I SA/Ol 13/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.),, Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Krzysztof Dzieliński, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 24 lutego 2010r. sprawy ze skargi Zespołu Szkół na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" w sprawie określenia w podatku od towarów i usług Zespołowi Szkół za miesiąc maj 2005r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia, a za miesiące: od grudnia 2003r. do czerwca 2004r., od sierpnia 2004r. do kwietnia 2005r., czerwiec 2005r., od sierpnia 2005r. do czerwca 2006r., od września 2006r. do czerwca 2007r. i wrzesień 2007r. zobowiązania podatkowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wyniku przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od grudnia 2002r. do września 2007r. przez Zespół Szkół ustalono, że niezależnie od działalności oświatowej Zespół Szkół świadczył usługi wynajmu lokali, usługi noclegowe internatu oraz dokonywał sprzedaży posiłków w stołówce internatu dla osób spoza szkoły. Stwierdzono także, iż na terenie Zespołu Szkół w okresie objętym kontrolą był prowadzony sklepik szkolny, w którym prowadzono sprzedaż bezrachunkową dla uczniów, pracowników szkoły lub innych osób. Pewne ilości towarów zamawianych do sklepiku przekazywane były na potrzeby Zespołu Szkół lub internatu. Zyski ze sprzedaży zasilały potrzeby Zespołu Szkół lub działającego przy Szkole zespołu pieśni i tańca. Zgodnie z Uchwałą Nr "[...]" z dnia "[...]", inicjatorem utworzenia sklepiku była Rada Rodziców Liceum Ogólnokształcącego w porozumieniu z dyrekcją Szkoły. Sprzedaży w sklepiku dokonywali etatowi pracownicy Szkoły - osoby zatrudnione w charakterze sprzątaczek wykonujące te czynności bez dodatkowego wynagrodzenia. Obroty sklepiku szkolnego nie były uwzględniane w składanych przez Zespół Szkół deklaracjach VAT-7. W rejestrach zakupu VAT nie uwzględniano również faktur zakupu towarów podlegających odsprzedaży. Jedyną dokumentacją prowadzoną w związku z działalnością sklepiku szkolnego były miesięczne zestawienia (rozliczenia) zakupów utargów dokonywane przez sprzedawcę. Ponadto gromadzono faktury zakupu towarów. Organ kontroli skarbowej uznał, że podatnikiem podatku od towarów i usług w zakresie działalności handlowej prowadzonej przez szkolny sklepik jest kontrolowany Zespół Szkół. W wyniku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług w kontrolowanym okresie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia "[...]" określił Zespołowi Szkół nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za maj 2005r., zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, działalność prowadzona przez rady rodziców w szkołach jest działalnością samodzielną, niezależną od działalności szkoły. Zatem podatnikiem podatku VAT zobowiązanym do rozliczenia sprzedaży (dostawy) dokonywanej w ramach działalności sklepiku szkolnego w okresie objętym rozstrzygnięciem była Rada Rodziców działająca przy Zespole Szkół, a nie jak przyjął organ I Instancji - Zespół Szkół. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia "[...]" określił Zespołowi Szkół w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2005r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia, a za miesiące: od grudnia 2003r. do czerwca 2004r., od sierpnia 2004r. do kwietnia 2005r., czerwiec 2005r., od sierpnia 2005r. do czerwca 2006r., od września 2006r. do czerwca 2007r. i wrzesień 2007r. zobowiązanie podatkowe. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.), art. 19 ust. 1, art. 99 ust. 12, art. 111 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwana dalej ustawą o VAT. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że podtrzymuje swoje stanowisko, iż podatnikiem podatku VAT zobowiązanym do rozliczenia sprzedaży (dostawy) dokonywanej w ramach działalności sklepiku szkolnego w okresie objętym rozstrzygnięciem był kontrolowany Zespół Szkół, a nie Rada Rodziców. Rada rodziców jest wyłącznie wewnętrznym organem szkoły, jest to organ opiniodawczy i wnioskodawczy szkoły, a nie podmiot gospodarki narodowej i nie może samodzielnie występować w obrocie prawnym. Rada rodziców nie może być zatem uznana za podatnika podatku VAT. Od powyższej decyzji Zespół Szkół wniósł odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 19 ust. 1 oraz art. 111 ust. 2 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwana dalej O.p., poprzez brak dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy i art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania oraz brak dążenia do ustalenia i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania w tym zakresie wszelkich istotnych dowodów i wyjaśnienia wszelkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. W uzasadnieniu wskazano, że rada rodziców jest organizacją skupiającą rodziców uczniów w konkretnym celu. Nie można twierdzić, że jest organem wewnętrznym szkoły, gdyż wyklucza to sposób, w jaki organizacja ta ma prawo zwracać się z wnioskami i opiniami do właściwych władz szkoły. Jest to organizacja zewnętrzna, którą ze szkołą łączy element wspólny - dzieci. Rada Rodziców ma zatem charakter jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, która jest zorganizowana do wspierania działalności statutowej Zespołu Szkół. Zatem podatnikiem podatku VAT jest w przedmiotowej sprawie Rada Rodziców, gdyż to z jej strony powstała koncepcja utworzenia sklepiku i to ona prowadziła na terenie szkoły tę działalność. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004r., nr 256, poz. 2572 ze zm.), w szkole i placówce może działać rada rodziców, stanowiąca reprezentację rodziców uczniów. Na podstawie art. 53 ust. 3 w/w ustawy, rada rodziców uchwala regulamin swojej działalności, który nie może być sprzeczny ze statutem szkoły lub placówki. W myśl art. 54 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, rada rodziców może występować do rady szkoły lub placówki, rady pedagogicznej i dyrektora szkoły lub placówki z wnioskami i opiniami dotyczącymi wszystkich spraw szkoły lub placówki. W celu wspierania działalności statutowej szkoły lub placówki rada rodziców może gromadzić fundusze z dobrowolnych składek rodziców oraz innych źródeł. Zasady wydatkowania funduszy rady rodziców określa regulamin, o którym mowa w art. 53 ust. 3 (art. 54 ust. 2 w/w ustawy). Zdaniem organu odwoławczego, rada rodziców utworzona na podstawie art. 53 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, przez rodziców uczniów, jako ich reprezentant, jest wyłącznie wewnętrznym organem szkoły. Rada rodziców nie ma samodzielnego charakteru, działa wewnątrz systemu oświaty, a jej istnienie uzależnione jest od funkcjonowania szkoły. Rada nie jest więc odrębną od szkoły jednostką organizacyjną. Ponadto nie posiada autonomii w sferze majątkowej oraz organów zarządzających, których działania lub zaniechania mogłyby zostać przypisane danemu podmiotowi podatku. Rada rodziców może gromadzić fundusze z dobrowolnych składek rodziców oraz innych źródeł, lecz jedynie w celu wspierania działalności statutowej szkoły. Organ II instancji stwierdził także, że rada rodziców jest społecznym organem opiniodawczym i wnioskodawczym szkoły. Zgodnie z art. 54 ust. 1 w/w ustawy, rada rodziców może występować z wnioskami i opiniami dotyczącymi wszystkich spraw szkoły, ale tylko do organu prowadzącego szkołę, organu sprawującego nadzór pedagogiczny, dyrektora, rady pedagogicznej oraz rady szkoły. Rada rodziców nie jest natomiast podmiotem gospodarki narodowej i nie może występować w obrocie prawnym. Zaprezentowane powyżej stanowisko odpowiada stanowisku, jakie zajął Minister Finansów w interpretacji indywidualnej Nr DD6/8213/134/S0H/08/PK-253 z dnia 6.04.2009r., zmieniającej z urzędu interpretację Nr IP PS 3/423-269/07-3/KO z dnia 19.12.2007r. wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. Nie ma zatem racji podatnik twierdząc, że działalność prowadzona przez Radę Rodziców jest działalnością samodzielną, niezależną od działalności Zespołu Szkół. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że rada rodziców nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa wart. 2 (tj. czynności podlegające opodatkowaniu), w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet, jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Natomiast w świetle definicji z art. 15 ust. 1 obowiązującej od 1.05.2004r. ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Podatnikiem podatku od towarów i usług na podstawie w/w przepisów, w związku ze sprzedażą dokonywaną w sklepiku szkolnym, jest zatem Zespół Szkół. Niewątpliwie bowiem sprzedaż towarów w sklepiku szkolnym miała charakter czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i miała charakter częstotliwy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. Spełniała także definicję działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. (obowiązującego od 1.05.2004r.). Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, nie zakwestionował rzetelności sporządzanych przez sprzedające w sklepiku zestawień utargów i co za tym idzie wielkości obrotów podlegających opodatkowaniu oraz w pełni podzielił prawidłowość wyliczeń kwot podatku naliczonego i należnego oraz końcowego rozliczenia podatku od towarów i usług w poszczególnych okresach dokonanych przez organ I instancji. Organ II instancji nie zgodził się z podatnikiem, że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych z art. 121 § 1, zasady prawdy obiektywnej z art. 122 i zasady kompletności materiału dowodowego, o której stanowi art. 187 § 1 O.p. Nie można bowiem utożsamiać rozstrzygnięcia nieodpowiadającego oczekiwaniom strony z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych. W kwestii kompletności materiału dowodowego organ odwoławczy nie dostrzegł żadnych uchybień w tym zakresie, a podatnik nie podał, jakie ewentualnie dowody należałoby jeszcze zebrać w sprawie i jakich okoliczności miałyby one dowodzić. Natomiast ocena materiału dowodowego została przez organ I instancji dokonana w sposób wyczerpujący po spełnieniu wymagań art. 187 § 1 O.p. Na powyższą decyzję Zespół Szkół wniósł skargę domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne określenie podmiotu, który jest zobowiązany z tytułu podatku od towarów i usług; - zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych wynikającej z art. 121 § 1 O.p. poprzez brak dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy; - art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania oraz brak dążenia do ustalenia i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania w tym zakresie wszelkich istotnych dowodów i wyjaśnienia nasuwających się w sprawie wątpliwości. W uzasadnieniu podniesiono, że sklepik szkolny funkcjonujący na terenie Zespołu Szkół został utworzony przez Radę Rodziców w celu realizacji niektórych zadań oświatowych, na które Szkoła nie mogła przeznaczyć funduszy z dotacji budżetu państwa. Uzyskiwane ze sprzedaży środki pieniężne były przeznaczane na zakup towaru, a nadwyżka na cele statutowe. Zdaniem strony skarżącej, zastrzeżeń nie wzbudza kwota zobowiązania podatkowego określonego przez organy podatkowe, lecz podmiot na który to zobowiązanie zostało nałożone. Bowiem organ odwoławczy po raz pierwszy rozpatrując sprawę stwierdził, że podatnikiem podatku od towarów i usług zobowiązanym do rozliczenia sprzedaży dokonywanej w ramach działalności sklepiku szkolnego była Rada Rodziców działająca przy Zespole Szkół. Wydając kolejną decyzję, po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji, organ odwoławczy uznał, że Rada Rodziców nie może być uznana za podatnika podatku od towarów i usług. Strona skarżąca wskazała, że nie można w identycznym stanie faktycznym wydać dwóch odmiennych decyzji, określających różne podmioty zobowiązane z tytułu podatku VAT. Takie postępowanie organu jest naruszeniem zasady wzbudzania zaufania do organów podatkowych. Zdaniem strony skarżącej, podmiotem zobowiązanym z tytułu podatku VAT była Rada Rodziców. Bowiem działalność prowadzona przez rady rodziców w szkołach jest działalnością samodzielną, niezależną od działalności szkoły. Jest to podmiot posiadający zorganizowana strukturę, powołany w celu prowadzenia określonej działalności i jako taka jednostka staje się podatnikiem podatku VAT. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że był uprawniony do zmiany swojego stanowiska w kwestii podmiotu zobowiązanego do rozliczenia podatku VAT w związku z działalnością sklepiku szkolnego. Tym samym wyrażenie poglądu zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji nie stanowiło naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych z art. 121 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i domagał się oddalenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa wart. 2 (tj. czynności podlegające opodatkowaniu), w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet, jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Natomiast w świetle definicji z art. 15 ust. 1 obowiązującej od 1.05.2004r. ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. W obecnym stanie prawnym, zgodnie z ustawą z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572), mogą istnieć społeczne organy w systemie oświaty, do których należy m.in. rada rodziców. W myśl art. 53 cyt. ustawy rady rodziców reprezentują ogół rodziców, uczniów. Kompetencje rad określa m.in. art. 54 cyt. ustawy, Rada Rodziców jest organem społecznym reprezentującym rodziców uczniów, ale tylko wewnątrz systemu oświaty, powołanym przepisem art. 53 ustawy z 7.IX.1991 r. o systemie oświaty. Na podstawie art. 57 ust. 1 tej ustawy jest ona upoważniona do występowania z wnioskami i opiniami dotyczącymi wszystkich spraw szkoły, ale tylko do rady szkoły, rady pedagogicznej i dyrektora szkoły. Przepis art. 90a, z ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, dodany z mocą obowiązującą od 21 października 2001 r., rozstrzygnął problem nieformalnego tworzenia i funkcjonowania zespołów szkół prowadzonych przez organy prowadzące inne niż ministrowie lub jednostki samorządu terytorialnego . Zespół, o którym mowa w ust. 1, wpisuje się jako odrębny podmiot do krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej ( ust. 2 ). Przepis ust. 2 wyraźnie przewiduje obowiązek traktowania zespołu szkół jako jednostki organizacyjnej, którą właściwy urząd statystyczny powinien wpisać do rejestru podmiotów gospodarki narodowej (REGON). Pozwala to osobie prowadzącej przede wszystkim na zawarcie umowy wspólnego rachunku bankowego, a także na traktowanie zespołu jako podatnika i płatnika składek na ubezpieczenia społeczne. W przeciwieństwie do zespołów szkół publicznych, tworzenie zespołów prowadzonych przez osoby fizyczne lub prawne niebędące j.s.t. w ogóle nie narusza odrębności połączonych szkół i placówek, "określonej w ustawie". Oznacza to, że jednostkami systemu oświaty pozostają nadal te szkoły i placówki. Nie wyklucza to jednak ustanowienia wspólnych organów. Jest wręcz oczywiste, że takim organem jest dyrektor zespołu, który przejmuje zadania i kompetencje dyrektorów poszczególnych szkół i placówek ( por. M.. Pilich, Ustawa o systemie oświaty. Komentarz, ABC, 2008, wyd. II.). Rada Rodziców jako organ społeczny szkoły nie może być podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie jest jednostka organizacyjną niemającą osobowości prawnej. Podatnikiem podatku VAT określonym w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów jest Zespół Szkół, jako jednostka organizacyjna mniemająca osobowości prawnej , wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2. Podatnikiem podatku od towarów i usług na podstawie w/w przepisów, w związku ze sprzedażą dokonywaną w sklepiku szkolnym, jest zatem Zespół Szkół. Niewątpliwie bowiem sprzedaż towarów w sklepiku szkolnym miała charakter czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i miała charakter częstotliwy, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. Spełniała także definicję działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. (obowiązującego od 1.05.2004r.). W świetle powyższych ustaleń i rozważań Sąd nie podzielił zarzutu skargi w przedmiocie naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji błędne określenie podmiotu, który jest zobowiązany z tytułu podatku od towarów i usług. Nie jest również słuszny zarzut naruszenia przez organ zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych wynikającej z art. 121 § 1 O.p. poprzez brak dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych i prawnych aspektów sprawy; art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania oraz brak dążenia do ustalenia i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania w tym zakresie wszelkich istotnych dowodów i wyjaśnienia nasuwających się w sprawie wątpliwości. Sklepik szkolny funkcjonujący na terenie Zespołu Szkół został utworzony z inicjatywy Radę Rodziców, jest częścią składową Zespół Szkół, jako jednostki organizacyjnej mniemającej osobowości prawnej. Podatnikiem podatku VAT może być tylko Zespół Szkół, wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia "[...]", uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, nieprawidłowo wyjaśnił, że działalność prowadzona w szkołach jest działalnością samodzielną, niezależną od działalności szkoły. Dyrektor Izby Skarbowej błędnie przyjął wtedy, że podatnikiem podatku VAT zobowiązanym do rozliczenia sprzedaży (dostawy) dokonywanej w ramach działalności sklepiku szkolnego w okresie objętym rozstrzygnięciem była Rada Rodziców działająca przy Zespole Szkół, a nie jak przyjął organ I Instancji - Zespół Szkół. Przedmiotem skargi jest natomiast decyzja z dnia "[...]", w której organ odwoławczy prawidłowo uznał, że podatnikiem podatku VAT jest Zespół Szkół. W związku z tym Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że podmiotem zobowiązanym z tytułu podatku VAT była Rada Rodziców. Na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. .