VII SA/Wa 2346/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku A. B. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem wraz z wewnętrzną instalacją gazową i instalacjami zewnętrznymi: wody, kanalizacji sanitarnej i energetyczną zalicznikową na działce nr [...] w [...] gm. [...] wydanej A. i E. C., decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Starosty [...]. Wojewoda [...] wskazał, iż A. B. wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę ww. budynku jednorodzinnego nie przedstawił konkretnego przepisu prawa materialnego wskazującego naruszenie jego interesu prawnego, który uzasadniałby uznanie wnioskodawcy, za stronę przedmiotowego postępowania, zatem A. B. nie przysługiwało prawo do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Zdaniem organu normą prawną na podstawie, której można wykazać przymiot strony jest ustawa – Prawo budowlane, która w art. 28 ust 2 stwierdza, że przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przysługuje inwestorowi, właścicielowi, wieczystemu użytkownikowi lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda analizując obszar oddziaływania planowanej inwestycji na działce nr [...] stwierdził, że projektowana zabudowa jednorodzinna nie wprowadza ograniczeń w korzystaniu i zagospodarowaniu działek sąsiednich (m. in. działki nr [...]należącej do wnioskującego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji) ponieważ spełnia m. in. wymogi przepisów budowlanych odnośnie zachowania odległości obiektów budowlanych od granic nieruchomości zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz spełnia warunki, obowiązującej w dacie wydania pozwolenia na budowę, decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...]. 10. 2005 r. o warunkach zabudowy. Zdaniem organu obszar oddziaływania projektowanej inwestycji zamyka się w granicach działki inwestycyjnej nr [...], w związku z tym A. B. właściciel działki nr [...] nie został uznany za stronę w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku jednorodzinnego na działce nr [...]w [...] gm. [...]. Wycofanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy zdaniem organu nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, może natomiast stanowić jedynie podstawę do wznowienia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. B. decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, iż A. B. jest właścicielem działki o nr ew. [...]obręb [...] bezpośrednio graniczącej z działką o nr ew. [...] obręb [...] będącej własnością A. i E. C. na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja. Z planu zagospodarowania terenu działki [...] obręb [...], stanowiącego załącznik do decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], znak: [...] - wynika, że projektowany budynek zlokalizowano w odległości 7 m do granicy północnej, 3 m od granicy wschodniej oraz 4,5 m (w najbliższym punkcie) od granicy zachodniej - tj. działki nr ew. [...] obręb [...], stanowiącej własność odwołującego się. Zdaniem organu odwoławczego, planowana inwestycja nie wprowadziła żadnych, wynikających z przepisów prawa ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr ew. [...] obręb [...], stanowiącej własność A. B. Organ II instancji stwierdził, iż brak jest przepisu prawa materialnego, z którego wynika posiadanie przez A. B. interesu prawnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2006 r., Nr [...], znak: [...]. Odnosząc się do zarzutu niedysponowania przez inwestora decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, jak również nieuznanie za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, organ odwoławczy podniósł, iż powyższe okoliczności stanowić mogą przesłanki do ewentualnego wznowienia postępowania. Odpowiadając na kolejny zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący przyznania A. i E. C. przymiotu stron postępowania dotyczącego inwestycji skarżącego organ stwierdził, iż pozostaje on bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem organy administracji publicznej są obowiązane każdorazowo ustalić krąg stron postępowania i nie są związane ustalenia poczynionymi w innym postępowaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił art. 7 kpa, art. 28 kpa i art. 157 kpa oraz art. 61 ustawy z dnia 27.03.2009 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 32 ustawy Prawo budowlane. Skarżący podniósł, iż dla działki inwestora istnieje ograniczenie w zagospodarowaniu wynikające z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i Rozporządzenia Nr [...]/2005 Wojewody [...] w sprawie chronionego krajobrazu. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem sprawy poddanej kontroli Sądu jest decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę z powodu uznania, iż wniosek o stwierdzenie nieważności pozwolenia złożył podmiot nie będący stroną postępowania administracyjnego zakończonego wymienioną decyzją, który nie wykazał swego indywidualnego, własnego interesu prawnego. Skarżący powinien wykazać swój interes prawny, a więc przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu ( wyrok NSA z dnia 12 września 2002r, I SA/Lu 369/02, wyrok NSA z dnia 25 lutego 1999r, IV SA 345/97 ). W sprawie bezspornym jest, że skarżący nie wskazał takiego przepisu prawa materialnego z którego wynikałby jego interes prawny uzasadniający zakwestionowanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący nie był stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust 2 ustawy – Prawo budowlane ograniczony został do nieruchomości inwestora. Organy prawidłowo oceniły, że projektowana inwestycja nie powoduje negatywnych skutków dla właściciela sąsiedniej nieruchomości - skarżącego, a tym samym nie narusza jego interesu prawnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 598/06 z którego wynika, że zarówno w sprawie o pozwolenie na budowę prowadzone w trybie zwykłym jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznawanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest bowiem prowadzona tylko w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego lecz nie zmienia to jej zasadniczego problemu, którym jest problem udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie organ administracji powołał się na brak legitymacji procesowej skarżącego wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji i jego wywody w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Wbrew zarzutom skargi w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. Przepisy te znajdują zastosowanie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i pozostają bez wpływu na określenie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, które toczy się według przepisów ustawy Prawo budowlane. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi, iż posiadanie przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wynika z przepisów Rozporządzenia Nr [...]/2005 Wojewody [...] w sprawie chronionego krajobrazu. Przepisy w/w Rozporządzenia ograniczają zagospodarowanie terenów objętych jego ochroną lecz pozostają bez wpływu dla ustalenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), skargę oddalił.