I OSK 1168/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz del.NSA Elżbieta Makowska (spr.) Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. PHU [...] w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 557/09 w sprawie ze skargi A. G. PHU [...] w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego zarejestrowania pojazdu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 557/09, oddalił skargę A. G. PHU [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego zarejestrowania pojazdu. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy: A. G., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą PHU [...] , w dniu 28 lipca 2009 r. wystąpiła do Starosty Lubartowskiego z wnioskiem o czasową rejestrację autobusu turystycznego marki H. A. w celu przejazdu tym pojazdem z Gdyni do Lubartowa. Starosta Lubartowski decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], odmówił czasowego zarejestrowania pojazdu z uwagi na to, że do wniosku nie dołączono, ani oryginalnego dowodu własności pojazdu, ani dowodu odprawy celnej przywozowej. Przedstawione przez stronę kserokopie faktury zakupu pojazdu, zaświadczenia o jego wyrejestrowaniu oraz tłumaczenia tych dokumentów, nie były dokumentami stanowiącymi podstawę do czasowego zarejestrowania tego pojazdu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 968). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. G., utrzymało w mocy powyższą decyzję Starosty Lubartowskiego. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Kolegium podniosło, że w myśl art. 71 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, po dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni. Stwierdziło przy tym, że rejestracji dokonuje się na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 – 9 cyt. ustawy, w tym dowodu własności pojazdu oraz dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej. Czasowej rejestracji pojazdu dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice rejestracyjne (art. 74 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Czasowej rejestracji dokonuje się na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 74 ust. 2 pkt 2 litera b ustawy Prawo o ruchu drogowym) na okres nieprzekraczający 30 dni z możliwością przedłużenia tego terminu o 14 dni (art. 74 ust. 3 ). Kolegium stwierdziło, że odmowa czasowej rejestracji pojazdu jest rozstrzygnięciem prawidłowym bowiem dowód własności pojazdu oraz dowód odprawy celnej przywozowej, są dokumentami, które należy przedłożyć zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz przepisami § 3 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Kolegium podkreśliło ponadto, że organ dokonujący czasowej rejestracji zamieszcza na dowodzie odprawy celnej przywozowej stosowną adnotację na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. W skardze sądowej zarzucono, że decyzję o odmowie czasowej rejestracji pojazdu wydano z naruszeniem przepisów : - art. 72 i art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez błędnie zastosowania tych przepisów w sytuacji, kiedy brak jest podstaw prawnych do utożsamiania pojęcia rejestracji, pierwszej rejestracji, rejestracji czasowej i stosowania tych samych wymogów w zakresie dokumentacji dołączanej do wniosku o czasową rejestrację pojazdu. - art. art. 7, 10 §1, 12 § 1, 77, 78 § 1, 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów (w tym niepowołanie biegłego w celu stwierdzenia autentyczności faktury zakupu). W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę wskazał, że skarżąca ubiegała się o czasową rejestrację pojazdu samochodowego marki H. A., sprowadzonego i pochodzącego z Korei, kraju niebędącego członkiem Unii Europejskiej. Przedmiotowy pojazd wyrejestrowano w Korei w dniu 29 maja 2009 r. W swoim wniosku z dnia 28 lipca 2009 r. strona podała, że w grę wchodzi przejazd pojazdem z Gdyni do Lubartowa. Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, po dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni (art. 71 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Z treści obu powołanych przepisów wynika, że w sytuacji, kiedy pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej jest już wcześniej zarejestrowany, to dopuszczenie do ruchu następuje po uzyskaniu pozwolenia czasowego, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy Prawo ruchu drogowym, wydawanego po dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej. Zgodnie art. 74 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, czasowe pozwolenie i zalegalizowane tablice rejestracyjne wydaje starosta. Czasowej rejestracji dokonuje się między innymi na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym). Strona składając wniosek o czasową rejestrację swojego pojazdu powinna była w pierwszej kolejności przedłożyć dowód dokonania ostatecznej odprawy celnej przywozowej. Dopuszczenie wyrejestrowanego pojazdu do ruchu wymaga nie tylko dokonania ostatecznej odprawy celnej przywozowej (art. 71 ust. 1), ale i uzyskania dokumentu w postaci pozwolenia czasowego wydawanego przez starostę (art. 74 ust. 1). Brak dowodu dokonania ostatecznej odprawy celnej przywozowej uniemożliwiał organowi wydanie dokumentu stwierdzającego dopuszczenie pojazdu do ruchu. Sąd zaznaczył również, że do prowadzonego między stronami sporu dotyczącego czasowej rejestracji pojazdu nie ma zastosowania art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, odnoszący się do postępowania kończącego się wydaniem przez organ dowodu rejestracyjnego i zalegalizowanych tablic rejestracyjnych. Pozwolenia czasowego nie można utożsamiać z dowodem rejestracyjnym, chociaż oba dokumenty są dokumentami dopuszczającymi pojazd do ruchu. A. G. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 74 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 4 Rozporządzenia Rady Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzoru dokumentów w tych sprawach, polegające na nie zastosowaniu tych przepisów przez Starostę Powiatowego w Lubartowie podczas rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia czasowego, na wniosek właściciela pojazdu, w celu umożliwienia przejazdu pojazdu z miejsca jego (zakupu lub) odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie uwzględnieniu ich podczas rozpatrywania odwołań, przy zaistnieniu ustawowych przesłanek; - art. 71, 72 i 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na błędnym zastosowaniu tych przepisów w sytuacji, gdy skarżąca złożyła wniosek o wydanie pozwolenia czasowego, na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia przejazdu pojazdu z miejsca jego (zakupu lub) odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co w konsekwencji skutkowało nie uwzględnieniem wniosku skarżącej i wydaniem zaskarżonego wyroku; - dyrektyw Rady Wspólnoty Europejskiej 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. WE L 138 zdn. 01.06.1999 r. z późn.zm.). W zaskarżonym wyroku naruszono przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153 poz.1270, ze zm. dalej "p.p.s.a."), przez nie uwzględnienie skargi, w sytuacji, kiedy organ wydający zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. art. 71, 72 i 73 oraz art. 74 ust. 2 pkt. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. Skarżąca zarzuciła ponadto błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, wyrażający się w błędnej ocenie całokształtu okoliczności i stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pozwolenie czasowe, wydawane na wniosek właściciela, które jest wydawane w określonym celu i pozwolenie czasowe, wydawane z urzędu, które jest elementem rejestracji - nie są pojęciami tożsamymi. Przy wydawaniu pozwolenia czasowego, w trybie art. 74 ust.2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, urząd wydaje właścicielowi stosowne pozwolenie na blankiecie, którego wzór jest określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. oraz tablice rejestracyjne koloru białego z czerwonymi znakami, które należy zwrócić do urzędu, po upływie terminu, na jaki zostały wydane. Natomiast przy dokonywaniu pierwszej rejestracji pojazdu, urząd, przed wydaniem właściwego (tzw. twardego) dowodu rejestracyjnego, wydaje pozwolenie czasowe (tzw. czasowy dowód rejestracyjny) na zupełnie innym blankiecie oraz tablice rejestracyjne białe z czarnymi znakami, które zostają przypisane już dla tego pojazdu i nie podlegają ani zwrotowi ani wymianie. Ustawodawca świadomie rozgraniczył okoliczności i zasady wydawania dwóch różnych pozwoleń czasowych i określił je w innych artykułach oraz przewidział wydawanie takich pozwoleń na zupełnie innych blankietach. W ocenie skarżącej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, dowód odprawy celnej przedstawia się przy dokonywaniu pierwszej rejestracji pojazdu, celem naniesienia na niej adnotacji urzędowej o treści: pojazd zarejestrowano, nr rejestracyjny, nr przydzielonych tablic koloru czarnego oraz datę rejestracji. Urzędnik Wydziału Komunikacji właściwego Starostwa Powiatowego przystawia na tym dokumencie pieczęć organu rejestracyjnego, następnie wykonuje kserokopię tego dokumentu (odprawy celnej), pozostawiając ją w aktach, zaś oryginał zwraca się właścicielowi pojazdu - zgodnie art. 71-73 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz instrukcji zawartej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Zgodnie z dyrektywami Wspólnoty Europejskiej 1993/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów przepisy krajów członkowskich UE muszą zostać dostosowane do przepisów unijnych, które w tym przedmiocie są bardzo czytelne i przewidują uproszczoną procedurę, analogiczną do przepisów obowiązujących w Polsce. Istotną okolicznością - do której Sąd I instancji w ogóle się nie odniósł - było zakwestionowanie przez urzędników oryginałów faktur z elektronicznym podpisem i uznanie ich za kopie. Jeden egzemplarz faktury (wystawiony na ten sam towar przez tego samego sprzedającego) dla Urzędu Celnego w Gdyni oaz właściwego Urzędu Skarbowego w Lubartowie - był dokumentem oryginalnym, zaś identyczny egzemplarz dla Starostwa Powiatowego w Lubartowie oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie - już był dokumentem nie oryginalnym lecz kserokopią, co miało wpływ na treść wydawanej decyzji w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., NSA mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze. W niniejszej sprawie nie stwierdzono powyższych przesłanek. Wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu wymienionych w art. 174 p.p.s.a podstawach kasacyjnych dlatego w pierwszej kolejności wymaga rozważenia zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, tj. wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie są podnoszone lub okażą się nieuzasadnione. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest źle skonstruowany i przez to niezasadny. Autor skargi kasacyjnej zarzuca mianowicie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji kiedy organ wydający zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa materialnego. Należy zauważyć, w związku z takim sformułowaniem zarzutu opartego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, że kwestionowany art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. nie był przez sąd I instancji stosowany, ponieważ przepis ten stanowi podstawę prawną wyroku uchylającego decyzję, a tymczasem Sąd oddalając skargę orzekał na podstawie art. 151 p.p.s.a, co w pełni koresponduje z treścią dokonanej przez Sąd I instancji oceny materialnoprawnej. Do naruszenia doszłoby wówczas gdyby wskazana w uzasadnieniu wyroku procesowa podstawa rozstrzygnięcia nie korespondowała (była sprzeczna) z treścią wyroku np. sąd oddalając skargę wskazałby jako procesową podstawę wyroku przepis inny niż art. 151 p.p.s.a. Nietrafny jest także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, wyrażający się, zdaniem skarżącej kasacyjnie, w "błędnej ocenie całokształtu okoliczności i stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie". Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut ten powiązany został z kwestionowanymi skargą ustaleniami organów administracji obu instancji, że A. G. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia czasowego na przejazd z Gdyni do Lubartowa zakupionego w Korei Południowej i przetransportowanego do Polski drogą morską autobusu turystycznego marki H. A. nie przedłożyła wymaganych prawem dokumentów w postaci oryginału faktury oraz odprawy celnej. Istotne jest przy tym, z punktu widzenia oceny tego zarzutu, że skarżąca kasacyjnie nie twierdzi, że dokumenty te dołączyła do wniosku. Odnośnie do dowodu ostatecznej odprawy celnej przywozowej twierdzi bowiem, że nie miała takiego obowiązku składając wniosek o czasową rejestrację przedmiotowego pojazdu, a zatem w istocie nie kwestionuje tego ustalenia faktycznego, lecz zawartą w wyroku ocenę prawną tej okoliczności. Natomiast co do dowodu własności pojazdu skarżąca twierdzi w skardze kasacyjnej, że organy orzekające w sprawie bezpodstawnie zakwestionowały przedłożone przez nią oryginały faktur elektronicznych i uznały je za kopie, co miało wpływ na treść wydanej decyzji w niniejszej sprawie i do czego WSA w Lublinie w ogóle się nie ustosunkował. Według skarżącej kasacyjnie, żaden inny urząd, zarówno w kraju jak i za granicą, nigdy takich faktur nie kwestionował. Jeden egzemplarz faktury - wystawiony dla Urzędu Celnego w Gdyni oraz właściwego Urzędu Skarbowego w Lubartowie był dokumentem oryginalnym, zaś identyczny egzemplarz - przedłożony w Starostwie Powiatowym w Lubartowie oraz Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie – już nie był dokumentem oryginalnym, lecz kserokopią. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że istotnie, Sąd I instancji przemilczał kwestię czy dołączony do wniosku dowód własności pojazdu jest dokumentem spełniającym wymogi ustawowe, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro poza sporem jest, że A. G. nie dołączyła do wniosku dowodu ostatecznej odprawy celnej przywozowej, co było drugim i równoległym powodem odmowy wydania pozwolenia czasowego na przejazd wskazanym we wniosku pojazdem. Innymi słowy, nawet gdyby uznać, teoretycznie rzecz ujmując, że przedłożony dowód zakupu pojazdu spełniał wymogi ustawowe co do formy i treści, to i tak z powodu braku dowodu odprawy celnej, wynik postępowania byłby taki sam. Dlatego brak odniesienia się WSA w Lublinie do kwestii dowodu własności pojazdu, nie miał wpływu na wynik sprawy, a zatem nie stanowi usprawiedliwionej podstawy analizowanego zarzutu naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazać trzeba na wstępie, że chybiony jest zarzut i związane z nim wywody skargi kasacyjnej odwołujące się zarówno do praktyki skarżącej w obrocie pojazdami mechanicznymi na terytorium Unii Europejskiej oraz do przepisów dyrektywy Wspólnoty Europejskiej 1993/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. WE L 138 z dnia 1.06.1999 r.). W niniejszej sprawie dyrektywa ta nie ma zastosowania, nie wystąpił bowiem element wspólnotowy, skoro pojazd, o którego czasową rejestrację wystąpiła A. G. kupiony został w kraju azjatyckim, a więc poza obszarem Unii Europejskiej, a przy tym sprowadzony został do Polski drogą morską bezpośrednio z portu koreańskiego do portu krajowego. Nietrafne są również podnoszone skargą kasacyjną pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to art. 71-73 i 74 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przede wszystkim mieć trzeba na uwadze, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, jakie dokumenty powinna złożyć wraz z wnioskiem, osoba ubiegająca się o czasową rejestrację pojazdu sprowadzonego zza granicy i dotychczas nie zarejestrowanego w kraju. Spór natomiast nie dotyczy tego jakie czynności powinien wykonać i jakiego rodzaju dokumenty oraz na jakich blankietach wydać powinien właściwy organ w przypadku rejestracji czasowej na wniosek właściciela. Dlatego, całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organu w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 968 ze zm.). Rozporządzenie to dotyczy obowiązków organów, a nie obowiązków wnioskodawców, a wobec tego jego uregulowania nie miały znaczenia dla pierwszoinstancyjnej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że zasady rejestracji na terytorium RP pojazdów mechanicznych uregulowane zostały w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908). W ustawie tej w dziale III Rozdziale 2 określone zostały "Warunki dopuszczenia pojazdów do ruchu". W przepisach tego Rozdziału przede wszystkim poszukiwać trzeba odpowiedzi na pytanie czy zgodne z prawem materialnym jest stanowisko sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku. Z systematyki wskazanego Rozdziału ustawy wynika, że określa on przedmiotowe warunki dopuszczenia pojazdu do ruchu (art. 71), dowody na podstawie których dokonuje się rejestracji pojazdów (art. 72), organy właściwe do dokonania rejestracji i ich obowiązki (art. 73 – 75), warunki produkcji i legalizacji tablic rejestracyjnych (art. 75 a-75 b), upoważnienia ustawowe do wydania aktów wykonawczych (art. 75 c- 76), zasady wydawania karty pojazdu (art. 77), obowiązki właściciela pojazdu w razie przeniesienia własności na inną osobę (art. 78), czasowe wycofanie pojazdu (art. 78 a), wyrejestrowanie pojazdu (art. 79), warunki jakie musi spełniać rzeczoznawca samochodowy (art. 79a) zakres uprawnień rady gminy w kwestii opłaty za wydanie nowego dokumentu (art. 79 b) oraz zagadnienie kompetencyjne (art. 80). Z powyższego wyliczenia wynika, że przedstawiona regulacja ma charakter kompleksowy, a zakres jej uzupełnienia w aktach rangi podstawowej został ściśle określony w przepisach zawierających upoważnienie ustawowe do wydania aktów wykonawczych. Dla potrzeb niniejszej sprawy znaczenie posiada zawarta w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. delegacja upoważniająca ministra do spraw transportu do określenia warunków i trybu rejestracji pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, oraz wzorów dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis. Na podstawie tego upoważnienia Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.). Rozporządzenie jako akt normatywny rangi podustawowej, wydany na podstawie ustawy i w celu wykonania ustawy nie może być sprzeczne z ustawą, jak również nie może być interpretowane w sposób sprzeczny z ustawą. W świetle przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz wskazanego rozporządzenia z dnia 22 lipca 2002 r. w zakresie przedmiotowym określonym w jego § 1 pkt 1 (warunki i tryb rejestracji pojazdów, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy) w brzmieniu tych aktów prawnych obowiązującym w dniu wydania decyzji ostatecznej ([...] września 2009 r.) brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej wykładni lub niewłaściwie zastosował wskazane w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Tak więc czynnością mającą znaczenie prawne jest dopuszczenie pojazdu do ruchu, zaś dowód rejestracyjny lub pozwolenie czasowe są rodzajami dokumentów potwierdzających dopuszczenie pojazdu do ruchu. Z mocy art. 71 ust. 6 ustawy, zasadą jest, że pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, po dokonaniu odprawy ostatecznej przywozowej, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni. W art. 72 ust. 1 ustawodawca określił co do zasady dokumenty, na podstawie których dokonuje się rejestracji pojazdy, przy czym w ust. 2 - 4 zawarł wyłączenia i wyjątki od tej zasady. Z redakcji zdania pierwszego art. 72 ust. 1: "Rejestracji dokonuje się na podstawie:" w powiązaniu z systematyką przepisów analizowanego Rozdziału ustawy wynika ewidentnie, że przepis art. 72 ust. 1 zawiera normę ogólna odnosząca się do każdej rejestracji, a więc również do rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 ustawy. Prowadzi to do wniosku, że organy orzekające w niniejszej sprawie, a następnie sąd I instancji kontrolujący zaskarżoną decyzję nie naruszyły prawa wskazując w materialnoprawnej podstawie rozstrzygnięcia miedzy innymi art. 72 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy, z których wynika, że rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu i dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy. Z art. 74 ust. 1 tej ustawy wynika, że w ściśle określonych w ust. 2 tego przepisu sytuacjach, można zarejestrować pojazd czasowo (podobnie: wyrok NSA z dnia 1 lipca 1998 r. sygn. II SA 509/98, LEX nr 41333). Ustawodawca wyodrębnił przesłanki czasowej rejestracji pojazdu z urzędu, która zgodnie z art. 74 ust. 2 pkt 1 – może być dokonana wyłącznie po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu. Natomiast czasowa rejestracja pojazdu na wniosek właściciela pojazdu może nastąpić w jednym z trzech celów określonych w art. 74 ust. 2 pkt a-c, a w tym w celu umożliwienia przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej . Stąd wypływa logiczny wniosek, że trzeba udowodnić, że jest się właścicielem pojazdu, skoro czasowej rejestracji w celu przejazdu pojazdu z miejsca jego wwozu do kraju (np. statkiem do portu w Gdyni) do miejsca jego odbioru na terytorium RP dokonuje się "na wniosek właściciela" jak stanowi to ustawa. Dotyczy to sytuacji, gdy pojazd w ogóle nie jest zarejestrowany. Czasowej rejestracji na wniosek właściciela nie można zatem dokonać bez ustalenia, że składający wniosek jest właścicielem. Dlatego niedopuszczalne jest takie interpretowanie art. 72 ust. 1 ustawy, które prowadzi do wniosku, że przepis ten odnosi się tylko do rejestracji innej niż czasowa, oraz że ustawodawca nie określił w art. 72 ust. 1 dokumentów, na podstawie których dokonuje się rejestracji czasowej zarówno z urzędu, jak i na wniosek właściciela pojazdu. Wobec powyższego okoliczność, że organ dokonujący rejestracji czasowej wydaje – jako dowód tego aktu – pozwolenie czasowe na różnych blankietach, nie może być wykładana jako przejaw innych wymogów ustawowych w zakresie obowiązków właściciela pojazdu wynikających z art. 72 ust. 1 ustawy, tak jak czyni to autor skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 73 ustawy jest bezpodstawny, bowiem – jak już to wyjaśnił sąd I instancji, przepis ten w ogóle nie miał w sprawie zastosowania, skoro dotyczy obowiązków organów dokonujących rejestracji a nie obowiązków osób ubiegających się o rejestrację. W tym stanie sprawy, skoro bezsporne jest, że skarżąca do wniosku o rejestrację czasową pojazdu nie dołączyła dowodu odprawy celnej przywozowej, zaś jako dowód własności, jak sama przyznała złożyła jedynie kserokopię faktury, co nie odpowiada wymogom określonym w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz § 4 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, to brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego. Z tych wszystkich względów należało uznać skargę kasacyjną za pozbawioną uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.