II SA/Wa 1928/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędzia WSA Anna Mierzejewska Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego powyższe rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149), zwolnił M. S. z dniem [...] grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował na stanowisko eksperta [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], na mocy art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpoznaniu odwołania M. S. od rozkazu personalnego nr [...] KGP z dnia [...] lutego 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji. Organ stwierdził, iż na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym powyższe rozporządzenie, usunięte zostały stanowiska zawierające w nazwie dodatkowe określenie "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. w dniu 14 lutego 2008 r., a zatem z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawiera już stanowisk z określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem stanowiska dyrektora tego Biura. Ponieważ do dnia 13 lutego 2008 r. dotychczasowe stanowiska istniały, zatem zastrzeżenia budzi fakt zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska już z dniem [...] grudnia 2007 r. Jednocześnie zwrócono uwagę, że zgodnie z § 6 tego rozporządzenia, znowelizowane przepisy dotyczące zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania należy stosować przy ustaleniu wysokości uposażeń od dnia 1 stycznia 2008 r. W związku z tym przyjęto, że przepis ten upoważnia do wyrównania od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia wejścia w życie ewentualnych różnic pomiędzy uposażeniem na dotychczas zajmowanym stanowisku a uposażeniem obliczonym zgodnie z powołanym ostatnio rozporządzeniem. Następnie Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] z dniem [...] stycznia 2008 r. ustalił dla M. S. uposażenie zasadnicze w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił ją z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko eksperta [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania M. S. od rozkazu personalnego KGP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu organ przedstawił stan sprawy oraz wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych. Powyższe było związane ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Powołując się zaś na rozkaz organizacyjny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie zmian etatowych w Komendzie Głównej Policji organ stwierdził, że stanowisko eksperta Biura Spraw Wewnętrznych, zaszeregowane uprzednio do 12 grupy, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe eksperta w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego. Powołując się na przepis § 5 pkt 2 znowelizowanego rozporządzenia organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Organ dodał też, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów. Modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do 30 % kwoty bazowej. Odnośnie zaś tabeli równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, organ uznał, że ma on zastosowanie jedynie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 1610/08, uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. Uzasadniając wyrok Sąd wskazał, że w jego ocenie, organ przeniósł skarżącą na niższe stanowisko służbowe od zajmowanego do tej pory, ale powołując się na przepisy rozporządzenia, uniknął rygorów, jakie związane są z możliwością przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Sąd wskazał, że organ nie może, powołując się w istocie tak naprawdę na przepisy rozporządzenia, zwalniać policjanta z zajmowanego stanowiska i mianować na inne stanowisko służbowe. Rozporządzenie takiej możliwości organowi nie daje, normując jedynie kwestie związane z nazwą stanowiska, grupą zaszeregowania, itd. W pozostałym zakresie muszą znaleźć zastosowanie przepisy ustawy, które przewidują przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe czy też na stanowisko równorzędne. Skoro organ nie powołał w podstawie prawnej decyzji art. 38 ustawy o Policji, który przewiduje obligatoryjne i fakultatywne możliwości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe, to a contrario uznać należy, iż skarżąca przeniesiona została na stanowisko równorzędne. A skoro organ przeniósł skarżącą na stanowisko równorzędne, to miał obowiązek wykazać, że stanowisko to było rzeczywiście równorzędne. Ponadto Sąd wskazał, że z zaskarżonej decyzji nie wynika, że poprzednie i aktualnie zajmowane przez skarżącą stanowiska są stanowiskami równorzędnymi. Organ nie wykazał na podstawie jakich okoliczności i parametrów twierdzi, że "nowe" stanowisko skarżącej jest stanowiskiem równorzędnym. Tymczasem, jak wynika z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, będącej załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w brzmieniu z 2006 r., skarżąca zajmowała poprzednio stanowisko eksperta [...], zaszeregowane w 12 grupie, ze stopniem etatowym [...]. Obecnie skarżąca została przeniesiona na stanowisko eksperta [...] w 9 grupie zaszeregowania i stopniem etatowym [...]. Już choćby z tego powodu, zdaniem Sądu, stanowiska te nie są równorzędne. Ponadto wskazano, że na gruncie poprzednio obowiązującej tabeli zaszeregowania w Komendzie Głównej Policji istniało zarówno stanowisko eksperta, jak i stanowisko eksperta Biura Spraw Wewnętrznych, które to stanowiska niewątpliwie nie były wówczas równorzędne. Pod pozycją nr 46 tabeli znajdowało bowiem się stanowisko eksperta Biura Spraw Wewnętrznych, które usytuowane było o jeden szczebel wyżej (12 grupa) zaś stanowisko eksperta znajdowało się pod pozycją 61 z grupą zaszeregowania 11 i stopniem etatowym podinspektora. W zaleceniach dla organu Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ winien dokonać porównania poprzednio i obecnie zajmowanego stanowisko z punktu widzenia równorzędności, w szczególności odnieść się do parametrów obu stanowisk oraz określić podstawę prawną zmian w stosunku służbowym funkcjonariusza i uzasadnić rozstrzygnięcie zgodnie z art. 107 kpa. Komendant Główny Policji ponownie rozpoznając sprawę rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1, § 9 ust. 4 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, ustalił M. S. z dniem 1 stycznia 2008 r. uposażenie zasadnicze