VI SA/Wa 250/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w W. o wymierzenie Agencji Rezerw Materiałowych grzywny na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1567/08 p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej J. S.A. z siedzibą w W. kwotę 300 złotych (słownie trzysta złotych) uiszczonych tytułem wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1567/08 po rozpoznaniu skargi J. S.A. z siedzibą w W. uchylił decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Agencji Rezerw Materiałowych z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją Minister Gospodarki na podstawie art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym (Dz. U. Nr 52, poz. 343 – dalej także ustawa o zapasach) uchylił decyzję Agencji Rezerw Materiałowych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. o nałożeniu kary pieniężnej na J. S.A. za niedopełnienie obowiązku gromadzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych w części dotyczącej wysokości nałożonej kary pieniężnej i ustalił karę pieniężną w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w cyt. wyroku uznał, że organy obu instancji, wydając przedmiotowe decyzje, dopuściły się ewidentnego naruszenia przepisów prawa z uwagi na niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez niejednoznaczne ustalenie "dnia stwierdzenia niedopełnienia obowiązków", w rozumieniu art. 63 ust. 16 pkt 1 ustawy o zapasach, a także z uwagi na wadliwe dokonanie interpretacji tego przepisu przy ustalaniu podstawy służącej do obliczenia wysokości kary pieniężnej z tytułu niedopełnienia obowiązku tworzenia i utrzymywania zapasów obowiązkowych paliw ciekłych. Jako drugim bardzo ważny element wyliczenia wysokości kary pieniężnej Sąd w ww. wyroku wskazał prawidłowe ustalenie cen sprzedaży paliw, w zakresie których nastąpiło naruszenie przepisów ustawy, stosowanych przez skarżącego przedsiębiorcę w dniu stwierdzenia niedopełnienia obowiązku, zaznaczając, iż w tym zakresie zaskarżona decyzja ewidentnie narusza przepis art. 63 ust. 16 pkt 1 ustawy o zapasach. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła zarówno J. S.A. z siedzibą w W., jak i Minister Gospodarki, przy czym Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt II GSK 380/09 oddalił obydwie skargi kasacyjne. W dniu 5 lutego 2010 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga J. S.A. z siedzibą w W. (dalej też jako skarżąca, spółka) o wymierzenie Agencji Rezerw Materiałowych (dalej też jako ARM, organ) grzywny na podstawie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.) za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1567/08. W skardze spółka wniosła zarazem o orzeczenie na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a. o obowiązku zapłaty przez ARM kwoty [...] zł wraz z odsetkami w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż na ARM ciążył obowiązek zwrotu skarżącej nienależnie pobranych środków pieniężnych, przy czym zwróciła ona wyłącznie kwotę odpowiadającą nałożonej karze pieniężnej, jednakże bez należnych skarżącej ustawowych odsetek. Jednocześnie podkreśliła, iż spełniła wymóg wezwania organu do wykonania wyroku w drodze wystosowania do niego trzech pisemnych wezwań do zapłaty żądanych kwot (z dnia 13, 18 i 20 listopada 2009 r.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wyjaśnił przy tym, iż po wyroku NSA podjął postępowanie w przedmiocie ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia przez skarżącą przepisów ustawy o zapasach, a tym samym w dacie składania skargi postępowanie jest w toku. Rozpoznając skargę o wymierzenie Agencji Rezerw Materiałowych grzywny na podstawie art. 154 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu strona przed złożeniem skargi o ukaranie organu administracji grzywną za niewykonanie wyroku zobowiązana jest do uprzedniego wezwania tegoż organu na piśmie do wykonania orzeczenia. Wezwanie to stanowi warunek dopuszczalności skargi, co oznacza, iż w przypadku jego niespełnienia skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy. Wezwanie ma służyć zdyscyplinowaniu organu i może nieść dla niego negatywne konsekwencje w postaci wymierzenia grzywny przez Sąd. Z tego też powodu, wezwanie organu do wykonania wyroku powinno mieć charakter bezsporny. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie żaden ze wskazanych w skardze dokumentów nie może zostać uznany za wezwanie organu do wykonania wyroku z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1567/08. Co prawda w pismach tych skarżąca powołuje się na fakt uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1567/08, jednakże wprost wskazuje, iż ich przedmiotem jest żądanie zapłaty przez organ kwoty odpowiadającej nałożonej karze wraz z należnymi odsetkami. Jako podstawę prawną roszczenia skarżąca wskazuje art. 77 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60), w myśl którego nadpłata podatku podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję organu podatkowego pierwszej instancji lub stwierdzającego jej nieważność. Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 79 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej oraz w okresie między zakończeniem kontroli a wszczęciem postępowania - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. Tym samym uznać należy, iż skierowane przez skarżącą do organu pisma zatytułowane "wezwanie do zapłaty" dotyczyły kwestii odrębnej od zagadnienia wykonania wyroku Sądu z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1567/08 a mianowicie zwrotu nadpłaty w oparciu o tryb postępowania określony w przepisach ustawy – Ordynacja podatkowa. Powołanie się w pismach przez skarżącą na wyrok Sądu stanowiło jedynie wskazanie w oparciu o art. 77 ust. 1 pkt 3 ustawy – Ordynacja podatkowa podstawy dla wystąpienia z żądaniem zwrotu nadpłaty. Skoro zatem skarżąca nie dopełniła obowiązku uprzedniego wezwania Agencji Rezerw Materiałowych do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1567/08, skargę o wymierzenie temu organowi grzywny za niewykonanie wyroku należy uznać za niedopuszczalną. Z tych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 154 § 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.