IV SA/Wa 1704/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi B. A. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...]września 2005 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej B. A. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...], stwierdzającą, że nieruchomość położona w H. objęta księgami wieczystymi Lwh [...] i [...] podpadała pod działanie przepisów art. 2 ust.1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. nr 3, poz.13 z późn. zm.). Po rozpatrzeniu skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1460/08 uchylił ww. decyzję. Następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż na podstawie przepisów art. 2 ust. 1 lit. "e" dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, na własność Państwa przeszły nieruchomości ziemskie, stanowiące własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekraczał bądź 100 ha powierzchni ogólnej bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw : poznańskiego, pomorskiego, i śląskiego jeżeli ich obszar przekraczał 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni. Nieruchomości spełniające warunki określone w cytowanym wyżej art. 2 ust. 1 lit. "e" przechodziły na własność Państwa w całości i bez odszkodowania z mocy samego prawa z dniem 13 września 1944 r. tj. z dniem wejścia w życie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. W przepisie wykonawczym do dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej tj. rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10, poz. 51), został określony tryb postępowania przy rozstrzyganiu sporów z właścicielami przejmowanych nieruchomości o jakich mowa w art. 2 ust. 1 lit. "e" dekretu. Stosownie do §5 i §6 tego rozporządzenia jedynie spory dotyczące nieruchomości stanowiących użytki rolne poddane zostały postępowaniu administracyjnemu. Pod pojęciem nieruchomości ziemskiej w rozumieniu dekretu należy rozumieć nie tylko nieruchomości o charakterze stricte rolnym (grunty rolne, łąki, pastwiska) ale także te które nie były bezpośrednio wykorzystywane dla celów prowadzenia produkcji rolnej. Do takich nieruchomości należą bez wątpienia także nieruchomości zabudowane, w których zwykle mieszkał właściciel majątku ziemskiego. Siedziba właściciela (dwór z otoczeniem) była więc integralną częścią nieruchomości ziemskiej, co oznacza, iż rzeczą trzeciorzędną było to w jaki sposób była ona usytuowana w stosunku do jej części użytkowanej rolniczo. W szczególności bez znaczenia było czy ów dwór był położony w środku nieruchomości ziemskiej czy na jej obrzeżu, czy odgradzała go od reszty granica naturalna (rzeka, jezioro), czy też sztuczna (mur, parkan, fosa). Miejsce dworu nie było więc najistotniejsze i to bez względu na to czy właściciel osobiście sprawował zarząd majątkiem z zabudowań, które go stanowiły czy też nie. Należy bowiem przyjąć, iż w takim przypadku istniał zawsze tzw. związek funkcjonalny pomiędzy nieruchomością zabudowaną a nieruchomością rolną. Na cele reformy rolnej bowiem przeznaczone były nieruchomości ziemskie wraz z budynkami i całym inwentarzem żywym i martwym oraz znajdującymi się na tych nieruchomościach przedsiębiorstwami przemysłu rolnego. Nieruchomości takie wraz z wymienionymi wyżej częściami składowymi, zgodnie z art. 6 cyt. dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej, przechodziły niezwłocznie w zarząd państwowy wykonywany przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych. Odpowiadając na zarzuty strony skarżącej odnośnie wadliwie rozpoznanego wniosku, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, iż Wojewoda [...] prawidłowo uznał żądanie strony jako wniosek, o którym mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r.. W ocenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi przejęta na własność Państwa nieruchomość ziemska położona w H. przekraczała normy obszarowe wskazane w dekrecie o przeprowadzeniu reformy rolnej i jej przejęcie na własność Państwa miało podstawy, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie, uznając ponadto za trafną argumentację organu odnośnie braku podstaw do wyłączenia spod reformy rolnej zabudowań mieszkalnych. Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009r. wniosła B. N. reprezentowana przez adw. M. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie podnosząc: 1. naruszenie prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art.2 ust.1 lit.e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, iż pojęcie "nieruchomości ziemskie" obejmuje swym zakresem wszelkie inne rodzajowo określone nieruchomości, nie zaś wyłącznie nieruchomości lub ich części, które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności rolniczej, 2. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: - art.7 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności wyjaśnienia, jakiego rodzaju nieruchomości wchodziły w skład nieruchomości położonej w H., objętej Lwh [...] i [...]; - art.8 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania w niniejszej sprawie w sposób pobieżny i ograniczenie się w zaskarżonej decyzji do powtórzenia tylko tez zawartych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r.; - art.75 § 1, 77 § 1 oraz art.78 § 1 kpa poprzez brak zebrania w sprawie wyczerpującego materiału dowodowego, co wyrażało się m.in. w braku przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę; - art.107 § 1, 3 kpa poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji niewyczerpującego uzasadnienia faktycznego. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż organ dokonał błędnej wykładni pojęcia ,,nieruchomości ziemskie", co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji. Wniosek E. N. nie zamierzał do wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej, że nieruchomość ziemska położona w H. objęta lwh [...] i [...] o obszarze około [...] ha nie podlegała działaniu dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. E. N. wystąpił bowiem z wnioskiem o stwierdzenie, że nieruchomość będąca własnością M. U., nie podlegała przejęciu w trybie ww. dekretu. Zdaniem pełnomocnika skarżącej pojęcie ,,nieruchomości ziemskich" w znaczeniu przyjmowanym przez dekret nie może być utożsamiane z pojęciem jakichkolwiek nieruchomości wchodzących w skład majątku danego właściciela lub współwłaściciela. Oprócz nieruchomości stricte budowlanych w skład przedmiotowej nieruchomości wchodziły również drogi, lasy oraz park. Ponadto przedmiotowa nieruchomość zabudowana była budynkami o nierolniczym przeznaczeniu, taki jak pałac (dwór), oficyny, czy kaplica. Natomiast to czy nieruchomość posiadała swój rolniczo funkcjonalny charakter winno decydować o ewentualnym przejęciu na cele reformy rolnej. Błędem było zatem przyjęcie przez organ administracji, że pod pojęciem nieruchomości rolnych należy rozumieć nie tylko nieruchomości o charakterze stricte rolnym, ale także te które nie były wykorzystywane dla prowadzenia działalności rolnej, w szczególności dwór z innymi nieruchomościami zabudowanymi. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, stwierdził nieważność decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r., nr [...]. Przechodząc do rozważań prawnych, zauważyć należy, że podstawę rozstrzygnięcia dla organów administracji stanowił § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r.o przeprowadzeniu reformy rolnej( Dz. U Nr 10, poz. 51 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w uchwale z dnia 5 czerwca 2006r. I OPS 2/06, stwierdził, iż " przepis § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r.o przeprowadzeniu reformy rolnej ( Dz. U Nr 10, poz. 51 ze zm.) może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnych o tym czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej ( Dz. U. z 1945r. Nr 3, poz. 13 ze zm.). Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 1 marca 2010r. wydanym w sprawie P 107/08 po rozpoznaniu pytania prawnego czy § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r.o przeprowadzeniu reformy rolnej( Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.) w zakresie, w jakim na jego mocy orzekanie w przedmiocie podpadania nieruchomości ziemskich pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej przekazano do kompetencji organu administracji publicznej, jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, umorzył postępowanie ze względu na utratę mocy obowiązującej aktu normatywnego w zakwestionowanym zakresie przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż istnieją rozbieżności w orzecznictwie dotyczące stosowania § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944r.o przeprowadzeniu reformy rolnej, albowiem orzecznictwo sądów administracyjnych i sądów powszechnych w tym zakresie nie jest jednolite. Sądy powszechne bowiem nie uważają się za właściwe do dokonywania ustaleń co do podpadania nieruchomości pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej, uznając, że dokonanie tych ustaleń przekazane zostało do trybu postępowania administracyjnego na podstawie art. 2 § 3 k.p.c. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego nie był on uprawniony do orzekania o konstytucyjności § 5 rozporządzenia z 1945r., albowiem przepis ten obowiązywał jedynie przez pewien czas, a w dacie wydania postanowienia przez Trybunał nie był przepisem prawa powszechnie obowiązującego. Trybunał Konstytucyjny wywodził, że przestrzeń czasową obowiązywania rozporządzenia ograniczył cel dla jakiego rozporządzenie zostało wydane. Rozporządzenie to mogło służyć wyłącznie celowi, jakim było przeprowadzenie reformy rolnej zgodnie z przepisami dekretu, a zatem wyłącznie w okresie w którym przeprowadzana była reforma rolna. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego wyraźne uchylenie tego przepisu nie jest konieczne ponieważ regulował on wyłącznie postępowania w ramach działań nacjonalizacyjnych, jakimi było przeprowadzanie reformy rolnej. Trybunał podkreślił, że obowiązywanie nie jest tożsame z derogacją aktu normatywnego. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego cezurę dla reformy rolnej, a zatem i dla obowiązywania zakwestionowanego przepisu stanowił rok 1958, kiedy to weszła w życie ustawa mocą której doszło do przejścia z mocy prawa na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnych i leśnych objętych we władanie Państwa do dnia wejścia w życie tej ustawy to jest do 5 kwietnia 1958r. Uregulowanie to nie dotyczyło jednak nieruchomości wadliwie przejętych na podstawie dekretu o reformie rolnej, a co za tym idzie dochodzenie praw dotyczących tych nieruchomości jest dopuszczalne w obecnym stanie prawnym. Jednakże zdaniem Trybunału Konstytucyjnego rozporządzenie z 1945r., które miało charakter wykonawczy do dekretu, nie może być obecnie stosowane. Paragraf 5 rozporządzenia z 1945r. nie może być dla organów administracji podstawą do wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej podpadanie nieruchomości ziemskiej pod przepisy dekretu o reformie rolnej. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym do orzekania o prawach rzeczowych dla osób pozbawionych nieruchomości w ramach reformy rolnej właściwe są sądy powszechne zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 1 k.p.c. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego § 5 rozporządzenia z 1945r. nie ma mocy obowiązującej, a co za tym idzie nie stanowi szczególnej regulacji o jakiej mowa w art. 2 § 3 k.p.c. na podstawie, której orzekanie w przedmiocie podpadania pod działanie dekretu o reformie rolnej mogłoby zostać przekazane organom administracji publicznej. Rozpoznając powyższą sprawę Sąd miał na względzie zapis art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika, iż orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Zatem postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 2010 r. nie mogło zostać nieuwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie. Przyjęcie natomiast stanowiska, iż § 5 rozporządzenia z 1945r. jest przepisem nieobowiązującym prowadzi do konieczności stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2009r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji, jeżeli ustali że są one dotknięte jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach. Sąd administracyjny jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji jeżeli ustali zaistnienie wady powodującej ich nieważność, nie badając wpływu tej wady na treść zaskarżonej decyzji, co też Wojewódzki Sąd Administracyjny uczynił ( por. Komentarz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak – Molczyk, Marta Romanska, Wydanie 2, s. 528). W rozpoznawanej sprawie rozważyć należy, która z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. zaistniała w chwili wydania obydwu decyzji, a w szczególności czy oparcie decyzji na nieobowiązującym § 5 rozporządzenia z 1945r. stanowi podstawę do stwierdzenia ich nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. czy też art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rozstrzygnąć więc należy, czy decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości ( art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), czy raczej wydane zostały bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o wadzie zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., to jest stwierdzić, iż wydane one zostały z naruszeniem przepisów o właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela w całości stanowisko, iż błędne jest powoływanie się na niewłaściwość jako podstawę nieważności w sytuacji, gdy decyzja rozstrzyga sprawę nienależącą do postępowania administracyjnego. W takim wypadku decyzja pozbawiona jest podstawy prawnej ( M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, s. 892). Zauważyć należy, że w takiej sytuacji nie pojawia się problem właściwości organu skoro dana sprawa nie ma charakteru administracyjnego. (G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II). W takiej sytuacji w ocenie Sądu przyjąć należy, że zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. zostały wydane bez podstawy prawnej. Podzielić należy pogląd zawarty w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego ( G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II), iż podstawą prawną decyzji może być norma prawa materialnego ( wyjątkowo – procesowego) ustanowiona aktem powszechnie obowiązującym. Decyzja jest wydana bez podstawy prawnej, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację do działania, albo też przepis ten nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów administracji, polegającego na wydaniu decyzji administracyjnej ( por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 9, Warszawa 2008r., s. 757). Brak podstawy prawnej nie musi odnosić się do prawa materialnego . Brak podstawy prawno procesowej należy traktować jako spełnienie przesłanki zakreślonej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ma to miejsce także w przypadkach, kiedy organ prowadzący postępowanie nie dysponując podstawą prawną do rozstrzygnięcia określonej kwestii w drodze decyzji, w takiej właśnie formie rozstrzyga sprawę. Zgodzić należy się z tezą zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1983r. ( I SA 1294/82, ONSA 1983, nr 1), iż przez brak podstawy prawnej rozumie się fakt, że decyzja rzeczywiście podstawy takiej nie posiada, nie zaś to, iż jej nie wymienia bądź wymienia niewłaściwy przepis. Podzielić należy pogląd, że termin "brak podstawy prawnej" na podstawie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza także wydanie decyzji administracyjnej poza sferą regulacji prawnej ( por. H. Poleszak, Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w postępowaniu przed NSA, NP. 1984, nr 1, s. 22 – 23). Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] sierpnia 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparte zostało o treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanych bez podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w pełni podziela zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 12 lutego 2008r. ( II OSK 2042/06, LEX nr 394025), iż "postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych – gdy okaże się że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencje organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej." W ocenie Sądu orzekającego postępowanie w rozpoznawanej sprawie winno być przez organ administracji umorzone. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 200 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.