II SA/Kr 208/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / Sędziowie WSA Barbara Pasternak Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 21 grudnia 2009 r. nr [....] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji skargę oddala W dniu 17.02.2005 r. Burmistrz Gminy R. w drodze decyzji ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku gospodarczego na działce nr 1 w R. Jednym z warunków ustalonych tą decyzją był kąt nachylenia połaci dachowych w zakresie od 20 do 45 stopni. Decyzja ta stała się ostateczna. Dnia 1.10.2009 r. wpłynął do Urzędu Gminy R. wniosek J.W. o dokonanie zmiany ww. decyzji z [...] .02.2005 r. w zakresie zmiany kąta nachylenia połaci dachowych do 50 stopni. W uzasadnieniu tego wniosku podano, że taka zmiana pozwoli na zalegalizowanie wybudowanego z odstępstwami budynku. Organ I instancji uznał, że sprawa ta powinna być prowadzona w trybie art. 155 K.p.a. i ustalił krąg stron przyjmując, że jedną z nich jest M.S. . Zwrócił się do tej strony o udzielenie zgodny na zmianę warunków zabudowy. M.S. zgody nie udzieliła (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ). W tym stanie sprawy Burmistrz R. decyzją z dnia [...] .11.2009 r. odmówił zmiany decyzji z dnia [...].02.2005 r. znak [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że warunkiem zmiany ostatecznej decyzji, w trybie postępowania prowadzonego na podstawie art. 155 K.p.a., jest zgoda wszystkich stron. W tej sprawie jedna ze stron zgody nie wyraziła. Odwołanie od tej decyzji wniósł J.W. podnosząc, że zgodę wyraził Powiatowy Zarząd Dróg, a sama M.S. wyraziła uprzednio zgodę na budowę budynku gospodarczego w odległości 1,5 metra od granicy z jej działką. Stał się wrogiem M.S. po tym, jak zakupił sąsiednią działkę i jest na każdym kroku szkalowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. , po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza R. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że organ I instancji trafnie przyjął, że w tej sprawie należało stosować art. 155 K.p.a., ponieważ zmiana ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dotyczy zmiany decyzji, z której strona nabyła określone prawo. Tym prawem była możliwość realizacji inwestycji o określonych parametrach. Powołując się na treść art. 155 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że jednym z warunków zmiany w tym trybie decyzji jest uzyskanie zgody wszystkich stron biorących udział w takim postępowaniu. Taka zgoda musiałaby być udzielona wprost. W tej zaś sprawie zgody nie udzieliła M.S. . Skargę na tą decyzję, nazwaną odwołaniem, w ustawowym terminie wniósł J.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący rzeczywiście zbudował budynek gospodarczy wyższy niż wynika to z wcześniej udzielonych warunków zabudowy. Nie był jednak świadom konsekwencji z tego wynikających. Tak wybudowany budynek pozwala na zagospodarowanie poddasza. Wskazał na trudności związane z zapewnieniem rodzinie godziwych warunków życia, stan zdrowia oraz trudności związanych z wybudowanie tego budynku. W skardze podniesiono, że M.S. mieszka we W. i nie rozumie, dlaczego podwyższony dach jej przeszkadza. Ten dach nikomu nie przeszkadza, a obowiązujące przepisy nakazują wybór mniejszego zła. Takim mniejszym złem będzie zmiana warunków zabudowy co do kąta nachylenia połaci dachowych, a nie nakaz rozbiórki budynku. Skarżący podniósł również, że zapłacił mandat karny, zlecił wykonanie projektu budowlanego zamiennego i brak zgody M.S. uniemożliwia legalizację już wybudowanego budynku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy wskazać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie skarżący zwrócił się do Wójta Gminy R. o zmianę ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr 1 w R. Zmiana miała dotyczyć zwiększenia kąta nachylenia połaci dachowych do 50o. Przede wszystkim organ I instancji trafnie wybrał tryb postępowania, opierając się o art. 155 K.p.a., a nie art. 154 K.p.a. Zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd stoi na stanowisku, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawa (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 881/09, LEX nr 531602; tak również wobec decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2003 r., sygn. akt IV SA 1855/02, opub. w LEX nr 339407). Tym prawem jest możliwość nie tylko uzyskania pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego o określonych parametrach, ale również np. zalegalizowanie już wybudowanego obiektu budowlanego. Nabycie praw użyte w art. 155 K.p.a. należy rozumieć szeroko przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie na podstawie którego strona "nabyła prawa" (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 3205/01, opub. w M.Prawn. 2003/14/627). Organ I instancji ustalił prawidłowo krąg stron w tym postępowaniu i zwrócił się do M.S. z pytaniem o wyrażenie zgody na proponowaną zmianę. M.S. winna być uznana za stronę nie tylko dlatego, że brała udział we wcześniejszym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ale również dlatego, że już posadowiony budynek znajduje się w bliskiej odległości od granicy z jej działką. Sam skarżący wskazuje, że osoba ta (podnosząc przy tym, że działając w imieniu swojego męża) zgodziła się na budowę w odległości 1,5 metra od granicy ze swoją działką. Strona ta zgody nie wyraziła, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy (akta administracyjne, karta nr [...]). Tym samym organ I instancji odmówił zmiany decyzji. Nie można tym samym czynić organom administracji zarzutu w zakresie naruszenia przepisów procedury administracyjnej. To art. 155 K.p.a. nakładał na organy administracji obowiązek uzyskania zgody stron na zmianę decyzji. Zgoda stron musiałaby być wyraźna, a nie np.,. dorozumiana (Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 marca 2002 r., sygn. akt IV SA 1305/00, opub. w LEX nr 80651). Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego nie są zasadne. Nie ma znaczenia powód, dla którego M.S. nie udzieliła zgody na zmianę decyzji ustalającą warunki zabudowy. Mogła to zrobić bez żadnych powodów. Należy wskazać, że to sam skarżący wybrał tryb zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy. Alternatywnym sposobem byłoby wszczęcie nowego postępowania w zakresie ustalenia nowych warunków zabudowy. Wybierając tryb zmiany ostatecznej decyzji w trybie art. 155 K.p.a. powinien skarżący liczyć się z udzieleniem lub brakiem udzielenia zgody przez strony. Nie ma również znaczenia stan majątkowy i rodzinny skarżącego oraz w tej sprawie przyczyny, które spowodowały wybudowanie budynku z odstępstwami od warunków zabudowy. Nie ma również znaczenia wcześniejsze wyrażenie zgody przez M.S. na budowę w odległości 1,5 metra od granicy z jej działką. Taka zgoda nie miała znaczenia i samodzielnie nie upoważniała do takiego posadowienia budynku. Upoważnienia do udzielenia zgody przez organ wydający pozwolenie na budowę na odstępstwo od warunków technicznych określających odległość posadawianego budynku od granic działki może udzielić właściwy minister. Mając powyższe na uwadze sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.