II SA/Lu 519/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. S. Przedsiębiorstwo Prywatne [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z.B. pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo - biurowego na działkach gruntu nr [...][...][...][...][...] i [...] położonych przy ul. C. w O. Organ odwoławczy wyjaśnił, że według § 13 Uchwały Nr XXXII/l52/05 Rady Miejskiej z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Ostrów Lubelski (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego z 2006 r. nr 41 poz. 905 z późn. zm. ) teren na którym ma być zrealizowana inwestycja znajduje się w strefie "B" - pośredniej ochrony konserwatorskiej - wokół układu urbanistycznego ulic: Żabia, Lubelska, Żabia, Kościuszki, Mickiewicza, Sienkiewicza, Batorego, Lubelska, Garbarska, Lubartowska, Żabia. Z kolei zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Brak takiego uzgodnienia traktowany jako niezgodność inwestycji z ustaleniami planu, a to daje podstawę do wydania odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda Lubelski stwierdził, że Starosta Lubartowski zwrócił się do Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie, który postanowieniem z dnia 20 listopada 2009 r., odmówił uzgodnienia projektu budowlanego, dotyczącego zamierzonej inwestycji. Po rozpoznaniu zażalenia inwestora Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Wobec braku uzgodnienia nie jest możliwe zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. S. zarzucił decyzji Wojewody naruszenie § 13 ust. 1 pkt 2 lit. c), § 17 i § 18 Uchwały Nr XXXII /152 / 05 Rady Miejskiej Ostrów Lubelski z dnia 10 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ostrów Lubelski (Dz. U. Woj. Lub. Nr 41, poz. 905), art.39 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. art. 7, 8 i 106 kpa, własnego interesu prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organom do ponownego rozpatrzenia i wydania decyzji pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu handlowego. Zdaniem skarżącego wspomniany § 13 ust. 1 pkt 2 lit. c) Uchwały Nr XXXII / 152 / 05 nie miał w ogóle zastosowania w sprawie, ponieważ nie dotyczy on działek budowlanych na których ma być posadowiony budynek. Według skarżącego użyte w tym przepisie słowo "wokół" oznacza, że ochroną konserwatorską w rygorach strefy "B" objęte są tereny na zewnątrz obszaru wydzielonego biegiem opisanych ulic. Tymczasem planowana inwestycja jest zlokalizowana wewnątrz obszaru wydzielonego tymi ulicami, tj. przy ul. C. Żądanie zatem uzgodnienia projektu budowlanego z Konserwatorem Zabytków było bezpodstawne. Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że nie mogły mieć zastosowania także §§ 17 i 18 wspomnianej uchwały, ponieważ przepisy te nie zostały w części dotyczącej przedmiotowej sprawy opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego i nie stanowią obowiązującego prawa miejscowego. Organ II instancji powinien w tej sytuacji umorzyć postępowanie. Skarżący podkreślił przy tym, że organ uzgadniający zobowiązany jest zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Nie zajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. W przedmiotowej sprawie termin ten został przekroczony prawie dziesięciokrotnie. Skarżący dowodził, że organy obu instancji prowadziły postępowanie w sposób dowolny i przewlekły uchybiając obowiązkowi doręczenia postanowienia stronie, a w szczególności ignorując nakazy § 3, 4 i 6 art. 106 kpa zobowiązujące organy państwowe do niezwłocznego załatwienia przedmiotowej sprawy. Skarżący zwrócił uwagę, że przez ponad rok uniemożliwiono mu uzyskanie pozwolenia na budowę budynku, w której to inwestycji na kupno działki i na poczet opłat administracyjnych zamrożone zostały na niewiadomy okres czasu środki finansowe przekraczające kwotę 1 mln zł. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oczywiście rację ma Wojewoda dowodząc, że brak uzgodnienia decyzji o pozwoleniu na budowę z Lubelskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków skutkuje odmową jej wydania. Wniosek taki uzasadnia treść art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami ) według którego ( zgodnie z brzmieniem obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów nie wpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Bezspornym w sprawie jest, że postanowieniem z dnia [...].Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia realizacji planowanej inwestycji, a postanowieniem z dnia [...]. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy. Powyższy stan uzasadniał zatem odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie pełnomocnik skarżącego przedstawił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2010r. (sygn. akt VII SA/Wa 857/10 ) na mocy którego uchylono zarówno postanowienie z dnia [...]. jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji z dnia [...]. Ponieważ rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego miało decydujące znaczenie dla treści zaskarżonej decyzji uzasadnione jest przekonanie, że jego odmienne rozstrzygnięcie przez sąd administracyjny, niż przyjęte w decyzji stanowi przesłankę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt.7 kpa. Z kolei naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego obliguje sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. b) i art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty. O kosztach orzeczono na podstawie art. 205 § 1 w związku z art. 200 wspomnianej ustawy.