III SA/Łd 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi B.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę III SA/Łd 2/10 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...] (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania B. D., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P. z dnia 12 czerwca 2009 r. w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii ABT. Z załączonych akt administracyjnych wynikało, że wnioskiem z dnia 17 lipca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wystąpił do organu I instancji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji B. D. do kierowania pojazdami. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że B. D. otrzymał łącznie 26 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 13 maja 2007 r. do 25 września 2007 r. Komendant wskazał, że naruszenia ruchu drogowego dokonane zostały w dniach: a) 13.05.2007 r. (nałożone punkty: 2); b) 22.05.2007 r. (nałożone punkty : 5); c) 12.06.2007 r. (nałożone punkty: 5); d) 25.09.2007 r. ("L., C., samochód osobowy, B02, Wyprzedzanie na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi;C11, niezastosowanie się do znaku P-4 "linia podwójna ciągła" - nałożone punkty : 14). Decyzją z dnia 8 września 2008 r. Prezydent Miasta P., skierował B. D. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie ar. 114 ust. 1 pkt 1 lit, b) ustawy w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Następnie, na wniosek strony i za jej zgodą w dniu 10 listopada 2008 r. zmienił powyższą decyzję w części dotyczącej wyznaczenia terminu poddania się egzaminowi i zamiast terminu 8.10.2008r ustalił termin 10.02.2009 r. Pismem z dnia 3 grudnia 2008 r., doręczonym B. D. 17 grudnia 2008 r. organ zawiadomił o wszczęciu na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania dokumentu prawa jazdy i wezwał skarżącego do wypowiedzenia się co do zebranych w postępowaniu dowodów oraz poinformowania jaki jest wynik jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 7 marca 2008 r. sygn. akt XV W 290/08, który stanowił podstawę naliczenia 14 punktów ostatecznych za wykroczenie z dnia 25 września 2007 r. B. D. zakwestionował prawidłowość naliczenia punktów karnych za ostatnie ze wskazanych wykroczeń, podnosząc w szczególności, że nazwa miejscowości, która została wskazana we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji (C.) i wyroku Sądu (C. N.), jako miejsce popełnienia wykroczenia, jest fikcyjna – miejscowość nie istnieje w spisie administracyjnym . W jego ocenie – w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki, co do podejrzenia popełnienia przestępstwa przez policjantów, nakładających 14 punktów . Jak wyjaśnił, skierował w związku z tym materiały z podjętych czynności do Prokuratury Rejonowej Warszawa-Wola; do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie, a także do Komendy Głównej Policji. Organ I instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w Lublinie XV Wydziału Grodzkiego, do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. oraz do Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie z prośbą o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. W piśmie z dnia 30 stycznia 2009 r. Komendant wyjaśnił, że po porównaniu danych dotyczących wykroczenia z dnia 25 września 2007 r. zawartych w karcie rejestracyjnej z danymi w systemie informatycznym okazało się, że istnieje rozbieżność w nazwie miejscowości, tj. na karcie widnieje miejscowość "C. N. ", natomiast w systemie informatycznym wpisano "C.". W tym piśmie stwierdzono ponadto, że informacje zawarte w karcie rejestracyjnej Prd/5 zostały podtrzymane przez Komendę Wojewódzką Policji w Lublinie (pismo z dnia 27 stycznia 2009 r.). Dlatego też Komenda Wojewódzka Policji w Ł. dokonała modyfikacji w systemie informatycznym, zmieniając miejscowość "C." na "C. N.". Komenda ta potwierdziła też, że wszystkie naruszenia przepisów ruchu drogowego ujęte we wniosku z 17 lipca 2008 r. o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami B. D. są wpisami ostatecznymi, a wobec tego wniosek ten jest nadal aktualny. Z kolei Sąd Rejonowy w Lublinie w piśmie z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt XV W 290/08 poinformował, że zgodnie z treścią wniosku o ukaranie i wyroku nakazowego Sąd przyjął, że zdarzenie z dnia 25 września 2007 r. miało miejsce w miejscowości C. N., droga krajowa z Lublina do Chełmna. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Lublinie poinformował zaś w piśmie z dnia 3 marca 2009 r. o wynikach prowadzonego śledztwa w sprawie zaistniałego w dniu 25 września 2007 r. przekroczenia uprawnień wobec B. D. przez funkcjonariuszy z Komendy Wojewódzkiej Policji Wydziału Ruchu Drogowego w Lublinie podczas kontroli drogowej oraz w sprawie złożenia w dniu 11 października 2007 r. w Lublinie fałszywych zeznań przez funkcjonariusza z Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie odnośnie przebiegu kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 25 września 2007 r. w C. N. wobec B. D. Postępowanie to umorzono, wobec braku znamion czynu zabronionego. W tej sytuacji organ przyjął, że wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt XV W 290/08 uznający B. D. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 97 kw tj tego, że w dniu 25 września 2007 r. około godziny 11.40 w miejscowości C. N., prowadząc po drodze publicznej samochód marki O. /.../ wykonał manewr wyprzedzania innego pojazdu na oznakowanym przejściu dla pieszych , przekraczając podwójną linię ciągłą , jest prawomocny i został wykonany. Organ I instancji uznał, że materiał dowodowy w sprawie potwierdza zatem jednoznacznie uzyskanie przez kierującego 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a więc daje podstawę do podjęcia decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy, na podstawie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Organ podkreślił, że nie jest organem prowadzącym ewidencję kierowców, bowiem ewidencję taką prowadzi Komendant Wojewódzki Policji, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Organ zaś jest związany domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym – tj wniosku KWP. Pismem z dnia 1 lipca 2009 r. B. D. złożył odwołanie od powyższego skierowania. W odwołaniu kwestionował faktu istnienia na terenie RP miejscowości, w której miało dojść do zdarzenia drogowego w dniu 25 września 2007 r., za które to zdarzenie naliczono mu 14 punktów karnych. Zaprzeczył aby w tym czasie we wszystkich wymienianych rejonach ("C.", "Chełm, C. N.", "gm Chełm") popełniał zarzucane mu wykroczenie. Wskazując na treść art. 4 § 2 Kodeksu wykroczeń podniósł, że wykroczenie uważa się za popełnione na miejscu, gdzie sprawca działał, a każde wykroczenie musi być precyzyjnie umiejscowione w czasie i miejscu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując powyższe odwołanie uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyjaśniło, że zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1lit d i g wydaje starosta. Wskazało, że w sprawie przyczyną powodującą konieczność wydania decyzji w trybie art. 138 ust. 1 ustawy było przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, to jest wystąpienie przesłanki z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało na wstępie, że w niniejszej sprawie skarżący kwestionuje przypisanie mu 14 punktów za wykroczenie z dnia 25 września 2007 r. Punkty te natomiast wpisano do ewidencji na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt XV W 290/08. Podkreślił, że o nałożeniu punktów ani ich wykreśleniu z ewidencji nie decyduje starosta. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja i w związku z tym, to ona dokonuje w ewidencji stosownych wpisów. Dalej organ odwoławczy wskazał na treść § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.). Zgodnie z jego postanowieniami, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, mandatem karnym albo orzeczeniem dyscyplinarnym w sprawie o naruszenie rozpatrywane w postępowaniu dyscyplinarnym (do 10 sierpnia 2009 r. przepis obowiązywał w następującej treści "wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo wyrokami nakazowymi lub mandatami karnymi"). Oznacza to – jak wskazało Kolegium - że instytucja punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego była i jest związana z wydaniem orzeczenia o charakterze karnym. W niniejszej sprawie natomiast takim orzeczeniem jest prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 7 marca 2008 r. Dopóki to orzeczenie w obrocie prawnym pozostaje, to wywołuje ono określone skutki prawne. Kolegium podkreśliło, że nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczono kierowcy punkty karne. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, iż nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący kwestionuje wyłącznie nazwę miejscowości, w której popełniono wykroczenie w dniu 25 września 2007 r. W tym zakresie Kolegium stwierdziło, że z akt wynika, iż rzeczywiście były problemy w ustaleniu prawidłowej nazwy miejscowości, w której zostało popełnione ww. wykroczenie. Jednakże nie budzi wątpliwości fakt popełnienia wykroczenia, czego także skarżący nie kwestionuje. Wręcz przeciwnie potwierdza, że kontrola drogowa miała miejsce. Jak wynika z akt sprawy toczy się postępowanie karne w związku ze złożonym przez skarżącego zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa, tj. przekroczeniem uprawnień wobec skarżącego przez funkcjonariuszy z Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie podczas kontroli drogowej w dniu 25 września 2007 r. Poza tym, jak wynika z pisma Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie z dnia 27 listopada 2008 r. nazwa miejscowości C. N. została wpisana na kartę Prd/5 na podstawie znaku drogowego E17a z dokładnie taką samą nazwą, a B. D. sporządził dokumentację fotograficzną tego znaku, którą dołączył do złożonej w tej Komendzie skargi. Te okoliczności, w ocenie Kolegium, potwierdzają fakt popełnienia wykroczenia, wobec tego podanie błędnej nazwy miejscowości we wniosku nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Wykroczenie bowiem bez wątpienia popełniono w dniu 25 września 2007 r. na terenie podlegającym jurysdykcji Sądu Rejonowego w Lublinie, na drodze krajowej Nr 12 z Lublina do Chełma. Niewątpliwe jest również to, że punkty za to wykroczenie są punktami ostatecznymi, stwierdzonymi prawomocnym wyrokiem sądu, a wobec tego skarżący przekroczył 24 punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Jak dalej wskazało Kolegium, nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy ewentualny fakt niepoinformowania skarżącego o ilości punktów za wykroczenie z dnia 25 września 2007 r., choć z notatki urzędowej funkcjonariusza, który ujawnił to wykroczenie wynika, że skarżącego poinformowano, iż uzyska 14 punktów. Fakt informowania kierowców o ilości punktów, które będą mu przypisane za dany czyn nie jest warunkiem możliwości dokonania wpisu punktów do stosownej ewidencji. To funkcjonariusz nakładający grzywnę w drodze mandatu karnego, w stanie obowiązującym do 10 sierpnia 2009 r., miał obowiązek informowania kierowcę o ilości punktów, które będą mu przypisane za popełnione wykroczenie. Punkty zaś za wykroczenie z dnia 25 września 2007 r. zostały przypisane skarżącemu na podstawie prawomocnego wyroku sądowego. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył B. D., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako rażąco naruszającej prawo i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w odwołaniu, skarżący ponownie zakwestionował przede wszystkim zasadność wpisu 14 punktów karnych za wykroczenie z dnia 25 września 2007 r. Wskazywał, że nigdy nie przebywał w miejscowości C., ani także w miejscowości C. N. W jego ocenie wyrok sądu z 7 marca 2008 r. sygn. XV W 290/08 z założenia tylko mógł wprowadzić delegację zmiany punktów karnych tymczasowych na ostateczne. Jednak w takiej treści nie może stanowić podstawy do takiej zamiany. Zarzucił, że decyzja oparta została na fikcyjnych dokumentach i zdarzeniach. Ponownie podniósł, ze nie był przez funkcjonariuszy Policji poinformowany o wpisie do ewidencji spornych 14 punktów za wykroczenie z dnia 25 września 2007 r., jak stwierdził, poinformowano go, że ma to być tylko 9 punktów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa p.p.s.a.) decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] Prezydenta Miasta pełniącego funkcję Starosty Miasta P. stanowił przepis art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), [dalej ustawa – Prawo o ruchu drogowym], zgodnie z którym w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g), starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Starosta, jako organ I instancji, jest więc uprawniony i zobligowany zarazem do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów karnych za naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego. Starosta przed wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 138 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ustala stan faktyczny, jakim jest przekroczenie przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustaleń tych organ dokonuje na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji ( wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji). W tym miejscu należy podnieść, że zarówno decyzja wydawana na podstawie art. 138 ust. 1 jak i decyzja wydawana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym mają charakter decyzji związanej: jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy obowiązany jest wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Przekroczenie w ciągu roku przez kierującego limitu 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego, wywołuje dla niego dwojakiego rodzaju skutek: po pierwsze zatrzymanie prawa jazdy; po drugie skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zatrzymanie prawa jazdy stanowi chwilowe zawieszenie uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 138 ust. 2 trwa do czasu ustania przyczyny zatrzymania. Jak wynika z przeprowadzonego przez organy administracji postępowania, skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od dnia 13 maja 2007 r. do dnia 25 września 2007 r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 26 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] (znak [...]), sporządzonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b) cyt. ustawy. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998). W myśl przepisu § 4 ust 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone m.in. prawomocnym wyrokiem sądu. Przed wydaniem tego rozstrzygnięcia do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Po stwierdzeniu naruszenia prawomocnym wyrokiem sądu wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust 4 rozporządzenia). Z kolei w myśl § 6 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty. Skoro, jak ma to miejsce w sprawie niniejszej, liczba punktów nałożonych na skarżącego w okresie krótszym niż rok przekroczyła liczbę 24, to powyższe uzasadniało wydanie zaskarżonej decyzji. W treści skargi, jak i uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący kwestionuje ostatni wpis 14 punktów za zdarzenie drogowe z dnia 25 września 2007 r. Zarzuty zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe i znajdują pełne oparcie w zebranym materiale dowodowym. Organ wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości, że wpis tymczasowy obejmujący punkty przyznane za kwestionowane wykroczenie drogowe z dnia 25 września 2007 r. stał się wpisem ostatecznym. Wskazać w związku z tym należy, że odnośnie tego zdarzenia Sąd Rejonowy w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt XV W 290/08 uznał skarżącego winnym popełnienia wykroczenia Wyrok jest prawomocny od 9. 04. 2008 r. To było podstawą do zsumowania punktów za wykroczenie z 25 września 2007 r.z wcześniejszymi, tj. z dnia 13 maja 2007 r., 22 maja 2007 r. i 12 czerwca 2007 r., ponieważ od dnia 13 maja do dnia 25 września 2007 r. nie upłynął 1 rok. Zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowej nazwy miejscowości podanej w wyroku sądu i ewidencji kierowców oraz niewłaściwej oceny zdarzenia z 25.09.2007r. nie miały dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia. Organy administracyjne jak i sądy administracyjne są związane prawomocnymi orzeczeniami sądów i nie są uprawnione do oceny czy prawomocne orzeczenie sądu jest prawidłowe. Zgodnie z art. 76 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wprawdzie domniemanie prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym można obalić ale nie oznacza to w żadnej mierze możliwości zakwestionowania w postępowaniu przed organem administracji prawidłowości prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego. Rzeczą organu było jedynie, wobec podnoszonych zarzutów, sprawdzenie czy kwestionowany wpis jest ostateczny, a więc czy wyrok Sądu Rejonowego w Lublinie jest prawomocny i czy nie został wzruszony w trybie nadzwyczajnym. Ustalenie, że wyrok karny skazujący jest prawomocny, a zatem wpis 14 punktów jest ostateczny, oznaczało, że Prezydent Miasta P. miał obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącego. Nie ma zatem racji skarżący podnosząc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W skardze skarżący kwestionował także ilość punktów karnych przypisanych mu w związku ze wskazanym zdarzeniem drogowym z dnia 25 września 2007 r. W jego ocenie powinien otrzymać 9 punktów zamiast 14. W tym zakresie stwierdzić należy, że Prezydent Miasta nie jest organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Tak jak stwierdził organ, ewidencję taką prowadzi Komendant Wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U Nr 236, poz. 1998 ze zm.). Wymierzenie punktów karnych skarżący mógł kwestionować w trybie i terminach określonych w tym rozporządzeniu. Na rozprawie oświadczył jednak, że w żadnym postępowaniu nie podważał kwestionowanej obecnie liczby punktów karnych nałożonych za zdarzenie z dnia 25 września 2007 r. Dalej zauważyć należy, że nie mogą uzasadniać żądania uchylenia decyzji zarzuty skarżącego, jakoby nie miał możliwości kontroli punktów karnych, nie był informowany o ich ilości. Zgodnie z § 4 pkt 8 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, funkcjonariusz nakładający grzywnę w drodze mandatu na osobę podlegającą ewidencji jest obowiązany poinformować ją o fakcie popełnienia czynu podlegającego wpisowi do ewidencji oraz liczbie punktów, które będą jej przypisane z tego tytułu. Brak jest aktualnie możliwości jednoznacznego zweryfikowania, czy takie pouczenia każdorazowo były skarżącemu udzielane. Jednakże ewentualna wadliwość w tym zakresie nie ma wpływu na skuteczność dokonanych wpisów. Co prawda, fakt ewidencjonowania punktów karnych za przekroczenia przepisów ruchu drogowego winien być znany każdemu prowadzącemu, wynika to bowiem z przepisów prawa odnoszących się wprost do osób kierujących pojazdami. Przepisy prawa dają jednakże zainteresowanym możliwość zapoznania się ze stanem ewidencji. Zgodnie z § 9 powołanego rozporządzenia, osoba zainteresowana ma prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych dotyczących punktów karnych odpowiadającym dokonanym naruszeniom. Skarżący z łatwością mógł się zatem dowiedzieć o stanie dotyczącej go ewidencji, zaś wiedzę o takiej możliwości winien posiadać ze względu na obowiązek znajomości przepisów dotyczących ruchu drogowego. Ponadto zauważyć należy, że nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podnoszony przez skarżącego argument, że prowadzone jest postępowanie karne dotyczące przekroczenia uprawnień wobec skarżącego przez funkcjonariuszy Policji podczas kontroli drogowej z dnia 25 września 2007 r. Argument ten nie może mieć wpływu na wynik niniejszego postępowania. Reasumując, skoro prawdziwość informacji zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji co do ilości punktów przypisanych skarżącemu za nie została podważona, to uprawniony organ, wobec dyspozycji art. 138 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stwierdzając przekroczenie 24 punktów (łącznie 26), prawidłowo orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy. Z tych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu. R.A.