II OSK 1345/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 15 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2029/09 w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 2029/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. zwanej dalej, jako ustawa o broni i amunicji) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] o cofnięciu R. H. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, że cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej nastąpiło w związku z uznaniem, że istnieje uzasadniona obawa, iż wymieniony może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, ponieważ dopuścił się przestępstwa z art. 178a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. 1997, Nr 88 poz. 553, zwana dalej "k.k."), polegającego na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości. Sąd Okręgowy w Suwałkach wyrokiem z dnia 20 lutego 2009r. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego na okres próby wynoszący 2 lata. Sąd ten zastosował wobec R. H. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku. Organ podniósł, że skoro warunkowe umorzenie postępowania karnego jest ze swej istoty immanentnie związane ze stwierdzeniem winy, to wyrok umarzający postępowanie prowadzone przeciwko skarżącemu nie stanowi przeszkody do jego oceny jako posiadacza pozwolenia na broń w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie jest bowiem w tej kwestii istotny sam fakt skazania za przestępstwo lecz dotychczasowa postawa tej osoby oraz jej stosunek do ładu prawnego. Organ zaznaczył, iż skarżący po raz kolejny popełnił przestępstwo polegające na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości z art. 178a § 1 k.k., na dowód czego powołano się na wyrok Sądu Rejonowego w Suwałkach Wydział VII Grodzki z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt VII K 233/02, uznający R. H. o winnym przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i skazujący go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby wynoszący 2 lata. Wobec oskarżonego zastosowano środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 1 roku i świadczenie pieniężne w kwocie 1000 zł na rzecz Stowarzyszenia na Rzecz Rozwoju Dziecięcej Chirurgii Pourazowej i Powypadkowej w Suwałkach. Mimo, iż wyrok ten uległ zatarciu, w ocenie organu nie było przeszkód, aby fakt skazania uwzględnić przy dokonywaniu oceny osoby posiadającej pozwolenie na broń z punktu widzenia gwarancji zgodnego z prawem posiadania broni. Organ stwierdził, że popełnienie po raz kolejny przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. przez R. H. świadczy o tym, że nie wyciągnął on żadnych wniosków ze swojego niezgodnego z prawem zachowania i nadal wykazuje lekceważący stosunek do ładu prawnego, a jest to okoliczność istotna dla posiadacza pozwolenia, z punktu widzenia interesu społecznego. Takie postępowanie nie pozwala uznać, że osoba, która uzyskała prawo do dysponowania tak niebezpiecznym narzędziem jakim jest broń palna, daje gwarancję zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Po skazaniu w 2002 r. organy Policji obdarzyły stronę po raz kolejny zaufaniem rozszerzając, na jej wniosek, w 2005 r. prawo do posiadania dodatkowo czterech jednostek broni palnej myśliwskiej. Jednak R. H. ponownie naruszył obowiązujący porządek prawny. Zdaniem organu w takiej sytuacji nawet pozytywne opinie w miejscu zamieszkania i wśród myśliwych oraz postrzeganie R. H. jako osoby szanowanej, uczynnej i życzliwej nie przemawiają za zachowaniem mu pozwolenia na broń. Nie są to okoliczności usprawiedliwiające jego dotychczasowe zachowanie w kontekście powołanych wyżej przepisów. Na taką ocenę nie ma wpływu również fakt, że popełnione przestępstwo nie ma związku z bronią. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. H. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Białymstoku z dnia [...] lipca 2009 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez przyjęcie, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, z powodu skazania z art. 178a k.k. oraz błędną ocenę okoliczności faktycznych, w szczególności bezpodstawne przyjęcie, że sam fakt uznania winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k. uzasadnia przyjęcie, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że cofając pozwolenie organ nie może powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem karnym, lecz musi wykazać bezpośredni związek pomiędzy popełnionym czynem, za który skarżący został skazany, a cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem. W dacie wydania zaskarżonej decyzji, w stosunku do skarżącego nie zachodziła żadna z przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponieważ w związku z warunkowym umorzeniem postępowania w 2009 r. oraz zatarciem skazania z 2002 r. nie był on skazany za żadne przestępstwo wymienione w tym przepisie ani nie toczyło się przeciwko niemu żadne postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2010 r. stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, stosownie do którego właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym istnieje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń poprzez wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie takich pozwoleń w sytuacjach, gdy powyższy interes jest zagrożony. Ocena czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy występują i czy są one uzasadnione, należy do organów Policji, zaś rolą Sądu jest kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz, czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy Policji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego oraz należycie oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., tj. za kierowanie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ wykazał, że popełnienie tego czynu przez skarżącego świadczy o jego lekceważącej postawie wobec porządku publicznego i powoduje, że nie można go uznać za osobę o nieskazitelnym charakterze, która stosuje się do obowiązujących zasad tego porządku. Osoba o takiej postawie nie daje gwarancji zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego posiadania i używania broni. Obawę taką potwierdza fakt, że prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości R. H. dopuścił się już po raz drugi, co wynika z przywołanego przez organ wyroku Sądu Rejonowego w Suwałkach Wydział VII Grodzki z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt VII K 233/02, którym uznano go winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i skazano na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na okres próby 2 lat. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ przy badaniu istnienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego miał podstawy do posłużenia się tym wyrokiem mimo jego zatarcia, bowiem miał on niewątpliwie znaczenie przy ocenie postawy, cech charakteru i sposobu dotychczasowego postępowania skarżącego. W ocenie Sądu wyrok ten świadczy o tym, że skarżący, mimo dotkliwych konsekwencji jakie poniósł w związku z tym wyrokiem, nie wyciągnął żadnych wniosków, co do swego dalszego postępowania. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, negatywnej oceny skarżącego, jako osoby posiadającej pozwolenie na broń nie zmieniają pozytywne opinie dołączone do akt sprawy, a także fakt prawidłowego przechowywania broni. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ wykazał bezpośredni związek pomiędzy czynem popełnionym przez skarżącego, a cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzają obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. H. zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez wadliwe przyjęcie, że: - skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności z uwagi na to, iż został wydany prawomocny wyrok sądu uznający go za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k.; - brak należytego uwzględnienia okoliczności odnoszących się do cech osobowościowych skarżącego; - brak wykazania bezpośredniego związku pomiędzy czynem skarżącego a jego postawą i cechami charakteru; oraz obrazę przepisów postępowania art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."), poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo nie zebrania przez organ administracji materiału świadczącego, że w stosunku do skarżącego zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mającą istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniósł, iż nie można stosować prostego przełożenia, że w stosunku do każdej osoby, wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko komunikacji, należy cofnąć pozwolenie na broń. Zdaniem skarżącego cofnięcie pozwolenia na broń winno być wydane po wszechstronnym zbadaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia. Skarżący podniósł, iż w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek materiału dowodowego wskazującego, że skarżący mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem publicznym lub porządkiem prawnym. Zdaniem skarżącego nie przeprowadzono żadnego postępowania odnośnie trybu jego życia ewentualnych nałogów, czy cech charakteru. Wykazanie tych okoliczności było obowiązkiem organu i pozwoliłoby na ustalenie, czy skarżący należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W ocenie skarżącego nie uwzględniono okoliczności faktycznych sprawy mających istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie tj. długoletniego nienaruszającego bezpieczeństwa i porządku publicznego okresu posiadania przez skarżącego broni, jego dobrej opinii środowiskowej i zawodowej, prawego charakteru oraz należytego poziomu moralnego i etycznego. Skarżący wskazał, że nie istnieje generalny zakaz posiadania broni przez wszystkie osoby skazane wyrokami sądów za popełnienie przestępstw, lecz przez osoby posiadające szczególne cechy, wskazujące na możliwość zachowań wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 o broni i amunicji, w tym skazane za popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie albo w stosunku do których toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw. Skarżący podniósł, że w dacie wydania decyzji o pozbawieniu go pozwolenia na broń nie zachodziła żadna z przesłanek wynikających z końcowej części przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wobec warunkowego umorzenia w 2009 r. prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego oraz zatarciu skazania z 2002 r. w dacie wydania zaskarżonych decyzji nie był on skazany za żadne z przestępstw wymienionych we wskazanym przepisie ani nie toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Wskazał nadto, że wniosek o możliwości nadużycia przez niego prawa do broni jest sprzeczny z pozytywną prognozą co do jego zachowania będącą podstawą warunkowego umorzenia postępowania karnego. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie przyjął, że każdy kto kieruje pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, może też użyć broni w sposób wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy, co narusza zasady logicznego rozumowania. Skarżący powołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 697/07 i podniósł, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt prowadzenia postępowania karnego, czy nawet fakt skazania wyrokiem, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co w niniejszej sprawie nie zostało wykazane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ wskazał, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest stwierdzenie przez organy Policji, że w stosunku do posiadacza broni zachodzi uzasadniona obawa, że może jej użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podniósł, iż w ocenie ustawodawcy obawa ta zachodzi na pewno w przypadku popełnienia przez taką osobę przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub podejrzenia (oskarżenia) o ich popełnienie. Zdaniem organu ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 przyjął otwarty katalog tych przesłanek i dlatego mogą to być inne okoliczności, w tym także innego rodzaju czyny karalne, wymierzone przeciwko innym dobrom prawnie chronionym. Organ podniósł, iż z tego względu fakt, że posiadacz pozwolenia na broń został skazany lub warunkowo umorzono wobec niego postępowanie o przestępstwo godzące w inne dobro prawne, niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, w tym przypadku o przestępstwo skierowane przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego, nie wyłącza w świetle powołanego przepisu możliwości cofnięcia pozwolenia na broń na jego podstawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnienie, które stanowi istotę sporu w niniejszej sprawie było przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), który rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", podjął uchwałę następującej treści: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)." Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja - na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń – przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem za uprawnioną uznać należy ocenę organów policji jak i Sądu pierwszej instancji, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Jak wynika z akt sprawy, skarżący, znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,56 mg/dm³ promila alkoholu w wydychanym powietrzu), kierował samochodem, za co wyrokiem Sądu Rejonowego w Suwałkach VII Wydział Grodzki z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. akt VII K 233/02, uznany został winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. i skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszonej na okres próby 2 lat. Powyższe skazanie za popełnione przestępstwo uległo zatarciu, jednak w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie świadczy ono wyraźnie o stosunku skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Nadto z akt sprawy wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Suwałkach z dnia 29 grudnia 2008 r. sygn. akt VII K. 848/08 R. H. został uznany za winnego zarzucanego mu czynu z art. 178a § 1 k.k., tj. że w dniu [...] sierpnia 2008 r. w miejscowości S. kierował po drodze publicznej samochodem osobowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,54 mg/1 zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu). Następnie w wyniku apelacji od powyższego orzeczenia Sąd Okręgowy w Suwałkach II Wydział Karny wyrokiem z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt II Ka.32/09 uchylił zaskarżony wyrok i warunkowo umorzył postępowanie karne wobec R. H. ustalając okres próby na 2 lata. W tym miejscu jednak wskazać należy, że w uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd Okręgowy stwierdził, iż "Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił zebrane w sprawie dowody i wywiódł z nich właściwe wnioski co do popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu". Zaznaczyć trzeba, iż przestępstwo to nie należało do przestępstw wyliczonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji), dlatego dla cofnięcia pozwolenia na broń koniecznym było wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stwierdzić należy, iż na gruncie niniejszej sprawy organy Policji takiej oceny dokonały, dochodząc do wniosku, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny po raz kolejny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tej sytuacji stwierdzić należy, iż ocena środowiskowa i zawodowa, na którą powołuje się skarżący oraz dotychczasowy sposób używania broni, mają oczywiście znaczenie dla sprawy, jednakże nie są one w stanie przesłonić faktu, że skarżący popełnił przestępstwo umyślne i co istotne dla niniejszej sprawy działając pod wpływem alkoholu, a więc w okolicznościach, które przy ocenie każdego zachowania mają wpływ na negatywną ocenę takiego postępowania. W pełni uzasadnione jest, więc rozumowanie, że skoro posiadacz pozwolenia na broń będąc w stanie nietrzeźwym prowadził pojazd mechaniczny po drodze publicznej, to stanowi o jego nieodpowiedzialnym zachowaniu, będącym naruszeniem porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa tym samym domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Podkreślić trzeba, iż o ziszczeniu się przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji decyduje nie popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale fakt, że przestępstwo to popełniono umyślnie i to w warunkach nietrzeźwości jego sprawcy. W odniesieniu do twierdzenia zawartego w skardze kasacyjnej, że w dacie wydania decyzji nie zachodziła żadna z przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, wobec warunkowego umorzenia w 2009 r. prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania karnego oraz zatarcia skazania z 2002 r., stwierdzić należy iż argument ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczność wydania przez Sąd Okręgowy w Suwałkach wyroku z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt II Ka. 32/09 warunkowo umarzającego postępowanie karne wobec skarżącego świadczy negatywnie o zachowaniu skarżącego. Warunkowe umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości negatywnej oceny skarżącego i mogą być uwzględniane przy ocenie istnienia obawy, o której mowa w art. art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej popełnienie wyżej wymienionego czynu przez skarżącego rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący świadomie naruszający porządek prawny istotny dla ochrony bezpieczeństwa powszechnego, nie daje bowiem gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej. W pełni należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż organ wykazał bezpośredni związek pomiędzy czynem popełnionym przez skarżącego, a cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzają obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w znowelizowanych przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), która wprowadziła zmianę w art. 15 ust.1 pkt 6, nadając mu brzmienie: " Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: - przeciwko życiu i zdrowiu, - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia." Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 18 ust.1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji jest zatem nieuzasadniony. Z wymienionych wyżej względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną.