I SA/Rz 20/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie WSA Barbara Stukan-Pytlowany SO del. Ewa Partyka /spr./ Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 11 marca 2010r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. z siedzibą w M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2009r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług - oddala skargę - I SA/Rz 20/10 UZASADNIENIE Minister Finansów w dniu [...].09.2009r. na wniosek S. Spółki z o.o. w M. (dalej: Spółka lub podatnik) udzielił interpretacji indywidualnej w przedmiocie przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uprawnienia do wystawiania dwóch faktur w miesiącu, które obejmują odpowiednio wszystkie dostawy surowca wraz z transportem w danym miesiącu, oraz możliwości określenia w każdej z wystawianych faktur miesiąca i roku dokonania sprzedaży, uznając stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W uzasadnieniu podano, że w dniu 2 lipca 2009r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług. Na wezwanie organu ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 14 września 2009r. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny; Przedmiotem działalności Spółki jest między innymi dostawa surowca drzewnego oraz świadczenie usług transportowych. Spółka zawiera umowy, na mocy których zobowiązuje się do zapewnienia dostaw uzgodnionych surowców w określone miejsce, a odbiorca zobowiązuje się surowiec odebrać, pod warunkiem zapewnienia przez Spółkę ustalonej ilości surowca. Spółka pośredniczy w sprzedaży drewna, kupując surowiec od małych dostawców i zapewnia ciągłość dostaw do swojego odbiorcy. W związku z tak skonstruowanym przedmiotem umowy na Spółce ciążą następujące obowiązki: * zapewnienie ciągłości dostaw surowca oraz * dostarczenie surowca (transport) w określone miejsce. Surowiec dostarczany przez Spółkę do odbiorcy jest wykorzystywany w procesie produkcyjnym, który ma charakter stały i ciągły (kilkanaście dostaw dziennie). Dlatego właśnie, aby zapewnić ciągłość procesu produkcyjnego dla odbiorców surowca, Spółka musi zagwarantować odbiorcy oraz dokonywać ciągłej dostawy surowców wraz z transportem. Spółka wskazała, że rozlicza się z odbiorcą surowca dwa razy w miesiącu wystawiając dwie zbiorcze faktury VAT w następujący sposób: pierwsza faktura wystawiana 15-go dnia danego miesiąca obejmuje dostawy dokonane od 1 do 15 dnia miesiąca włącznie, druga faktura wystawiana ostatniego dnia danego miesiąca obejmuje dostawy od 16 dnia miesiąca do końca miesiąca. Termin płatności pierwszej faktury ustalany jest na koniec miesiąca, natomiast w przypadku drugiej do 15-go dnia miesiąca następnego. Ponadto Spółka podała, iż deklaruje podatek należny z tytułu dokonanej sprzedaży na podstawie faktur sprzedaży wystawianych w wyżej wymieniony sposób. W piśmie z dnia 14 września 2009r. wskazano dodatkowo, że: * faktury, których dotyczy wniosek dokumentują dokonanie przez Spółkę na rzecz danego kontrahenta dostawy towarów w postaci surowca drzewnego (np. trocin tartacznych, zrębek iglastych, zrzyn iglastych), * cena metra przestrzennego surowca drzewnego ujęta na fakturze zawiera cenę surowca (towaru) razem z kosztem transportu do wskazanego przez kontrahenta miejsca. Uzgodnione warunki dostawy to DDP i koszt transportu nie jest osobno wykazywany. W związku z powyższym zadano następujące pytania: * Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Spółka ma prawo do wystawiania dwóch faktur w miesiącu, które obejmują odpowiednio wszystkie dostawy surowca wraz z transportem w danym miesiącu. * Czy Spółka w wystawianej fakturze może jako datę sprzedaży określić miesiąc i rok dokonania sprzedaży. Zadając powyższe pytania wskazano, iż Spółka zamierza stosować