gruncie Dyrektywy 2006/112/WE funkcjonuje takie samo rozwiązanie prawne - dostawa towaru nie może jednocześnie stanowić świadczenia usługi. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że we wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej suma określonej ilości dostaw towarów nie może stanowić usługi. Przepis art. 24 Dyrektywy, zawierający definicję świadczenia usług, tworzy wraz z art. 14, definiującym dostawę towarów, oraz art. 30, zawierającym definicję importu, zakres opodatkowania dokonywanych transakcji, stanowiąc bazę systemu podatku od wartości dodanej. System ten, co do zasady, obejmuje wszystkie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej i odzwierciedla jedną z podstawowych cech podatku, wyrażoną w art. 1 Dyrektywy - powszechność opodatkowania. Oznacza to, że wszelkie transakcje wykonywane w ramach działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, ale jednocześnie, że transakcje już opodatkowane nie mogą podlegać ponownemu opodatkowaniu. Nie może bowiem ta sama czynność prawna być opodatkowywana dwukrotnie tym samym podatkiem od wartości dodanej. Z treści wyroku ETS w sprawie F. A/Sp. F., z jego uzasadnienia wynika, że każdorazowo należy ustalać, czy transakcja stanowi dostawę towarów, czy świadczenie usług. Trybunał orzekł, że o tym, czy w świetle VI Dyrektywy dana transakcja stanowi dostawę towarów, czy świadczenie usług, powinny decydować wszystkie okoliczności zawarcia tejże transakcji (por. M. Chomiuk w: K. Sachs, VI Dyrektywa VAT, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2004, s. 112). Z przywołanego orzeczenia wywieść należy wniosek, że albo występuje dostawa towarów, albo świadczenie usług. Zauważyć więc należy na gruncie niniejszej sprawy, że opodatkowanie - jako usługi świadczonej przez nabywcę towaru - nabycia określonej ilości towaru, będzie prowadziło do podwójnego opodatkowania tej samej czynności, pierwszy raz jako sprzedaży (dostawy towaru), drugi, jako świadczenia usługi zakupu tego samego towaru o określonej łącznej wartości w ramach tej samej transakcji. Podwójne opodatkowanie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 84 oraz w pewnym sensie w art. 217 Konstytucji RP (por. R. Mastalski, Skutki prawne wystawienia faktury w podatku od towarów i usług, "Przegląd Podatkowy" 2001, nr 7, s. 26). Na temat zasady zakazu podwójnego opodatkowania w krajowym systemie prawa podatkowego, w szczególności na gruncie podatku od towarów i usług, wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny. Dla przykładu można wskazać na orzeczenie Trybunału z dnia 25 października 2004 r., sygn. akt SK 33/03, OTK-A 2004/9/94 oraz uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 22 kwietnia 2002 r., sygn. akt FPS 2/02, ONSA 2002/4/136. Podnieść także trzeba, że podwójne opodatkowanie podatkiem od wartości dodanej we wspólnotowym systemie podatku od wartości dodanej, jest także niedopuszczalne. Państwa Członkowskie zobowiązane są do podjęcia niezbędnych środków, aby uniknąć podwójnego opodatkowania. Zakaz podwójnego opodatkowania podatkiem od wartości dodanej znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, na przykład w wyroku z dnia 27 czerwca 1989 r., sygn. akt J 50/88, LEX nr 83935 w sprawie Heinz K., wyroku z dnia 3 października 1985 r., sygn. akt J 249/84, LEX nr 84285 w sprawie M. i M. p. Venceslas P. ETS Przedstawiona argumentacja świadczy jednoznacznie, iż podstawowym celem wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej, w konsekwencji także podatku od towarów i usług, jest wyeliminowanie podwójnego opodatkowania tych samych transakcji. Tym samym za niedopuszczalne należy uznać opodatkowanie podatkiem od towarów i usług transakcji sprzedaży, raz jako sprzedaży - dostawy towaru, drugi zakupu towaru - jako usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT. Ponadto Sąd zauważa, że usługa w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 24 pkt 1 Dyrektywy VAT, to transakcja gospodarcza. Oznacza to, iż stosunek prawny łączący strony musi wiązać się ze świadczeniem wzajemnym. Tymczasem nie dość, że wypłata premii wiąże się w istocie z wykonaniem określonej sumy czynności będących elementem dostawy towarów, to niezrealizowanie przez nabywcę określonego pułapu obrotów nie jest obwarowane żadną sankcją, czy jakąkolwiek odpowiedzialnością. Uwzględniając skargę Sąd podzielił tym samym stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r., I FSK 94/06 zgodnie z którym "Za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT nie można uznać obrotów w wysokości określonej umownie osiągniętych przez nabywcę towarów. Premia wypłacona przez sprzedawcę, w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów nie jest dla nabywcy wynagrodzeniem za świadczone usługi". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za tezą tą przemawia nie tylko wykładnia przepisów polskich, ale także unijnych. Transakcja gospodarcza nie może bowiem stanowić jednocześnie dostawy towarów i świadczenia usług, a także nie powinna podlegać podwójnemu opodatkowaniu. Za brakiem podstaw prawnych do opodatkowania premii czy bonusów za zwiększanie zakupów opowiadają się również przedstawiciele piśmiennictwa m.in. A. Bartosiewicz w Komentarzu do art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług [w:] A. Bartosiewicz, R. Kubacki, VAT. Komentarz, Lex, 2007, wyd. II. czy J. Zubrzycki w Leksykonie VAT (por. J. Zubrzycki w Leksykon VAT, tom I, Wydawnictwo UNIMEX 2006, s. 498). Zdaniem autorów osiągnięcie przez nabywcę towarów określonej w umownie wielkości obrotów (zakupów) z danym sprzedawcą nie jest usługą w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a zatem wypłacana temuż nabywcy towarów przez sprzedawcę premia (bonus) za uzyskanie tegoż pułapu obrotów - nie stanowi odpłatności (wynagrodzenia za świadczenie usług). Tym samym wypłacenie tego rodzaju premii (bonusu) jest obojętne z punktu widzenia podatku od towarów i usług, podlega natomiast u nabywcy towarów, któremu ta premia jest przekazywana, zaliczeniu do przychodów w podatku dochodowym. Podobnie w przypadku wypłaty premii przez sprzedawcę - nabywcy towarów, z tytułu terminowego płacenia przez tego ostatniego za zakupiony towar, a więc prawidłowe wykonywanie przez nabywcę jednej z czynności istniejącego między stronami kontraktu kupna-sprzedaży - nie jest żadną usługą kupującego na rzecz sprzedawcy, która podlegałaby opodatkowaniu VAT. Skonstatować wobec powyższego należy, iż za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT nie można uznać obrotów w wysokości określonej umownie osiągniętych przez nabywcę towarów. Premia wypłacona przez sprzedawcę, w przypadku osiągnięcia określonego progu obrotów nie jest dla nabywcy wynagrodzeniem za świadczone usługi. W związku z powyższym błędne jest też stanowisko Ministra Finansów co do obowiązku dokumentowania ww. zdarzeń fakturami VAT oraz 22% stawki VAT. Ponownie wydając interpretację Minister Finansów uwzględni wyrażoną wyżej ocenę prawną. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, mając na uwadze art. 146 § 1 ppsa uchylił zaskarżoną interpretację, stwierdzając na podstawie art. 152 tej ustawy, iż nie podlega ona wykonaniu, zaś na podstawie art. 200 ppsa orzekł o kosztach postępowania.