II SA/Lu 456/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu 28 października 2008 r. H. P. wystąpił do Starosty z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia A. B. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu na działce nr ewid. 506/2 w miejscowości S., gm. J. (decyzja z dnia [...], nr [...]). Wnioskodawca jest właścicielem sąsiedniej działki nr ewid. 508. W uzasadnieniu wniosku H. P. zakwestionował prawdziwość mapy będącej podstawą do wydania pozwolenia na budowę w zakresie przebiegu granicy miedzy działkami nr ewid. 508 i 506/2. Twierdzi, że pozwolenie na budowę wydane zostało na jego nieruchomości, ponadto jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanych obiektów, dlatego winien być uznany za stronę postępowania. Postępowanie wznowiono, na podstawie art. 145 § 1 ust. 4 i 5, art. 149 § 1 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, powoływanej dalej jako "k.p.a."), postanowieniem z dnia [...], w tym też dniu zostało wstrzymane wykonanie decyzji z dnia [...]. Starosta decyzją z dnia [...], Nr [...] odmówił uchylenia decyzji z dnia [...], Nr [...] udzielającej A. B. pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z instalacjami i przyłączami. Wojewoda decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania H. P. utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty. Zdaniem organu odwoławczego analiza akt sprawy wykazała, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił, iż nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania. H. P. we wniosku o wznowienie postępowania oprócz wskazania na fakt, iż nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy, wskazał także na okoliczność, iż w omawianej sprawie wydania pozwolenia na budowę inwestorka posługiwała się sfałszowanymi dokumentami. Organ pierwszej instancji, w wyniku uzyskania informacji, że zachodzi domniemanie istnienia okoliczności nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, jakim jest inny przebieg granicy między działkami inwestorki i skarżącego, podjął się na wstępie zbadania wskazanych okoliczności. Zaistnienie przesłanki, jakoby na jaw wyszły nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi - inny w rzeczywistości niż określony na mapie do celów projektowych przebieg granicy między działkami nr 506/2 i 508 - nie potwierdziło się. Prawidłowość przebiegu wskazanej granicy nie została skutecznie podważona. Projekt zagospodarowania działki wykonany został przez uprawnioną do tego osobę na aktualnej mapie do celów projektowych, czyli kopii mapy zasadniczej pobranej z zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Projektowej Starostwa Powiatowego w L. Mapa jest dla organu administracji architektoniczno - budowlanej dokumentem wiążącym. Wnioskodawca nie przedstawił dowodu o innym przebiegu granicy. Organ wskazał, że jedynie potwierdzenie odmiennego przebiegu granicy między działkami nr 506/2 i 508, wynikającego z wiarygodnych dokumentów, obalających prawidłowość mapy do celów projektowych, wskazywałoby, że należy uznać H. P. za stronę przedmiotowego postępowania. Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji szczegółowo omówił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestię postępowania wyjaśniającego sprawę przebiegu granicy. I chociaż w uzasadnieniu skupił się wyłącznie na omówieniu braku przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., to prawidłowo orzekł w sprawie, także co do nie wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z art. 28 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszarem oddziaływania jest natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy, "teren wyznaczony wokół obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". W związku z tym stroną takiego postępowania oprócz podmiotów wskazanych wyżej, mogą być tylko te podmioty, których interes prawny może być naruszony przez budowę nowego obiektu, a którego interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego i musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania tego przepisu prawa materialnego. Z akt sprawy wynika, że budynki na działce nr 506/2 zostały zaprojektowane zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i nie należą do inwestycji uciążliwych. Ich realizacja z racji funkcji, konstrukcji oraz ze względu na zachowanie odległości zgodnych z warunkami technicznymi nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżącego, co w myśl art. 3 pkt 20 prawa budowlanego jest warunkiem zaliczenia działki do obszaru oddziaływania inwestycji. Poza tym, omawiana inwestycja nie spowoduje też naruszenia interesu właściciela sąsiedniej działki zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego. Ustalenia powyższe, zdaniem organu, prowadzą do przekonania, iż jeżeli działka H. P. nie znajduje się w obszarze oddziaływania, to tym samym nie ma on interesu prawnego w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy i tym samym nie może być uznany za stronę takiego postępowania. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji zasad postępowania administracyjnego, organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ dopełnił wszelkich niezbędnych czynności do prawidłowego załatwienia sprawy. Organ ponadto podkreślił, że fakt złożenia zażalenia na postępowanie prokuratora w sprawie sfałszowania mapy, nie ma wpływu na niniejsze orzeczenie, gdyż o zaistnieniu wskazanych do wznowienia postępowania okoliczności decydują wyłącznie dokumenty ważne w dniu orzekania w sprawie. Skargę na ww. decyzję Wojewody złożył H. P. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: naruszenie art.138 § 1 w zw. z art. 10 § 1 kpa polegające na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy pomimo ustalenia, że organ pierwszej instancji nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, naruszenie art. 80 kpa, polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez ustalenie, że organy przyjęły prawidłowość przebiegu granicy pomiędzy spornymi działkami, mimo iż z załączonych do pism wnioskodawcy map i dokumentów wynika inny przebieg tej granicy; naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...], w sytuacji gdy istnieją przesłanki obligujące organ do uchylenia przedmiotowej decyzji, albowiem budowa jest realizowana częściowo na gruncie stanowiącym własność skarżącego, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu oraz wyszły na jaw nowe okoliczności dotyczące przebiegu granicy, nieznane organowi w chwili wydania decyzji; a ponadto naruszenie art. 77 § 2 kpa w zw. z art. 78 kpa poprzez zaniechanie przez organ przesłuchania w charakterze świadka J. W. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazując przy tym, że skarga nie wnosi nowych argumentów, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 ww. ustawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do treści art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Natomiast Sąd nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. W przepisach tych dokonano enumeratywnego wyliczenia podstaw wznowienia postępowania. Katalog okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania może być jedynie poszerzony o regulacje zawarte w przepisach szczególnych rangi ustawowej. Żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż wymienione enumeratywnie w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a. skutkuje odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie postępowanie dotyczące wznowienia postępowania administracyjnego zostało zainicjowane wnioskiem H. P. z dnia 28 października 2008 r. i oparte na podstawach wznowieniowych określonych w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Pierwszą przesłanką wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest istnienie związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Za fałszywe dowody uznaje się m.in. fałszywe dokumenty. Fałszywy zaś jest dokument podrobiony oraz dokument, którego treść została sfałszowana. Zasadniczo też to sfałszowanie musi znaleźć potwierdzenie w orzeczeniu sądu lub innego organu (por. wyrok NSA z dnia 16 października 1991 r., sygn. akt II SA 640/91, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt l SA 1123/99, wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 64/09). W niniejszej sprawie odnosząc się do kwestii sfałszowania dokumentów, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja, należy uznać, że ta podstawa wznowieniowa nie została wykazana. Z akt sprawy wynika (k. 49 akt adm.), że dochodzenie w sprawie sfałszowania mapy geodezyjnej, polegającego na jej przerobieniu w zakresie dotyczącym przebiegu granicy pomiędzy działkami o nr ewid. 508 i 506/2 położonych w miejscowości S., gm. J., zostało umorzone postanowieniem z dnia 6 stycznia 2009 r. Skoro zatem sfałszowanie dowodów nie zostało stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu, to okoliczność ta nie mogła uzasadniać wznowienia postępowania (art. 145 § 2 kpa). Następną podstawą, na którą powołuje się H. P. we wniosku o wznowienie postępowania jest brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Przesłanka ta oznacza sytuację, gdy strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych, albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Jednakże na tę podstawę wznowieniową może się powoływać osoba, której przysługuje przymiot strony. Decyzja Starosty z dnia [...], której wznowienia żąda H. P. dotyczy pozwolenia na budowę. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W znowelizowanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) ww. przepisie zostało wprowadzone znaczące ograniczenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Ustawodawca dokonał tego wskazując, po pierwsze, kategorie podmiotów uprawnionych do występowania w postępowaniu w charakterze strony oraz, po drugie, definiując w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, w celu określenia przy jego pomocy w sposób szczególny na potrzeby prawa budowlanego treści interesu prawnego podmiotów, które do występowania w tym postępowaniu są uprawnione. Wprowadzenie do ustawy pojęcia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego umożliwia ustawodawcy precyzyjne zdefiniowanie interesu prawnego osób trzecich (właściciela, użytkownika wieczystego oraz zarządcy nieruchomości) w ramach tego postępowania. Zgodnie z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest m.in. na podstawie przepisów techniczno-budowlanych, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. W sytuacji, gdy inwestor buduje, zachowując odległości przewidziane w tych przepisach, wówczas - zgodnie ze znowelizowanym prawem budowlanym - nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na okoliczne nieruchomości. W konsekwencji właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom tych działek nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu i są oni pozbawieni legitymacji procesowej do wnoszenia odwołań od wydanych przez organ decyzji (por. Z. Cieślik, S. Szuster, Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.00.106.1126), LEX/el. 2003). Z materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wynika, że zamierzenie budowlane A. B. spełnia wszystkie przepisy techniczno-budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w związku z czym organy prawidłowo uznały, że w przedmiotowej sprawie H. P. nie ma przymiotu strony. Kolejną podstawą wznowienia, wskazaną przez wnioskodawcę stanowi ujawnienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, który to stan miał wpływ na status prawny strony, tj. zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Nową okolicznością, zdaniem wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie jest inny przebieg granicy pomiędzy spornymi działkami, niż przyjęty w decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestia ta również została przez organ wyjaśniona, w oparciu o stanowisko Wydziału Architektoniczno-Budowlanego (pismo z dnia 6 marca 2009 r., k. 50 akt adm. oraz pismo z dnia 22 grudnia 2008 r., k. 32 akt adm.), według którego sporna granica jest zgodna z operatem zaewidencjonowanym, w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej wykonanym przez uprawnionego geodetę P. G. Geodeta ten dokonał wznowienia granic działki numer 506/2 na podstawie danych zawartych w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej (operaty podziałowe, zarys pomiarowy wsi S.). Organ wskazał, że na podstawie ww. operatu nie była wydana żadna decyzja administracyjna dotycząca zmian w ewidencji gruntów i budynków. Właściciele działek 508 i 506/2 zostali poinformowani przez geodetę wykonującego pomiar o możliwości złożenia wniosku o rozgraniczenie w sytuacji, gdyby byli niezadowoleni z wyznaczonego przebiegu granicy na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków. Z akt sprawy wynika, iż strony takiego wniosku nie złożyły, a dopiero w dniu 12.10.2009 r. (a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji) Wójt Gminy J. z urzędu wszczął postępowanie rozgraniczeniowe (k. 28). W związku z faktem, iż projekt zagospodarowania będący załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę został sporządzony na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do ewidencji w państwowym zasobie geodezyjno-kartograficznym, należy uznać, że spełniał wymogi określone w przepisach szczególnych. Podnoszona w piśmie procesowym skarżącego z dnia 26 października 2009 r. (k.24-25) okoliczność, iż przyjęcie do zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji związanej ze wznowieniem znaków granicznych działki nr 506/2 oraz aktualizacji mapy zasadniczej w tym zakresie było nieprawidłowe (co częściowo potwierdził Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odniesieniu do znaku granicznego w punkcie 1670 i drogi oznaczonej nr 483 w piśmie z dnia 10 sierpnia 2009 r. – k.26), nie zmienia powyższej oceny. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było bowiem pozwolenie na budowę a nie ustalenie granic działki inwestora. Określenie tych granic w obowiązującej na dzień wydania decyzji zaewidencjonowanej dokumentacji geodezyjnej wiązało organ administracji architektoniczno-budowlanej. Z tego też względu należy podzielić stanowisko organu administracji, który nie uwzględnił wniosku dowodowego strony o przesłuchanie świadka na okoliczność przebiegu granicy. Należy podkreślić, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny. Dotyczy bowiem kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Nie może być ono więc wszczęte, zanim decyzja nie stanie się ostateczna (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 112/07). Decyzja Starosty udzielająca A. B. pozwolenia na budowę została wydana w dniu [...]. W terminie do wniesienia odwołania (tj. w dniu 28 października 2008 r.) skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania. Jednak organ administracji w terminie wniesienia odwołania nie wydał postanowienia o wznowieniu postanowienia w tej sprawie. Uczynił to dopiero postanowieniem w dniu 4 listopada 2008 r. W tym dniu decyzja Starosty z dnia [...] była już ostateczna, bowiem pismo H. P. z dnia 28 października 2008 r. nie przeszkodziło uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności. Pismo to jednocześnie wnosiło o wznowienie postępowania wskazując na podstawy wznowieniowe z art. 145 kpa. Nie można było zatem, gdyż byłoby to sprzeczne z wyraźnie sformułowaną wolą wnoszącego, potraktować je jako odwołanie od decyzji. Dodatkowo należy wskazać, że adresatem tego pisma był Starosta, który wydał kwestionowaną decyzję, a nie organ odwoławczy. Postanowienie o wznowieniu postępowania wyznaczające datę wszczęcia postępowania wznowieniowego zapadło więc w stosunku do decyzji już ostatecznej. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1390/06 (OSP 2009 r. z.11, poz. 118) "Czynności proceduralne organu po otrzymaniu podania o wznowienie postępowania administracyjnego nie są podejmowane w ramach postępowania w sprawie wznowienia postępowania aż do wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 kpa). Organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie prawidłowo wskazał zarówno na istotne elementy faktyczne, jak i na uzasadnienie prawne prowadzonego postępowania oraz treści podjętej decyzji. Naprawił w ten sposób uchybienie organu pierwszej instancji, którego uzasadnienie zawierało braki, ponieważ organ ten nie odniósł się w całości do treści złożonego wniosku. Powołanie ogólnych zasad z całą pewnością nie może spełniać wymogu podjęcia próby przekonania wnioskodawcy do tego, że decyzja jest zgodna z prawem oraz merytorycznie trafna. Jednakże, w świetle wskazanych wcześniej cech uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewody, Sąd nie mógł potraktować powyższego uchybienia organu pierwszej instancji jako wady, mogącej mieć istotny wpływ dla rozstrzygnięcia w kontekście całego kontrolowanego postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w świetle poczynionych rozważań i wskazanych argumentów, nie stwierdził niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.