III SA/Wa 1789/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz R. sp. z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r., uzupełnionym w wyniku wezwania Ministra Finansów pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., – R. Sp. z o.o. (zwana dalej "Skarżącą") wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów dokonanych do 30 listopada 2008 r. We wniosku Skarżąca przedstawiła stan faktyczny w którym wskazała, iż prowadzi działalność gospodarczą w branży metalowej. Jako producent wyrobów metalowych znaczną ich część sprzedaje podmiotom mającym siedzibę w innych krajach członkowskich Wspólnoty Europejskiej, dokonując tym samym wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów jakie miały miejsce w okresie do listopada 2008r. (włącznie), w odniesieniu do których przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres Spółka nie posiadała w swojej dokumentacji dowodów, że towary będące ich przedmiotem zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczane do nabywców na terytorium krajów państw członkowskich innych niż terytorium Polski, Skarżąca wykazywała w ewidencji VAT jako dostawę na terytorium kraju oraz uwzględniała je w poszczególnych deklaracjach podatkowych jako sprzedaż krajową. W szczególności w niektórych sytuacjach nie posiadała ona dokumentów przewozowych. W konsekwencji wskazane transakcje opodatkowała 22% stawką podatku VAT. Podatek należny od ww. transakcji Skarżąca obliczała metodą "w stu". Do chwili obecnej, w odniesieniu do niektórych transakcji w dalszym ciągu Skarżąca nie posiada dokumentów przewozowych, ale posiada inne dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U Nr 54, poz. 535 ze zm.), dalej jako "ustawa o VAT". Skarżąca zadała pytanie, czy w stanie prawnym obowiązującym do 30 listopada 2008 r., w sytuacji nieposiadania przez nią do dnia złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy dowodów (w szczególności w postaci dokumentów przewozowych) wskazujących na wywóz towarów z terytorium Polski i dostarczenie ich kontrahentowi na terytorium innego państwa członkowskiego, takie dostawy należało wykazać w ewidencji VAT jako dostawę na terytorium kraju, a tym samym uwzględnić je w deklaracji podatkowej jako dostawę krajową opodatkowaną stawką 22 %? W opinii Skarżącej, w stanie prawnym obowiązującym do 30 listopada 2008 r. nie było podstaw prawnych, z których wynikałby obowiązek opodatkowywania transakcji wewnątrzspólnotowej dostawy towarów w odniesieniu do których, podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy nie posiadał dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy VAT. Tym samym we wskazanym stanie faktycznym, Skarżąca była zobowiązana do wykazania takich transakcji jako dostaw na terytorium kraju jedynie w ewidencji VAT. Nie miała zaś obowiązku uwzględniania tych transakcji w deklaracji podatkowej, ani zapłaty w związku z nimi jakiegokolwiek podatku należnego. Do momentu bowiem otrzymania wymaganych przez ustawę dokumentów Skarżąca nie może zastosować stawki 0%, a nie stosuje stawki właściwej dla dostaw krajowych (22%). W konsekwencji, we wskazanych okresach rozliczeniowych (tj. przed zmianą przepisów ustawy, która weszły w życie z dniem 1 grudnia 2008 r.) na Skarżącej ciążyły jedynie obowiązki dokumentacyjne. Dopiero zaś w momencie otrzymania przez Skarżącą dokumentacji może ona dokonać korekt odpowiednich deklaracji podatkowych i wykazać w nich wewnątrzspólnotową dostawę towarów. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2009 r., uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Organ przytoczył treść art. 41 ust 1, ust. 3 i ust. 12 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2008 r. Następnie stwierdził, że w sytuacji, gdy Skarżąca nie posiada dokumentów warunkujących zastosowanie stawki VAT 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, uregulowania art. 42 ust. 12 ustawy o VAT nie przesądzają o wyłączeniu norm art. 5 i art. 41 tej ustawy w odniesieniu do przedmiotowej transakcji. Zdaniem organu, zważywszy na stan prawny obowiązujący do dnia 30 listopada 2008 r., jeżeli Skarżąca przed złożeniem deklaracji za dany okres rozliczeniowy (miesiąc, kwartał) nie spełniała warunku posiadania w swojej dokumentacji dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT, powinna wykazać tę dostawę w ewidencji sprzedaży jako dostawę na terytorium kraju, czyli nie jako sprzedaż opodatkowaną stawką 0%, lecz według stawki właściwej dla dostawy danego towaru w kraju. Jednakże późniejsze (po terminie złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy) otrzymanie przez podatnika ww. dowodów upoważnia Skarżącą do dokonania korekty złożonej deklaracji podatkowej oraz informacji podsumowującej, w której wykazała przedmiotową dostawę towarów. W wyniku złożenia przez Skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów w odpowiedzi na to wezwanie stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2009 r. W skardze z dnia 16 września 2009 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła ww. interpretacji indywidualnej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 11 i ust. 12 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 listopada 2008 r. w związku z art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347/1), zwanej dalej "Dyrektywą 112", poprzez uznanie, iż brak posiadania dokumentów potwierdzających wywóz towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy skutkuje obowiązkiem opodatkowania takich transakcji według zasad właściwych dla dostaw krajowych. Według Skarżącej, zaskarżona interpretacja narusza również przepisy procesowe, tj. art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej "O.p.", poprzez pominięcie przy jej wydaniu obowiązującego orzecznictwa w sprawach o identycznym stanie faktycznym. Skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej interpretacji i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych. Skarżąca wskazała, że z art. 42 ust. 12 ustawy o VAT nie wynikał obowiązek opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów w odniesieniu, do których podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy nie posiadał dowodów określonych w art. 42 ust. 3 i 11 tej ustawy. Do momentu otrzymania wymaganych przez ustawę dokumentów podatnik nie mógł zastosować stawki 0%, co nie oznacza, iż powinien był zastosować stawkę właściwą dla dostaw krajowych, tj. 22%. Tym samym Skarżąca była zobowiązana do wykazania takich transakcji jako dostaw na terytorium kraju jedynie w ewidencji VAT, nie miała zaś obowiązku uwzględniania ich w deklaracji podatkowej, ani zapłaty w związku z nimi jakiegokolwiek podatku należnego. Oznacza to, iż w okresach rozliczeniowych przed zmianą przepisów ustawy, które weszły w życie z dniem 1 grudnia 2008 r., na Skarżącej ciążyły jedynie obowiązki dokumentacyjne. Dopiero zaś w momencie otrzymania dokumentacji mogła ona dokonać korekt odpowiednich deklaracji podatkowych i wykazać w nich wewnątrzspótnotową dostawę towarów. Skarżąca wskazała, że również z art. 109 ust 3 ustawy o VAT nie wynika obowiązek zapłaty podatku w związku z prowadzeniem ewidencji. Celem prowadzenia ewidencji jest jedynie prawidłowe sporządzenie deklaracji podatkowej. Samo zaś stwierdzenie, że w ewidencji tej należy wykazać jakąś czynność jako dostawę krajową, nie kreuje jeszcze obowiązku wykazania tej czynności jako opodatkowanej w konkretnej deklaracji podatkowej. Skarżąca podniosła także, że wykładnia przepisów art. 42 ust. 12 i ust. 13 ustawy o VAT wprost wskazuje, iż ustawodawca nakazał jedynie wykazanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w ewidencji jako dostawy krajowej, nie odnosząc się jednak w jakikolwiek sposób do obowiązku zastosowania "stawki właściwej dla dostawy danego towaru na terytorium kraju", którą po późniejszym spełnieniu określonych warunków można skorygować w kolejnej deklaracji podatkowej. Zasada taka przewidziana jest wyraźnie w przypadku eksportu towarów w art. 41 ust. 8 ustawy o VAT, zgodnie z którym otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty w terminie późniejszym niż określony w art. 41 ust. 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument. Zdaniem Skarżącej, przeciwna wykładnia wskazanych przepisów opierałaby się na wyprowadzeniu obowiązku podatkowego z nieprecyzyjnych przepisów, wyłącznie na bazie swoistych domniemań interpretacyjnych, które nie znajdowały oparcia w obowiązujących wówczas normach prawnych. Według Skarżącej, prezentowane przez nią stanowisko znajduje uzasadnienie w prowspólnotowej wykładni ww. przepisów, która w szczególności powinna uwzględniać art. 138 Dyrektywy 2006/112. Słuszność tego stanowiska potwierdza również orzecznictwo, czego przykładem mogą być wyroki ETS w sprawie Teleos C- 409/04 i wyrok w sprawie Albert Collee C- 146/05 oraz wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt I FSK 1500/08. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, nieprawidłowe jest stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji, iż w stanie prawnym obowiązującym do dnia 30 listopada 2008 r., jeżeli Skarżąca przed złożeniem deklaracji za dany okres rozliczeniowy nie spełniała warunku posiadania w swojej dokumentacji dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT, powinna wykazać tę dostawę w ewidencji sprzedaży jako dostawę na terytorium kraju, czyli nie jako sprzedaż opodatkowaną stawką 0%, lecz według stawki właściwej dla dostawy danego towaru w kraju. Stanowisko to nie znajduje bowiem umocowania w obowiązujących ww. okresie przepisach prawa. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2008 r.) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem, że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Według postanowień ust. 3 ww. artykułu dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: 1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi), 2) kopia faktury, 3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Ust. 11 art. 42 stanowi, iż w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Z kolei stosownie do treści ust. 12 art. 42, jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres, podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, jako dostawę na terytorium kraju. Przytoczone przepisy zawierają jeden z warunków zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, dotyczący udokumentowania wywozu z kraju towarów będących przedmiotem tej dostawy i dostarczenia ich na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a także regulują sytuację, gdy ten warunek nie został spełniony przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres, jak również określają przypadki, gdy następnie podatnik otrzyma dowody dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Z przepisów tych nie wynika natomiast, aby w przypadku gdy podatnik, który dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy, a nie posiada jeszcze dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, wymienionych w ust. 3 z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 tego artykułu, wystąpił obowiązek zastosowania do tej wewnątrzwspólnotowej dostawy stawek krajowych właściwych dla dostawy tego towaru na terytorium kraju. Zgodnie z twierdzeniem Skarżącej, dokonując wykładni wskazanych wyżej krajowych unormowań prawnych należy mieć na uwadze, iż powinna mieć ona prowspólnotowy charakter, tym bardziej że przepisy ustawy o VAT są efektem procesu implementacji. Oznacza to, że przy ich interpretowaniu należy uwzględniać art. 28c część A lit.a, akapit pierwszy VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) zwanej dalej "VI Dyrektywą", a obecnie obowiązującej Dyrektywy nr 112 - art. 138. Gdy bowiem pominie się prowspólnotowy kontekst krajowej regulacji może dojść do sytuacji, że przyjęta w art. 42 ustawy o VAT konstrukcja spełnienia warunków uprawniających do zastosowania przez podatnika stawki 0% z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, będzie niezgodna z regulacją wspólnotową. Taki sposób jej rozumienia, jak zaproponował Minister Finansów w pisemnej interpretacji indywidualnej, naruszał zasadę neutralności podatkowej i prowadził do podwójnego opodatkowania tej samej transakcji w kraju dostawcy i nabywcy. Fakt, że to podwójne opodatkowanie mogło mieć charakter czasowy i być następnie wyeliminowane w drodze korekty złożonej deklaracji nie eliminował niezgodności z prawem wspólnotowym, zaproponowanego przez organ rozumienia art. 42 ust. 1 pkt 1, ust. 12 i 13 ustawy o VAT. Z art. 138 ust. 1 Dyrektywy nr 112 wynika, że "Państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działającym w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów". Podobna regulacja zawarta była w art. 28c część A lit. a akapit pierwszy VI Dyrektywy, do której dostosowywano polskie prawo podatkowe uchwalając ustawę o VAT. W wykładni tego ostatnio wymienionego przepisu dokonanej w orzecznictwie ETS (m.in. w powołanych w skardze wyrokach: C - 409/04 oraz C - 146/05) podkreślano, że zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej, odpowiadającej nabyciu wewnątrzwspólnotowemu, pozwala na unikanie podwójnego opodatkowania, a