VI SA/Wa 2256/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wyrażenia zgody na wjazd postanawia odrzucić skargę Skarżący, B. K. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2010 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie wyrażenia zgody na wjazd. W wykonaniu zarządzenia z dnia 19 listopada 2010 r. (k. 11), wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub prawidłowo poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w jego imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 3 grudnia 2010 r. (k. 21). W dniu 14 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik uczynił zadość powyższemu wezwaniu, składając oryginał pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 916/10 "(...)zwalnia od obowiązku złożenia pełnomocnictwa sytuacja, gdy pełnomocnik przedtem złożył to pismo w danej sprawie sądowoadministracyjnej (...).Nie zwalnia od obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym ani fakt, iż pełnomocnictwo przedłożono w postępowaniu administracyjnym, ani złożenie tegoż dokumentu do innej sprawy sądowoadministracyjnej (...)". Nadto w orzecznictwie przyjmuje się, że niedołączenie do skargi pełnomocnictwa należy uznać za brak formalny skargi, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, ONSA i WSA 2005, nr 5, poz. 91). W przypadku wystąpienia tego rodzaju braku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Opisane powyżej sytuacje miały miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem, pomimo iż w aktach administracyjnych sprawy znajdowało się pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu P. K., to nie spełniało ono wymogów określonych w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2010, Nr 10, poz. 65), w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 216, poz. 1676), wobec czego należało wezwać wskazanego powyżej pełnomocnika do uzupełnienia zaistniałego braku formalnego złożonej skargi. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił ww. braku w wyznaczonym terminie. Przedmiotowa przesyłka, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru, została prawidłowo doręczona adresatowi w dniu 3 grudnia 2010 r. (k. 21), a zatem termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął z dniem 10 grudnia 2010 r. Wobec powyższego, skarga stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Należy bowiem podkreślić, iż termin do usunięcia braków formalnych skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a.) ma charakter ustawowy, co oznacza, że nie może on być skracany ani przedłużany przez Sąd, a w przypadku nieusunięcia braków formalnych skargi, po stronie Sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.