VII SA/Wa 2171/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu i udzielenia pozwolenia konserwatorskiego postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] listopada 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) Wspólnota Mieszkaniowa [...] reprezentowana przez r. pr. K. P. wniosła skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej ppsa (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z regulacji ustawowej wynika zatem, że jeśli skarga podlega opłacie stałej to istnieje obowiązek jej uiszczenia bez wezwania. W niniejszej sprawie opłata z tytułu wniesienia skargi jest opłatą stałą, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) i wynosi 500 zł. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdzono, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych do dnia 17 grudnia 2009 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Należy przy tym podkreślić, że wnosząc skargę pełnomocnik poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o uiszczeniu wpisu sądowego w kwocie 500 zł na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z przepisu art. 219 § 2 ppsa wynika, że opłaty sądowe uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie jest właściwym sądem administracyjnym w rozumieniu tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt: OZ 1268/04 co prawda dokonał innej wykładni przepisu art. 219 § 2 ppsa stwierdzając, że w przypadku opłaty od skargi kasacyjnej nie można jednoznacznie twierdzić, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również właściwym sądem administracyjnym w rozumieniu tego przepisu, skoro rozpoznanie skargi kasacyjnej należy do właściwości tego Sądu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trzeba mieć na uwadze fakt, że opłaty sądowe, bez względu na to, czy zostaną uiszczone na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, czy Naczelnego Sądu Administracyjnego są dochodami budżetu państwa w ramach jednej części budżetu państwa. Wykładni powyższej nie można w drodze analogii zastosować w przedmiotowej sprawie, gdyż Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie można uznać za sąd właściwy w sprawie a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie posiada instrumentu aby móc dokonać weryfikacji prawidłowości wpłaty w innym sądzie. Wynika zatem z powyższego, że skarga co prawda została opłacona ale w sposób nienależyty i jako, że czynność ta została dokonana przez radcę prawnego, podlega odrzuceniu w oparciu o art. 221 powoływanej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.