III SA/Wa 1410/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. i 2008 r. oddala skargę Z akt sprawy wynika, że M. S. złożył wniosek o rozłożenie na raty zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń-kwiecień, październik-listopad 2007 r. i styczeń-wrzesień 2008 r. w ramach pomocy de minimis. W uzasadnieniu wniosku Skarżący powołał się na złą sytuację finansową, która w przypadku odmowy uwzględnienia wniosku może stać się przyczyną ogłoszenia upadłości lub likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Nadmienił też, że wcześniej nie korzystał z pomocy publicznej. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił rozłożenia na raty łącznej kwoty 247.761,87 zł zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 20.622,00 zł naliczonymi na dzień złożenia wniosku, tj. 19 listopada 2008 r. W uzasadnieniu Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, iż organ podatkowy wydając decyzję w przedmiocie udzielenia ulgi podatnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą obowiązany jest zbadać, czy udzielenie wnioskowanej pomocy jest dopuszczalne na podstawie art. 67b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005r. Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Po ustaleniu, że podatnik spełnia wszystkie określone w ww. przepisie warunki dopuszczalności pomocy publicznej, organ ustala czy podatnik spełnia przesłanki określone w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Naczelnik wyjaśnił, że organ podatkowy udzielający pomocy publicznej zobowiązany jest do indywidualnej oceny kondycji finansowej przedsiębiorcy wnioskującego o pomoc, z uwzględnieniem zarówno kondycji ekonomiczno-finansowej, jak i ryzyka niewywiązania się przedsiębiorcy z systemu ratalnego i możliwości odzyskania zaległych zobowiązań. Prowadzona działalność zostaje zaszeregowana do określonej kategorii ratingu. Organ wyjaśnił, iż rating odzwierciedla zdolność podmiotu do terminowej i całkowitej spłaty zobowiązań wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Prowadzona przez Skarżącego działalność została zakwalifikowana przez organ do kategorii ratingowej B (niska) tj. wysokiego ryzyka kredytowego, zdolności do obsługi zobowiązań jedynie przy sprzyjających warunkach zewnętrznych, niskiego poziomu odzyskania wierzytelności w przypadku wystąpienia niewypłacalności. Naczelnik Urzędu Skarbowego podniósł ponadto, iż w jego ocenie w przypadku Skarżącego brak jest wyjątkowych przesłanek do stwierdzenia, że zachodzi ważny interes podatnika bądź interes publiczny, który mógłby uzasadniać przyznanie ulgi, w postaci rozłożenia zaległości na raty. Zdaniem organu ani kondycja finansowa prowadzonej przez Skarżącego działalności, ani okoliczności powstania zadłużenia nie dają podstaw do udzielenia pomocy publicznej. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku w sprawie rozłożenia na raty spłaty posiadanych zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania podatkowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 48, art. 121, art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie na czym organ oparł swoje stanowisko, iż Skarżący może nie wykonać zobowiązania podatkowego; naruszenie art. 67a, art. 67b Ordynacji podatkowej poprzez brak obiektywizmu w ocenie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego poprzez dowolną interpretację; art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego i nie ustosunkowanie się do stanowiska Skarżącego; art. 187 § 1 i art. 210 § 3 poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, skutkiem czego nie wyjaśniono w sposób dokładny stanu faktycznego; art. 181 w związku z art. 200 § 1 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez wnikliwych ustaleń faktycznych, co z formalnoprawnego punktu widzenia mogło uniemożliwić wypowiedzenie się przez Skarżącego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej; obrazę przepisów wynikających z Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1998/2006 r. z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis poprzez błędną jego interpretację. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż sytuacja finansowa nie może być podstawą do przyznania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególnie, że z oświadczeń Skarżącego wynika szereg nieścisłości i rozbieżności. W złożonym wniosku Skarżący podkreślił, iż jego trudna sytuacja finansowa może doprowadzić do likwidacji działalności, co spowoduje utratę miejsc pracy dla kilku osób, natomiast w złożonym oświadczeniu o sytuacji finansowej oświadczył, iż nie zatrudnia żadnych pracowników, wskazał również na wysokie dochody uzyskiwane z prowadzonej działalności, co stoi w sprzeczności z materiałem dowodowym, zgromadzonym w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięć w sprawie wniosków o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych mają okoliczności związane z powstaniem zaległości. Przedstawione przez Skarżącego argumenty, nie wskazują jednak by okoliczności powstania zaległości posiadały znamiona zdarzeń losowych, były nadzwyczajne i niezależne od sposobu postępowania. Problemy związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz kontrahentami nie mogą zostać uznane za nadzwyczajną okoliczność. Dyrektor Izby Skarbowej nadmienił ponadto, iż przyznanie ulgi polegającej na rozłożeniu na raty spłaty zaległości podatkowych uzależnione jest nie tylko od stwierdzenia ważnego interesu podatnika, lecz również od oceny sytuacji podatnika pod kątem jego możliwości finansowych spłaty w ratach i celowości udzielenia pomocy w tej formie. Tego rodzaju ulga ma charakter kredytu, z tym że udzielonego kosztem środków publicznych, a zatem nie może być przyznana podatnikom, którzy nie będą w stanie spłacić przyznanych rat. Zdaniem organu odwoławczego uwzględniając ustalenia odnośnie kondycji finansowej działalności gospodarczej Skarżącego, wysokości straty finansowej osiągniętej w 2008 r. brak jest realnych szans możliwości spłaty przedmiotowego zadłużenia w zaproponowanych przez Skarżącego wysokościach rat. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż zastosowanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych dopuszczalne jest tylko w przypadku, gdy istnieje realna możliwość spłaty tych zobowiązań na warunkach określonych w decyzji o zastosowaniu ulgi. Ponadto w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zarzut Skarżącego dotyczący braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego a także dotyczący wydania rozstrzygnięcia bez wnikliwych ustaleń faktycznych jest bezzasadny. Organ podatkowy pierwszej instancji zebrał i w sposób wyczerpujący przeanalizował materiał dowodowy zarówno dostarczony przez Skarżącego jak i będący w posiadaniu organu podatkowego. Gruntownej analizie poddano sytuację finansową Skarżącego zasadnie stwierdzając, iż należy do trudnych, jednak nie występuje zagrożenie egzystencji. Natomiast odnośnie zarzutu Skarżącego dotyczącego "całkowicie swobodnego" działania organów podatkowych podkreślił, iż uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji istnienia ważnego interesu podatnika. Również zarzut Skarżącego dotyczący obrazy przepisów wynikających z Rozporządzenia Komisji nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis poprzez błędną jego interpretację organ uznał za bezzasadny. Dyrektor wyjaśnił, iż Skarżący złożył wniosek o rozłożenia na raty posiadanego zadłużenia w ramach pomocy de minimis i w oparciu o powyższy przepis została wydana zaskarżona decyzja. Fakt uznania wnioskowanej pomocy za dopuszczalną w świetle powołanego rozporządzenia Komisji Europejskiej nie oznacza jednak obowiązku udzielanie Skarżącemu ulgi w spłacie zobowiązań. Od powyższej decyzji Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł w niej o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów art. 121, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak przedstawienia dowodów na to, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane; naruszenie przepisów art. 67a § 1 pkt 1 oraz art. 67 b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak obiektywizmu w ocenie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego poprzez dowolną interpretację; naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, bowiem organ nie podjął wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś w świetle art. 124 Ordynacji podatkowej organy podatkowe winny dążyć do wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu, w szczególności niedopuszczalne jest by organ podatkowy w ogóle nie ustosunkował się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy; przepisów art. 187 § 1 i art. 210 § 3 Ordynacji podatkowej przez nie zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, skutkiem, czego nie wyjaśniono w sposób dokładny stanu faktycznego, co skutkowało nie zawarciem w decyzji prawidłowego uzasadnienia faktycznego; art. 181 w związku z art. 200 § 1 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej przez wydanie rozstrzygnięcia bez wnikliwych ustaleń faktycznych podjętych w postępowaniu podatkowym, co z formalnoprawnego punktu widzenia mogło uniemożliwić wypowiedzenie się przez Stronę w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej; obrazę przepisów wynikających z Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1998/2006 r. z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. W ocenie Skarżącego organy podatkowe nie uwzględniły jego aktualnej sytuacji materialnej. Dokonały dowolnej wykładni przyczyn zadłużenia wskazując jako podstawę art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 3 ppkt a Ordynacji podatkowej, natomiast nie wzięły pod uwagę innych przesłanek znajdujących się w art. 67b § 1 pkt 3 lit. g, h, i, które to przesłanki bezpośrednio dotyczą sytuacji w jakiej znalazł się Skarżący. Takie zawężenie interpretacji przepisów przez organ podatkowy zawsze będzie skutkowało tym, że podatnik nie uzyska ulgi, co jest sprzeczne z dyrektywą Wspólnot Europejskich. Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący zarzucił, przyjęcie a priori, iż dla stwierdzenia istnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania wystarczające są argumenty wskazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w jego decyzji. Skarżący podniósł ponadto, iż organ podatkowy uzasadniając swoje stanowisko w sprawie winien powołać się na stosowne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje; Skarga nie jest zasadna. Zarzuty podniesione w skardze nakazują uczynić przedmiotem rozstrzygnięcia kwestię istnienia przesłanek będących warunkiem sine qua non rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Podstawą prawną rozłożenia na raty zaległości podatkowych jest art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołanym wyżej art. 67a § 1pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a cyt. ustawy. Z brzmienia tego przepisu wynika, że instytucja rozłożenia na raty zaległości podatkowej zbudowana jest przy zastosowaniu uznania administracyjnego. W świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie NSA koncepcji interpretacyjnej przepisów podatkowych zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, zawierających w swojej treści kierunkowe dyrektywy wyboru (w tym przypadku: ważny interes podatnika oraz interes publiczny), stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do udzielenia ulgi dysponuje bowiem organ podatkowy. Prawem do rozłożenia na raty zaległości podatkowych dysponuje w tym przypadku organ podatkowy, który może, ale nie musi, rozłożyć na raty zaległości podatkowe. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny, w danym stanie faktycznym sprawy, okoliczności odpowiadających przesłankom umorzenia, ale w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek rozłożenia na raty. Z tego też względu sama odmowa zastosowania ulgi nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki ich umorzenia, jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 1998 r. Sygn.akt I SA/Łd 1811/96; LEX nr 31877). Oczywistym jest przy tym, że stwierdzenie braku przesłanek zastosowania ulgi skutkować może wyłącznie odmową udzielenia tej ulgi. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem podatkowym, tzn. czy organ podatkowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia ulgi. Sąd nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie, by w toku tego postępowania nie podjęto niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrano dowodów w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek tej decyzji. W procesie dochodzenia do tej decyzji organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub ważny interes społeczny uzasadniający udzielenie ulg. Organ podatkowy rozważył sytuację materialną wnioskodawcy (tj. porównując dochód uzyskany na przestrzeni ostatnich lat, stan posiadanego majątku, kredyty bankowe, osoby na utrzymaniu) oraz inne okoliczności mające wpływ na udzielenie ulgi. Sąd nie może natomiast oceniać wydanej decyzji z punktu widzenia słuszności dokonanego przez organ w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest więc kolejnym organem w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, co oznacza, ze Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej. Zaskarżona decyzja podlegała natomiast ocenie, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi. Jednakże ani skarga, ani przeprowadzona przez Sąd kontrola nie wykazała naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy ustalił stan faktyczny sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy przy współudziale Skarżącego, który był wzywany do zapoznana się z materiałem dowodowym. Uznać zatem należy, iż wydana na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzja nieuwzględniająca żądania Skarżącej nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Ustalenia organu podatkowego uzasadnione są zebranymi w sprawie dowodami, a dokonana ocena zebranego materiału dowodowego nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 191 ord. pod. Sąd nie podziela zarzutu, co do naruszenia art. 122 ord. pod. poprzez nie rozważenie ważnego interesu skarżącej i ważnego interesu publicznego. Wskazany przepis stanowi o obowiązku organu podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie bez znaczenia w sprawie jest, że postępowanie w sprawie o rozłożenie na raty zaległości toczy się na skutek złożenia przez stronę wniosku, w którym strona uzasadnia zaistnienie przesłanek zastosowania ww. ulgi. A zatem w sprawie nie chodziło o ustalenie stanu faktycznego, bowiem stan ten nie był kwestionowany przez organy podatkowe. W sprawie chodziło o ocenę tego stanu faktycznego pod kątem istnienia przesłanek zawartych w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Należy zauważyć również, iż postępowanie w sprawie umorzenia zaległości nakłada na podatnika obowiązek wykazania przesłanek koniecznych do zastosowania instytucji umorzenia, ponieważ jest ono prowadzone na wniosek podatnika a nie z urzędu. Rolą organu podatkowego jest zweryfikowanie stwierdzeń strony podanych we wniosku, jeżeli istnieją wątpliwości, co do ich prawdziwości. Natomiast rolą podatnika ubiegającego się o ulgę w spłacie jest właściwe udokumentowanie wniosku oraz wskazanie przesłanek. W orzecznictwie przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu strony decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o zastosowaniu lub odmowie ulgi. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie zastosowania ulgi. Ponieważ instytucja rozłożenia na raty ma charakter wyjątkowy (zasadą jest bowiem płacenie podatków), uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych, okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu wnioskującego o ulgę (zob. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004; s. 253). Okoliczności takie w niniejszej sprawie nie wystąpiły, przynajmniej Skarżący ich nie wykazał. Podawane informacje o likwidacji miejsc pracy nie potwierdziły się ze względu na brak zatrudnienia przez Skarżącego pracowników. "Interes publiczny", o jakim mowa w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zastosowania ulgi będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Przy jego ocenie należy też uwzględnić sytuację budżetową państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 i art. 210 § 3 Ordynacji podatkowej. Biorąc pod uwagę sytuację ekonomiczną Skarżącego organ ustalił, że w 2006 r. skarżący osiągnął stratę w kwocie 69.827 zł, w 2007 r. dochód w kwocie 43.642 zł i w 2008 r. stratę w kwocie 339.182 zł. Z takich wskaźników finansowych Skarżący zaproponował organowi podatkowemu początkowo spłatę zaległości w ratach po 10.000 zł miesięcznie a następnie zaproponował spłatę w ratach od 5000 do 8000 zł miesięcznie. Ponadto jak wynika z akt sprawy skarżący poza zaległością podatkową w kwocie 257.761 zł, posiada kredyty bankowe w wysokości 523.000 zł z których kupił nieruchomości a także zaległości wobec ZUS -35.000 zł. W odwołaniu oraz w skardze podnosił, że spłata rat odbywać się będzie przy pomocy pożyczek udzielanych przez rodzinę. W ocenie Sądu, mając powyższe wskaźniki ekonomiczne na uwadze, organ podatkowy nie miał podstaw, aby uważać, iż skarżący będzie w stanie spełnić zaproponowany układ ratalny przy posiadanych obciążeniach. Źródła dochodów tego nie zapewniały a z kolei Skarżący nie przedstawił umów pożyczek rodzinnych, z których miałby spłacać w ratach zaległości podatkowe. Ponadto Sąd zauważa, iż w przypadku Skarżącego zła koniunktura gospodarcza trwa od dłuższego czasu, poza 2007 r. skarżący generuje od 2006 straty z działalności gospodarczej, co też nie rokowało wykonania układu ratalnego. Argument likwidacji miejsc pracy też okazał się chybiony, bowiem skarżący nie zatrudniał pracowników. W takiej sytuacji trudno zarzucić organom podatkowym niedostateczne zebranie materiału dowodowego do podjęcia decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi. Nie sposób uznać naruszenia przez organy podatkowe art. 67b § 1 pkt 3 lit. g,h,i Ordynacji podatkowej, bowiem skarżący nie wnioskował o udzielenie ulgi na zatrudnienie, na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw czy też na restrukturyzację. Skoro takiego wniosku nie było to trudno stawiać zarzut organowi, że nie stosował ww. przepisów. W ocenie Sądu zarzut niespójności uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynikał z błędnego zrozumienia przez skarżącego argumentacji organu. Organ podatkowy powołał się na okoliczność, że skarżący spełnia warunki przyznania pomocy publicznej de minimis w myśli przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Nie mniej jednak uznanie że skarżący spełnia te warunki nie powoduje, że decyzja w przedmiocie rozłożenia zaległości podatkowej na raty przestaje mieć charakter uznaniowy. Organ podatkowy nie przekroczył granic uznania administracyjnego przyjmując, że skarżąca spółka spełnia warunki przyznania pomocy publicznej de minimis i jednocześnie odmawiając przyznania ulgi. Zarzut dotyczący naruszenia art. 181 w związku z art. 200 § 1 i art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej okazał się również niezasadny. Organy podatkowe obu instancji zebrały materiał dowodowy w sposób pozwalający na wydanie zaskarżonej decyzji. Ponadto Skarżący został zapoznany w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej z zebranym materiałem dowodowym, nie wnosząc żadnych uwag, poza zmianą propozycji wysokości raty. Reasumując stwierdzić należy, że przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organy podatkowe wzięły pod uwagę wszystkie istotne okoliczności faktyczne, o czym świadczy szerokie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a ocena tych okoliczności nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Sąd stwierdza, że wobec okoliczności wskazanych przez skarżącego we wniosku prawidłowo odmówiono w zaskarżonej decyzji waloru wyjątkowości uzasadniających rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzygnął jak w sentencji.