III SA/Wa 1123/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Hieronim Sęk, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2004r. oddala skargę W dniu 21 czerwca 2005 r. spółka B. (dalej Skarżąca lub Spółka) wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 89 poz. 851 ze zm.) – dalej "rozporządzenie MF z 23 kwietnia 2004 r." z wnioskiem o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004r. Do przedmiotowego wniosku Spółka załączyła oryginał wystawionego przez niemiecki urząd skarbowy poświadczenia z dnia 3 czerwca 2005 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym jego treści na język polski, z którego wynikało, że siedziba wnioskodawcy znajduje się na terytorium Federalnej Republiki Niemiec, spółka jest zarejestrowana w rejestrze podatkowym prowadzonym przez urząd skarbowy O. pod numerem identyfikacji podatkowej [....], na dzień wystawienia przedmiotowego dokumentu nie ma należności podatkowych. Skarżąca załączyła ponadto kserokopie czterech stron wydruku z Rejestru Handlowego B Sądu Rejonowego w Duisburgu wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski treści kserokopii pierwszej strony wydruku. Pismem z dnia 20 grudnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Spółkę na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej do uzupełnienia wniosku o oryginał zaświadczenia, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. wskazującego, że podmiot uprawniony do zwrotu podatku VAT jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, wystawionego przez właściwy urząd skarbowy. Wyjaśnił, że powyższe dane nie wynikają z dokumentu złożonego wraz z wnioskiem. W odpowiedzi na przedmiotowe pismo Spółka wskazała, iż w treści złożonego zaświadczenia Urząd Skarbowy O. poświadczył, że wnioskodawca ma siedzibę na terytorium Federalnej Republiki Niemiec oraz jest spółką zarejestrowaną w rejestrze podatkowym prowadzonym przez ten Urząd pod numerem wymienionym w zaświadczeniu. Przy piśmie złożono kopię powyższego zaświadczenia wraz z kopią tłumaczenia przysięgłego na język polski. W dniu 16 marca 2007 r. Skarżąca złożyła zaświadczenie o zarejestrowaniu wnioskodawcy dla celów podatku od wartości dodanej w kraju siedziby, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. wraz z pismem będącym uzupełnieniem wniosku o zwrot. Postanowieniem z [...] lutego 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pozostawił wniosek Spółki bez rozpatrzenia, ze względu na uzupełnienie jego braków formalnych wskazanych w wezwaniu z dnia 20 grudnia 2005 r. z rażącym naruszeniem terminu wyznaczonego na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie art. 169 § 4 w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowienia pozostawiającego wniosek o zwrot VAT bez rozpatrzenia, mimo, że wniosek ten był kompletny i zawierał wszystkie załączniki wymagane prawem. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 207 § 2 w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez niezałatwienie merytoryczne sprawy wobec braku wystąpienia braków formalnych wniosku o zwrot VAT. Postanowieniem z [....] czerwca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W ocenie organu odwoławczego nie można uznać, że poświadczenie przedstawione przez Spółkę wraz z wnioskiem o zwrot podatku VAT może być uznane za dokument spełniający wymogi wynikające § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że cyt. rozporządzenie stanowi inkorporację do polskiego prawa uregulowań zawartych w Ósmej Dyrektywie Rady z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych - zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom nieposiadającym siedziby na terytorium kraju (79/1072/EEC, dalej VIII Dyrektywa). Wymóg przedstawienia prawidłowego zaświadczenia przewidziany w art. 3 (b) VIII Dyrektywy, jest wskazywany w piśmiennictwie jako wymóg formalny wynikający z artykułu 3 (b) VIII Dyrektywy (patrz Część V. Konieczność przedstawienia organom podatkowym prawidłowego zaświadczenia została również potwierdzona w orzeczeniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06. Powyższą wykładnię prawa, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej należy uznać za wiążącą. Dołączenie przez Skarżącą dokumentu nie spełniającego tych wymogów pozwalało w ocenie organu odwoławczego stwierdzić, iż nie złożyła ona kompletu wymaganych dokumentów. Naczelnik Urzędu Skarbowego był uprawniony aby na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wezwać wnoszącego podanie o uzupełnienie braków formalnych wniosku o zwrot podatku VAT. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, formalnoprawne badanie poprawności wniosku złożonego przez podmiot uprawniony nie może być ograniczone jedynie do stwierdzenia, iż wniosek złożony przez podmiot uprawniony odpowiada wymogom formalnym określonym w rozporządzeniu. Merytoryczne badanie poprawności zaświadczenia oraz danych w nich zawartych byłoby możliwe jedynie w przypadku gdyby wraz z wnioskiem o zwrot podatku Spółka złożyła zaświadczenie zawierające dane wymagane na podstawie § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. , a jego treść rodziłaby wątpliwości, w szczególności co do wystawienia przez właściwy organ podatkowy, aktualności bądź danych podmiotu uprawnionego. Organ odwoławczy wskazał również, że pismo Spółki z dnia 16 marca 2007r., do którego zostało dołączone zaświadczenie o zarejestrowaniu Spółki dla celów podatku od wartości dodanej w kraju siedziby Spółki, o którym mowa w rozporządzeniu zostało przesłane do Naczelnika Urzędu Skarbowego z uchybieniem siedmiodniowego terminu wyznaczonego przez ten organ. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, nie był uprawniony do wydania decyzji zgodnej z treścią art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ w przypadku gdy Spółka w odpowiedzi na pismo z dnia 20 grudnia 2005 r., nie przedstawiła organowi podatkowemu wskazanych wyżej dokumentów, prawidłowym rozstrzygnięciem na podstawie art. 207 § 1 oraz art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej było wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpatrzenia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci § 5 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. oraz przepisów VIII Dyrektywy poprzez nierozpatrzenie złożonego przez Spółkę wniosku o zwrot VAT, a co za tym idzie, niezwrócenie należnej Spółce kwoty podatku. Ponadto, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego w postaci: - art. 169 § 4 w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, co skutkowało pozostawieniem wniosku Spółki bez rozpatrzenia, pomimo, iż wniosek ten był kompletny i zawierał wszystkie załączniki wymagane prawem; - art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie przedstawionego przez Spółkę materiału dowodowego i pozostawienie bez rozpoznania wniosku o zwrot VAT pomimo, iż przed wydaniem postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia organy podatkowe posiadały dokumenty, z których jednoznacznie wynikało, że Spółka uprawniona jest do uzyskania takiego zwrotu; - art. 121 § 1 w zw. z art. 125 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego z naruszeniem zasady działania w sposób wzbudzający, zaufanie do organów podatkowych, - art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe uzasadnienie postanowienia, w związku z brakiem odniesienia się do wszystkich argumentów Spółki przedstawionych w zażaleniu. W uzasadnieniu skargi Spółka podała, że przepis art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy jedynie sytuacji, kiedy wniosek o zwrot VAT nie jest kompletny tj. nie posiada wszystkich wymaganych przez prawo elementów. W jej ocenie, analiza treści załączników (zarówno zaświadczenia i załączonych faktur) podobnie jak analiza treści samego wniosku stanowi analizę poprawności materialnej wniosku. Na poparcie swoich twierdzeń Skarżąca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I FSK 668/06, w którym stwierdzono, iż badanie treści zaświadczenia wykracza poza etap badania przesłanek formalnych wniosku i stanowi wkroczenie w meritum sprawy. Zdaniem Spółki, jeśli zaświadczenie budzi wątpliwości organu podatkowego, wówczas upoważniony jest on do wezwania podmiotu ubiegającego się o zwrot VAT do złożenia stosownych wyjaśnień lub dokumentów. W takim jednak przypadku zastosowanie znajdzie przepis art. 155 a nie art. 169 Ordynacji podatkowej. Weryfikacja informacji zawartych w zaświadczeniu stanowi bowiem rozpoczęcie etapu materialne rozpatrywania sprawy, zaś na tym etapie postępowanie wykluczone jest pozostawienie sprawy bez rozpatrzenia na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżąca wskazała, ze stanowisko takie wyrażono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1844/07. Skarżąca podniosła również, iż ograniczenie prawa do zwrotu podatku VAT, pomimo złożenia prawidłowego zaświadczenia w czasie trwania postępowania dowodowego bez wniosku o przywrócenie terminu, stanowi przykład nadmiernego fiskalizmu. Odmowa skorzystania z jednego z fundamentalnych praw podatnika, jakim jest prawo do zwrotu podatku wiązała się z kolei z naruszeniem zasady neutralności podatku VAT. Skarżąca wskazała, że organ I instancji powinien był uwzględnić dodatkowe dokumenty złożone przez Spółkę w związku z prowadzonymi w tym czasie równoległymi postępowaniami o zwrot VAT za 2005 r. Były to dodatkowe dokumenty wskazujące na to, że Spółka jest podmiotem uprawnionym do uzyskania zwrotu podatku VAT i jako dokumenty mające wpływ na ocenę stanu faktycznego sprawy, powinny zostać uwzględnione przez organy podatkowe obu instancji. Skarżąca wskazała również, że w treści uzasadnienia skarżonego postanowienia brak jest odniesienia się organu podatkowego do zarzutów zażalenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie jest rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, tj. postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Spółki zwrot podatku. Postanowienia te zostały wydane w oparciu o art. 169 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. W myśl powyższych przepisów, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (§ 1). Organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie (§ 4). Wprawdzie przepisy samej Ordynacji podatkowej - art. 168 § 2, w zakresie formy i treści podania, przyjmują zasadę ograniczonego formalizmu, niemniej dalsze wymogi w tej mierze mogą być ustanowione w przepisach szczególnych - art. 168 § 2 in fine. Jednym z takich przepisów szczególnych jest właśnie § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, iż do wniosku o zwrot podatku dołącza się oryginał zaświadczenia, według wzoru stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r., wskazującego, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze zarejestrowanym w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności. Natomiast w myśl § 5 ust. 6 cyt. rozporządzenia, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, wydaje organ podatkowy w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo stałego miejsca prowadzenia działalności podmiotu uprawnionego. W rozpatrywanej sprawie do wniosku z 14 czerwca 2005 r. o zwrot podatku za okres od stycznia do grudnia 2004 r., Spółka załączyła poświadczenie z dnia 3 czerwca 2005 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym jego treści na język polski, z którego wynikało, że siedziba wnioskodawcy znajduje się na terytorium Federalnej Republiki Niemiec, spółka jest zarejestrowana w rejestrze podatkowym prowadzonym przez urząd skarbowy O. pod numerem identyfikacji podatkowej [...] na dzień wystawienia przedmiotowego dokumentu nie ma należności podatkowych. Skarżąca załączyła ponadto kserokopie czterech stron wydruku z Rejestru Handlowego B Sądu Rejonowego w Duisburgu wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski treści kserokopii pierwszej strony wydruku. Nie jest przedmiotem sporu, że zaświadczenie to nie odpowiadało wymogom § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę powyższe przepisy, organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek Spółki, miał nie tylko prawo, lecz obowiązek wezwania Spółki do uzupełnienia złożonego przez nią wniosku, co uczynił kierując do pełnomocnika Spółki wezwanie z dnia 20 grudnia 2005 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W ocenie Skarżącej organ I instancji nie był uprawniony na tym etapie do oceny treści złożonego przez nią poświadczenia i oceny tej mógł dokonać jedynie w postępowaniu zmierzającym do merytorycznego załatwienia wniosku. Zdaniem Sądu, ocena jakiej dokonał organ podatkowy w niniejszej sprawie nie wiązała się z badaniem treści złożonego zaświadczenia, ale jedynie zmierzała do ustalenia czy złożone zaświadczenie zawiera elementy przewidziane w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. Skoro organ stwierdził, że załączony do wniosku dokument nie odpowiada powyższym wymogom to zasadnie skierował do Spółki wezwanie o uzupełnienie braków formalnych wniosku. W związku z powyższym, podnoszony przez Spółkę zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 169 § 4 w zw. z § 1 Ordynacji podatkowej - jest niezasadny. Istota rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu wydanym na podstawie art. 169 § 4 w związku z § 1 tego artykułu, polegała na pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpatrzenia, a podstawowym i jedynym powodem takiego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie przez Spółkę braków formalnych tego wniosku. W przypadku istnienia braków formalnych podania (wniosku), co w niniejszej sprawie jak wskazano wcześniej jest niesporne, i wystosowania przez organ podatkowy na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wezwania do uzupełnienia tych braków, kolejną czynnością organu podatkowego jest sprawdzenie czy braki te zostały uzupełnione w określonych w wezwaniu - terminie i zakresie. W przypadku pozytywnych w tej mierze dla wnioskodawcy ustaleń organu podatkowego obowiązkiem tego organu jest merytoryczne (co do istoty) rozpoznanie wniosku, natomiast w przeciwnym razie organ podatkowy zobowiązany jest do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, którego istotą jest pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Pozostawienie podanie strony bez rozpatrzenia na podstawie powyższego przepisu nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, lecz jest innego rodzaju rozstrzygnięciem kończącym postępowanie w danej instancji. W tym też kontekście, tj. uwzględniając zakres postępowania prowadzonego na podstawie art. 169 Ordynacji podatkowej, należy dokonać oceny pozostałych zarzutów Spółki odnoszących się do przypisywanych organom podatkowym naruszeń przepisów procesowych Ordynacji podatkowej oraz przepisów materialnoprawnych zawartych w rozporządzeniu. Tryb postępowania określony w powyższym przepisie Ordynacji podatkowej nie przewiduje, aby organ podatkowy zobowiązany był do kierowania do wnoszącego podanie kolejnego wezwania o uzupełnienie braków formalnych, tym razem w odniesieniu do dokumentów nadesłanych przez niego w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jak również prowadzenia postępowania w zakresie wykraczającym poza zweryfikowanie okoliczności dotyczącej uzupełnienia braków formalnych podania. Stanowcze brzmienie tego przepisu nie pozwala również na przyjęcie, aby możliwe było, bez złożenia przez wnoszącego podanie wniosku o przywrócenie terminu, uwzględnienie materiałów nadesłanych przez niego z naruszeniem terminu wskazanego w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Pozbawione podstaw jest zatem domaganie się przez Spółkę, aby organ odwoławczy uwzględnił w swoim rozstrzygnięciu dokumenty złożone przez nią w grudniu 2006 r. i w marcu 2007 r. Tym samym niezasadne są również oparte na tej okoliczności zarzuty naruszenia art. 122 w związku z art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się wreszcie do zarzutu naruszenia § 5 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. oraz przepisów VIII Dyrektywy, a w efekcie naruszenie zasady neutralności podatku od towarów i usług zauważenia wymaga, iż wniosek Spółki złożony został w okresie, w którym Polska była już członkiem Wspólnoty Europejskiej, a wydane na podstawie art. 89 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.), a rozporządzenie to stanowiło implementację do krajowego porządku prawnego, postanowień zawartych właśnie w VIII Dyrektywie. Analizując przepisy tej Dyrektywy należy wskazać, iż ustanowione w niej warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju, mają zarówno charakter materialnoprawny jak i formalny. I tak, art. 3 lit. b) stanowi, iż aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w art. 2, który nie dostarcza towarów lub usług uważanych za dostarczone na terytorium danego kraju, obok wniosku, o którym mowa w lit. a), przedstawia dowód, w formie zaświadczenia wystawionego przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę, że jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie. O konieczności spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 3 lit. b), czyli obowiązku przedstawienia wskazanego tam zaświadczenia, aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, stanowi także art. 4 lit. a). Z kolei w myśl art. 6 tej Dyrektywy, Państwa Członkowskie nie mogą nakładać na podatników określonych w art. 2 żadnych zobowiązań oprócz tych, które określono w art. 3 i 4, z wyjątkiem zobowiązania przedstawienia, w szczególnych przypadkach, informacji koniecznych do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony. Należy także podkreślić, iż określony w załączniku "B" do VIII Dyrektywy wzór "zaświadczenia o statusie podatnika", jeżeli chodzi o zawarte w nim elementy, jest tożsamy ze wzorem zawartym w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Podobnie więc jak wzór z rozporządzenia, wymaga podania rodzaju prowadzonej działalności oraz opatrzenia zaświadczenia pieczęcią urzędową oraz podpisem z podaniem nazwiska i funkcji. Z powyższego wynika więc, iż przepisy rozporządzenia nie nakładają na podmioty ubiegające się o zwrot podatku większych wymagań formalnych, niż wynika to z VIII Dyrektywy, a ponadto, że również na gruncie tej Dyrektywy koniecznym warunkiem do uzyskania zwrotu podatku (zakwalifikowania się do zwrotu podatku) jest przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego status podatnika w kraju jego siedziby, zawierającego zarówno określenie rodzaju prowadzonej działalności, jak i opatrzonego pieczęcią urzędową i podpisem. Skoro więc Spółka wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku, zaświadczenia takiego w wyznaczonym terminie nie przedłożyła, to nie może skutecznie powoływać się na fundamentalne prawo podatnika do uzyskania zwrotu podatku, jak również zasadnie zarzucać organom podatkowym naruszenie zasady proporcjonalności, czy też zasady neutralności podatku od wartości dodanej. Zdaniem Sądu nie jest również zasadny zarzut dotyczący wadliwości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał bowiem powody dla których organ I instancji był uprawiony do wezwania Skarżącej do uzupełniania złożonego wniosku o zaświadczenie zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 23 kwietnia 2004 r. Tym samym odniósł się do podniesionej w zażaleniu argumentacji dotyczącej niezasadności skierowanego wezwania na etapie formalnego badania złożonego wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i wnioski oraz nie dopatrując się w zaskarżonym postanowieniu, takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.