w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem służbowym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił wymienioną z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko eksperta [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,95 kwoty bazowej, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem służbowym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Od tego rozkazu personalnego M. S. odwołała się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych. Związane to było ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16, co nastąpiło poprzez połączenie dotychczasowych grup 2 z 3 oraz 4 z 5 oraz likwidacją grupy 16a. W oparciu o przepis § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. oraz rozkaz organizacyjny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie zmian etatowych w Komendzie Głównej Policji w etacie Biura Spraw Wewnętrznych zmieniono nazwy stanowisk policyjnych, stopnie etatowe oraz grupy uposażenia zasadniczego, określone dla stanowisk policyjnych. Organ podał, że w związku z tą regulacją stanowisko eksperta BSW zaszeregowane uprzednio w grupie 12 zostało przemianowane na stanowisko służbowe specjalisty w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego. Organ podał też, że zmiany w przywołanych regulacjach zrodziły konieczność wydania stosownych rozkazów personalnych, a więc zwolnienie policjanta i mianowania na stanowisko służbowe wyłącznie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji nie był autorem zmiany warunków służby, zmiana ta dokonała się poza nim, poprzez zmianę przepisów prawa. Organ ten był w niniejszej sprawie jedynie wykonawcą znowelizowanych przepisów rozporządzenia. Taka sytuacja - zmiana prawa, jest całkowicie odmienna od przesłanek zawartych w treści art. 38 ustawy o Policji, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko, dlatego też przepis ten nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto organ wskazał, że rozumienie niższego stanowiska odnosi się do danej tabeli zaszeregowania, stanowiącej punkt odniesienia dla potrzeby porównania stanowisk sprzed i po przeniesieniu. Organ wskazał też, że art. 38 reguluje jedynie zasady przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, a zatem przenoszenia w ramach jednej konkretnej regulacji, określającej zaszeregowanie i uposażenie. Ponadto Komendant Główny Policji powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1626/08, wydany w podobnej sprawie, w którym Sąd oddalił skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniosła o uchylenie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r., zarzucając organowi naruszenie art. 38 § 2 i art. 103 ustawy o Policji oraz art. 7 i 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi, kwestionując wydane w sprawie decyzje, wskazała na argumentację wydanego w jej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 1610/08. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona przez Sąd ocena i wskazania są wiążące zarówno gdy dotyczą zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to zatem, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego, będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena organu stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Powyższe twierdzenie, zawarte w tezie 10 do art. 153 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz autorstwa J. P. Tarno (Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006, s. 329), koresponduje z licznymi orzeczeniami sądów administracyjnych oraz jest powszechnie aprobowane w doktrynie (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r., I SA 1089/99; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97 i uchwała NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., OPS 4/99 - glosa aprobująca B. Adamiak, OSP 1999, nr 5, poz. 101; B. Dauter, B. Gruszczynski, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarza. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w LEX 2009, wyd. III). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności) - op. cit. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1610/08 jest prawomocny. Organ nie złożył od niego skargi kasacyjnej. Zatem, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu są wiążące w sprawie zarówno dla skarżącego, jak i organu oraz dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ponownie rozpatrującego niniejszą sprawę. Ukształtowany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego stan sprawy, co do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania są dla organu bezwzględnie wiążące. Stwierdzić należy, że organ wydając zaskarżoną decyzję wskazał wprawdzie, że wydana ona została z uwzględnieniem powołanego ostatnio wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 1610/08, jednakże kontrola tej decyzji tego nie potwierdza. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ nie zastosował się do wytycznych zawartych we wspomnianym wyroku. Uzasadnienie decyzji jest w istocie powtórzeniem decyzji, które zostały wcześniej uchylone przez prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zawiera tę samą argumentację i sprowadza się do odmiennego od treści wyroku rozumienia koncepcji zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. W uzasadnieniu decyzji nadal bowiem nie odniesiono się do kwestii, że stanowisko obecnie zajmowane przez skarżącą eksperta w 9 grupie zaszeregowania i stanowisko eksperta w 12 grupie uposażenia, które poprzednio zajmowała w [...], są ze sobą równorzędne. Organ nie odniósł się nadal do wszystkich parametrów obu stanowisk, zaś argumentacja organu odnośnie braku możliwości porównywania parametrów uposażenia i możliwości awansu na stanowisku służbowym, zajmowanym przed wydaniem przedmiotowego rozkazu personalnego z parametrami po jego wydaniu jest zupełnie niezrozumiała, szczególnie w kontekście wydania rozkazu w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Abstrahowanie od treści prawomocnego wyroku sądu administracyjnego, wydanego w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie zasady określonej w art. 153 ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1626/08, na który powołuje się organ w zaskarżonej decyzji został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 864/09 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ww. ustawy.