III SA/Wr 745/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia NSA Bogumiła Kalinowska, Józef Kremis (sprawozdawca), , Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW i nałożenia sankcji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. – powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanego dalej "k.p.a."), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 4 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), § 2 pkt 1 – 4, § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013" (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm., zwanego dalej "rozporządzenie z 2007 r.") – utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. (Nr [...]), w której odmówiono M. B. (zwanemu dalej skarżącym) przyznania płatności ONW (strefa górska) i nałożono sankcje w wysokości [...] złotych, która miała zostać potrącona z przyznanej płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności ze względu na różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną. Odmówiono również przyznania płatności ONW (obszary ze specyficznymi utrudnieniami) i nałożono sankcję finansową w wysokości [...] zł., ze względu na ujawnione różnice między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wynoszącą [...] %. Równocześnie przyznano skarżącemu płatność ONW (nizinna strefa I) w wysokości [...]zł. Ponadto umorzono postępowanie w sprawie przyznania płatności ONW w części dotyczącej działki rolnej [...] o powierzchni [...] ha, działki rolnej [...] o powierzchni [...] ha oraz działki rolnej [...] o pow. [...] ha. Organ drugiej instancji przypomniał na wstępie, że w dniu [...] r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok [...]. Strona zadeklarowała w tabeli VI (oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych) [...] działki ewidencyjne, położone w woj. l., powiat g., gmina W., obręb ewidencyjny M., w woj. d., powiat k., gmina M., obręb N., R. oraz R. i w tabeli nr VII (oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych) [...] działki rolne [...], o łącznej powierzchni [...] ha. W przedmiotowym wniosku skarżący zaznaczył, że wnioskuje o przyznanie płatności ONW. W dniu [...] r. strona skarżąca złożyła formularz z zaznaczonym celem "wycofanie części wniosku", w którym wycofała działki rolne [...] o pow. [...] ha, działkę rolną [...] o pow. [...] ha oraz działkę rolną [...] o pow. [...] ha. Powierzchnia kwalifikowana do płatności ONW wyniosła [...] ha. Następnie w dniu [...] r. skarżący złożył formularz z zaznaczonym celem "zmiana do wniosku", w którym dokonał następujących zmian: - zmniejszył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zmniejszył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - działkę rolną [...] zmniejszył z [...] ha do [...] ha, - zwiększył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zmniejszył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zwiększył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zwiększył powierzchnię działki rolnej [...] z pow. [...] ha do [...] ha, - zwiększył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zmniejszył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha na [...] ha, - zwiększył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zmniejszył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zmniejszył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zwiększył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha Jako załącznik dołączył [...] wnioski transferowe odnośnie przyznania płatności ONW na [...] r. wraz z umowami dzierżawy zawartymi dnia [...] r. pomiędzy M. B., a spółką z o. o. "A" w K. W., między M. B., a W. M. i wreszcie miedzy M. B., a spółką z o. o. "B" w K. W.. W dniu [...] r. skarżący złożył kolejny formularz z zaznaczonym celem "zmiana do wniosku", w której dokonał następujących zmian: - zmniejszył powierzchnie działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - odnośnie działki [...] zmniejszył powierzchnie z [...] ha do [...] ha, - zmniejszył działkę rolną [...] z pow. [...] ha do [...] ha, - zmniejszył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zmniejszył powierzchnie działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ja, - zmniejszył powierzchnię działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha, - zmniejszył powierzchnie działki rolnej [...] z [...] ha do [...] ha Kontrola administracyjna wniosku obszarowego, przeprowadzona w dniu [...] r. wykazała nieprawidłowości dotyczące następujących działek ewidencyjnych: - działki nr [...] - działka rolna [...] (powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej jest różna od powierzchni całkowitej dla tej działki, wynikającej z ewidencji gruntów), - działki nr [...] - działka rolna nr [...] (powierzchnia gruntów rolnych na działce ewidencyjnej jest różna od sumy powierzchni części działek rolnych w granicy działki ewidencyjnej oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej niezgłoszonych do programów pomocowych oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej zalesionych), - działki nr [...] - działka rolna [...] (powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej jest różna od powierzchni całkowitej dla tej działki, wynikającej z ewidencji gruntów), - działki nr [...] - działka rolna [...] (powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej jest różna od powierzchni całkowitej dla tej działki, wynikającej z ewidencji gruntów), - działki nr [...] - działka rolna [...] (powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej jest różna od powierzchni całkowitej dla tej działki, wynikającej z ewidencji gruntów), - suma powierzchni działek rolnych jest większa od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków uprawnionych do uzyskania jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej występujących na tej działce ewidencyjnej. - działki nr [...] - działka rolna [...] (powierzchnia całkowita działki ewidencyjnej jest różna od powierzchni całkowitej dla tej działki, wynikającej z ewidencji gruntów) - działki nr [...] - działka rolna [...] (suma powierzchni działek rolnych wskazanych we wnioskach złożonych przez producentów ubiegających się o dopłaty jest większa od sumarycznej powierzchni dopuszczalnych typów użytków uprawnionych do uzyskania uzupełniającej płatności obszarowej występujących na tej działce ewidencyjnej zgodnie z bazą ewidencyjną), - deklaracja działki rolnej [...] oraz [...] we wniosku obszarowym jest niezgodna z deklaracją działek we wniosku rolno-środowiskowym. W związku z powyższym wysłano do strony wezwanie nr [...] do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył w dniu [...] r. formularz z zaznaczonym celem "korekta wniosku", w którym zmniejszył powierzchnię następujących działek rolnych: - działka rolna [...] (deklarowano [...] ha, zmniejszono do powierzchni [...] ha), - działka rolna [...] (deklarowano [...] ha, zmniejszono do [...] ha), - działka rolna [...] (deklarowano [...] ha, zmniejszono do [...] ha), - działka rolna [...] (deklarowano [...] ha, zmniejszono do [...] ha), - działka rolna [...] (deklarowano [...] ha, zmniejszono do [...] ha), - działka rolna [...] (deklarowano [...] ha, zmniejszono do [...] ha), - działka rolna [...] (deklarowano [...] ha, zmniejszono do [...] ha). Oświadczeniem z dnia [...] r. skarżący podtrzymał deklarację złożoną we wniosku obszarowym odnośnie działki rolnej [...] (działka ewidencyjna nr [...]). Natomiast działka rolna [...] (działka ewidencyjna nr [...]) oraz działka rolna [...] (działka ewidencyjna nr [...]) zostały wyłączone z płatności ONW z uwagi na fakt przekazania ich spółkom z o.o. "A" oraz "B". W tym stanie faktycznym i prawnym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wydał w dniu [...] r. wspomnianą już decyzję nr [...]. W odwołaniu od tej decyzji z dnia [...] r. skarżący podniósł, że nie zgadza się z nałożoną sankcją finansową do gruntów przekazanych innym producentom, którzy wstąpili w miejsce producenta przekazującego sprawę o przyznanie płatności, kontynuując gospodarowanie na przejętych gruntach. Wniósł jednocześnie o ponowne przeanalizowanie sprawy i wydanie decyzji zgodnej ze stanem faktycznym. Organ odwoławczy, w wyniku analizy dokumentacji zgromadzonej w mniejszej sprawie, uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżanej decyzji organ wskazał, że warunki przyznawania płatności ONW na rok [...] regulowało rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U Nr 68, poz.448 ze zm.). Zgodnie z § 2 rozporządzenia, płatności ONW przyznaje się rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) 1454/2001, (WE) 1868/94, (WE) 1251/1999, (WE) 1254/1999, (WE) 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3 t. 40, str. 269, z późn. zm.), zwanemu dalej "rolnikiem", który: 1) zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160, z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3. t. 25, str. 391); jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez tego rolnika działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia wymienionego we wprowadzeniu do wyliczenia, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, wynosi co najmniej 1 ha; 2) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 3) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym". Podkreślił przy tym, że tylko łączne spełnienie przez producenta rolnego wszystkich wymienionych przesłanek, stanowi podstawę do ubiegania się o przyznanie płatności ONW. Na podstawie § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na hektar gruntu rolnego i powierzchni deklarowanej przez rolnika do płatności ONW na działkach rolnych. Organ zaprezentował ponadto wyliczenie procentowego zawyżenia powierzchni zgłoszonej do płatności ONW (strefa górska): Stawka płatności do 1 ha uprawy na obszarze ONW strefa górska w [...] r. wynosi [...] zł. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW strefa górska na rok [...] wynosiła [...] ha i stanowiła sumę działek rolnych: [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha). Powierzchnia deklarowana, kwalifikowana do płatności na obszarze ONW (strefa górska) wynosi [...] ha. Powierzchnia stwierdzona podczas kontroli na miejscu wyniosła [...] ha. Wyliczona procentowa różnica miedzy powierzchnia zadeklarowaną a stwierdzona wynosiła zatem [...] %, co skutkowało odmową przyznania płatności ONW (strefa górska) oraz nałożeniem sankcji finansowych zgodnie z art. 16 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 369 z 23.12.2006 r. str. 74). Przepis ten stanowi, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną wynosi więcej niż 50 %, rolnik jest wykluczony z otrzymania pomocy do wysokości kwoty odpowiadającej różnicy między zadeklarowanym obszarem, a zatwierdzonym. Kwota ta jest odejmowana z wypłat pomocy, do której rolnik jest uprawniony na podstawie wniosków składanych przez niego w ciągu trzech lat kalendarzowych po upływie roku kalendarzowego, w którym stwierdzono rozbieżności. Sankcję finansową obliczono w następujący sposób: W myśl § 3 pkt 3 omawianego rozporządzenia, płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości: 1. 50% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha, 2. 25 % stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha. [...] ha x [...] zł =[...] zł [...] ha x [...] zł = [...] zł 1 ha x [...] zł = [...] zł [...] zł + [...] zł + [...] zł =[...] zł Wyliczenie procentowego zawyżenia powierzchni zgłoszonej do płatności ONW (strefa ze specyficznymi utrudnieniami): Stawka płatności do 1 ha uprawy na obszarze ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami w [...] r. wynosi [...] zł. Powierzchnia deklarowana na obszarze ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami wynosiła [...] ha. Na powierzchnie tę składały się następując e działki rolne: działka rolna [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha). Powierzchnia deklarowana kwalifikowana do płatności na obszarze ONW (strefa ze specyficznymi utrudnieniami) wynosiła [...] ha. Powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej na obszarze ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami wynosi [...] ha, na co złożyło się: - wycofanie przez skarżącego działek rolnych: [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), - zmiana do wniosku z dnia [...] r., - zmiana do wniosku z dnia [...] r., - korekta wniosku z dnia [...] r. - wykluczenie działek ewidencyjnych nr [...] z uwagi na wydzierżawienie przedmiotowych działek spółce z o.o. "B" w K. W. oraz W. M., co z kolei oznacza, że nie był ich posiadaczem (faktycznym użytkownikiem). Jak dalej wywodzi organ, producent rolny nie wycofał wspomnianych działek z wniosku o przyznanie płatności ONW i w związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. na podstawie przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania "ONW", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w związku z § 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, wykluczył wyżej wymienione działki ewidencyjne z płatności ONW. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wynosiła [...] %, co zaskutkowało odmową przyznania płatności ONW (strefa ze specyficznymi utrudnieniami) oraz nałożeniem sankcji finansowych zgodnie z art. 16 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 369 z 23.12.2006 r. str. 74). Zgodnie z wyjaśnieniami organu sankcja finansowa wynosząca [...] zł i została obliczona w następujący sposób: [...] ha x [...] zł: [...] = [...] zł, przy czym kwota [...] zł stanowi stawkę płatności ONW (strefa ze specyficznymi utrudnieniami) do 1 ha. W myśl § 3 pkt 3 wymienianego rozporządzenia, płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości: 3. 50% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha, 4. 25 % stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha. Wyliczenie procentowego zawyżenia powierzchni zgłoszonej do płatności ONW (strefa nizinna I): Stawka płatności do 1 ha uprawy na obszarze ONW strefa nizinna I w [...] r. wynosi [...] zł. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności ONW strefa nizinna I na rok [...] wynosiła [...] ha. Na powierzchnię tę składają się następujące działki rolne: [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha), [...] ([...] ha). Powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej na obszarze ONW strefa nizinna wynosi [...] ha i do takiej powierzchni została przyznana płatność, zgodnie z żądaniem stron. Kwota przyznanej płatności do obszaru ONW strefa nizinna i wynosi [...] zł i została obliczona w następujący sposób: W myśl § 3 pkt. 3 omawianego rozporządzenia, płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości 50% stawki podstawowej - za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha. [...] ha x [...] zł= [...] zł [...] ha x [...] zł = [...] zł [...] zł + [...] zł = [...]zł Odnosząc się do zarzutów skarżącego, w których kwestionuje on zasadność naliczenia sankcji finansowych w wyniku złożenia wniosków transferowych jak również wyjaśnień, że przejmujący działki rolne spełnił wszystkie wymogi żeby wstąpić w miejsce przekazującego oraz, że przejmujący na przejętych gruntach kontynuuje działalność rolniczą, organ zwrócił uwagę, że skarżący został poinformowany przez pracowników Biura Powiatowego ARiMR we W., że w sytuacji, gdy nastąpi przeniesienie posiadania położonych na obszarze ONW działek rolnych lub ich części zadeklarowanych we wniosku na rzecz innego podmiotu w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność przysługuje temu podmiotowi. Jak wskazał organ, skarżący był ponadto świadomy, że warunkiem otrzymania płatności ONW jest wycofanie przekazanych działek. Zatem nie spełnienie warunku, o którym mowa w treści § 6 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia skutkowało wykluczeniem przedmiotowych działek i naliczeniem odpowiednich sankcji. Organ odwoławczy wskazał także, że konsekwencją ustalenia nieprawidłowości w złożonej deklaracji działek rolnych było zawyżenie powierzchni deklarowanej we wniosku przez skarżącego w stosunku do powierzchni uprawnionej do płatności ONW. Zastosowanie wobec zaistniałej sytuacji przepisu art. 16 ust. 3 akapit 2 oraz art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 r. należy uznać za prawidłowe. Powierzchnia działek rolnych powinna być bowiem zadeklarowana zgodnie ze stanem faktycznym. Obowiązujące normy prawa mają bowiem charakter wiążący, nie dają możliwości jakiegokolwiek złagodzenia sankcji czy też odstąpienia od ich wymierzenia, a podstawą do ich wymierzenia jest tylko i wyłącznie niezgodność danych zawartych we wniosku ze stanem ustalonym w toku postępowania. Organ wyjaśnił także pomyłki organu pierwszej instancji, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. [...]), gdzie wpisano w wierszu [...] powierzchnię działki rolnej [...]- deklarowano: [...] ha, wpisano zmniejszono do powierzchni [...] ha, a winno być do powierzchni [...] ha. Natomiast na str. [...] w wierszu [...] dotyczącym powierzchni działki rolnej [...] zamiast wpisanej powierzchni [...] ha, winno być [...] ha. Zwrócił jednocześnie uwagę, że fakty te nie stanowią jednak podstawy do uchylenia pierwszoinstancyjnej decyzji. Wyjaśniając ponownie podstawy prawne Dyrektor ARiMR we W. wskazał również, że skarżący otrzymał instrukcję do wniosku, w której wyjaśnione zostały zasady wypełniania wniosków i przyznawania płatności ONW. Podsumowując swe wywody organ podkreślił, że płatności ONW stanowią jeden z instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej Unii Europejskiej i mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne, tylko w takiej wysokości, w jakiej zostały one konkretnie określone przez Unię Europejską. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść jak i nie korzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu wysokości płatności ONW. W skardze na omówione rozstrzygnięcie M. B. zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 3 akapit 2 oraz ust. 6 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzania procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, zwanego dalej "Rozporządzeniem Komisji 1975/2006"; art. 25 i 26 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r., Nr 64, poz. 427 ze zm.), art. 9 k.p.a., poprzez niewłaściwe i niewystarczające informowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenia praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. § 2 i § 6 ust. 1 i ust. 