IV SA/Po 536/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K.M., F.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących K.M., F.M. solidarnie kwotę [...]- zł (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych. W dniu 22 października 2007r. Wspólnoty Mieszkaniowe przy ul. H. [...],[...],[...] i [...] w P , J.M., L.S., P.S., H.K., T. i D.M., M.i H.M., G. i R.K.,. K. i K.G., M. i R.C., B. i S.S.,. G. i Z. H., A. i M. P. – P., A. i M. K., I. i M. B., K. i F. M. oraz K. i M. J. wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na dachu wielorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działki nr [...], ark. [...], obręb G , położonej przy ul. H [...] w P.. Jako podstawa wniosku wskazano, iż bez własnej winy nie brali udziału w sprawie. Decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] odmówiono wznowienia postępowania w w/w sprawie. W wyniku odwołań wniesionych przez Strony decyzja powyższa uchylona została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] kwietnia 2008 roku nr [...] ponownie odmówiono wznowienia postępowania w w/w sprawie. W wyniku odwołań wniesionych przez Strony decyzja powyższa uchylona została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 roku. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 roku Prezydent Miasta Poznania orzekł o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku znak [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na dachu wielorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działki nr [...], ark. [...], obręb G , położonej przy ul. H. [...] w P. W wyniku przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta P. - na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 w związku z art. 145 § 1 pkt. 4 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r, Nr 98, poz. 1071 – ze zm. – dalej kpa) - decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 roku odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku (znak [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na dachu wielorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działki nr [...], ark. [...], obręb G , położonej przy ul. H [...] w Poznaniu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wszystkie strony postępowania w przedmiotowej sprawie zostały zgodnie z prawem powiadomione o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji, nie zachodzi zatem w przedmiotowej sprawie przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, a wnioski o wznowienie postępowania są nieuzasadnione. Organ I instancji wskazał, również że w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z podstaw do uchylenia decyzji wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145a kpa, a zatem brak jest możliwości uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Uchylenie decyzji nie jest również możliwe z uwagi na treść art. 53 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp), zgodnie z którym nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia. Niezależnie od powyższego organ I instancji wskazał, że dnia 14 stycznia 2008 roku wszedł w życie zatwierdzony w dniu 6 listopada 2007 roku uchwałą nr XXV/231/V/2007 Rady Miasta Poznania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów w rejonie ulic L. i H. w Poznaniu (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 191/2007, poz. 4258). Ustalenia tego planu w § 4 dopuszczają lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na budynkach mieszkaniowych wielorodzinnych. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji złożyli K. i F. M., G. i Z. H. i M. T. reprezentowani przez adwokat A.G. Odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że wnioskodawcy nie należą do kręgu podmiotów posiadających nieruchomości znajdujące się w kręgu oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Odwołujący się wskazali przy tym na art. 53 ust. 1 upzp, który stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W niniejszej sprawie organ dokonał zawiadomienia tylko poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Poznania, co w opinii Odwołujących się jest niewystarczające. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpoznaniu powyższego odwołania w dniu [...] marca 2010r. wydało decyzję nr [...], w której utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji, że wszystkie strony postępowania w przedmiotowej sprawie zostały zgodnie z prawem powiadomione o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji co oznacza, iż nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 4 kpa. W postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego mają bowiem zastosowanie dwie formy zawiadamiania o wszczęciu postępowania oraz o postanowieniach wydawanych w trakcie postępowania i o decyzji kończącej postępowanie, przewidziane w kpa. Są nimi zawiadomienie poprzez doręczenie pisma w trybie art. 39 kpa., to jest przez pocztę, przez pracowników organu lub przez inne upoważnione osoby, lub organy za pokwitowaniem oraz zawiadomienie przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, określone w art. 49 kpa. Pierwsza forma ma zastosowanie w odniesieniu do inwestora - wnioskodawcy, a także do właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, w przypadku gdy inwestor nie jest właścicielem tych terenów. Z kolei podmioty, którym przysługuje status strony w rozumieniu art. 28 kpa, a nie są inwestorami, ani też właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, są zawiadamiane przez obwieszczenie. Podmiotami takimi mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości graniczących z terenami będącymi przedmiotem postępowania. W przedmiotowej sprawie obwieszczenie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Poznania w dniach od 21 sierpnia do 4 września 2006 roku. Także o wydaniu decyzji Prezydent Miasta Poznania zawiadomił strony w formie obwieszczenia wywieszonego w dniach od 6 grudnia do 20 grudnia 2006 r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Poznania. Decyzja została także skutecznie doręczona inwestorowi oraz właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, na której miała zostać dokonana. Organ odwoławczy wskazał również, że stosownie do art. 53 ust. 8 upzp nie uchyla się decyzji o ustalenie inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej ogłoszenia lub doręczenia. O wydaniu przedmiotowej decyzji Prezydent Miasta Poznania zawiadomił strony w formie obwieszczenia wywieszonego w dniach od 6 grudnia do 20 grudnia 2006 r. na tablicy ogłoszeń, a zatem upłynęło 12 miesięcy od dnia jej ogłoszenia. Upływ okresu przedawnienia określony w przepisie art. 53 ust. 8 upzp oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Przepis art. 53 ust. 8 upzp jest bowiem przepisem szczególnym i ma pierwszeństwo przed przepisami kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze za niezasadny uznało również zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że wnioskodawcy nie należą do kręgu podmiotów posiadających nieruchomości znajdujące się w kręgu oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Przedmiotem niniejszego postępowania nie było wydanie pozwolenia na budowę, a rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostało oparte na ustaleniu, że odwołujący nie są stronami postępowania. Organ I instancji odmówił uchylenia decyzji z uwagi na okoliczność, że w jego ocenie nie wystąpiła z przesłanek wymienionych art. 145 § 1 lub 145a kpa., a nie dlatego, że odmówił odwołującym się przymiotu strony. Odnosząc się do twierdzeń dotyczących szkodliwości przedsięwzięcia wskazano, że niemalże każda inwestycja polegająca na lokalizacji urządzeń technicznych jest w pewien sposób szkodliwa dla środowiska oraz zdrowia ludzi i zwierząt. Rozpoznając wniosek o ustalenie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej organ brał pod uwagę obowiązujące przepisy i nie mógł zakładać, że inwestycja ta będzie oddziaływać na otoczenie w sposób sprzeczny z nimi. W decyzji zapisane zostało również, że w przypadku, gdy inwestycja, dla której ją wydano należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, inwestor winien wystąpić o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którą następnie winien załączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli K. i F.M. zarzucając organowi odwoławczemu błąd w ustaleniach przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, iż wnioskodawcy nie należą do kręgu podmiotów posiadających nieruchomości znajdujące się w kręgu oddziaływania inwestycji. Organowi odwoławczemu zarzucono również naruszenie art. 53 ust. 1 upzp poprzez uznanie, iż wywieszenie informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wystarczającym sposobem zawiadomienia wszystkich osób zainteresowanych w sprawie. W skardze złożono również wniosek o wydanie orzeczenia o kosztach postępowania według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadniczą kwestią w przedmiotowej sprawie jest ocena rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 151 §1 pkt 1 kpa odmawiającego uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Poznania nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na dachu wielorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działki nr [...], ark. [...], obręb G , położonej przy ul. H. [...] w Poznaniu. Istotną dla niniejszego rozstrzygnięcia jest ocena zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I instancji w kontekście oparcia przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania na przesłance wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Rozstrzygając powyższą kwestię, będącą podstawą złożonego wniosku o wznowienie postępowania należy mieć na względzie, iż inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej objęta zakresem decyzji o ustaleniu lokalizacji zaliczana jest do inwestycji celu publicznego w rozumieniu upzp. Oznacza to, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 ust. 1 upzp wprowadzający zmianę polegającą na odmiennym, niż w kpa, uregulowaniu spraw związanych z zawiadamianiem stron o wykonanych czynnościach procesowych. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o postanowieniach, uzgodnieniach dokonywanych w trybie art. 106 kpa, o których mowa w ust. 4 tego przepisu, i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Użyty w treści przepisu zwrot "także" przesądza, że wymagane jest zarówno obwieszczenie jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty. Taką zwyczajową formą może być umieszczenie obwieszczenia na dostępnych obiektach położonych w okolicy zamieszkania stron, tak jak zwykle dzieje się w przypadkach ogłoszeń o poborze wojskowym, wyborach do Sejmu itp. lub też umieszczenie informacji na stronie internetowej urzędu. Tylko taki sposób obwieszczenia zapewnia bowiem stronom nie będącym właścicielami nieruchomości, na terenie której ma powstać inwestycja celu publicznego, możliwość powzięcia wiadomości o toczącym się postępowaniu administracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 21 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Go 978/09; http: orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/BD7923CE4B, zob. także "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod. Red. Z. Niewiadomskiego, C. H. Beck wyd. 4 z 2008 r., s. 417 i 418). W takich przypadkach zawiadomienie uznaje się za dokonane po upływie 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia. Organy orzekające w sprawie stwierdziły, że forma obwieszczeń o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i wydaniu decyzji, wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Poznania odpowiednio w okresie 21.08 – 4.09.2006r. i 6.12 – 20.12.2006r., była wystarczająca, a zatem informacje o inwestycji mogły dotrzeć do osób najbardziej zainteresowanych. W ocenie Sądu, wywieszenie stosownych obwieszczeń wyłącznie na tablicy ogłoszeń nie spełnia jednak wymogów zawartych w art. 53 ust .1 upzp, gdyż informacje o planowanej inwestycji mogły nie dotrzeć do osób najbardziej zainteresowanych, czyli mieszkańców ulic H. i ul. S. w Poznaniu. Trudno bowiem założyć, że przeciętny mieszkaniec tego regionu miasta będzie czytać ogłoszenia udostępnione wyłącznie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta znajdującego się innej części Poznania. W tym miejscu wskazać należy, na co słusznie zwróciły uwagę organy I i II instancji, iż od wydania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Poznania nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na dachu wielorodzinnego budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie działki nr [...], ark. [...], obręb G , położonej przy ul. H [...] w P , minął już okres dłuższy niż 12 miesięcy. W świetle art. 58 §8 upzp oznacza to brak możliwości uchylenia tej decyzji. Zgodnie z w/w przepisem, nie uchyla się bowiem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Celem powyższej regulacji jest wzmocnienie pewności obrotu prawnego w związku z procesem inwestycyjnym, służącym realizacji celów publicznych. Po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor, realizujący cel publiczny, uzyskuje większą pewność swych zamierzeń niż inwestor, który otrzymał decyzję o warunkach zabudowy. Wzmocnieniu ulega więc funkcja decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, stanowiącej promesę gwarantującą uzyskanie pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2008r. sygn. akt II OSK 1352/07, a także "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne", j. w. s. 436-437). Upływ tego terminu powoduje, iż organ orzekający w razie ustalenia zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 §1 pkt 4 kpa stwierdza w decyzji fakt wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem prawa i orzeka o odmowie jej uchylenia z powodu przeszkody prawnej, jaką jest upływ terminu określonego w art. 53 ust. 8 upzp. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie wznowienia postępowania stanowi wtedy art. 151 § 2 kpa. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż w konsekwencji przyjętego stanowiska co do rozumienia analizowanych przepisów, organ odwoławczy nie ustalił faktycznego wypełnienia normy art. 53 ust 1 upzp. Kwestia prawidłowego ustalenia i zawiadomienia wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu, a także doręczania im wydanych w jego toku rozstrzygnięć, w tym postanowień uzgadniających, ma niewątpliwie znaczenie z punktu widzenia uprawnień przyznanych stronie przepisami kpa oraz unormowań szczególnych przewidzianych w upzp. Uwzględniając więc, iż z akt administracyjnych nie wynika dokonanie stosownych obwieszczeń w sposób zwyczajowo przyjęty na terenie miasta Poznania, organ odwoławczy rozpoznając ponownie sprawę przeprowadzi stosowne postępowanie dowodowe, mające na celu ustalenie czy przed wydaniem decyzji poza wywieszeniem obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Poznania dokonano również obwieszczeń w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, wyjaśniając przy tym kwestię faktycznego wywieszenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta obwieszczenia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (w aktach jest wyłącznie wniosek o wywieszenie, brak jest natomiast potwierdzenia o faktycznym wywieszeniu tego obwieszczenia). Ponadto wskazać należy, iż z akt nie wynika, aby w jakiejkolwiek formie dokonano obwieszczenia o uzgodnieniu przedmiotowej inwestycji z Zarządem Dróg Miejskich w Poznaniu pokonanym postanowieniem z dnia [...].09.2006r. nr [...]. Brak jest również kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w postanowienia doręczonego inwestorowi i właścicielom nieruchomości, na której miała być prowadzona inwestycja. W orzecznictwie sądów administracyjnych, które skład orzekający w sprawie w pełni podziela, podkreśla się, że strona postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest jednocześnie stroną wszystkich postępowań uzgadniających, o jakich mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 689/2007, LexPolonica nr 1994568). Oznacza to, że w sprawie, której przedmiotem jest ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, stronie winna być zapewniona możliwość wzięcia udziału w postępowaniu, w każdym jego stadium, zaś organ właściwy do wydania decyzji zobowiązany jest do ustalenia czy postanowienia o uzgodnieniu zostały doręczone w trybie art. 106 § 2 kpa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 536/05 -Lex nr 203307). W przypadku, gdyby w wyniku przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego (art.. 136 kpa) ustalono, iż przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dochowano wymogów z art. 53 ust. 1 upzp, z czym wiąże się zaistnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ mając na uwadze brak możliwości uchylenia przedmiotowej decyzji (art. 53 ust. 8 upzp) wyda na podstawie art. 151 §2 kpa decyzję stwierdzającą wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem prawa i odmówi jej uchylenia z powodu przeszkody prawnej /upływu terminu określonego w art. 53 ust. 8 upzp. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, tj. wystąpienie naruszenia przez organ odwoławczy prawa materialnego i procesowego, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd nie uchylił decyzji organu I instancji, mimo jej nieprawidłowości (co uzasadniono wyżej), kierując się zasadą szybkości i prostoty postępowania administracyjnego, pozostawiając rozstrzygnięcie w tej sprawie organowi II instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa, orzekając o zwrocie kwoty wpisu na rzecz skarżących. O kosztach zastępstwa procesowego nie orzeczono z uwagi na fakt, iż Pani Mecenas dostarczała pełnomocnictwa od trzech uczestników postępowania, nie dostarczyła zaś – mimo zobowiązania się na rozprawie (co wynika z protokołu) – pełnomocnictwa od skarżących. KP