III SAB/Gd 19/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego postanawia odrzucić skargę. W dniu 14 września 2007 r. do Urzędu Gminy wpłynęła skarga A.P. na bezczynność wójta gminy w przedmiocie nie wydania decyzji administracyjnej odnośnie "przywrócenia pasa na nieruchomości gruntowej nr [...], na odcinku oznaczonym geodezyjnie [...], a także na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie [...] i [...] oraz poszerzenia istniejącej drogi na działce oznaczonej geodezyjnie [...] do szerokości 4,5 m". W uzasadnieniu skargi wskazano, iż stosowny wniosek w sprawie został złożony już w 2005 r. Tymczasem do dnia wniesienia skargi w sprawie nie została wydana jakakolwiek decyzja administracyjna. W przedmiotowym piśmie skarżący wskazał, iż skargę kieruje za pośrednictwem organu pozostającego w bezczynności do "Wojewódzkiego Sądu Apelacyjnego w G..". W/w skarga nie została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Rada Gminy uchwałą z dnia 13 listopada 2007 r., działając m.in. w oparciu o art. 229 pkt 3 k.p.a. uznała skargę za bezzasadną z uwagi na fakt, iż w sprawie nie było podstaw do wydania jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. Odpis uchwały wraz z uzasadnieniem został doręczony A.P., który w dniu 11 kwietnia 2008 r. złożył w Urzędzie Gminy pismo z prośbą o podanie informacji o stanie sprawy. W odpowiedzi z dnia 14 kwietnia 2008 r. na w/w pismo Wójt Gminy podniósł, że Rada Gminy była świadoma, iż skarżący pomimo pomyłki swą skargę kieruje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Jednak sąd administracyjny nie posiada kompetencji do bezpośredniego rozpatrywania skarg na bezczynność wójta w danej sprawie. W ocenie organu wyłącznie uprawniona w tej materii jest rada gminy. W związku z tym Rada Gminy podjęła stosowną uchwałę co oznacza, że sprawa została definitywnie załatwiona. W dniu 10 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek A. P. o wymierzenie organowi grzywny w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, iż podjęcie uchwały przez radę gminy nie było prawidłowe. Z kolei sposób załatwienia sprawy przez wójta uniemożliwia kontrolę nad prowadzoną sprawą ze strony sądu administracyjnego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 lipca 2008 r. poinformowano wójta gminy o treści złożonego wniosku. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ gminy podniósł, iż jest on niezasadny i winien zostać odrzucony. W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie orzekał uprawniony organ - rady gminy. Rada gminy podjęła z kolei stosowną uchwałę, która przez wnioskodawcę nie została zaskarżona. Postanowieniem z dnia 9 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wymierzył organowi grzywnę w wysokości 500 zł. Przedmiotowe postanowienie zostało zaskarżone, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wniesione przez organ administracji zażalenie oddalił. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia z dnia 18 grudnia 2008 r. sprawa ze skargi A. P. na bezczynność Wójta Gminy została zarejestrowana w repertorium SAB. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Należy wskazać, że o bezczynności organu możemy mówić, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Taki akt lub czynność charakteryzuje się tym, że podejmowany jest w sprawie indywidualnej. Nadto skierowany winien być do oznaczonego podmiotu oraz dotyczyć uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu. Uprawnienie lub obowiązek, którego dany akt (lub czynność) dotyczy są z kolei określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. W świetle art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U z 2001 r., nr 142 poz. 1591 ze zm.) zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dróg gminnych należy do zadań własnych gminy. Oznacza to, że gmina samodzielnie decyduje o zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym o konieczności budowy, względnie modernizacji określonych dróg gminnych. Z faktu, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty – w zakresie dróg gminnych – należy do obowiązkowych zadań własnych gminy nie wynika obowiązek gminy modernizacji drogi w terminie, w miejscu oraz w sposób preferowany wyłącznie przez skarżącego. Nałożenie zaś przez powołane przepisy danych obowiązków na gminę (w tym w zakresie finansowania potencjalnej inwestycji) nie prowadzi do powstania po stronie członka wspólnoty samorządowej swoistego "roszczenia" kierowanego do organów gminy w przedmiocie modernizacji danej drogi gminnej. Identyczna sytuacja dotyczy żądań w odniesieniu do tzw. dróg wewnętrznych, tj. dróg nie zaliczonych do żadnej kategorii dróg publicznych (zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz. 2086 ze zm.), dla których to zarządcą może być organ jednostki samorządu terytorialnego. Należy nadto zauważyć, iż część żądań skarżącego dotyczy działek oznaczonych numerami [...] i [...] i stanowiących własność prywatną. W takim przypadku organ jednostki samorządu terytorialnego – z oczywistych względów – także nie może być ich adresatem. Powyżej wskazane okoliczności prowadzą do wniosku, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie można mówić o bezczynności organu administracji publicznej "w przedmiocie przywrócenia drogi". Skarga na bezczynność organu jest bowiem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sytuacji gdy skarga dotyczy braku działania organu w sprawie, w której podmiot indywidualny nie ma podstaw prawnych do żądania od organu podjęcia konkretnie określonej czynności uznać należy, że jest ona niedopuszczalna. Nie mamy bowiem w takiej sytuacji do czynienia z bezczynnością organu w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 2 pkt 8). Wobec powyższego, mając na uwadze dyspozycję art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić.