I SA/Gd 56/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 17 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez A. Sz. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego będący jednocześnie wierzycielem wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego A. Sz. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 13 sierpnia 2009 r. obejmującego należność z tytułu kary porządkowej w wysokości 1000 zł. Podstawę prawną dochodzonej należności stanowiło postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] o nałożeniu kary porządkowej. Zawiadomieniem z dnia 7 września 2009 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem (zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 11 września 2009 r.) Odpis zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 24 września 2009 r. Pismem z dnia 25 września 2009 r. zobowiązany, na podstawie art. 33 pkt 1, pkt 6, pkt 7, i pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego podnosząc zarzut przedawnienia, nieistnienia obowiązku, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. Zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał dwa postanowienia: nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku (na które nie przysługiwało zażalenie) oraz nr [...] uznające pozostałe zarzuty za nieuzasadnione. Na drugie z wymienionych postanowień A. Sz. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej , który zaskarżonym postanowieniem utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo rozstrzygnął w kwestii zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów. Odnosząc się do zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 pkt 6 u.p.e.a. organ odwoławczy stwierdził, że nie jest zasadne stanowisko strony, jakoby w sprawie prowadzone były równolegle dwa postępowania egzekucyjne. Wprawdzie w sprawie wyegzekwowania kary pieniężnej nałożonej postanowieniem z dnia [...] prowadzone było poprzednio postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 2 marca 2009 r., jednakże postępowanie to zostało umorzone (z powodu błędnego wskazania w tytule wykonawczym rodzaju egzekwowanej należności). Wbrew zarzutom strony postanowienie z dnia 24 lipca 2009 r. o umorzeniu tego poprzednio prowadzonego postępowania egzekucyjnego zostało skutecznie doręczone w dniu 29 lipca 2009 r. stronie, na jej adres domowy. Brak było podstaw do tego, aby postanowienie to doręczyć na adres: R.J., [...], wskazany przez stronę w zarzutach złożonych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] jako adres do korespondencji, bowiem strona, prawidłowo wezwana pismem z dnia 8 lipca 2009 r., nie przedłożyła stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania jej w tej sprawie przez pana R.J. Podobnie za bezzasadny uznał organ zarzut, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego stoi na przeszkodzie jego ponownemu wszczęciu. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 pkt 7 u.p.e.a., dotyczącego braku doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., uznał go za bezzasadny. Organ podkreślił, że upomnienie przedegzekucyjne nr [...] z dnia 22 lipca 2009 r. zostało doręczone na adres strony, do rąk dorosłego domownika, w dniu 29 lipca 2009 r. i było w pełni skuteczne. Brak było podstaw do doręczenia tego wezwania do rąk pełnomocnika, gdyż taki nie został skutecznie ustanowiony (strona nie przedłożyła stosownego pełnomocnictwa), a ponadto charakter przedegzekucyjnego upomnienia wymaga doręczenia go bezpośrednio stronie, nawet wówczas, gdy ta ustanowi pełnomocnika. W konsekwencji również zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. jest bezzasadny, bowiem w poz. 49 przedmiotowego tytułu wykonawczego wierzyciel prawidłowo zaznaczył, iż upomnienie zostało doręczone w dniu 29 lipca 2009 r. Organ odwoławczy podniósł dalej, iż doręczenie stronie upomnienia z dnia 22 lipca 2009 r. jednocześnie z postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 2 marca 2009 r. nie naruszało żadnych norm prawnych. Upomnienie nie wszczyna nowego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, nie zaś z chwilą doręczenia upomnienia. Przedmiotowy tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 13 sierpnia 2009 r. doręczony został w dniu 24 września 2009 r., a więc po wydaniu przez organ egzekucyjny postanowienia z dnia 24 lipca 2009 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 2 marca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził też, że żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku załączenia do odpisu tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia. Nie dopatrzył się również uchybień w treści wystawionego upomnienia nr [...] z dnia 22 lipca 2009 r., bowiem druk ww. upomnienia odpowiadał wzorowi określonemu w załączniku Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.11.2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 137, poz. 1541; z późn. zm.), w którym nie przewidziano konieczności podawania podstawy prawnej należności. Zatem zarzut nie wskazania w upomnieniu postanowienia, na podstawie którego nałożono karę porządkową, organ uznał za bezzasadny. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał również zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. Przedmiotowy tytuł wykonawczy sporządzony został według wzoru jednopozycyjnego tytułu wykonawczego stosowanego w egzekucji należności pieniężnych określonego w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ stwierdził, że wprawdzie w poz. 37 przedmiotowego tytułu wykonawczego faktycznie podano stawkę odsetek (według której nalicza się dalsze odsetki), jednak z wypełnionej poz. 35, a więc zakreślenie kwadratu stanowiącego, iż odsetek nie pobiera się oraz z niewypełnionej poz. 36 wprost wynika, że odsetek od dochodzonej należności nie pobiera się. Z kolei odnośnie zarzutu skarżącego w kwestii błędnego podania rodzaju należności organ stwierdził, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.06.2005r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) dochody publiczne klasyfikuje się według paragrafów określających rodzaj dochodu. Zasadnie zatem karę porządkową zaklasyfikowano do paragrafu 0570, którego nazwa, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych (Dz.U. z 2006r. nr 107, po. 726) w związku z art. 16 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, brzmi "grzywny, mandaty i inne kary pieniężne od osób fizycznych". Organ wskazał też, że przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera datę, numer postanowienia a także akt normatywny, na mocy którego nałożono przedmiotową karę porządkową (poz. 29,30) co powala na precyzyjną identyfikację egzekwowanej należności. Umieszczenie stawki odsetek w poz. 37 oraz wypełnienie poz. 32 poprzez wpisanie okresu nie stanowi podstawy uznania zarzutów za zasadne, gdyż z pozostałych zapisów zawartych w przedmiotowym tytule wykonawczym jednoznacznie wynika jaki obowiązek podlega egzekucji, jaka jest podstawa prawna tego obowiązku a także jaka jest podstawa prawna prowadzenia egzekucji administracyjnej. Spełnione zostały więc wszystkie elementy wymagane przez ustawodawcę zawarte w przepisie art. 27 u.p.e.a. Odnosząc się do kwestii dokonanej poprawki w poz. 29 dotyczącej aktualnej wersji publikatora wskazanego aktu normatywnego stanowiącego podstawę do wydania postanowienia z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że poprawka ta została zamieszczona czytelnie i przed podpisaniem tytułu wykonawczego. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił też, że z uwagi na tożsamość organu egzekucyjnego i wierzyciela w sprawie nie zachodziła potrzeba wydawania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, o którym mowa w art. 34 § 1 u.p.e.a. Zarzut przedawnienia także został uznany za bezzasadny. Dochodzona tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 13 sierpnia 2009 r. należność wynika z wydanego w dniu [...] postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o nałożeniu na stronę kary porządkowej w wysokości 1.000,00 zł. Mając na uwadze treść art. 263 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm). oraz odpowiednio stosowanego art. 68 § 1 i art. 70 ww. ustawy oraz fakt, iż obowiązek zapłaty powstał w 2008 r. organ stwierdził, że zarzut przedawnienia jest bezzasadny. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zmian.), zwanej dalej k.p.a.; art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 punkty 6, 7 i 10 u.p.e.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wszczęcie ponownego postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego było niedopuszczalne, bowiem organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r., doręczonym w dniu 29 lipca 2009r., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 02.03.2009r. Zdaniem strony wyżej wymienione postanowienie nie zostało wprowadzone do obrotu prawnego, gdyż nie zostało doręczone na adres korespondencyjny (adres [...], G. wskazany w zarzutach z dnia 18.06.2009r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [... ]z dnia 02.03.2009 r.), a to oznacza, iż były równolegle prowadzone dwa postępowania egzekucyjne dotyczące tej samej należności. Zdaniem strony pisma powinny być doręczane na wskazany przez nią adres biura rachunkowego bez żądania dodatkowego pełnomocnictwa. Organ egzekucyjny jest w posiadaniu pełnomocnictwa udzielonego przez stronę R.J. upoważniającego do odbioru korespondencji. A. Sz. podkreślił, iż składając zarzuty występował osobiście, o czym świadczy między innymi złożenie przez niego podpisu pod zarzutami, co nie zmienia faktu, iż organ egzekucyjny powinien uszanować jego wolę i dokonywać doręczeń na wskazany przeze niego adres biura rachunkowego. Ponadto wątpliwości budzi prawidłowość doręczenia postanowienia z dnia 24 lipca 2009 r. do rąk matki zobowiązanego pod innymi adresem niż wskazany przez stronę w zarzutach. Skarżący zarzucił dalej, iż nowe upomnienie z dnia 22 lipca 2009 r. wystawione zostało wcześniej, niż postanowienie o umorzeniu poprzedniego postępowania egzekucyjnego (24 lipca 2009 r.), a ponadto doręczone zostało w tym samym dniu, co to postanowienie (29 lipca 2009 r.). Nowe postępowanie egzekucyjne nie mogło być zainicjowane w czasie, gdy toczyło się dotychczasowe postępowanie dotyczące tej samej należności, co potwierdza zarzut niedopuszczalności wszczęcia ponownego postępowania egzekucyjnego. Ponadto gdyby nawet założyć, iż poprzednie postępowanie egzekucyjne zostało skutecznie umorzone, to i tak brak podstaw do ponownego wszczęcia egzekucji, gdyż umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza niemożność jego ponownego wszczęcia, poza wyjątkiem przewidzianym w art. 61 u.p.e.a. Zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego było zdaniem skarżącego niedopuszczalne również z innych względów. Środek egzekucyjny został zastosowany na podstawie dwóch tytułów wykonawczych: nr [...] z dnia 26.08.2009 r. i nr [...] z dnia 13.08.2009 r. Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 26.08.2009 r. jest zdaniem strony niewątpliwie wadliwy. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tego tytułu powinno być więc umorzone na skutek wniesionych zarzutów - zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. W tej sytuacji środek egzekucyjny zastosowany w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie dwóch tytułów wykonawczych, z których jeden jest bezspornie nieprawidłowy, jest sprzeczny z prawem. Skarżący podniósł też, że wniósł zażalenie do Ministra Finansów na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 listopada 2009 r., oddalające skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego polegające na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 7 września 2009 r. w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie dwóch tytułów wykonawczych: nr [...] z dnia 13.08.2009 r. i nr [...] z dnia 26.08.2009r. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a. skarżący wskazał, że wierzyciel nie załączył do odpisu tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia na adres do doręczeń, tj. adres [...]. Upomnienie nr [...] z dnia 22 lipca 2009 r. jest nieprawidłowe i nieskutecznie doręczone. W treści postanowienia nie wskazano postanowienia, na podstawie którego nałożono karę porządkową. Skoro treść upomnienia jest błędna, to wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło z naruszeniem zasady "zagrożenia" obowiązującej w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący podniósł, że upomnienie zostało nieskutecznie doręczone, bowiem wysłano je bezpośrednio na adres skarżącego, zamiast na adres jego pełnomocnika doradcy podatkowego R.J., przy czym odebrała je matka strony. Organ odwoławczy błędnie przyjął, iż upomnienie doręcza się wyłącznie na adres zobowiązanego, gdyż obowiązek uiszczenia zobowiązania jest obowiązkiem osobistym i nie jest możliwe zastąpienie zobowiązanego przez inną osobę. Jeżeli hipotetycznie założyć, że organ odwoławczy ma rację i odbiór upomnienia wymaga osobistego działania zobowiązanego, to doręczenie takiego upomnienia do rąk matki zobowiązanego jest nieskuteczne. Zdaniem strony skarżącej doręczenie i odbiór upomnienia nie jest czynnością wymagającą osobistego działania zobowiązanego i powinno zostać dokonane do rąk pełnomocnika i to przed datą wszczęcia egzekucji. Zaskarżone postanowienie naruszało także zdaniem strony skarżącej art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez bezzasadne oddalenie zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. W tytule wykonawczym błędnie podano, że doręczono stronie upomnienie. Do odpisu tytułu wykonawczego nie doręczono dowodu doręczenia tego upomnienia. Błędnie wypełniono poz. 31 i 32 tytułu wykonawczego, gdyż na skarżącym nie ciążą: "Grzywny, mandaty i inne kary pieniężne" (poz. 31) za miesiąc grudzień 2008 r. (12/2008) – (poz. 32). W poz. 29 dokonano odręcznej poprawki, bez wskazania imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika Urzędu Skarbowego, który dokonał zmiany. W poz. 37 błędnie wskazano, iż od kary porządkowej naliczane są odsetki wg stawki 10 %. W postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje formalizm. Każdy błąd lub nieścisłość powoduje konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący zarzucił dalej, iż zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające naruszają przepisy art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia i nieprawidłową ocenę zarzutów. Organy obu instancji nie rozpatrzyły wszystkich zarzutów, bowiem nie odniosły się do zarzutów przedawnienia, nieistnienia obowiązku objętego wyżej wymienionym tytułem wykonawczym, zgłoszonego na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Co do tych zarzutów Naczelnik Urzędu Skarbowego znajduje się w stanie bezczynności. Zdaniem strony odrębne postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...]r. (na które nie służy zażalenie) zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 34 § 1a u.p.e.a., bowiem w toku postępowania przed WSA sygn. akt I SA/Gd 425/09 nie będzie badane przedawnienie kary porządkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. Sąd przeprowadził dowód z akt sprawy tut. Sądu o sygn. akt I SA/Gd 425/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia art. 34 § 1, § 4 i § 5 u.p.e.a. Przepisy art. 34 § 1 i 4 dotyczą obowiązku uzyskania stanowiska wierzyciela przed rozpatrzeniem zgłoszonych zarzutów. Wprawdzie w tym zakresie skarżący nie uzasadnił zgłoszonego zarzutu, jednakże wobec powołania tych przepisów w podstawie prawnej złożonej skargi, obowiązkiem Sądu jest odniesienie się do nich. Wątpliwości dotyczące wykładni art. 34 § 1 u.p.e.a. zostały ostatecznie rozwiązane uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. I FPS 4/06 (ONSAiWSA 2007/5/772, ZNSA 2007/4/87, OSP 2008/1/5). Sąd stwierdził w tej uchwale, że wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), w przypadku gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. W rozpatrywanej sprawie, w której organ egzekucyjny był jednocześnie wierzycielem, nie było więc konieczności występowania do wierzyciela o zajęcia stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, a tym samym nie można mówić o naruszeniu art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. Art. 34 § 5 u.p.e.a. z kolei stanowi, iż na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów podlega rozpatrzeniu w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odwoławczemu. Także i ten przepis nie został w sprawie naruszony. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Skarżący podniósł zarzuty przedawnienia, nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6), braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7) oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10). W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zasadnie organ egzekucyjny odrębnym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niedopuszczalny na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Kara porządkowa, dochodzona na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], została nałożona na skarżącego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] za niestawienie się osobiście bez uzasadnionej przyczyny na prawidłowe wezwanie. Strona nie złożyła zażalenia na przedmiotowe postanowienie, skorzystała jedynie z innego środka prawnego, jakim jest wniosek do organu pierwszej instancji o uchylenie postanowienia o nałożeniu kary. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] odmówił uchylenia postanowienia nakładającego karę porządkową. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...]. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie organu odwoławczego, które wyrokiem z dnia 2 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 425/09, zostało uchylone. Kwestia zatem istnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym była przedmiotem odrębnego rozpoznania w sprawie I SA/Gd 425/09. Przy tym wskutek uchylenia wyrokiem tut. Sądu postanowienia organu odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2009 r. w obrocie prawnym pozostają postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego: z dnia [...] o nałożeniu kary porządkowej, jak też z dnia [...] odmawiające uchylenia tego postanowienia. Skarżący zgłosił także zarzut przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...]. Przepis art. 33 pkt 1 u.p.e.a. jako odrębne podstawy zarzutów wymienia przedawnienie i nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Stąd też stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku (z uwagi na objęcie tej kwestii postępowaniem w sprawie I SA/Gd 425/09) nie mogło się odnosić jednocześnie do zarzutu przedawnienia. W tej sytuacji nierozpatrzenie przez organ pierwszej instancji tego zarzutu poczytać należy niewątpliwie jako wadliwość działania tego organu. Niemniej jednak wadliwość ta została konwalidowana przez organ odwoławczy, który do zarzutu przedawnienia odniósł się w zaskarżonym postanowieniu. Istotą postępowania dwuinstancyjnego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ drugiej instancji. Organ odwoławczy może korygować zarówno samo zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i uzupełniać ustalenia co do stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, a także usuwać naruszenia związane z podejmowanymi czynnościami procesowymi. Oznacza to, że wadliwość działania organu pierwszej instancji polegająca na nieodniesieniu się do zarzutu przedawnienia nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem zarzut ten ostatecznie został rozstrzygnięty i uznany za bezzasadny. Zarzutu tego zresztą skarżący nie uzasadnił. Należy wobec tego powtórzyć jedynie za organem odwoławczym, iż stosownie do art. 263 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm). przepisy art. 68 § 1 i art. 70 tej ustawy mają odpowiednie zastosowanie do kar porządkowych. Przy odpowiednim stosowaniu art. 68 § 1 obowiązek zapłaty kary porządkowej nie powstanie, gdy postanowienie o ukaraniu zostanie doręczone po upływie 3 lat od zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 262 § 1 pkt 1-3. Do przedawnienia zatem nie doszło, skoro wezwanie z dnia 7 listopada 2008 r. do osobistego stawiennictwa doręczone zostało pełnomocnikowi strony w dniu 1 grudnia 2008 r., a postanowienie o ukaraniu nosi datę [...] (wprawdzie w aktach brak jest dowodu doręczenia tego postanowienia, ale nie jest kwestionowane, że zostało ono dokonane na pewno przed dniem 19 stycznia 2009 r., kiedy to skarżący złożył wniosek o uchylenie przedmiotowego postanowienia, co wynika z akt I SA/Gd 425/09). Z kolei w przypadku odpowiedniego stosowania art. 70, obowiązek zapłaty kary porządkowej przedawnia się po upływie pięciu lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin płatności kary, określony w doręczonym adresatowi postanowieniu. Także zatem i ten termin przedawnienia nie upłynął. W tych okolicznościach zarzut przedawnienia słusznie uznany został w zaskarżonym postanowieniu za bezzasadny. Kolejny zarzut podniesiony przez stronę dotyczył niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.). Skarżący podnosił, iż poprzednio prowadzone postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone. Jak wynika z akt sprawy, kara porządkowa, nałożona postanowieniem z dnia [...], była egzekwowana w drodze egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 2 marca 2009 r. Postępowanie egzekucyjne toczące się na podstawie tego tytułu wykonawczego zostało umorzone na mocy postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 24 lipca 2009 r. Postanowienie to zostało doręczone na adres zobowiązanego do rąk dorosłego domownika w dniu 29 lipca 2009 r. Brak jest podstaw do tego, by podważać skuteczność tego doręczenia. Przede wszystkim nie ma racji strona skarżąca twierdząc, że postanowienie to powinno było zostać doręczone na "adres do korespondencji" wskazany przez niego w zarzutach wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], tj. adres [...] R.J. Oczywiście jest dopuszczalne wskazanie przez stronę adresu do korespondencji, tj. adresu, pod którym strona przebywa lub przebywać będzie i pod którym będzie odbierać korespondencję. Takiego charakteru jednak nie miało wskazanie przez stronę w powyższym piśmie "adresu do korespondencji", nie dotyczyło ono