VI SA/Wa 2492/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. spraw ze skarg J. G. i M. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. 1) nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży; 2) nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży oddala skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dwiema decyzjami z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] i Nr [...], działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. i art. 1 i 2 ustawy samorządowych dnia 2 października 1997 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79 poz. 856 ze zm.), po rozpoznaniu odwołań J. G. i M. P. wspólników spółki cywilnej "R." s.c. J. G., M. P., od dwóch decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] i Nr [...] o cofnięciu zezwoleń wydanych w dniu [...] kwietnia 2005 r. przez Prezydenta W. Nr [...] i Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży oraz na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w sushi-barze "R." usytuowanym przy ul. [...] w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że pismami z dnia [...] listopada 2007 r. Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w W. poinformował organ pierwszej instancji o przeprowadzonych w dniach [...] października 2007 r. kontrolach w sushi – barze "R.", podczas których stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca zaopatrywał się w napoje alkoholowe między innymi u S. H., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "R.", który nie posiadał zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. W związku z tym, organ pierwszej instancji w dniu [...] grudnia 2007 r. wszczął postępowania administracyjne w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży, tj. w wymienionym sushi – barze. Z informacji przekazanych temu organowi przez Dyrektora [...] Centrum Polityki Społecznej wynikało, że wspomniany przedsiębiorca (S. H.) nie figuruje w rejestrze MCPS wśród przedsiębiorców posiadających zezwolenie na hurtowy obrót napojami alkoholowymi o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz piwa i powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa). Z wyjaśnień udzielonych przez stronę wynikało, że zaopatrywała się u S. H. okazjonalnie jedynie w wino śliwkowe T. i sake, które były wykorzystywane wyłącznie w celach kulinarnych oraz na cele reprezentacyjne. Sake była używana jako dodatek do potraw, natomiast wino śliwkowe jako darmowy poczęstunek dla gości korzystających z usług lokalu w sytuacji chwilowego braku wolnych stolików lub wydłużonego czasu oczekiwania na posiłek. Alkohole zakupione u podanego przedsiębiorcy nie były natomiast nabywane w celach ich dalszej odsprzedaży na rzecz klientów restauracji. Ponadto strona załączyła wydruki z kas fiskalnych, z których wynikało, że w sushi – barze prowadzona była sprzedaż wina śliwkowego oraz sake. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ pierwszej instancji na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 i art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm., dalej powoływanej również jako "ustawy o wychowaniu w trzeźwości"), cofnął skarżącym zezwolenia wydane w dniu [...] kwietnia 2008 r. Od powyższych decyzji pełnomocnik strony pismami z dnia [...] maja 2008 r. wniósł odwołania, uzupełnione pismami z dnia [...] czerwca 2008 r., zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 13 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Pełnomocnik strony zarzucił, że organ nie rozważył faktu, iż S. H. nie był jedynym dostawcą napojów alkoholowych dla strony. Wobec tego dowody w postaci wydruków z kas fiskalnych nie mogły być podstawą do przyjęcia, że alkohol zakupiony u wymienionego przedsiębiorcy był dalej odsprzedawany. Rozpatrując przedmiotowe odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że z treści cytowanych powyżej przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości bezspornie wynika, iż organ, który stwierdził naruszenie określonych w nich warunków ma obowiązek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Zdaniem organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że strona rażąco naruszyła warunki prowadzenia działalności polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych, dokonując zakupu alkoholu od przedsiębiorcy nieposiadającego zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. Bez znaczenia dla orzeczenia o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych pozostaje okoliczność, czy strona miała świadomość, że dokonuje zakupu alkoholu u producenta lub przedsiębiorcy nieposiadających stosownych zezwoleń. Organ podkreślił, że ryzyko nabycia napojów alkoholowych u przedsiębiorców nieposiadających stosownych zezwoleń na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych ciąży na przedsiębiorcy prowadzącym sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Organ odwoławczy wskazał, również że od osoby prowadzącej działalność gospodarczą w sposób profesjonalny (przedsiębiorcy) należy wymagać minimalnej staranności w jej prowadzeniu. W jej zakres wchodzi m.in. powinność znajomości podstawowych przepisów prawa regulujących dany rodzaj działalności oraz obowiązek przestrzegania tych przepisów zarówno przez przedsiębiorcę jak i zatrudnionych przez niego pracowników. Bez znaczenia dla wydawanego rozstrzygnięcia pozostaje również argument, że alkohol był nabywany od osoby nieposiadającej stosownego zezwolenia incydentalnie. Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy nie podzielił zarzutów pełnomocnika skarżących, który wskazywał na błędy popełnione przez organ pierwszej instancji w trakcie ustalania okoliczności faktycznych sprawy oraz niewłaściwą ocenę wyników postępowania wyjaśniającego. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji wskazał dowody na podstawie, których ustalił stan faktyczny sprawy, dokonał wykładni stanu prawnego sprawy oraz właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. Pismami z dnia [...] listopada 2008 r. pełnomocnik strony wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. Nr [...] i Nr [...], zaskarżając je w całości oraz wnosząc o ich uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie spraw w całości organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wspomnianym decyzjom zarzucono rażące naruszenie: art. 6 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wbrew prawu, art. 7 k.p.a. z uwagi na złamanie w toku postępowania zasady praworządności i niepodjęcia przez organy administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, co spowodowało naruszenie naszego słusznego interesu, art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób powodujący zmniejszenie zaufania do organów administracji publicznej oraz obniżenie świadomości i kultury prawnej obywateli, art. 9 k.p.a. z powodu nienależytego i niewyczerpującego poinformowania skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na uchylenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz nieczuwanie nad tym, aby skarżący nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa i nie udzieleniu im w tym zakresie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, art. 11 k.p.a. za sprawą nie wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierowało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przy załatwieniu sprawy, art. 12 k.p.a. przez nie działanie w sprawie wnikliwie i szybko, art. 75 k.p.a. z uwagi na nie dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogło się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem, art. 76 § 1 w związku z art. 84 k.p.a. przez nieuwzględnienie jako dowodu dokumentu urzędowego sporządzonego przez Wydział Prawny Urzędu W., art. 77 § 1 k.p.a. przez ewidentny brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w szczególności pisma skarżących z dnia [...] czerwca 2008 r., art. 78 § 1 k.p.a. z powodu nieuwzględnienia żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodów, których przedmiotem jest okoliczność mająca istotne znaczenie dla spraw, art. 80 k.p.a. za sprawą błędnej oceny na podstawie zebranego materiału dowodowego, że została udowodniona okoliczność naruszenia obowiązku zaopatrywania się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych, wynikającego z art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, art. 81 k.p.a. przez uznanie za udowodnioną okoliczność, iż alkohol zakupiony od podmiotu nieposiadającego stosownego zezwolenia na obrót hurtowy był przeznaczony do dalszej sprzedaży, art. 107 § 3 k.p.a. z powodu braków formalnych i błędów w uzasadnieniach faktycznych i prawnych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r., polegających na błędzie we wskazaniu faktów, które organ ten uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także błędnego uzasadnienia prawnego w zakresie zastosowania art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości art. 136 k.p.a. przez nie przeprowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., ani na żądanie zgłoszone w piśmie z dnia 17 czerwca 2008 r., ani z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawach, a tym bardziej nie zlecenie przeprowadzenia tych postępowań organowi I instancji, art. 154 § 1 k.p.a. za sprawą nieuchylenia do dnia złożenia skarg decyzji ostatecznych o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż alkoholu przez organ I instancji lub organ II instancji, istotne naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości przez jego błędną wykładnię, oczywiste naruszenie interesu prawnego skarżących, polegające na bezprawnym pozbawieniu prawa do sprzedaży napojów alkoholowych. Odnosząc się do uzasadnień decyzji organu odwoławczego pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że skarżący zaopatrywali się u S. H. prowadzącego restaurację o nazwie "R." w produkty spożywcze przeznaczone do przygotowywania dań sushi oraz okazjonalnie w alkohol, który był wykorzystywany wyłącznie w celach kulinarnych i reprezentacyjnych w niewielkich ilościach, z uwagi na jego specyficzną, typową dla kuchni orientalnej postać. Nie był on przeznaczany do dalszej sprzedaży w ramach posiadanych przez skarżących zezwoleń na detaliczną sprzedaż napojów alkoholowych. Powyższe oznacza, zdaniem skarżących, że nie dokonywano sprzedaży napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Nie zostały więc naruszone warunki sprzedaży napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 7 pkt 3 ww. ustawy. Ponieważ organy obu instancji nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia wskazanych okoliczności, dopuściły się rażącego naruszenia art. 7 k.p.a. W ocenie strony, organy nie próbowały ustalić prawdy obiektywnej, polegającej na tym, iż S. H. nie był jedynym dostawcą napojów alkoholowych do baru gastronomicznego sushi – bar "R.". W tym barze były sprzedawane napoje alkoholowe również od innych podmiotów, a zatem organ bezprawnie przyjął na zasadzie domniemania, że fakt odnotowania sprzedaży napoju alkoholowego o nazwie sake jest równoznaczny ze sprzedażą napoju alkoholowego zakupionego od podmiotu nieposiadającego zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi. Takie działanie stanowi, zdaniem strony, rażące naruszenia art. 7, 8, 9, 12 oraz 77 § 1 k.p.a. Wskazując na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. pełnomocnik skarżących podniósł, że w postępowaniu administracyjnym moc dowodową nadano tylko dwóm faktom: nieposiadaniu przez dostawcę zezwolenia na sprzedaż pewnego ściśle określonego rodzaju napojów alkoholowych oraz dokonaniu sprzedaży tego samego rodzaju napojów alkoholowych w barze - sushi. Te dwie okoliczności powiązano ze sobą i wyciągnięto z nich konsekwencje prawne w postaci cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w prowadzonym barze "R.". Organy obu instancji nie wzięły pod uwagę wbrew przepisom o postępowaniu administracyjnym innych okoliczności mających istotny wpływ na wynik spraw, w szczególności opinii prawnej Wydziału Prawnego Urzędu W. Pełnomocnik skarżących podał również, że organ odwoławczy w swoich decyzjach nie odniósł się do pism skarżących z dnia [...] czerwca 2008 r. Ograniczył się jedynie do ustaleń organu pierwszej (materiał dowodowy pomimo wniosku skarżących nie został powiększony). Sposób zbierania materiału dowodowego, jak i jego ocena dokonana w zaskarżonych decyzjach stanowi, w opinii skarżących, naruszenie art. 12, 75,76 § 1, 78 § 1, 107 § 3 i 136 k.p.a. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o ich oddalenie. Organ podtrzymał swoją dotychczasową argumentację, podkreślił także, iż dokonał analizy i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie znajdując podstaw do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Na rozprawie w dniu 14 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn. akt VI SA/Wa 2492/08 i sygn. akt VI SA/Wa 2493/08 i prowadzenie ich dalej po sygn. akt VI SA/Wa 2492/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie jest uzasadniona. W niniejszej sprawie organ cofnął skarżącym J. G. i M. P. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa z przeznaczeniem do spożycia w miejscu sprzedaży oraz na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % do 18 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w sushi-barze "R." usytuowanym przy ul. [...] w W. uznając, że zaopatrywanie się przez skarżących w alkohol wymieniony w zezwoleniach u przedsiębiorcy nie posiadającego koncesji na hurtowy obrót alkoholem stanowi nieprzestrzeganie określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Stanowisko organu jest prawidłowe. Warunkiem prowadzenia działalności na podstawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest zaopatrywanie się w napoje alkoholowe, wymienione w zezwoleniu, u producentów oraz u przedsiębiorców posiadających zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami. Powyższe wynika wprost z art. 18 ust.7 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości w myśl, którego warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. Zgodnie z art. 18 ust.10 pkt 2 w.w. ustawy przedmiotowe zezwolenie cofa się w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W niniejszej sprawie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący zaopatrywali się w alkohol wymieniony w posiadanych przez nich zezwoleniach u przedsiębiorcy S. H., który nie posiadał stosownego zezwolenia na obrót hurtowy alkoholem. Przedmiotowy alkohol (sake i wino śliwkowe T.) był nabyty w ramach prowadzonej przez J. G. i M. P. działalności gospodarczej o czym świadczą faktury na zakup wymienionych alkoholi wystawione przez R. [...] W. ul. [...]. Skarżący zresztą nie kwestionowali powyższego ustalenia, co wynika wprost z ich wyjaśnień składanych w toku postępowania administracyjnego (v. pismo skarżących z dnia [...] lutego 2008r. skierowane do organu w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, odwołanie od decyzji z dnia [...] maja 2008r.). Wskazywali jedynie, że alkohol zakupiony u S. H. nie był przeznaczany do dalszej sprzedaży ale był używany do celów kulinarnych (sake dodawano do potraw) oraz w celach reprezentacyjnych – jako bezpłatny poczęstunek dla gości prowadzonego przez nich Sushi-baru "R."(wino T.). Ponadto skarżący akcentują, że S. H. nie był jedynym dostawcą wzmiankowanego alkoholu zarzucając organowi, iż nie wykazał że widniejące na paragonach fiskalnych pozycje "sake" jest równoznaczne ze sprzedażą napoju alkoholowego zakupionego od podmiotu nie posiadającego zezwolenia. Zdaniem Sądu, podniesione zarzuty nie są zasadne, gdyż fakt naruszenia warunków prowadzenia działalności na podstawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych poprzez zakup w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - sake oraz wina T. - u przedsiębiorcy nie posiadającego zezwolenia na hurtową sprzedaż alkoholu jest bezsporny. W ocenie Sądu, okoliczność faktyczna w postaci zakupu napoju alkoholowego wymienionego w posiadanym zezwoleniu od przedsiębiorcy nie posiadającego koncesji na jego sprzedaż jest wystarczającą przesłanką cofnięcia wszystkich posiadanych zezwoleń w określonym miejscu. Nie ma przy tym znaczenia dobra wiara skarżących, którzy – jak podają - otrzymali zapewnienie od S. H., iż dysponuje on stosownym dokumentem upoważniającym do przedmiotowej sprzedaży. Wobec nie budzącego wątpliwości przepisu art. 18 ust.7 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, o którego treści strona była poinformowana, co wynika z zezwoleń wydanych w dniu [...] kwietnia 2005r. na sprzedaż napojów alkoholowych (v. strona druga w.w. dokumentów), przed dokonaniem stosownego zakupu przedsiębiorcy powinni ustalić czy hurtowy sprzedawca (w tym przypadku S. H.) dysponuje zezwoleniem na obrót alkoholem. Brak takiego ustalenia powinien powstrzymać stronę od zakupu alkoholu w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, co pozwoliłoby skarżącym uchronić się przed surową niewątpliwie sankcją jaką jest cofnięcie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w prowadzonym przez nich lokalu gastronomicznym. Wykładnia cytowanych przepisów nie pozostawia wątpliwości. Wina nie jest elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Odnosząc się do zarzutów skargi a mianowicie do stwierdzenia, że zakupiony u S. H. alkohol nie był przeznaczony do dalszej odsprzedaży w rozumieniu przepisów omawianej ustawy a jedynie w celach kulinarnych i reprezentacyjnych należy podnieść, że przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości nie rozróżniają pojęcia celów kulinarnych oraz reprezentacyjnego używania alkoholu. Oczywisty w niniejszej prawie jest fakt podawania zakupionego u. p. S. H. wina T. gościom Sushi-baru "R.". Sami skarżący w swoich wyjaśnieniach wskazywali na powyższą okoliczność. Fakt, że cena tego alkoholu nie była uwidoczniona w rachunku nie wyłącza takiego sposobu podawania spod rygorów ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Uwzględniając powyższe, nie można organowi skutecznie postawić zarzutu, iż nie wykazał, że alkohol sprzedawany w sushi - barze " R." był zakupiony od Pana S.H. Jak wspomniano, na gruncie rozpatrywanej sprawy nie ma znaczenia dobra wiara skarżących, którzy domagali się od S. H. okazania koncesji ale ostatecznie, jak wynika z ich wyjaśnień, poprzestali jedynie na otrzymanym od tego przedsiębiorcy zapewnieniu, że posiada wzmiankowaną koncesję. Z powyższych względów odmowa przeprowadzenia przez organ wnioskowanego przez stronę dowodu w postaci zeznań świadków na okoliczność, że skarżący domagali się okazania przez S. H. zezwolenia na obrót hurtowy alkoholem była prawidłowa, gdyż wnioskowany dowód nie dotyczył okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ubocznie należy podnieść, że z podnoszonych przez stronę argumentów skargi wynika, że skarżący mieli świadomość konieczności zakupu alkoholu w ramach prowadzonej działalności od osoby posiadającej stosowną koncesję, gdyż jak twierdzą (i twierdzili w trakcie postępowania przed organem - v. np. pismo z dnia [...] czerwca 2008r. k. [...] akt adm.) żądali od S. H. przedstawienia zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. W tym stanie rzeczy tym bardziej nie jest zrozumiałe działanie skarżących, którzy dokonali zakupu pomimo nieokazania im koncesji. Z akt sprawy, jak również ze skargi nie wynika, aby przed zakupami skarżący poczynili starania w celu pozyskania stosownej informację od organu koncesyjnego na temat posiadania przez przedsiębiorcę S. H. koncesji na obrót hurtowy alkoholem. Nie można zatem przyjąć, że ewentualne (wadliwe) działania organu administracji stanowiły uzasadnienie dla podjętych przez stronę decyzji w przedmiocie zakupu alkoholu od wspomnianego przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu, bez wpływu na wynik sprawy miał również dowód z przesłuchania świadków na okoliczność, że przedmiotowy alkohol był kupowany od kilku dostawców, dlatego odmowa organu przeprowadzenia tego dowodu była zasadna. Jak już bowiem wskazano - pomijając nawet, że skarżący zaopatrywali się w sake i wino T. u przedsiębiorcy nie posiadającego koncesji, co wystarczało do zastosowania sankcji w postaci cofnięcia przedmiotowych zezwoleń - to wino T. które było zakupione u S. H. było podawane gościom sushi- baru "R.", co jak już wyżej wskazano podnosili sami skarżący na każdym etapie postępowania administracyjnego. Brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego do przedłożonych przez stronę powyższych wniosków dowodowych stanowi uchybienie przepisowi art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107§ 3 k.p.a. jednakże z powodów wyżej wskazanych nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, co z kolei uniemożliwia wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z uwagi na treść art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) Na nieporozumieniu natomiast oparty jest zarzut skargi naruszenia art. 76§1 w zw. z art. 84 k.p.a polegający, zdaniem strony, na nieuwzględnieniu przez organ opinii radcy prawnego K. Z. (k. [...] akt adm.). Z akt sprawy wynika, że powyższa opinia była sporządzona przez wydział prawny organu i dotyczyła interpretacji przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości w aspekcie orzecznictwa sądów administracyjnych. Nie jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. ani nie dotyczy wiadomości specjalnych o jakich mowa w art. 84 § 1 k.p.a., gdyż to do organu udzielającego zezwolenia należy dokonanie subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy pod określoną normę prawną. Innymi słowy, to organ orzekający dokonuje wykładni przepisów mających zastosowanie w rozstrzyganej przezeń sprawie. Kontrola dokonanej wykładni następuje w postępowaniu administracyjnym na etapie postępowania odwoławczego, a ostatecznie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W żadnym razie wiedza o przepisach stanowiących podstawę prawną wydanej decyzji nie jest "wiadomością specjalną" o jakiej mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Reasumując, w niniejszej sprawie organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz nie naruszył prawa materialnego. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i właściwie zastosował prawo materialne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z zastrzeżeniem omówionym powyżej, odpowiada wymogom zawartym w art. 107§3 k.pa. gdyż w sposób jasny i precyzyjny, z podaniem ustalonych w sprawie okoliczności sformułowano w nim stanowisko organu i wyłuszczono powody podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, organ nie dopuścił się również naruszenia innych przepisów, co wykluczało ingerencję Sądu z urzędu. Prawidłowo również organ uczynił cofając wszystkie posiadane przez skarżących zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu w Sushi-bar "R." w W. ul. [...]. Jak wskazuje bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 30 października 2007r. sygn. akt II GPS 2/07 naruszenie warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych wiąże się z prowadzeniem działalności w określonym miejscu a więc w razie nieprzestrzegania określonych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi warunków organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu. W tym stanie rzeczy skargi J. G. i M. P. należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.