III SAB/Gd 4/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi Lasów Państwowych [...] na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie podjęcia uchwały o wyrażeniu zgody na odwołanie ze stanowiska leśniczego postanawia umorzyć postępowanie. Lasy Państwowe [...], na podstawie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Rady Gminy [...]. Skarżący domagał się nakazania Radzie Gminy podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na odwołanie z zajmowanego stanowiska leśniczego J. M. oraz obciążenie organu kosztami postępowania według norm przepisanych. Wskazał, że w dniu 21 grudnia 2006 r. złożył do Rady Gminy wniosek o wyrażenie zgody na odwołanie radnego J. M. z zajmowanego stanowiska leśniczego leśnictwa G. Z. Wskazał przy tym na szereg nieprawidłowości w pracy leśniczego, powodujących utratę zaufania. Rada Gminy [...], uchwałą z dnia 25 maja 2007 r., nie wyraziła zgody na odwołanie J. M. Oceniając, że w sprawie wystąpiły nowe okoliczności uniemożliwiające zajmowanie przez J. M. stanowiska związanego z odpowiedzialnością materialną, wnioskiem z dnia 20 czerwca 2007 r. skarżący ponownie wystąpił o wyrażenia zgody na odwołanie wyżej wymienionego. Do wniosku załączono zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej w P. G. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. W dniu 30 marca 2008 r. skarżący wystąpił do Rady Gminy o wykonanie czynności nakazanej prawem. W odpowiedzi Rada poinformowała skarżącego, że jej stanowisko w sprawie J. M. nie uległo zmianie. Po kolejnym wystąpieniu skarżącego, Przewodniczący Rady Gminy w piśmie z dnia 17 listopada 2008 r. stwierdził, że wniosek nie może zostać pozytywnie rozpatrzony, gdyż art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym nie chroni radnych przed odwołaniem z określonego stanowiska. Skarżący podał również, że w dniu 31 lipca 2007 r. odwołano J. M. z zajmowanego stanowiska, a stosunek pracy ustał z dniem 31 października 2007 r. Przyczyną odwołania była utrata zaufania niezbędnego przy wykonywaniu funkcji leśniczego, co wiązało się z wykryciem szeregu nieprawidłowości w jego dotychczasowej pracy. Ponadto powstało podejrzenie popełnienia przez niego szeregu czynów zabronionych związanych z niewłaściwym gospodarowaniem mieniem. W chwili składania skargi, toczyło się postępowanie karne co do jednego z zarzutów, a co do pozostałych postępowanie przygotowawcze zostało umorzone. Mając na uwadze pełnienie obowiązków radnego, skarżący po upływie okresu wypowiedzenia nawiązał z wymienionym pracownikiem stosunek pracy na stanowisku podleśniczego (umowa na czas nieokreślony). Mimo to J. M. odwołał się do Sądu Pracy w zakresie odwołania go ze stanowiska leśniczego; sprawa nadal się toczy. Zdaniem skarżącego Rada Gminy [...] nie podejmując wnioskowanej uchwały, pozostaje w bezczynności. Postawa organu, powoduje niemal ubezwłasnowolnienie skarżącego pracodawcy, który nie może pozbawić nierzetelnego pracownika mieszkania służbowego oraz zapobiegać dalszym nieprawidłowościom w zarządzaniu mieniem. Podkreślił także, że zgodnie z ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach, osoba powołana do pracy w Służbie Leśnej winna cieszyć się nienaganną opinią. Dalej skarżący zarzucił, że Rada Gminy - wbrew konstytucyjnej zasadzie państwa prawa - unika wykonania ustawowego obowiązku tylko dla zapewnienia miejsca zamieszkania jednemu z jej członków. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy [...] wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi. Podkreśliła, że pełnomocnik, który podpisał skargę nie przedłożył pełnomocnictwa. Określenie strony skarżącej przez tego pełnomocnika wskazuje, że nie ma on umocowania do działania w imieniu Skarbu Państwa Lasów Państwowych przed sądami administracyjnymi. Nadto kolejne wnioski skarżącego były składane po wydaniu przez Radę Gminy uchwały o odmowie wyrażenia zgody na odwołanie J. M. z funkcji leśniczego. Rada zaznaczyła, że art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym znajduje zastosowanie w przypadku, gdy organ zaniecha działania i nie udzieli informacji o załatwieniu sprawy. Taka sytuacja nie miała miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 25 ust. 1, 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym radny korzysta z ochrony prawnej, co oznacza między innymi, iż rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy której jest członkiem. Obowiązek ten tak długo chroni radnego jak długo jest członkiem rady. Utrata mandatu radnego z jakichkolwiek przyczyn nie tylko oznacza brak ochrony o jakiej mowa w art. 25 ust. 2 cytowanej ustawy, ale ponadto pozbawia radę możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie z pracy byłego radnego, nawet wówczas kiedy wniosek o wyrażenie zgody złożony został w czasie wykonywania mandatu. Sytuacja w której radny utracił mandat radnego po złożeniu wniosku o wyrażenie zgody na jego zwolnienie oznacza, iż brak jest przedmiotu postępowania w sprawie o bezczynność rady. Należy w tym kontekście wskazać, że referendum w dniu 20 września 2009 r. odwołało Radę Gminy [...], co oznaczało, że J. M. przestał być radnym Gminy [...]. Bez znaczenia jest zatem okoliczność, iż Lasy Państwowe [...] już raz uzyskały negatywną opinię wydaną w trybie art. 25 ust. 2 w/w ustawy. Brak reakcji Rady Gminy na ponownie złożony wniosek o wyrażenie zgody z trybie art. 25 ustawy spowodował wniesienie skargi na bezczynność Gminy. Jest to nowa sprawa i nowy jest przedmiot sprawy. Skoro zatem w dniu 20 września 2009 r. J. M. przestał być radnym, tym samym uznać należy, iż skarga na bezczynność Rady Gminy stała się bezprzedmiotowa. Roszczenia ze stosunku pracy nie mają wpływu na orzeczenie w sprawie administracyjnej w trybie art. 25 ustawy o samorządzie gminnym. Z tych też względów Sąd, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.