III SA/Gd 281/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Kinga Czernis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. spraw ze skarg C. P. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 maja 2010 r. nr: [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych co do klasyfikacji taryfowej towaru 1. uchyla zaskarżone decyzje 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego C. P. kwotę 2562 zł (dwa tysiące pięćset sześćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3. orzeka, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. C. P. za pośrednictwem "A" Spółki z o. o., dokonał w Urzędzie Celnym: – w dniu 5 marca 2007r. zgłoszenia celnego nr [...] i nr [...], w którym zawnioskował o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu stalowych elementów do produkcji bram i ogrodzeń oraz części konstrukcji metalowych; towar zgłoszono pod kodem CN 7308 90 99 00, – w dniu 26 marca 2007r. zgłoszenia celnego nr [...], w którym pod poz. 1 dokumentu SAD zawnioskował o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towar - "stalowe elementy do produkcji bram i ogrodzeń oraz części konstrukcji metalowych" zadeklarowanych pod kodem CN 7308 90 99 00 oraz pod poz. 2 dokumentu towar - "wskaźniki wiatru wykonanych z blachy" zadeklarowany pod kodem CN 8306 29 90 00. Zgłoszenia odpowiadały wymogom formalnym, zostały więc przyjęte a towar objęty procedurą celną. Po przeprowadzeniu postępowań celnych w sprawie kontroli ww. zgłoszeń celnych Naczelnik Urzędu Celnego, decyzjami z dnia 22 stycznia 2010 i 25 stycznia 2010r., zakwalifikował powyższy towar - stalowe elementy kute - do kodu TARIC 7326 90 98 90 ze stawką cła 2,7% oraz towar – wskaźniki kierunku wiatru - do kodu TARIC 8306 29 90 00 ze stawką cła 0%; określił niezaksięgowaną kwotę cła w wysokości odpowiednio 3.989 zł, 3.759 zł i 2.166 zł podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu i orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, od kwoty określonej w pkt 2 rozstrzygnięcia oraz określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu w wysokości 33.378 zł., 36.475 zł. oraz 19.799 zł. Jako podstawę prawną swych rozstrzygnięć organ wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L.302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.), Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., zmieniające załącznik I do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. UE L.291 z 31.10.2008 r.), art. 65 ust. 5, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). C. Po. odwołał się od tych decyzji zarzucając im naruszenie art. 123, art. 166 § 2 i art. 200 Ordynacji podatkowej, art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz z ostrożności procesowej naruszenie art. 220 ust. 2 lit. b Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez zaksięgowanie retrospektywnie kwoty długu celnego mimo zaistnienia przesłanek braku jego zaksięgowania. Twierdził, że od momentu wszczęcia postępowań kontrolnych nie zostało przeprowadzone jakiekolwiek postępowanie dowodowe, które ustaliłoby tożsamość importowanego towaru. Organ opierał się jedynie na dokumentach SAD oraz piśmie sporządzonym przez Wydział Analizy Ryzyka, które nie potwierdziło jaki towar zgłoszono do odprawy celnej. Wskazał także, że niezasadnie organ dokonał retrospektywnego zarejestrowania kwoty długu celnego. Istniały bowiem przesłanki wyłączające retrospektywne księgowanie długu celnego określone w art. 220 ust. 2 WKC. Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia 11 maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzje organu niższej instancji. W uzasadnieniach organ odwoławczy wskazał, że chybiony był zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego. Skarżący wypowiedział się co do zebranego materiału dowodowego, zapoznał się z aktami sprawy i złożył wnioski dowodowe, które zostały ocenione przez organ. Co do zarzutu naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b WKC organ podał, że każde zgłoszenie stanowi przedmiot odrębnego postępowania i rozciąganie ustaleń dokonanych w indywidualnej sprawie na inne postępowanie jest niedopuszczalne. Ponadto skarżący działał przez wyspecjalizowanego pełnomocnika jakim był licencjonowany agent celny, który był zobligowany dołożyć wszelkich starań, w celu dokonania prawidłowego zgłoszenia celnego. Odnosząc się do zarzutu ustalenia tożsamości towaru organ odwoławczy wskazał, że pozycja 7308 obejmuje - Konstrukcje (z wyłączeniem budynków prefabrykowanych objętych pozycją 9406) i części konstrukcji (na przykład mosty i części mostów, wrota śluz, wieże maszty kratowe, dachy, szkielety konstrukcji dachów, drzwi i oka oraz ramy do nich, progi drzwiowe, okiennice, balustrady, filary i kolumny), z żeliwa lub stali; płyty, pręty kątowniki, kształtowniki, profile, rury i tym podobne, przygotowane do stosowania w konstrukcjach z żeliwa lub stali. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że importowany towar - stalowe elementy ozdobne, mogą stanowić element zarówno bramy, ogrodzenia czy balustrady. Przy tak różnorodnym zastosowaniu towarów, bezsprzeczne jest, iż przedmiotowe elementy nie zostały wykonane jako detal konkretnej konstrukcji. Ich brak nie spowoduje utraty funkcjonalności, jak również nie wpłynie na wytrzymałość całości konstrukcji. Tym samym nie stanowią one niezbędnego elementu nośnego, czy też łączącego, bez którego dana konstrukcja nie będzie spełniała swojego zadania. Świadczy o tym brak odpowiednich złączy, otworów czy zaczepów, które wskazywałyby konkretne miejsca przenoszenia sił i naprężeń konstrukcyjnych. W ocenie organu - biorąc pod uwagę cechy towaru, Regułę 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej (ORINS) - należy przyjąć, że detale wykonane z prętów stalowych przez gięcie i spawanie, jak również elementy kute przedstawiające liście i kwiaty należy klasyfikować do kodu TARIC 7326 90 98 90. Organ odwoławczy stwierdził także, że powoływany przez odwołującego WIT nie jest wiążący w tym postępowaniu. Możliwość uwzględnienia go jako źródło interpretacyjne przy klasyfikacji spornego towaru jest niemożliwe, gdyż dotyczy innego asortymentu (kołnierzy, paneli, okuć). W odniesieniu do przedstawionej opinii biegłego sądowego organ odwoławczy wskazał, że stanowisko tam zaprezentowane nie jest w sposób przekonywujący uzasadnione. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku C. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że decyzja organu odwoławczego naruszyła art. 120, art. 122, art. 189 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 220 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/02. W uzasadnieniu skargi obok argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniesiono m.in., że podstawową kwestią jaką należało ustalić w postępowaniu było ustalenie, jakie wyroby zostały dopuszczone do obrotu w sprawie. Ustalenia dokonano jednak poprzez odwołanie się do tego, jakie towary były przypisane do kodów w roku 2006 oraz w roku 2010, w oparciu o dokumentację fotograficzną dołączoną do zgłoszenia celnego z 2006r.. Z tą dokumentacją fotograficzną strona nigdy nie została zaznajomiona. Skarżący podniósł ponadto, że organ dokonał swobodnego wyboru, którą część przepisu art. 220 WKC będzie stosował, a którą pominie. Nie przeprowadził postępowania dowodowego mającego na celu sprawdzenie, czy nie zachodzi któraś z okoliczności określonych w art. 220 ust. 2 WKC – wyłączających możliwość retrospektywnego księgowania długu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. na mocy art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygnaturach akt: III SA/Gd 281/10, III SA.GD 282/10 i III SA/Gd 283/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60) dotyczy postępowania podatkowego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje. Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w marcu 2007r. a w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.Nr 301 z 2006r.). Już na wstępie należy zwrócić uwagę, że w toku postępowania przed organami celnymi w sposób niewystarczający, z naruszeniem przepisu art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej zidentyfikowano cechy towaru, którego zgłoszenie celne podlegało weryfikacji. W aktach administracyjnych brak jest zarówno fotografii sprowadzonych produktów jak i szczegółowego opisu ich cech technicznych i funkcjonalnych. Uniemożliwia to dokonanie przez Sąd kontrolujący zgodność z prawem zaskarżonej decyzji – bez względu na zarzuty skargi (art. 134§1 p.p.s.a. ) - oceny tego, czy zastosowanie przez organ klasyfikacji taryfowej odmiennej niż podana w zgłoszeniu celnym odpowiada prawu. Podkreślić należy, że precyzyjne określenie cech towaru będącego przedmiotem importu jest szczególnie istotne, gdy sporna jest klasyfikacja taryfowa co do pozycji, których rozgraniczenie nie jest dość wyraziste – a taka sytuacja występuje w sprawie niniejszej. Odnosząc się zaś do zarzutów skargi należy wskazać, że art. 220 ust. 2 lit. b/ WKC stanowi, że zaksięgowania retrospektywnego kwoty należności wynikających z długu celnego nie dokonuje się, gdy kwota należności prawnie należnych nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez płatnika działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. A zatem przesłanki wyłączające możliwość retrospektywnego zaksięgowania długu celnego to: a. pierwotne określenie kwoty długu celnego wskutek błędu organów celnych, b. brak racjonalnej możliwości wykrycia błędu przez dłużnika (przy uwzględnieniu jego staranności, profesjonalnego doświadczenia, charakteru błędu), c. działanie dłużnika w dobrej wierze, d. przestrzeganie przez dłużnika wszystkich przepisów w zakresie zgłoszenia celnego. Stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy obejmował dokonanie przez stronę skarżącą szeregu zgłoszeń celnych w okresie od 2005r. począwszy. W zgłoszeniach tych wskazywano klasyfikację taryfową sprowadzanego towaru w pozycji 73089099 Wspólnotowej Taryfy Celnej. W stosunku do zgłoszenia celnego o numerze OGL [...] – w którym sprowadzony towar określono jako "stalowe elementy kute do produkcji bram, ogrodzeń oraz części konstrukcji stalowych" organ celny powziął wątpliwość co do prawidłowości zastosowanej klasyfikacji taryfowej – czego wyrazem jest adnotacja na piśmie k- 23 akt administracyjnych – "prawidłowość zastosowania kodu 7326/99000 uzgodniono z p. M. W. oraz p. P. K.". Pomimo tej wątpliwości zgłoszony towar został zwolniony bez zmiany klasyfikacji taryfowej. Jak wynika z odwołania strony od decyzji I instancji podobna sytuacja miała miejsce jeszcze wcześniej – w roku 2005 – gdy towar poddano rewizji celnej z powodu stwierdzenia możliwości zastosowania przez importera wadliwej klasyfikacji taryfowej – po czym zwolniono go bez zmiany zastosowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji. W aktach administracyjnych brak jest wprawdzie dokumentów dotyczących tej konkretnej rewizji celnej, lecz ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani w odpowiedzi na skargę organ nie zaprzeczył twierdzeniom importera w tym zakresie. Pozycja 7308 taryfy celnej obejmuje konstrukcje (z wyłączeniem budynków prefabrykowanych objętych pozycją 9406) i części konstrukcji (na przykład mosty i części mostów, wrota śluz, wieże, maszty kratowe, dachy, szkielety konstrukcji dachów, drzwi i okna oraz ramy do nich, progi drzwiowe, okiennice, balustrady, filary i kolumny), z żeliwa lub stali; płyty, pręty, kątowniki, kształtowniki, profile, rury i tym podobne, przygotowane do stosowania w konstrukcjach, z żeliwa lub stali. Pozycja zastosowana przez organ celny w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego skarżącego - 7326 – obejmuje "pozostałe" artykuły z żeliwa lub stali kute lub tłoczone ale nieobrobione więcej. Zatem warunkiem zaliczenia wyrobów z żeliwa lub stali do pozycji 7326 jest brak możliwości zakwalifikowania ich do którejkolwiek z poprzednich pozycji taryfowych. Jak wynika między innymi z wyroku