następujący sposób fakturowania: faktura wystawiana 15-go dnia danego miesiąca będzie obejmowała dostawy dokonane od 1-go do 15-go dnia danego miesiąca oraz faktura wystawiana ostatniego dnia miesiąca obejmująca dostawy od 16-go do ostatniego dnia danego miesiąca. Zdaniem Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym, dostawa surowca wraz z transportem jest czynnością ciągłą, dlatego możliwe jest wystawianie jednej zbiorczej faktury za ustalony w umowie okres rozliczeniowy z podaniem wyłącznie miesiąca i roku dokonania sprzedaży. Według Spółki ma ona jednak prawo do wystawiania dwóch faktur sprzedaży w miesiącu. Przyjęty sposób fakturowania nie powoduje zaniżenia podatku należnego, ponieważ wszystkie dostawy dokonane w danym miesiącu są ujęte w dwóch fakturach VAT, które deklarowane są w rozliczeniu za miesiąc wystawienia faktur VAT. Taki sposób dokumentowania sprzedaży daje gwarancję terminowego i prawidłowego deklarowania obowiązku podatkowego z tytułu dokonanej sprzedaży. Na uzasadnienie w/w stanowiska Spółka przytoczyła przepisy: art. 106 ust. 1, art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535 z późn.zm.) [zwana dalej ustawą o VAT], § 5 ust. 1 pkt 4, § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337) - zwane dalej Rozporządzeniem. Z powyższych regulacji wynika, że w przypadku sprzedaży ciągłej, faktury dokumentujące tego rodzaju sprzedaż mogą być wystawiane raz w miesiącu, nie później niż 7-go dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży. Ustawa o VAT nie zawiera definicji sprzedaży ciągłej, w związku z tym należy ją określić za pomocą obowiązujących przepisów i ich wykładni literalnej. Art. 2 pkt 22 ustawy o VAT stwierdza, że sprzedażą jest odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Pojęcie ciągłości nie zostało zdefiniowane w ustawie o VAT, zatem uprawnione jest kierowanie się ogólnymi regułami wykładni językowej i potocznego pojęcia ciągłości. Na potwierdzenie prawidłowości takiego poglądu Spółka przytoczyła stanowiska organów podatkowych. W ocenie Spółki przepisy podatkowe dotyczące sprzedaży o charakterze ciągłym nie powinny odnosić się - jak się powszechnie uznaje - wyłącznie do świadczenia usług (przede wszystkim biorąc pod uwagę brzmienie art. 19 ust. 5 ustawy o VAT dotyczącego momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku częściowego wykonania usługi). Ustawodawca regulując w sposób cząstkowy sprzedaż ciągłą nie dokonuje podziału na sprzedaż ciągłą usług albo towarów. Dlatego, w ocenie Spółki, pojęcie sprzedaży ciągłej ma charakter uniwersalny i obejmuje każdego rodzaju sprzedaż, zarówno usług jak i towarów. Zdaniem Spółki, przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby prowadzić do wniosku, że podatnicy dokonujący sprzedaży towarów mają inne obowiązki w zakresie fakturowania niż podatnicy, którzy świadczą usługi. Takie rozróżnienie byłoby zaś sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa, w szczególności zasadą równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. W ocenie Spółki przytoczony § 9 ust. 2 Rozporządzenia oznacza, iż faktura, w przypadku prowadzenia sprzedaży o charakterze ciągłym, powinna być wystawiona nie rzadziej niż raz w miesiącu. Przepis ten nie zabrania by faktura była wystawiana częściej tj. dotyczyła okresu krótszego niż miesiąc. Zgodnie z podstawową zasadą prawa tzw. wnioskowania z większego na mniejsze, uprawnione jest wnioskowanie, że skoro przepisy pozwalają wystawiać faktury w okresie dłuższym (miesiąc) to tym bardziej dopuszczają sytuacje, w których będą one wystawiane w okresie krótszym (2 tygodnie). Biorąc pod uwagę przepis art. 19 ust. 4 ustawy o VAT dotyczące obowiązku podatkowego oraz stosowane przez Spółkę zasady fakturowania oraz