I SA/Kr 331/10

Sygn. akt I SA/Kr 331/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r., sprawy ze skargi Banku [...] S.A. w K., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 23 października 2009 r. Nr [....], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - skargę oddala - Skarżący Bank w K. zwrócił się o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku o wydanie tej interpretacji przedstawił następujący stan faktyczny. Bank nabył od Banku P. nieruchomość położoną w W. przy ul. T. a zabudowaną budynkiem biurowym. Poprzednio nieruchomość ta była użytkowana przez Bank na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Bankiem P. S.A. Ponadto przedmiotowa nieruchomość stanowiła uprzednio własność Banku jednak na skutek podziału Bank, część jego majątku, w tym ta nieruchomość została na podstawie "Planu Podziału" przejęta przez Bank P. S.A. Podział banku został dokonany na podstawie art. 529 ust. 1 pkt 4 ustawy Kodeks Spółek Handlowych i był to tzw. "podział przez wydzielenie". W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, zadane zostało pytanie, czy dokonując nabycia wyżej opisanej nieruchomości Bank jest uprawniony do rozliczania odpisów amortyzacyjnych według stawek indywidualnych zgodnie z art. 16j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako od nabywanego składnika majątku "używanego" po raz pierwszy oddanego do używania. Zdaniem skarżącego, w opisanej sytuacji faktycznej, Bank jest uprawniony do zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych. W dniu 23 października 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działający w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną nr [...] w której uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Stwierdził on bowiem, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała wcześniej w ewidencji środków trwałych Banku Interpretacja ta została skutecznie doręczona w dniu 26 października 2009r. Z kolei pismem z dnia 9 listopada 2009r skarżący wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie, Minister Finansów – działający przez Dyrektora Izby Skarbowej, pismem z dnia 16 grudnia 2009r. stwierdził, że brak jest podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Bank S.A. w K, zarzucił naruszenie art. 93c § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa, co w konsekwencji doprowadziło do błędnej interpretacji art. 16j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegającej na nieuznaniu prawa do zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych do nabytej przez Bank nieruchomości. Kolejny zarzut dotyczył naruszenia art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa tj, zasady zaufania do organów podatkowych, zgodnie z którym organ podatkowy powinien poprzez swoje zachowanie, w tym przez jednolite stosowanie przepisów prawa podatkowego, wzbudzać przekonanie, że sprawa została załatwiona w sposób profesjonalny i obiektywny. W uzasadnieniu skargi podniósł, że podatnicy mogą stosować indywidualne stawki amortyzacyjne dla używanych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika. Do uznania danego środka za używany, koniecznym jest, aby podatnik wykazał, że przed nabyciem był on wykorzystywany co najmniej przez okres 60 miesięcy. Warunek ten został spełniony. Skarżący powołał się również na sukcesję wynikającą z art. 93c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą, osoby prawne przejmujące wstępują z dniem wydzielenia we wszystkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im w planie podziału składnikami majątku. Jest to tzw. zasada sukcesji uniwersalnej częściowej. Działa ona bez żadnych ograniczeń czasowych tj. uważa się, że skutki podatkowe ustalane są do wszystkich lat podatkowych zgodnie z zasadami oznaczenia składników majątkowych przyjętymi w planie podziału, a ponadto odnosi się ona zarówno do zdarzeń prawnych, jak i faktycznych. Jeżeli dany składnik majątku przypadł bankowi P. S.A. to przyjmuje się że ten składnik od zawsze dla celów podatkowych był składnikiem majątkowym Banku P. S.A. Należy zatem stwierdzić, że składnik ten nigdy nie był własnością Banku. Skoro tak, nigdy nie mógł być zatem wprowadzony do Ewidencji środków trwałych, czy też wykazu środków trwałych. W konsekwencji Bank nie posiadał prawa amortyzacji w odniesieniu do przedmiotowego składnika majątku, tym samym nie został pozbawiony uprawnienia do zastosowania wobec nabytych nieruchomości indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Skarżący podniósł także, iż nie było celem ustawodawcy, aby pozbawiać podatników prawa do zastosowania takich stawek, tylko i wyłącznie przez fakt uwzględnienia nazwy podatnika w ewidencji i wpisania przez niego określonego składnika do prowadzonej przez niego ewidencji, przy jednoczesnym braku odniesienia skutków podatkowych takiego działania do prowadzonej działalności gospodarczej. Warunek przewidziany w tym przepisie może mieć zastosowanie jedynie do sytuacji, w której podatnik faktycznie miał wcześniej prawo do uwzględnienia w rachunku podatkowym kosztów z tytułu amortyzacji w odniesieniu do danego składnika. Taka sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie. Bank jest zatem uprawniony do zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych. W uzasadnieniu skargi zostało również wskazane, że skarżona interpretacja pozostaje w sprzeczności z wcześniejszą decyzją z dnia 29 listopada 2007r. nr [...] wydaną dla skarżącego. Takie działanie narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów – działający przez Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podane zostały warunki umożliwiające zastosowanie indywidualnych stawek amortyzacyjnych, przewidzianych w art. 16j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Po pierwsze, dany składnik majątkowy musi po raz pierwszy być wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości materialnych i prawnych podatnika. Po drugie zaś, składnik ten musiał być już uprzednio używany. W niniejszej sprawie nie został natomiast spełniony jeden z tych warunków. Mianowicie składnik majątkowy nie został po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji Skarżącego. Przed podziałem bowiem przedmiotowa nieruchomość była ujęta w ewidencji środków trwałych. W związku z powyższym, nie można stosować indywidualnych stawek amortyzacyjnych. Stwierdził ponadto, że nie ma sprzeczności pomiędzy interpretacjami, gdyż poprzednia dotyczyła sukcesji podatkowej w związku z podziałem przez wydzielenie i jej skutków na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz w zakresie ujmowania przychodów i kosztów podatkowych przez podmiot dzielony jak i podmiot przejmujący. Nie rozstrzygała natomiast kwestii będącej przedmiotem obecnej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. nr 163, poz. 1016). Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), zwaną dalej ustawą p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Oznacza to, że ustawodawca zdefiniował pisemne interpretacje prawa podatkowego jako "czynność" organu administracji podlegającą kontroli sądów administracyjnych, w wyniku której Sąd uwzględniając skargę uchyla interpretację lub stwierdza bezskuteczność czynności (art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a.) albo też skargę oddala w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Sąd może również rozpoznając sprawę zaskarżonej do Sądu interpretacji w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikający z przepisów prawa (art. 146 § 2 ustawy p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 14c Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (§ 1 zd. 1), zaś w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Oznacza to, że organ wydający interpretację ocenia stanowisko wnioskodawcy zarówno wówczas, gdy jest ono prawidłowe jak i nieprawidłowe, a w tym drugim przypadku – zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska. Należy zauważyć, że interpretacja przepisów prawa podatkowego to czynność władcza uprawnionego organu, która w odróżnieniu od aktu administracyjnego nie jest (co do zasady) skierowana wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz ocenę stanowiska wnioskodawcy bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację. Zastosowanie się do wydanej interpretacji ("pisemnej" lub "milczącej") wpływa na prawa i obowiązki, w tym podatkowe, wnioskodawcy oraz postępowanie organów podatkowych. Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie jest czynnością skierowaną do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązków tego podmiotu, przy czym uprawnienie lub obowiązek, którego czynność dotyczy, są określone w obowiązujących przepisach prawa podatkowego. Wydając interpretację organ nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach podatkowych wnioskodawcy wynikających z danego stanu faktycznego czy przyszłego stosunku, a jedynie czy dany podmiot, w danych warunkach, w istniejącym stanie prawnym, postąpił lub postąpi prawidłowo, a więc zgodnie z prawem podatkowym. Tym samym sąd administracyjny kontrolując legalność pisemnych interpretacji prawa podatkowego bada prawidłowość wydania oraz poprawność merytoryczną wyrażonej w niej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z jej prawnym uzasadnieniem. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie pozostaje odpowiedź na pytanie, czy podatnik może zastosować indywidualne stawki amortyzacyjne, jeżeli już wcześniej był właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem, która na skutek podziału spółki "przez wydzielenie" przeszła na własność innej spółki i podatnik następnie nabył jej własność. Skarżący uważa bowiem, że w przypadku dokonania podziału przez wydzielenie i przejścia własności nieruchomości na inną spółkę, należy przyjąć, że dla celów podatkowych nigdy nie był jej właścicielem. Nigdy zatem ta nieruchomość nie mogła figurować w jego ewidencji środków trwałych. W ocenie Sądu organ podatkowy prawidłowo stwierdził w zaskarżonej interpretacji podatkowej, że takie stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. W pierwszej kolejności należy wskazać warunki, których spełnienie pozwala na zastosowanie indywidualnych stawek amortyzacyjnych w przypadku nabycia nieruchomości zabudowanej budynkiem. Kwestię tę reguluje art. 16 j ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. nr 54, poz. 654 z 2000r., z późn. zm.). Jak wynika z dyspozycji tego przepisu, podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z jednoczesnym wskazaniem okresu amortyzacji. Do zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej konieczne jest spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, środek trwały musiał być poprzednio używany. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 wyżej wskazanego przepisu, do uznania danego środka za używany, koniecznym jest, aby był wykorzystywany co najmniej przez okres sześciu miesięcy. Z przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego wynika, iż warunek ten został spełniony. Po dokonaniu bowiem podziału, budynek został podatnikowi oddany do używania i okres ten był dłuższy aniżeli sześć miesięcy. Okoliczność ta nie została także zanegowana przez organ podatkowy. Drugim koniecznym warunkiem zastosowania indywidualnych stawek amortyzacyjnych jest, aby dany środek trwały był po raz pierwszy wprowadzony do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. W ocenie organu podatkowego, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, warunek ten nie został spełniony i stanowi to przedmiot sporu. Rozważania nad rozstrzygnięciem tego sporu należy rozpocząć od analizy jednego ze sposobów dokonania podziału spółek, a mianowicie "podziału przez wydzielenie". Taki bowiem sposób podziału spółki został przedstawiony przez skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji. Sposób ten został uregulowany w art. 529 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 z 2000 r. z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, podział dokonuje się przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na istniejącą spółkę lub na spółkę nowo zawiązaną. Do takiego podziału, stosownie do § 2 tego przepisu, stosuje się przepisy o podziale spółek dotyczących odpowiednio spółki przejmującej lub spółki nowo zawiązanej. Podział taki polega zatem na przeniesieniu tylko części majątku spółki dzielonej na już istniejącą lub nowo zawiązaną spółkę kapitałową, zwaną spółką wydzielaną, w zamian za udziały lub akcje, które spółka wydzielana wydaje wszystkim bądź niektórym wspólnikom (akcjonariuszom) spółki dzielonej, przy jednoczesnym założeniu, że spółka dzielona nie traci swej podmiotowości prawnej, a jedynie zmniejsza swój majątek o część przeniesioną do spółki wydzielanej (vide Komentarz do Kodeksu spółek handlowych, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2004, tom IV, str. 709 i nast.). Skutkiem zatem takiego podziału jest między innymi przejście określonych w planie podziału części praw (w tym prawa własności nieruchomości) spółki dzielonej na inną spółkę w drodze sukcesji uniwersalnej częściowej. Istotą zaś podziału przez wydzielenie jest to, że spółka dzielona zachowuje podmiotowość prawną. Samo wydzielenie następuje w dniu wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej (dzień wydzielenia). Wynika to wprost z art. 530 Kodeksu spółek handlowych. Sama zaś sukcesja uniwersalna, czyli następstwo prawne pod tytułem ogólnym, jest jednym ze sposobów nabycia prawa podmiotowego, czy też w znaczeniu szerokim, nabycia majątku. Sukcesja taka ma zastosowanie jedynie w przypadku nabycia pochodnego, gdyż w przypadku nabycia pierwotnego, jest ona bezprzedmiotowa (por. na ten temat np. S. Grzybowski, System prawa cywilnego, str. 243-244). Przy nabyciu natomiast pochodnym, prawo przechodzi z dotychczasowego właściciela na nowego. Jak z powyższego wynika, na gruncie prawa cywilnego, nie można stwierdzić, że dany składnik w przypadku sukcesji uniwersalnej "nigdy nie był" własnością podmiotu przenoszącego własność. Do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy konieczna jest analiza zagadnienia związanego z sukcesją prawno – podatkową. W przypadku podziału przez wydzielenie została ona uregulowana w art. 93 c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.). Jak wynika z treści tego przepisu, osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im w planie podziału składnikami majątku. Jak wynika z § 2 tego przepisu, warunkiem jego zastosowania jest, aby majątek osoby prawnej dzielonej stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Niespornym jest, że warunek ten w niniejszej sprawie został spełniony. Jak z powyższego wynika, w zakresie następstwa prawnego przy podziale przez wydzielenie, Ordynacja podatkowa przyjmuje rozwiązania przyjęte w Kodeksie spółek handlowych. Brak jest w każdym razie jakichkolwiek przesłanek, które podważałyby to stwierdzenie. Istotnym jest, że osoby prawne przejmujące, wstępują w prawa i obowiązki z dniem wydzielenia. Skutki zatem podatkowe powstają dopiero z tym dniem. W takim zatem dniu sukcesji podlegają wszelkie prawa oraz wszelkie obowiązki, które ciążyły na poprzedniku, a wynikały z przepisów prawa podatkowego. Na przykład będzie to konieczność zapłaty należności podatkowych, które ciążyły na poprzedniku i nie zostały przez niego uregulowane, czy też prawo do zwrotu nadpłat. Następca prawny wstępuje bowiem w miejsce zbywcy z wszelkimi tego konsekwencjami. Z przepisu tego nie wynika jednak w żaden sposób możliwość uznania, że dany składnik majątkowy nigdy nie należał do poprzednika. Poprzednik mógł bowiem np. dokonywać amortyzacji danego składnika majątkowego. Z dniem sukcesji podatkowej, prawo do takiej amortyzacji przechodzi na nabywcę (Odpisów amortyzacyjnych należy dokonywać z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz kontynuując metodę amortyzacji - art. 16 h ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), co wcale nie oznacza, że poprzednik prawny nigdy takiej amortyzacji nie dokonywał. Ma to szczególne znaczenie przy podziale przez wydzielenie, gdyż jak zostało to już wcześniej wskazane, spółka dzielona nie traci swojego bytu prawnego. Dochodzi jedynie do przeniesienia własności określonych składników majątkowych. W związku z powyższym nieuzasadnione są twierdzenia skarżącego, że nabywany przez skarżącego składnik majątkowy nigdy nie był z podatkowego punktu widzenia jego własnością, czyli nie mógł być wprowadzony do jego ewidencji środków trwałych, wykazu środków trwałych. Nie może również skarżący twierdzić, że nie posiadał prawa do amortyzacji w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Takich twierdzeń nie uzasadnia przede wszystkim treść wyżej cytowanego art. 93 c § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nie niweczy bowiem wcześniejszych skutków podatkowych, jakie składnik majątkowy wywarł w spółce dzielonej. Z przepisu tego wynika jedynie, że od momentu dokonania wydzielenia, będzie on wywierał skutki prawne w spółce, na własność której przeszedł. Przykładem może być wyżej opisany przepis dotyczący dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Skoro spółka dzielona nadal istnieje, to nie można twierdzić, że dany składnik majątkowy, dla celów podatkowych, nigdy nie był jej własnością. Skarżący kategorycznie przy tym stwierdził, że "zgodnie z zasadą podatkowej sukcesji uniwersalnej częściowej przyjmuje się, że dany składnik "od zawsze" dla celów podatkowych był składnikiem majątkowych spółki na którą przeszła jego własność". W ocenie Sądu stwierdzenie takie jest nieuprawnione. Nie znajduje ono oparcia ani w obowiązującym prawie, ani też w orzecznictwie i doktrynie prawa podatkowego. Pogląd skarżącego pozostaje w szczególności w oczywistej sprzeczności z samą istotą sukcesji uniwersalnej, która polega na przeniesieniu uprawnień i obowiązków na inny podmiot. Uprawnienia te bądź obowiązki muszą istnieć w momencie ich przeniesienia. Jeżeli jednak dany składnik majątkowy wywarł już pewne konsekwencje podatkowe u poprzedniego właściciela, nie mogą one wygasnąć poprzez przeniesienie własności na inny podmiot. Konsekwencją taką było w niniejszej sprawie ujęcie w ewidencji środków trwałych banku przedmiotowej nieruchomości. Na skutek dokonanego podziału własność tej nieruchomości przeszła na nowy podmiot. Bank nadal jednak istnieje i jest tą samą osobą prawną, którą był przed podziałem. Wynika to wprost ze sposobu dokonania podziału w drodze wydzielenia. Bank ten jedynie nie jest już właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Przestał jednak być jej właścicielem na skutek dokonanego podziału, czyli przejścia własności danego składnika majątkowego na nowy podmiot. Pierwszy zatem z zarzutów skargi jest niezasadny. Organ podatkowy prawidłowo bowiem dokonał interpretacji art. 93 c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, co w konsekwencji doprowadziło do prawidłowej interpretacji art. 16j ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W konsekwencji słusznie stwierdził, że Bank nie ma prawa do stosowania indywidualnych odpisów amortyzacyjnych w sytuacji opisanej w stanie faktycznym wniosku. Nieuzasadniony jest również drugi zarzut zawarty w skardze, a mianowicie naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Naruszenia tego przepisu skarżący upatrywał w tym, że zaskarżona interpretacja pozostawała jego zdaniem w sprzeczności z wcześniejszą interpretacją zawartą w decyzji z dnia 29 listopada 2007r. nr [...]. Działanie takie, zdaniem skarżącego, narusza zasadę zaufania do organów podatkowych, zgodnie z którą organ podatkowy powinien poprzez swoje zachowanie, w tym poprzez jednolite stosowanie przepisów prawa podatkowego, wzbudzać przekonanie, że sprawa została załatwiona w sposób profesjonalny i obiektywny. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego, zaskarżona interpretacja, nie pozostaje w sprzeczności z wcześniej wydaną decyzją. Odmienny jest bowiem przedmiot rozstrzygnięcia. Jedyne podobieństwo dotyczy opisu stanu faktycznego, czyli dokonanie podziału przez wydzielenie oraz zastosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W decyzji z 2007 r. organ podatkowy zajmował się jednak kwestią ujmowania przychodów i kosztów podatkowych przez podmiot dzielony, jak i podmiot przejmujący. Ponadto zagadnienie opisane w decyzji dotyczyło jedynie jednego roku podatkowego, w którym miał nastąpić podział. Poprzednia interpretacja nie rozstrzygała natomiast kwestii wykładni pojęcia "ujęcie po raz pierwszy" w ewidencji środków trwałych i wartości materialnych i prawnych zakupionej przez bank nieruchomości, a także możliwości zastosowania indywidualnej stawki amortyzacyjnej. Powołując się na poprzednio wydaną decyzję, skarżący wskazał na wyrwany z kontekstu zwrot o tym, że art. 93 c Ordynacji podatkowej nie precyzuje ograniczeń czasowych. Niemniej jednak również w poprzedniej interpretacji zostało wyraźnie wskazane, że wstąpienie następuje w istniejące już prawa i obowiązki. Z żadnego sformułowania tamtej interpretacji nie wynika, że można przeprowadzić taką wykładnię, jakiej dokonuje skarżący, a mianowicie, że dany składnik na skutek przeniesienia jego własności w drodze podziału przez wydzielenie, "nigdy nie stanowił dla celów podatkowych, własności podmiotu dzielonego". Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002 r. z późn. zm.).