III SA/Lu 557/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Joanna Stadnik, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. G. PHU M. I. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego zarejestrowania pojazdu oddala skargę Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2009 r. A. G. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] wystąpiła do Starosty z wnioskiem o czasową rejestrację autobusu turystycznego marki [...] w celu przejazdu tym pojazdem z G. do L. Decyzją Starosty z dnia [...] sierpnia 2009 r. rozpoznano w/w wniosek i odmówiono czasowego zarejestrowania pojazdu. Organ argumentował, że do wniosku nie dołączono, ani oryginalnego dowodu własności pojazdu, ani dowodu odprawy celnej przywozowej. Przedstawione przez stronę kserokopie faktury zakupu pojazdu, zaświadczenia o jego wyrejestrowaniu oraz tłumaczenia tych dokumentów, nie były dokumentami stanowiącymi podstawę do czasowego zarejestrowania tego pojazdu na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. Strona wniosła odwołanie od tej decyzji. Zarzuciła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, iż jej obowiązkiem było dołączyć dowód z odprawy celnej przywozowej, w sytuacji, kiedy organ dysponował oryginalną fakturą zakupu pojazdu. Skarżąca stwierdziła, że dowód z odprawy celnej jest niezbędnym dokumentem wymaganym tylko przy pierwszej rejestracji pojazdu. Tego rodzaju rejestracji nie można jednak utożsamiać z rejestracją czasową, o którą wystąpiła w swoim wniosku. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. (Nr SKO. [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższą decyzję Starosty. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Kolegium podniosło, że w myśl art. 71 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, po dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni. Stwierdziło przy tym, że rejestracji dokonuje się na podstawie dokumentów, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 – 9 cyt. ustawy, w tym dowodu własności pojazdu oraz dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej. Kolegium wyjaśniło, że czasowej rejestracji pojazdu dokonuje starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice rejestracyjne (art. 74 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Czasowej rejestracji dokonuje się na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej ( art. 74 ust. 2 pkt 2 litera b/ ustawy Prawo o ruchu drogowym) na okres nieprzekraczający 30 dni z możliwością przedłużenia tego terminu o 14 dni (art. 74 ust. 3 ). Kolegium stwierdziło, że odmowa czasowej rejestracji pojazdu jest rozstrzygnięciem prawidłowym bowiem dowód własności pojazdu oraz dowód odprawy celnej przywozowej, są dokumentami, które należy przedłożyć zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz przepisami § 3 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322 ze zm.). Kolegium podkreśliło ponadto, że organ dokonujący czasowej rejestracji zamieszcza na dowodzie odprawy celnej przywozowej stosowną adnotację na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 968). W skardze sądowej zarzucono, że decyzję o odmowie czasowej rejestracji pojazdu wydano z naruszeniem przepisów : - art. 72 i art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przez błędnie zastosowania tych przepisów w sytuacji, kiedy brak jest podstaw prawnych do utożsamiania pojęcia rejestracji, pierwszej rejestracji, rejestracji czasowej i stosowania tych samych wymogów w zakresie dokumentacji dołączanej do wniosku o czasową rejestrację pojazdu. - art. art. 7, 10 §1, 12 § 1, 77, 78 § 1, 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów (w tym niepowołanie biegłego w celu stwierdzenia autentyczności faktury zakupu). W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone orzeczenie nie zawiera wad uzasadniających usunięcie go z obrotu prawnego. Strona skarżąca ubiegała się o czasową rejestrację pojazdu samochodowego marki [...], sprowadzonego i pochodzącego z K., kraju niebędącego członkiem Unii Europejskiej. Przedmiotowy pojazd wyrejestrowano w K. w dniu [...] maja 2009 r. (k. 4 akt adm.). W swoim wniosku z dnia [...] lipca 2009 r. strona podała, że w grę wchodzi przejazd pojazdem z G. do L. Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej, po dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej, dopuszcza się do ruchu na okres 30 dni. Z treści obu powołanych przepisów wynika, że w sytuacji, kiedy pojazd sprowadzony z terytorium państwa niebędącego członkiem Unii Europejskiej jest już wcześniej zarejestrowany, to dopuszczenie do ruchu następuje po uzyskaniu pozwolenia czasowego, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ustawy Prawo ruchu drogowym, wydawanego po dokonaniu ostatecznej odprawy celnej przywozowej. Instytucja czasowej rejestracji pojazdu unormowana została w art. 74 ust. 1 – 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z jej art. 74 ust. 1, czasowe pozwolenie i zalegalizowane tablice rejestracyjne wydaje starosta. Czasowej rejestracji dokonuje się między innymi na wniosek właściciela pojazdu w celu umożliwienia przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 74 ust. 2 pkt 2 litera b/ ustawy Prawo o ruchu drogowym). W świetle przytoczonych przepisów, strona składając wniosek o czasową rejestrację swojego pojazdu powinna była w pierwszej kolejności przedłożyć dowód dokonania ostatecznej odprawy celnej przywozowej. Dopuszczenie wyrejestrowanego pojazdu do ruchu wymaga nie tylko dokonania ostatecznej odprawy celnej przywozowej (art. 71 ust. 1), ale i uzyskania dokumentu w postaci pozwolenia czasowego wydawanego przez starostę (art. 74 ust. 1). Brak dowodu dokonania ostatecznej odprawy celnej przywozowej uniemożliwiał organowi wydanie dokumentu stwierdzającego dopuszczenie pojazdu do ruchu. Bezspornym jest, że strona skarżąca nie przedłożyła takiego dowodu. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym. Ubocznie należy zaznaczyć, że do prowadzonego między stronami sporu dotyczącego czasowej rejestracji pojazdu nie ma zastosowania art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, odnoszący się do postępowania kończącego się wydaniem przez organ dowodu rejestracyjnego i zalegalizowanych tablic rejestracyjnych. Pozwolenia czasowego nie można utożsamiać z dowodem rejestracyjnym, chociaż oba dokumenty są dokumentami dopuszczającymi pojazd do ruchu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1461/06; publ. LEX 456843). Pozbawiona uzasadnionych podstaw skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.