bowiem podania adresu, pod którym strona będzie odbierać korespondencję, lecz dotyczyło wskazania innej osoby – Pana R.J. – upoważnionej do odbioru korespondencji w imieniu strony. Do tego rodzaju czynności niezbędne jest pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy, które w niniejszej sprawie nie zostało złożone. Strona prawidłowo wezwana przez organ egzekucyjny do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa, nie uczyniła tego. Nie jest przy tym wystarczające powoływanie się na pełnomocnictwo znajdujące się w dyspozycji organu, złożone przy okazji innych spraw toczących się z udziałem skarżącego. Jak bowiem wynika z art. 33 § 2 i 3 k.p.a. (mających zastosowanie na mocy art. 18 u.p.e.a.) pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Przez akta w rozumieniu tego przepisu, do których pełnomocnik dołącza oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, rozumieć należy zindywidualizowany zbiór udokumentowania czynności i danych określonego rodzaju postępowania administracyjnego prowadzonego w stosunku do konkretnego adresata prawa podatkowego, a nie dowolnego zbioru dokumentów dotyczących podatnika. Dlatego też powoływanie się na pełnomocnictwo ogólne złożone przy okazji innych spraw prowadzonych przez organ wobec danego podatnika nie jest wystarczające. W aktach danej sprawy zawsze musi być dokument, z którego wynika umocowanie do działania w imieniu strony. Należy bowiem zwrócić uwagę, że pełnomocnictwo może mieć różny charakter. Może być między innymi ogólne, rodzajowe, czy też do dokonywania tylko określonych czynności. Jeśli zatem mamy do czynienia z pełnomocnictwem, którego treść nie wskazuje na możliwość tylko jednorazowego wykorzystania, wówczas "konkretyzacja" takiego pełnomocnictwa będzie następować każdorazowo i wielokrotnie poprzez działania faktyczne polegające na jego składaniu w określonych sytuacjach procesowych. Sytuacje te i kontekst im towarzyszący stanowią wówczas "dopełnienie" treści udzielonego pełnomocnictwa dla danej sprawy. Czym innym jest bowiem zakres umocowania wynikający z pełnomocnictwa, a czym innym wykorzystywanie tak sformułowanego umocowania w konkretnych sprawach. Do tego ostatniego, poza zakresem umocowania, musi być spełniony warunek, iż wyraźną wolą strony jest posłużenie się pełnomocnikiem. Ta wyraźna wola materializuje się właśnie w złożonym przez nią do danej sprawy dokumencie pełnomocnictwa. Złożenie dokumentu pełnomocnictwa jest więc tym miernikiem, który przesądza, że strona dokonuje wyboru, aby w danym postępowaniu była reprezentowana przez ustanowionego przez siebie pełnomocnika. Ta kwestia leży wyłącznie w gestii samej strony, która ma pełną autonomię w określaniu tego, do jakich konkretnie prowadzonych spraw zgłasza udział pełnomocnika (stale dla niej umocowanego), a w których sprawach potrzeby takiej nie dostrzega. Ponownie podkreślić należy, że zgłoszenie udziału pełnomocnika ma charakter sformalizowany, wymaga bowiem przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa. Nie jest tu wystarczające podanie adresu pełnomocnika jako "adresu do korespondencji". Wobec zatem braku w aktach sprawy stosownego pełnomocnictwa, organ egzekucyjny zasadnie zastosował się do dyspozycji art. 40 § 1 i art. 42 § 1 k.p.a. i doręczył postanowienie z dnia 24 lipca 2009 r. stronie na jej adres domowy. Doręczenie to miało przy tym charakter doręczenia zastępczego, nastąpiło bowiem w trybie art. 43 k.p.a. do rąk dorosłego domownika (matki strony), który podjął się oddania pisma adresatowi. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów normujących sposób dokonywania doręczeń, co uzasadnia stwierdzenie, że postanowienie z dnia 24 lipca 2009 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 29 lipca 2009 r. Zarzut równoległego prowadzenia dwóch postępowań egzekucyjnych uznać należało zatem za bezzasadny. Nie jest także zasadny zarzut wszczęcia nowego postępowania egzekucyjnego w czasie, gdy poprzednie nie zostało jeszcze umorzone. Fakt doręczenia upomnienia nie powoduje jeszcze wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani egzekucji administracyjnej. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że ustawa rozróżnia postępowanie egzekucyjne oraz egzekucję administracyjną. Administracyjne postępowanie egzekucyjne obejmuje, oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe podejmowane przez podmioty inne niż organ egzekucyjny, np. przez wierzyciela. Egzekucja administracyjna oznacza zaś stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym. Związek pomiędzy egzekucją i postępowaniem egzekucyjnym wyraża się w tym, że egzekucja odbywa się w ramach tego postępowania i nie może się odbyć inaczej niż w tym postępowaniu. Podkreślić należy, że różne są momenty wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji. Datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym (art. 61 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). W sytuacji natomiast gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, będzie to dzień wystawienia tytułu wykonawczego. Stosownie natomiast do treści art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Postępowanie egzekucyjne wszczynane jest więc wcześniej niż sama egzekucja (por. np. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 listopada 2008 r., II SA/Go 528/08, niepublik.). Upomnienie stanowi natomiast czynność przedegzekucyjną, mającą ponaglić i nakłonić zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku, która warunkuje wszczęcie właściwego postępowania egzekucyjnego. Doręczenie stronie w dniu 29 lipca 2009 r. upomnienia wraz z postanowieniem z dnia 24 lipca 2009 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie poprzedniego tytułu wykonawczego nie stanowiło naruszenia żadnego przepisu prawa i nie świadczyło o zaistnieniu przesłanki niedopuszczalności egzekucji. Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zostało umorzone w dniu 29 lipca 2009 r., a kolejny tytuł wykonawczy wystawiony został w dniu 13 sierpnia 2009 r. Wbrew stanowisku strony skarżącej umorzenie z dniem 29 lipca 2009 r. postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie poprzedniego tytułu wykonawczego nie stanowiło przeszkody do wystawienia nowego tytułu wykonawczego nr [...] (w dniu 13 sierpnia 2009 r.) i wszczęcia na jego podstawie nowej egzekucji administracyjnej. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza wszakże, że na zobowiązanym przestał ciążyć obowiązek, którego wykonanie było przedmiotem umorzonego postępowania. Nie można mu również przypisywać waloru res iudicata. Zatem przyjęcie poglądu, że umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza niemożność jego ponownego wszczęcia - poza przypadkiem wskazanym w art. 61 u.p.e.a. - jest niedopuszczalne. Wszczęcie po raz kolejny postępowania egzekucyjnego powoduje, że jest ono prowadzone od początku. (zob. wyroki NSA z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt I OSK 804/06, Lex nr 289091 oraz z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 931/06, Lex 321557, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 listopada 2008 r., II SA/Go 528/08, Lex 533186). Skarżący zarzucił także niedopuszczalność zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.). Środek egzekucyjny jest niedopuszczalny wówczas, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, albo został wprawdzie przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych nie jest tożsama z niedopuszczalnością egzekucji. Okoliczności, jakie strona wskazuje dla uzasadnienia podniesionego zarzutu mogłyby stanowić podstawę skargi na czynności egzekucyjne, nie świadczą natomiast o niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, o której mowa w art. 33 pkt 6 u.p.e.a. Okoliczności te – odnoszące się do wadliwości tytułu wykonawczego nr [...], który wraz z tytułem nr [...] został objęty jednym zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego w postaci wierzytelności z rachunku bankowego z dnia 7 września 2009 r. – nie świadczą także o niedopuszczalności egzekucji w niniejszej sprawie, toczącej się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Zarzuty odnoszące się do tytułu wykonawczego nr [...] pozostają poza granicami niniejszej sprawy. Ewentualna wadliwość tego tytułu nie rzutuje na ocenę dopuszczalności egzekucji w postępowaniu dotyczącym tytułu wykonawczego nr [...]. Bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 33 pkt 7 u.p.e.a. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że upomnienie z dnia 22 lipca 2009 r. prawidłowo zostało doręczone stronie na jej adres domowy w dniu 29 lipca 2009 r., do rąk dorosłego domownika w trybie art. 43 k.p.a. Ponieważ w sprawie nie został skutecznie ustanowiony pełnomocnik, o czym była już mowa wyżej, zarzuty niedoręczenia tego upomnienia R.J. uznać należy za bezzasadne. Bezprzedmiotowe są zatem rozważania dotyczące tego, komu należy doręczyć upomnienie w sytuacji, gdy strona reprezentowana jest przez pełnomocnika, skoro strona w niniejszym postępowaniu z takiej reprezentacji nie korzystała. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Z przepisu tego nie wynika, aby konieczne było w upomnieniu wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, w tym przypadku postanowienia o nałożeniu kary porządkowej. Wymóg taki nie wynika także z wzoru upomnienia określonego przez Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2001 r., Nr 137, poz. 1541). Brak zatem wskazania w treści przedmiotowego upomnienia postanowienia z dnia [...] r., wobec prawidłowego określenia w nim pozostałych danych umożliwiających jednoznaczne zidentyfikowanie wierzyciela, osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku, a także treści obowiązku, pozostaje bez wpływu na skuteczność upomnienia. Zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a. do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku. Ponieważ doręczenie upomnienia zobowiązanemu jest jedną z przesłanek wszczęcia egzekucji, wierzyciel został zobowiązany do przedłożenia organowi egzekucyjnemu wraz z tytułem wykonawczym dowodu doręczenia tego upomnienia. Organ egzekucyjny bada bowiem z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 29 u.p.e.a.). Obowiązek dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia ma jednak sens tylko wówczas, gdy wierzyciel nie jest równocześnie organem egzekucyjnym. W tej ostatniej bowiem sytuacji organ egzekucyjny dysponuje dowodem doręczenia upomnienia, które sam – działając jako wierzyciel – wystosował do zobowiązanego. Zarzut braku dowodu doręczenia zobowiązanemu upomnienia jest więc bezzasadny, dowód taki bowiem znajduje się w aktach sprawy. Nie są też zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 27 u.p.e.a. Przepis ten wymienia wymogi formalne, jakie powinien spełnić tytuł wykonawczy. W tytule tym prawidłowo wskazano, że zobowiązanemu zostało doręczone upomnienie, o czym była już mowa wyżej. Prawidłowo też określono w punkcie 31 rodzaj należności jako "grzywny, mandaty i inne kary pieniężne od ludności". Jak wskazał organ odwoławczy, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30.06.2005r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) dochody publiczne klasyfikuje się według paragrafów określających rodzaj dochodu. Zasadnie zatem karę porządkową zaklasyfikowano do paragrafu 0570, którego nazwa, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie szczegółowej klasyfikacji dochodów, wydatków, przychodów i rozchodów oraz środków pochodzących ze źródeł zagranicznych (Dz.U. z 2006r. nr 107, po. 726) w związku z art. 16 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, brzmi "grzywny, mandaty i inne kary pieniężne od osób fizycznych". Przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera datę, numer postanowienia a także akt normatywny, na mocy którego nałożono przedmiotową karę porządkową (poz. 29,30) co powala na precyzyjną identyfikację egzekwowanej należności. Wpisanie w punkcie 32, w którym należy umieści rok/okres "2008/12" odnosi się do daty wydania postanowienia i nie stanowi żadnej wadliwości. Przekreślenie oznaczenia publikatora aktu normatywnego i wpisanie odręcznie nowych danych również takiej wadliwości nie stanowi. Nie jest to bowiem naruszenie żadnego z wymogów formalnych wymienionych w art. 27 u.p.e.a. Umieszczenie stawki odsetek w poz. 37 nie stanowi podstawy uznania zarzutów za zasadne, bowiem z pozostałych zapisów tytułu wykonawczego, a zwłaszcza z faktu zaznaczenia pola nr 35 pkt 1 o treści "odsetek nie pobiera się" wynika, że odsetki nie są naliczane i pobierane, co odpowiada treści egzekwowanego obowiązku. Wbrew stanowisku skarżącego nie każdy błąd lub nieścisłość w treści tytułu wykonawczego powoduje konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego z powodu niedopuszczalności egzekucji, a tylko taki błąd, który narusza któryś z wymogów formalnych wymienionych w art. 27 u.p.e.a. Występowania takich błędów jednak nie stwierdzono. Z treści tytułu wykonawczego wynika w szczególności, jaki obowiązek podlega egzekucji, jaka jest podstawa prawna tego obowiązku, a także jaka jest podstawa prawna prowadzenia egzekucji administracyjnej. Prawidłowo został także wskazany fakt doręczenia upomnienia w dniu 29 lipca 2009 r. Spełnione zostały więc wszystkie elementy wymagane przez ustawodawcę zawarte w przepisie art. 27 u.p.e.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.