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2007 r., Nr 68, poz. 448 ze zm.), poprzez błędną interpretację tych przepisów, polegającą na uznaniu, że pomimo przekazania części zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ONW działek osobom trzecim – co skutkuje wstąpieniem z mocy prawa przez przejmujących posiadanie w miejsce skarżącego do toczącego się postępowania o przyznanie płatności oraz wielokrotnego informowania organu administracji o takim przekazaniu – zobowiązany był do wycofania wniosku o płatność w odpowiedniej części (na odpowiednim formularzu), i w konsekwencji uznaniu, że zaistniała podstawa do obciążenia sankcjami, o których mowa w Rozporządzeniu Komisji 1975/2006. Zarzucił ponadto błędną interpretację wspomnianych przepisów polegającą na przyjęciu, że nie doszło do wstąpienia z mocy prawa przez przejmujących posiadanie do toczącego się postępowania o przyznanie płatności oraz błędne obliczenie wysokości ewentualnych sankcji. Kolejnymi zarzutami podniesionymi w skardze były: naruszenie prawa materialnego tj. art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, zwanego dalej "Rozporządzeniem Komisji 796/2004", poprzez jego niezastosowanie. Błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu przez organ administracji, że nie doszło do prawidłowego, wymaganego, w świetle przepisów prawa poinformowania przez wnioskodawcę o przekazaniu części działek na rzecz innego przedsiębiorcy i tym samym rezygnacji z ubiegania się o przyznanie płatności przez wnioskodawcę, a także ustaleniu, że wnioskodawca został poinformowany przez organ administracji o konieczności wycofania przekazanych działek z wniosku o płatność ONW. Podniósł także naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w szczególności poprzez niewyczerpujące i niepełne rozpatrzenie wszystkich dowodów w sprawie, które wskazują na prawidłowe informowanie organu administracji na piśmie o przekazaniu części działek zadeklarowanych we wniosku o płatność innym przedsiębiorcom i rezygnacji tym samym z wniosku o płatność w tej części, w której do toczącego się postępowania z mocy prawa wstępują nowi posiadacze działek. Art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nierozważenie wszystkich istotnych okoliczności dla rozpoznania sprawy, jak również przekroczenie granic uznania administracyjnego. Wniósł jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W obszernym uzasadnieniu skargi autor przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy. Wskazał ponadto, że zaskarżona decyzja jest bezpodstawna w zakresie obciążenia sankcjami za rzekome zadeklarowanie do płatności obszaru przekraczającego obszar zatwierdzony o [...] %. Skarżący zauważył jednocześnie, że jego zdaniem brak jest przepisu prawnego, który nakładałby – na przekazującego całość lub część działek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ONW na rzecz innego podmiotu na podstawie § 6 ust. 1 Rozporządzenia – obowiązek wycofania w tej części pierwotnego wniosku o płatność, a tym samym, aby można było zarzucić mu niedopełnienie obowiązków wymaganych prawem, skutkujące możliwością nałożenia sankcji. Według skarżącego wstąpienie do postępowania, wszczętego przez poprzedniego posiadacza, zgodnie z § 6 ust. 5 rozporządzenia następuje z mocy samego prawa. Skoro jest mowa w tym przepisie o "wstąpieniu w miejsce poprzedniego posiadacza" do "postępowania w sprawie przyznania płatności", logicznym wydaje się, że przekazanie działek objętych wnioskiem o płatność, wraz z prawem ubiegania się o przyznanie płatności w myśl § 6 rozporządzenia, nie powinno wiązać się z koniecznością wycofania przez poprzedniego posiadacza wniosku o dokonanie płatności. Zdaniem autora skargi, gdyby wniosek ten został cofnięty przez poprzedniego posiadacza przed wydaniem decyzji w sprawie przyznania płatności ONW (a w konsekwencji postępowanie w sprawie przyznania płatności w tej części umorzone) zakończone zostałoby postępowanie, do którego, w myśl powyższego przepisu, z mocy samego prawa ma wstąpić następny posiadacz. Skarżący podkreślił także, że mimo usilnych starań, nie uzyskał od ARiMR informacji, jakich czynności należy dokonać przy przekazaniu działek. W ocenie autora skargi uzależnianie kwestii braku obowiązku wycofania wniosku o płatność przez poprzedniego posiadacza działek rolnych od skuteczności wstąpienia przez następnego posiadacza przekazanych działek w prawa swojego poprzednika, co do przyznania płatności, należy uznać za niewłaściwe, albowiem przekazujący działki następnemu posiadaczowi, co do zasady nie może przecież przewidzieć, czy kolejny posiadacz spełni wymagania, od których przepisy prawa uzależniają przyznanie jemu płatności ONW. W dalszej części skargi jej autor wskazuje, że mimo odmiennego orzecznictwa § 6 ust.1 Rozporządzenia, jest błędnie interpretowany przez ARiMR, jako uniemożliwiający przejęcie płatności w przypadku przejęcia jedynie "części działek" zadeklarowanych do płatności przez poprzedniego posiadacza. Skarżący podkreślił także, że choć czterokrotnie złożył w Biurze Powiatowym ARiMR we W. dokumenty potwierdzające zarówno przekazanie działek jak i brak zamiaru pobierania płatności ONW za przekazane grunty (w dniach [...] r., [...] r., [...] r. oraz [...] r.) organ nie zawiadomił go, że w tej sytuacji konieczny jest "formalny" wniosek, złożony w wymaganej przez ARiMR formie, o wycofanie określonych działek z płatności ONW. W kolejnym punkcie skargi autor zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 68 ust. 1 Rozporządzenia Komisji 796/2004, obniżki i wyłączenia (przewidziane m. in. w art. 51 tego Rozporządzenia oraz przewidziane w art. 16 Rozporządzenia Komisji 1975/2006 - na mocy odwołań znajdujących się w tym Rozporządzeniu) nie mają zastosowania w przypadku, gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem formalnym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Tym samym sprawa niniejsza winna być rozpatrzona nie tylko pod kątem wskazanych wyżej przepisów postępowania jak również z zastosowaniem art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, wprowadzającego wyjątki do stosowania wyłączeń i obniżek. Skarżący zarzucił także pominięcie przez organ wielu istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wybiórcze podchodzenie do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przy równie selektywnym stosowaniu przepisów prawa unijnego. Jak twierdzi skarżący, Dyrektor Oddziału Regionalnego opisując szczegółowo stan faktyczny pominął jednocześnie istotne fakty, których w związku z tym, należy uznać, że nie wziął pod uwagę tj. cytując treść oświadczenia złożonego w dniu [...] r. organ usunął słowa "jak i pozostałe" oraz zapis o motywach nie wycofywania tych działek z wniosku. W ostatniej części skargi, skarżący wskazał, że nałożone nań sankcje zostały obliczone w sposób nieprawidłowy, niezgodny z art. 16 ust. 3 akapit drugi Rozporządzenia 1975/2006. W jego ocenie, sposób obliczenia sankcji przez organ budzi wątpliwości i wymaga wyjaśnienia. W odpowiedzi na skargę D. D. O. R. ARiMR we W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W obszernym piśmie procesowym z dnia [...] r., odnosząc się do odpowiedzi na skargę, skarżący podtrzymał swe stanowisko, prezentując argumenty w istocie tożsame z zawartymi w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie tych decyzji administracyjnych, które uchybiają prawu (materialnemu albo procesowemu), w sposób wskazany w art. 145 p.p.s.a. Jeśli jednak Sąd nie stwierdzi opisanych tam naruszeń prawa ma obowiązek oddalenia skargi, stosownie do dyspozycji art. 151 tej samej ustawy. Ta ostatnia sytuacja zachodzi bez wątpienia w rozpoznawanej sprawie, dlatego też skarga nie mogła być uwzględniona. Wymaga w pierwszym rzędzie podkreślenia, że podstawowym warunkiem prawidłowego załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej jest dokonanie ustaleń faktycznych odpowiadających hipotezie tych norm prawnych, które mają w tej sprawie zastosowanie. Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził naruszeń. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia Sąd podziela stanowisko organu administracji publicznej, że odmowa przyznania skarżącemu płatności ONW (strefa górska oraz obszary ze specyficznymi utrudnieniami) i nałożenie sankcji było konsekwencją niespełnienia przez skarżącego przesłanek, o których mowa w § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. W dniu [...] r. do Biura Powiatowego ARiMR we W. wpłynęły [...] wnioski o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w przypadku przeniesienia posiadania wszystkich działek rolnych lub ich części położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na [...] r. wraz z oświadczeniem przejmującego posiadanie działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW (pozostaje to poza sporem w kwestii ustaleń faktycznych). Pierwszy, w którym zobowiązanie po skarżącym przejęła firma "B sp. z o.o. w K. W. (wniosek złożono wraz z umową dzierżawy zawartą w dniu [...] r. pomiędzy M. B., a firmą "B" sp. z o.o. w K. W.). Z umowy tej wynikało, że M. B. wydzierżawił spółce "B" działki ewidencyjne: nr [...], położone w woj. d., powiat k., gmina M., obręb ewidencyjny R. oraz działkę ewidencyjną nr [...], położoną w woj. d., powiat k., gmina M., obręb N. o łącznej powierzchni [...] ha do dnia [...] r., w celu prowadzenia działalności gospodarczej. W następnym z wniosków stroną przejmującą zobowiązanie po skarżącym była firma "A" sp. z o.o. z siedzibą w K. W. Do wniosku dołączono oświadczenie przejmującego posiadanie działek rolnych wraz z umową dzierżawy zawartą w dniu [...] r. na dzierżawę działek ewidencyjnych nr: [...], położonych w woj. d., powiat k., gmina M., obręb ewidencyjny R. o łącznej powierzchni całkowitej [...] ha. Ostatni wniosek dotyczył przeniesienia posiadania działek rolnych na W. M. Został on również złożony wraz z umową dzierżawy z dnia [...] r. z której wynika, że skarżący wydzierżawił W. M. działki