praktykę dotyczącą deklarowania podatku należnego od sprzedaży w jej ocenie należy uznać, że deklaruje ona podatek należny od sprzedaży na czas, bez opóźnień i przyjęte zasady wystawiania faktur nie powodują zagrożenia zbyt późnego deklarowania podatku należnego. W związku z tym, zdaniem Spółki, uzasadnione jest stwierdzenie, że dostawa towarów na podstawie zawartej z kontrahentem umowy to sprzedaż ciągła w rozumieniu ustawy o VAT oraz Rozporządzenia, zaś Spółka ma prawo wystawiać faktury zbiorcze dokumentujące sprzedaż surowca wraz z transportem w ustalonym okresie rozliczeniowym podając wyłącznie miesiąc i rok sprzedaży. Spółka prawidłowo dokumentuje dokonywaną sprzedaż za okresy dwutygodniowe, które obejmują odpowiednio dostawy towarów i usług dokonane w ramach danego miesiąca. Faktura powinna być wystawiona nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano ciągłej dostawy towarów i usług. Spółka ma więc prawo wystawiać faktury zbiorcze dokumentujące dostawy w okresie krótszym niż miesiąc - np. za okresy dwutygodniowe. Powyższe stanowisko Minister Finansów uznał za nieprawidłowe. Organ przytoczył następujące przepisy ustawy o VAT: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 19 ust. 4 i art. 106. Minister Finansów wskazał, że w art. 106 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT zawarto delegację, zgodnie z którą Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia był uprawniony do określenia szczegółowych zasad wystawiania faktur, danych które powinny zawierać oraz sposobu ich przechowywania. W oparciu, m. in., o tą delegację, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia, faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury. W przypadku, gdy podatnik określa w fakturze, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4, wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży (§ 9 ust. 2 Rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 11 ust. 1 ww. Rozporządzenia, w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1-5 i 7-11, ust. 16a oraz ust. 16b ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. Minister wskazał, że w powołanych wyżej przepisach ograniczono możliwość określenia daty sprzedaży poprzez podanie jedynie miesiąca i roku do przypadków sprzedaży o charakterze ciągłym. Organ przyznał, że pojęcie sprzedaży ciągłej, o której mowa w ww. § 5 ust. 1 pkt 4 cyt. Rozporządzenia nie zostało zdefiniowane w przepisach podatkowych, dlatego też, pojęcie to należy rozpatrywać zgodnie z zasadami prawa cywilnego, odnosząc je do zobowiązania o charakterze ciągłym. Zobowiązanie takie wytwarza stosunek prawny oznaczony terminem (najem, dzierżawa itp.) lub nim nie oznaczone. Charakter tego zobowiązania jest trwały i mogą z niego wypływać obowiązki ciągłe lub okresowe. W zobowiązaniu ciągłym nie da się wyróżnić powtarzających się czynności, które można byłoby zakwalifikować jako świadczenie samodzielne. W ujęciu słownikowym ciągłość oznacza: dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, ustawicznie, stale powtarzający się, stały. W ujęciu § 5 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia, sprzedaż ciągła to świadczenie polegające na stałym, ciągłym, trwającym stale, powtarzalnym zachowaniu strony zobowiązanej do świadczenia. Chodzi tu więc np. o: najem, dzierżawę lub umowę o podobnym charakterze, codzienną dostawę towarów, dostawę energii elektrycznej. W przypadku sprzedaży ciągłej trudne jest, a czasem niemożliwe, wyodrębnienie konkretnego świadczenia strony, czyli jednoznacznego ustalenia momentu dostarczenia towaru lub wykonania usługi. Mając na względzie powołane wyżej przepisy prawa oraz biorąc pod uwagę wskazane przez Spółkę w opisie stanu faktycznego okoliczności, uzasadnionym zdaniem