tym samym naruszania zasady neutralności podatkowej, na której oparty jest wspólny system podatku od wartości dodanej. ETS zwracał także uwagę, że zasadnicze znaczenie przy badaniu czy podatnik ma prawo do zwolnienia z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinny mieć przesłanki obiektywne dotyczące faktycznego wystąpienia przemieszczenia towarów pomiędzy Państwami Członkowskimi. Natomiast warunki formalne, dowodzące tej okoliczności, które Państwa wprowadzają w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku i uniknięcia oszustw z tym związanych, nie mogą być wykorzystywane w taki sposób, aby podważały neutralność podatku VAT. Dlatego też biorąc pod uwagę wnioski wynikające z przepisów wspólnotowych, interpretowanych w orzecznictwie ETS, należy podzielić sposób rozumienia art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 12 i 13 ustawy o VAT zaproponowany przez Skarżącą i stwierdzić, że przepisy te, w brzmieniu obowiązującym do 30 listopada 2008 r., nie dają podstawy do podatkowego traktowania, do czasu otrzymania stosownych dowodów, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jeśli nastąpiło charakteryzujące ją przemieszczenie towarów do innego kraju Unii Europejskiej, w sposób tożsamy z dostawą krajową, i określania zasad powstania obowiązku i zobowiązania podatkowego, tak jak w przypadku dostawy krajowej. Taka dostawa, mimo braku wszystkich wymaganych w art. 42 ust. 3 - 5 dokumentów, nie zmienia swojego materialnego charakteru poprzez zaewidencjonowanie jej w sposób określony w art. 42 ust. 12 ustawy o VAT jako dostawy na terytorium kraju. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Skarżącej, że za takim rozumieniem art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 12 i 13 ustawy o VAT przemawia również wykładnia systemowa wewnętrzna i porównanie rozwiązań zawartych w tych przepisach z art. 41 ust. 7 i 9 tej ustawy, dotyczącym stosowania stawki 0% w eksporcie towarów. W eksporcie towarów w przypadku braku stosownego dokumentu przed złożeniem deklaracji podatkowej mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju. Natomiast otrzymanie dokumentu potwierdzającego wywóz towaru w terminie późniejszym upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument. Ustawodawca wyraźnie nawiązał więc przy eksporcie nie do obowiązków o technicznym, ewidencyjnym charakterze, tak jak ma to miejsce w art. 42 ust. 12 i 13, ale do konstrukcji obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego, mówiąc o zastosowaniu stawek podatkowych czy korekcie podatku należnego. Sąd w pełni podziela stanowisko zwarte w przywołanym przez Skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 sygn. akt I FSK 1500/08. Reasumując stwierdzić należy, iż w zaskarżonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów naruszył art. 42 ust. 12 i 13 w zw. z ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić powyżej zaprezentowane stanowisko Sądu oraz udzielić odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytanie. Celem wyjaśnienia dodać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw. Nie jest więc rolą Sądu wydawanie interpretacji, lecz ich kontrola. Dlatego w niniejszej sprawie Sąd poddał kontroli zaskarżoną interpretacji wykazując występujące w niej nieprawidłowości, natomiast wydanie interpretacji pozostawił Ministrowi Finansów, zgodnie z właściwością. W realiach niniejszej sprawy udzielenie odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku o interpretację indywidualną oznaczałoby de facto wydanie interpretacji indywidualnej przez Sąd, który wbrew ww. przepisowi zastąpiłby organ w jego działaniu. Na koniec zgodzić się trzeba ze Skarżącą, iż przy wydawaniu interpretacji indywidualnych organ podatkowy powinien uwzględniać orzecznictwo sądów. Obowiązujący bowiem od dnia 1 lipca 2007 r. art. 14e § 1 O.p. wychodzi poza zasadę związania wyrokiem tylko w sprawie, w której on zapadł i nadaje orzecznictwu sądów administracyjnych walor normatywny także w stosunku do innych indywidualnych spraw załatwianych w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnych). Od tej daty orzecznictwo to stało się istotnym miernikiem legalności wydawanych interpretacji indywidualnych. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie może być wykonana, określono zgodnie z art. 152 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.