ewidencyjne nr: [...], położone w woj. d., powiat k., gmina M., obręb R. oraz działkę ewidencyjną nr [...], położoną w woj. d., powiat k., gmina M., obręb ewidencyjny R. o łącznej powierzchni całkowitej [...] ha, w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Niezaprzeczalnie skarżący przekazując wymienione działki ewidencyjne wspomnianym podmiotom przestał być ich posiadaczem (faktycznym użytkownikiem). Pozostawał on bowiem w przekonaniu, że skutecznie przeniósł prawo do tych gruntów, co oświadczył zarówno w toku postępowania administracyjnego (oświadczenie z dnia [...] r.), jak i na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (skarga oraz pismo procesowe z dnia [...] r. k. [...]). Niezależnie od skuteczności zawartych umów należy zatem stwierdzić, że wspomniane działki rolne nie były użytkowane przez skarżącego zgodnie z jego deklaracją, przedstawioną we wniosku obszarowym, gdzie zadeklarował do płatności ONW powierzchnię [...] ha. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] r. (sygn. akt [...]), że "celem płatności bezpośrednich do gruntów jest wspieranie właściwej działalności rolniczej posiadaczy gospodarstw rolnych i wsparcie to powinno odnosić się do osób faktycznie (nie zaś hipotetycznie) użytkujących grunty na działalność rolniczą, wszak sam tytuł prawny do gruntu nie został przewidziany jako przesłanka konieczna do ubiegania się o wspomniane świadczenia, albowiem do realizacji działalności rolniczej wystarczające jest posiadanie. Nie chodzi tu tylko o posiadanie wykonywane w granicach przysługującego posiadaczowi prawa podmiotowego (np. własności, dzierżawy), ale także o posiadanie nie będące elementem takiego prawa. Na wsparcie działalności rolniczej zasługuje bowiem zarówno posiadacz wywodzący swe posiadanie z prawa podmiotowego, jak i sprawujący faktyczne władztwo nad nieruchomością jak (a nie "jako") właściciel, a więc posiadacz samoistny według art. 336 k.c, lub jak (a nie "jako") np. użytkownik, dzierżawca, a więc posiadacz zależny w rozumieniu tego przepisu - czyli bez umocowania w prawie podmiotowym". Jak trafnie podnosi Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu w swym wyroku z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) "posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą określonego jako corpus possesionis oraz psychicznego elementu animus rem sibi habendi, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie (zob. J. Ignatowicz [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, tom I, red. J. Ignatowicz, Warszawa 1972, s. 768-769; E. Skowrońska-Bocian [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. K. Pietrzykowski, tom I, Warszawa 1999, s. 681)". Element fizycznego władztwa nad rzeczą można określić jako zjawisko polegające na tym, że pewna osoba (podmiot) znajduje się w sytuacji, która pozwala jej na korzystanie z rzeczy w szczególności w taki sposób, jak to mogą czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo, dzięki czemu "to, co uprawnionemu wolno, to posiadacz faktycznie może". Czynnik faktycznego władztwa polega zatem na odpowiednim fizycznym opanowaniu rzeczy. Władztwo faktyczne musi być stanem trwałym, co oznacza, że związek posiadacza z rzeczą nie może wyrażać się w jednorazowym lub nawet sporadycznym zawładnięciu rzeczą, lecz w możności korzystania z niej przez czas nieokreślony (por. wyrok NSA z 16 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 339/98, LEX nr 44548). Zamiar władania nad rzeczą dla siebie (animus rem sibi babendi), określany jest jako czynnik woli. Zgodnie z przeważającą w doktrynie koncepcją obiektywną manifestuje się w obiektywnych działaniach podejmowanych przez posiadacza (por. A. Kunicki [w:] System prawa cywilnego, tom II, Prawo własności i inne prawa rzeczowe, Wrocław, Warszawa, Kraków , Gdańsk, 1977 r., str. 829-830). Jeżeli czynnika woli brak faktyczne władztwo nad rzeczą stanowi jedynie dzierżenie (art. 338 k.c). Zawierając zatem umowy dzierżawy i przekazując faktycznie opisane działki do użytkowania innym podmiotom, skarżący pozbawił się owych elementów posiadania. Chcąc przenieść prawa (niezależnie od skuteczności) zaprzestał użytkowania gruntów zgodnie z deklaracją zawarta we wniosku o przyznanie płatności. Nie posiadał zatem legitymacji do ubiegania się o płatności do wspomnianych już, przekazanych działek. Skarżący w uzasadnieniu skargi podnosi ponadto, że prawidłowo poinformował Agencję o przekazaniu gruntów, w dniach [...] r., [...] r., [...] r. oraz [...] r. Odnosząc się do tego zarzutu skargi Sąd wskazuje, że fakt złożenia wniosków o przyznanie płatności przez inne podmioty nie czyni zadość obowiązkowi wycofania wniosku z zakresie przekazanych gruntów przez skarżącego. Nawet jeśli