II OSK 767/10

Dnia 28 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Rynek [...] i Rynek [...] z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2010 r., VII SA/Wa 2171/09, o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Rynek [...] i Rynek [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2009 r., [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu i udzielenia pozwolenia konserwatorskiego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 stycznia 2010 r., VII SA/Wa 2171/09, odrzucił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Rynek [...] i Rynek [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2009 r., [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu i udzielenia pozwolenia konserwatorskiego. Sąd I. instancji wskazał, że pełnomocnik reprezentujący skarżących wnosząc skargę poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o uiszczeniu wpisu sądowego w kwocie 500 zł na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 lutego 2005 r., OZ 1268/04 stwierdził, że w przypadku opłaty od skargi kasacyjnej nie można jednoznacznie twierdzić, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również właściwym sądem administracyjnym w rozumieniu art.219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.), skoro rozpoznanie skargi kasacyjnej należy do właściwości tego Sądu. Opłaty sądowe, bez względu na to, czy zostaną uiszczone na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czy Naczelnego Sądu Administracyjnego są dochodami budżetu państwa w ramach jednej części budżetu państwa. W ocenie Sądu I. instancji wykładni powyższej nie można w drodze analogii zastosować w przedmiotowej sprawie, gdyż Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie można uznać za sąd właściwy w sprawie. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie jest właściwym sądem administracyjnym w rozumieniu art.219 § 2 P.p.s.a. a wpis od skargi został opłacony w sposób nienależyty przez radcę prawnego to skarga podlega odrzuceniu (art.221 P.p.s.a.). Wspólnota Mieszkaniowa Rynek [...] i Rynek [...] w skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia wniosła o jego uchylenie w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art.219 § 2 w związku z art.221 P.p.s.a. W ocenie skarżącej zasadne byłoby odrzucenie skargi jedynie w sytuacji gdyby nie doszło do uiszczenia wpisu, bądź gdyby został opłacony w niewłaściwej wysokości. Błędnie ocenił Sąd I. instancji, że w przedmiotowej sprawie nie można zastosować w drodze analogi wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 lutego 2005 r., OZ 1268/04. W postanowieniu tym NSA stwierdził, że opłaty sądowe bez względu na to, czy zostaną uiszczone na rzecz wojewódzkiego sądu administracyjnego, czy Naczelnego Sądu Administracyjnego są dochodami budżetu państw w ramach jednej części budżetu państwa. Opłata dokonana na rachunek WSA we Wrocławiu zasila tę sama część budżetu państwa, która byłaby zasilona przez wniesienie opłaty w WSA w Warszawie. Cel wyznaczony przez ustawodawcę w art.221 P.p.s.a. (uiszczenie bez wezwania opłaty stałej od pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego) został w sprawie osiągnięty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art.220 § 1 P.p.s.a.). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art.220 § 3 P.p.s.a.). Pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej (art.221 P.p.s.a.). Celem tego przepisu jest uiszczenie, bez wezwania, opłaty stałej od pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego. Uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma w rozumieniu art.221 P.p.s.a. może polegać nie tylko na uiszczeniu opłaty sądowej w niewłaściwej wysokości, czy też po upływie przewidzianego w ustawie terminu, lecz również na uiszczeniu opłaty na niewłaściwy rachunek bankowy, to jest inny niż rachunek wojewódzkiego sądu administracyjnego, który jest właściwy do rozpoznania sprawy. Opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu (art.219 § 2 P.p.s.a.). Nie jest dopuszczalne skuteczne dokonywanie opłaty w innej formie, niż przewidziana we wskazanym przepisie. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, dokonał przelewu wpisu od skargi w wysokości 500 zł na rachunek bankowy, który nie jest jednak rachunkiem bankowym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powołane przez Sąd I. instancji w zaskarżonym postanowieniu jak i w skardze kasacyjnej orzeczenie Naczelne Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2005 r., OZ 1268/04 zapadło w zupełnie innym stanie faktycznym. Postanowienie to dotyczyło odrzucenia skargi kasacyjnej z powodu uiszczenia wpisu stałego nie na rachunek właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, a bezpośrednio na rachunek Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postawione w powołanym uzasadnieniu tezy nie znajdują zastosowania w sprawie, w której wpisu stałego od skargi dokonano na rachunek niewłaściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 462). Art.219 § 2 P.p.s.a. stanowi wyraźnie, że opłatę sądową uiszcza się do "kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu". Natomiast w sprawie OZ 1268/04 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie można jednoznacznie twierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również właściwym sądem administracyjnym w rozumieniu tego przepisu, skoro rozpoznanie skargi kasacyjnej należy do właściwości tego Sądu. Takiej analogii nie da się zastosować w sprawie, w której wpisu stałego strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika dokonała na konto niewłaściwego sądu administracyjnego. Celem przepisu art.221 P.p.s.a. jest uiszczenie bez wezwania opłaty stałej od pisma wnoszonego przez adwokata lub radcę prawnego do właściwego sądu administracyjnego, a w rozpoznawanej sprawie cel ten nie został osiągnięty. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art.219 § 2 w zw. z art.221 P.p.s.a. za bezzasadny i na podstawie art.182 i art.184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.