organu było stwierdzenie, iż opisane we wniosku warunki realizacji dostaw surowca można uznać za sprzedaż o charakterze ciągłym. Jednakże zauważono, iż w świetle przepisu § 9 ust. 2 Rozporządzenia, w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym, zrealizowanej w danym miesiącu, należy udokumentować ją poprzez wystawienie tylko jednej faktury zbiorczej, wystawionej po zakończeniu miesiąca, w którym dokonano sprzedaży. Żadne przepisy prawa nie określają natomiast, aby w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym można wystawiać faktury zbiorcze dokumentujące dostawy w okresie krótszym niż miesiąc. W ocenie organu konsekwencją uznania opisanych we wniosku dostaw surowca drzewnego za sprzedaż o charakterze ciągłym jest konieczność stosowania przepisów regulujących kwestie dokumentowania takich usług, tj. przepisu § 9 ust. 2 ww. Rozporządzenia, a zatem wystawienie za dany miesiąc jednej faktury, nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży i podanie na tej fakturze tylko miesiąca i roku. Wskazując na powyższe, organ uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym stanowisko iż, dostawa surowca wraz z transportem jest czynnością ciągłą i dlatego możliwe jest wystawianie jednej zbiorczej faktury z podaniem wyłącznie miesiąca i roku dokonania sprzedaży należy uznać za prawidłowe. Jednakże za nieprawidłowe uznał stanowisko Spółki, że ma prawo do wystawiania dwóch faktur sprzedaży w miesiącu. Oceniając zatem całościowo stanowisko Spółki organ uznał je za nieprawidłowe. W skardze na powyższą interpretację Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego a: to §5 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że dostawy ciągłe powinny być dokumentowane tylko jedną fakturą zbiorczą, wystawianą po zakończeniu miesiąca, w którym dokonano sprzedaży. Zdaniem skarżącej z przepisu § 9 ust. 1 i 2 Rozporządzenia można wywieść, że skoro przepisy pozwalają wystawiać faktury w okresie dłuższym, (za okres miesięczny po zakończeniu miesiąca) to tym bardziej dopuszczają sytuacje, w których będą one wystawiane za okresy krótsze (np. co dwa tygodnie za okresy dwutygodniowe). Użycie w w/w przepisie Rozporządzenia dotyczącego dostaw o charakterze ciągłym liczby pojedynczej w stosunku do słowa "faktura" nie przesądza zdaniem Spółki, iż może być wystawiona tylko jedna faktura zwłaszcza, że przepis nie zawiera takiego ograniczenia a jedynie od strony technicznej precyzuje najpóźniejszy termin wystawienia faktury przy dostawach ciągłych. Dodatkowo użycie w tym przepisie słów "nie później niż" w stosunku do terminu wystawienia faktury oznacza, iż wskazany jest końcowy, ostateczny moment wystawienia faktury, co oczywiście pozwala na wystawienie faktury przed tym terminem. W przypadku ogólnych zasad dotyczących wystawiania faktur odnoszących się do "normalnych" dostaw towarów czy usług, przy użyciu takiego samego zwrotu nie ma wątpliwości, że podatnik może wystawić fakturę wcześniej, przed terminem końcowym. Jednakże termin wynikający z § 2 ust. 2 Rozporządzenia nie jest jedynym, w którym można wystawić fakturę. Skoro więc można wystawić fakturę przed upływem siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży, to w ocenie skarżącej możliwe jest również wystawienie faktury w połowie miesiąca i jeżeli w drugiej połowie tego miesiąca podatnik będzie dokonywał dostaw o charakterze ciągłym, wówczas będzie zobowiązany do wystawienia kolejnej faktury za powyższy okres. Oczywiście tak wystawione faktury za dostawy ciągłe, będące kolejną fakturą w danym miesiącu jako datę sprzedaży zgodnie z brzmieniem wyżej powołanego przepisu powinny określać tylko miesiąc i rok dokonania sprzedaży. Wystawienie więcej niż jednej faktury za dostawy ciągłe w miesiącu nie zmienia też charakteru dostaw. Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje czy inne akty organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu, wówczas gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej interpretacji. Na wstępie zaznaczyć należy, że Sąd podziela niesporne jak się okazuje stanowisko, iż umowy przedstawione w opisie stanu faktycznego wniosku można uznać za sprzedaż o charakterze ciągłym. A więc na wystawianej fakturze podatnik może w takim wypadku wskazać jedynie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 zdanie 2 Rozporządzenia. Według § 9 ust. 2 Rozporządzenia w przypadku, gdy podatnik określa w fakturze, zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 - wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży. Analiza całego przepisu § 5 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia prowadzi do wniosku, że możliwość podania na fakturze miesiąca i roku dokonania sprzedaży w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym jest wyjątkiem od zasady, że faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży, powinna zwierać co najmniej dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży. Jeżeli możliwość wystawienia faktury z oznaczeniem jedynie miesiąca i roku dokonania sprzedaży jest wyjątkiem od reguły, zgodnie z którą należy podać całą datę, to taki wyjątek nie może być stosowany rozszerzająco. W stanie faktycznym opisanym we wniosku w obiegu znajdują się dwie faktury oznaczone tylko miesiącem i rokiem - według Spółki dokumentujące sprzedaż o charakterze ciągłym w całym miesiącu, lecz to akurat nie wynika z zapisów dokonanych na tych fakturach (a więc, że pierwsza obejmuje okres od 1-go - 15-go dnia miesiąca, a druga od 16-go do końca miesiąca). Dość ryzykowne w takiej sytuacji jest wnioskowane "z większego na mniejsze", bo prowadziłoby ono w skrajnym przypadku do wniosku, że przy sprzedaży ciągłej dopuszczalne jest także wystawianie faktur z takim specyficznym oznaczeniem (miesiąc i rok sprzedaży) na każdą faktyczną (cząstkową) sprzedaż dokonywaną jak podano w opisie stanu faktycznego - kilkanaście razy dziennie. Podzielając stanowisko skarżącej nie byłoby bowiem punktu granicznego kiedy można byłoby stwierdzić, że w takim wypadku nie jest już dopuszczalne wystawienie faktury z oznaczeniem jedynie miesiąca i roku sprzedaży. W ocenie Sądu, biorąc przy okazji pod uwagę, że wykładni przepisów w zaskarżonej interpretacji dokonał organ, który na podstawie delegacji ustawowej wydał we własnym zakresie akt prawny, którego przepisów dotyczy interpretacja (a więc mamy niejako do czynienia z wykładnią autentyczną), brak podstaw do podzielenia zarzutów skargi. Tak więc w § 9 ust. 2 Minister wprowadził w ramach wyjątku ułatwienie dla podatnika. Gdyby nie ten przepis, należałoby stosować zasady ogólne i każdorazowo wystawiać odrębną fakturę na każdą sprzedaż w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Nie ma żadnych przeszkód, by w takiej sytuacji na każdej z wystawionych w ten sposób faktur uwidaczniać terminy płatności zgodnie z zapisami umowy. Strony w umowie mogą bowiem skutecznie uzgodnić elementy podmiotowo i przedmiotowo istotne stosunku cywilnoprawnego, lecz nie zasady wystawiania faktur, bo te wynikają z właściwych przepisów prawa podatkowego. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem interpretacji nie był termin wystawienia faktury - a do tego w większości sprowadzają się zarzuty skargi i wywody tam przedstawione - lecz możliwość wystawienia w przypadku sprzedaży ciągłej więcej niż jednej faktury dokumentującej sprzedaż w ciągu miesiąca z oznaczeniem jako daty sprzedaży jedynie miesiąca i roku. Mając na uwadze powyższe skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.