czynność faktycznie wykonuje ta sama osoba, lecz działa w imieniu osób trzecich, jej działań nie można utożsamiać z działaniem w imieniu własnym. Za wystarczające do przyjęcia, iż doszło do skutecznego poinformowania organu o wycofaniu wniosku w zakresie przekazach gruntów, nie można również uznać oświadczenia z dnia [...] r. Skarżący nie precyzuje tam nawet o jakie działki chodzi. Nie konkretyzuje także swojej woli. Ogólnikowe stwierdzenia zawarte w oświadczeniu nie mogą zostać uznane za wiążące dla organu. Nie jest bowiem rolą, a i kompetencją Agencji wyinterpretowywanie intencji wnioskującego o dopłaty, w szczególności w zakresie ograniczenia wniosku. Należy tu podkreślić, że skarżący jako prowadzący działalność rolniczą i korzystający ze szczególnej formy pomocy jaką są dopłaty musi dysponować pewnym zasobem wiedzy i mieć świadomość co do ciążących na nim obowiązków związanych w partycypowaniu w programie pomocowym. Oświadczył i zobowiązał się z resztą do tego w swoim wniosku oraz korektach, podpisując stosowne "oświadczenia i zobowiązania" zawarte w drukach wniosku. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie o przyznanie płatności jest szczególnie sformalizowane, co wynika z faktu, że pomoc dla rolników odbywa się udziałem funduszy strukturalnych. Wszelkie działania, aby mogły zainicjować żądany skutek, muszą przybrać konkretną, przewidzianą do tego formę. Oceniając naruszenie norm procesowych postępowania administracyjnego przez organy orzekające w sprawie, należy wskazać, że i w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zarzuty skarżącego sprowadzają się w zasadzie na naruszenia reguł procedury administracyjnej. Pamiętać jednak należy, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zastosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu o przyznanie płatności doznaje dość daleko idących ograniczeń, w szczególności w zakresie obowiązków organu wynikających właśnie z zasad ogólnych. Co więcej ciężar dowodowy – inaczej niż ma to miejsce w ogólnym postępowaniu administracyjnym – przerzucony został na osobę, która z danego faktu wywodzi skutki prawne. A zatem to skarżący winien był podjąć wszelkie działania, aby upewnić się jakich czynności należało dokonać, aby skutecznie wycofać przekazane grunty z wniosku o dopłaty. Powyższe wywody czynią niezasadnym również zarzut naruszenia art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. Jak wykazano, nie można – w świetle zaniechań skarżącego – mówić o braku jego winy. Wspomniany przepis od wnioskodawcy wymaga przedstawienia okoliczności wyłączających winę. W ocenie Sądu argumentów zaprezentowanych przez skarżącego nie można uznać za okoliczności ekskulpacyjne. Już sam fakt niewycofania wniosku w części obejmującej przekazane grunty jest wystarczający do odmowy przyznania z tego tytułu płatności ONW i zastosowania stosownych sankcji wynikających ze znacznego zawyżenia areału zadeklarowanego do dopłat. Postępowanie o przyznanie płatności toczy się bowiem w granicach wyznaczonych przez zakres żądania zawarty we wniosku strony. Choć z tego punktu widzenia nie ma to decydującego znaczenia, wspomnieć należy, że w błędnym przekonaniu pozostaje skarżący, iż podmioty, którym przekazał grunty z mocy prawa wstępują do toczącego się postępowania o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w sprawach dotyczących przyznania pomocy w razie śmierci wnioskodawcy, rozwiązania osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, przekształcenia wnioskodawcy lub innego zdarzenia prawnego, w wyniku których zaistnieje następstwo prawne, albo w razie zbycia całości lub części gospodarstwa rolnego, całości lub części przedsiębiorstwa wnioskodawcy w toku postępowania, następca prawny wnioskodawcy albo nabywca gospodarstwa rolnego lub jego części albo przedsiębiorstwa lub jego części może, na swój wniosek (podkreślenie Sądu), wstąpić do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy, jeżeli nie sprzeciwia się to przepisom, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz istocie i celowi działania, w ramach którego ma być przyznana pomoc. Odnosząc się wreszcie do zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego, również należy stwierdzić, że jest on chybiony. Decyzja o przyznaniu, bądź odmowie przyznania płatności ONW pozostaje bowiem poza granicami swobody decyzyjnej organu, a tym samym nie stanowi wspomnianego uznania administracyjnego. Sąd nie dopatrzył się także zarzucanych przez skarżącego (ogólnikowo) błędów w obliczeniach dotyczących nałożonych sankcji. W tej materii organy dokonały wystarczających ustaleń, zgodnych z prawem, przywołując prawidłowe podstawy faktyczne i prawne. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.