ETS z dnia 19 października 2000 r. w sprawie C - 15/99 Hans Sommer GmbH & Co. KG p-ko Hauptzollamt Bremen – jednego z wielu rozstrzygnięć Trybunału zawierającego interpretację art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1697/79 – odpowiednika obecnego przepisu art. 220 ust. 2 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego aktywny – samodzielny błąd organu celnego uzasadniający odstąpienie od retrospektywnego księgowania długu celnego może polegać także na powtarzającym się akceptowaniu przez organy celne błędów zgłaszającego. Błędy te mogą dotyczyć zarówno np. doliczenia pewnego rodzaju kosztów do wartości celnej (sprawa C - 15/99 Hans Sommer GmbH) jak i zastosowania wadliwej klasyfikacji taryfowej (por. wyrok ETS w sprawie Hewlett Packard France przeciwko Directeur Générale des Douannes, C - 250/91). Jak wskazuje się w literaturze (por. glosa Wojciecha Morawskiego do wyroku Hans Sommer - w Publikacje Elektroniczne ABC nr 63136) w praktyce działania Komisji i Trybunału dopuszcza się uznanie za "samodzielny" błąd organu w rozumieniu omawianego przepisu błędu polegającego na takim zachowaniu organu, które można wprawdzie określić jako zaniechanie, gdy jednak błąd handlowca mógł być wykryty przez starannie działającego funkcjonariusza celnego, dysponującego wszelkimi informacjami, aby ten błąd wykryć. W niniejszej sprawie weryfikujący zgłoszenia celne skarżącego funkcjonariusze mieli wiedzę na temat charakteru sprowadzanego towaru – gdyż dokonano rewizji celnej. W orzecznictwie ETS i w praktyce działania Komisji wskazuje się, że, aby ustalić możliwość wykrycia błędu, należy zbadać: po pierwsze - naturę błędu, po drugie - doświadczenie profesjonalne przedsiębiorcy, po trzecie - stopień staranności przedsiębiorcy. W sprawie niniejszej mamy do czynienia z błędem organów celnych, które pomimo dwukrotnego (według niekwestionowanych przez organ twierdzeń skarżącego) poddania towaru sprowadzanego przez importera rewizji celnej w zakresie wątpliwości dotyczących klasyfikacji taryfowej – nie podważyły klasyfikacji stosowanej przez importera w przeszłości. Wydaje się, że wykluczenie określonych elementów stalowych kutych, używanych przy montażu ogrodzeń i bram z kategorii "części konstrukcji" nie jest czynnością łatwą i oczywistą – na co wskazuje zresztą wynika rewizji celnych z 2005 i 2006r. Podział przeznaczonych do montażu bram i ogrodzeń stalowych elementów na "części konstrukcji" i "pozostałe" wymaga dokonania wykładni pojęcia "konstrukcji", a także wiedzy fachowej niezbędnej do przypisania poszczególnym elementom określonej roli. Zatem – skoro dwukrotne zbadanie towaru przez kompetentny organ celny nie doprowadziło do wykluczenia sprowadzonego towaru z kategorii objętej pozycją 7308 Taryfy Celnej, a przeciwnie potwierdziło prawidłowość zastosowania tej pozycji – to można przyjąć, że charakter sprowadzonego towaru i brzmienie pozycji zastosowanej przez importera i pozycji 7326 Taryfy Celnej zróżnicowanych w sposób niezbyt wyrazisty – czyniły wykrycie błędu przez importera szczególnie trudnym, a wręcz niemożliwym. Takiej ocenie nie stoi na przeszkodzie także i stwierdzenie, że skarżący jest w swej dziedzinie profesjonalistą. Profesjonalizm nie znosi bowiem zasady zaufania do organów państwa w sytuacjach, w których stosowane przez te organy przepisy prawa wymagają istotnych zabiegów interpretacyjnych. Skoro zaś organy te weryfikując zgłoszenia celne dotyczące podobnego towaru nie dostrzegły nieprawidłowości – choć ich istnienie rozważały, to profesjonalny przedsiębiorca miał pełne prawo, by przyjąć, że dokonana przez te organy ocena jest prawidłowa i by w swej dalszej działalności działać stosownie do rezultatów tej oceny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. P.p.s.a. Jednocześnie na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził w wyroku, iż zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji winien w pełni uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną.