III SA/Wa 1177/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T. G. – T. w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Skarżący – T.G., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą T., [...] października 2009 r. złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Przedstawił następujący stan faktyczny: T. jest producentem wymienionych we wniosku wyrobów ciastkarskich z różnych rodzajów ciast, nie zawierających środków konserwujących. Wyroby te wytwarzane są w tej samej, charakterystycznej recepturowo zbliżonej technologii produkcji z zachowaniem sterylnych warunków pieczenia i pakowania, umożliwiającej wykluczenie stosowania środków konserwujących. Ze względów marketingowych wyroby mają różne nazwy handlowe, które mogą ulegać zmianom. Zmianom nazw nie towarzyszą istotne zmiany technologii produkcji i dlatego nazwy nie mają żadnego znaczenia dla klasyfikacji wyrobów T. Skarżący otrzymał opinię klasyfikacyjną tych wyrobów, sporządzoną przez Urząd Statystyczny w L. [...] września 2009 r., w której zaklasyfikowano je do następujących grupowań: 15.82.12-53.00, 15.82.12-30, 15.84.2, 15.82.12-59.20 (Rozporządzenia Rady Ministrów z 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług; Dz.U. Nr 42, poz. 264, z późn. zm. – dalej: "PKWiU"). Z klasyfikacją tą Skarżący nie zgodził się i rozważa wystąpienie do Głównego Urzędu Statystycznego o jej zmianę. Skarżący zapytał: 1) czy pomimo posiadania błędnej klasyfikacji Urzędu Statystycznego, ma prawo do ww. wyrobów stosować 7% stawkę podatku od towarów i usług na podstawie własnej klasyfikacji statystycznej wyrobów, dokonanej przez T. jako producenta, w związku z art. 41 ust. 2 oraz Załącznikiem nr 3 poz. 25 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) – dalej: "u.p.t.u."? 2) jeżeli odpowiedź na pytanie 1) będzie negatywna, czy ma prawo do dostaw wyrobów objętych wnioskiem o interpretację stosować obniżoną 7% stawkę podatku od towarów i usług bezpośrednio na podstawie art. 98 ust. 2 oraz Załącznika nr III poz. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1) – dalej: "Dyrektywa 112", z uwagi na sprzeczność z tym przepisem przepisów u.p.t.u. dotyczących stawki obniżonej dla środków spożywczych? W ocenie Skarżącego Urząd Statystyczny w Ł. błędnie zaklasyfikował wyroby T. do odpowiednich grupowań 15.82 "Suchary, sucharki i herbatniki, wyroby piekarskie i ciastkarskie o przedłużonej trwałości", bez przeprowadzenia wnikliwej analizy wyrobów, w szczególności technologii ich wytwarzania. T., jako producent posiadający wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, jest wyłącznie właściwy do dokonywania klasyfikacji własnych wyrobów. Jego zdaniem wszystkie sprzedawane przez T. ciastka, które wytwarzane są według tej samej technologii (niezależnie od rodzaju lub smaku), mieszczą się w grupowaniu PKWiU 15.81.12-00.90 "Ciastka i ciasta, pieczywo cukiernicze i inne wyroby piekarskie z dodatkiem środka słodzącego, pozostałe". Skarżący szczegółowo uzasadnił przyjętą przez siebie klasyfikację wyrobów. Odwołał się przy tym do kryteriów klasyfikacyjnych przyjętych w "zasadach metodycznych do PKWiU". Wywiódł, że o klasyfikacji wyrobu jako świeżego lub o przedłużonej trwałości decyduje technologia jego wytworzenia. Wyroby T. zgodnie z przyjętymi przezeń kryteriami wytwarzania oraz zasadą jednoznaczności grupowań PKWiU, należy zakwalifikować do wyrobów świeżych, tj. klasy 15.81 i tym samym nie można ich zaliczyć do wyrobów o przedłużonej trwałości. Zachowują one bowiem długi okres przydatności do spożycia w wyniku ich właściwości uzyskanych w procesie technologicznym, a nie dzięki dodaniu środków konserwujących. W ocenie Skarżącego z perspektywy kryterium surowcowego nie jest możliwe jednoznaczne przypisanie przedmiotowych wyrobów do żadnego z grupowań końcowych wyróżniających rodzaj ciasta jako podstawowe kryterium klasyfikacyjne, ponieważ wyroby wytwarzane są z różnych rodzajów ciast. Powinny być zatem klasyfikowane w ramach pozycji końcowej 15.81.12-00.90 "Ciastka (...) pozostałe". Skarżący powołał się na art. 98 ust. 2 w związku z pkt 1 załącznika III Dyrektywy 112, przewidujących zastosowanie stawek obniżonych VAT do "środków spożywczych (łącznie z napojami, ale z wyłączeniem napojów alkoholowych) przeznaczonych do spożycia przez ludzi i zwierzęta". Zgodnie zaś z art. 98 ust. 3 tej Dyrektywy w celu precyzyjnego określenia zakresu poszczególnych kategorii towarów lub usług, dla których obowiązuje obniżona stawka podatku, państwa członkowskie mogą stosować nomenklaturę scaloną. Skarżący zaznaczył, że posługiwanie się tą nomenklaturą nie może prowadzić do zawężania (rozszerzania) zakresu towarów bądź usług objętych obniżoną stawką na podstawie Dyrektywy 112. Jego zdaniem jeżeli państwa członkowskie skorzystają z opcji przewidzianej w art. 98 ust. 3 Dyrektywy 112, obniżoną stawkę podatku należy stosować do dostaw wszystkich towarów, jakie są środkami spożywczymi zgodnie z nomenklaturą scaloną. Stawka ta powinna być stosowana także do towarów nie ujętych w nomenklaturze scalonej, a będących środkami spożywczymi. Wykluczona jest interpretacja, w świetle której tylko część środków spożywczych wskazanych nomenklaturze byłaby objęta stawką obniżoną. Jeżeli przepis Dyrektywy 112 odwołuje się do nomenklatury scalonej, państwa członkowskie powinny przez to rozumieć nomenklaturę scaloną w rozumieniu przepisów wspólnotowych, a nie własną krajową nomenklaturę, taką jak PKWiU. Skarżący wywiódł, że państwa członkowskie mają do wyboru wprowadzenie nomenklatury scalonej w celu doprecyzowania zakresu stosowania obniżonych stawek, albo nie wprowadzając nomenklatury – nie mogą wprowadzić żadnej klasyfikacji wewnętrznej dla określania zakresu kategorii, do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku. Jeżeli państwa członkowskie nie wprowadzą nomenklatury scalonej, stawka obniżona ma zastosowanie do wszystkich towarów wymienionych w Załączniku III Dyrektywy 112. Na potwierdzenie swego stanowiska Skarżący wskazał orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ("ETS"), tj. wyrok w sprawie 497/01 Zita Modes; w sprawie 327/82 Ekro oraz w sprawie 287/98 Linster. Podniósł, że w polskiej u.p.t.u. nie wprowadzono opcji doprecyzowania zakresu towarów objętych obniżoną stawką podatku przy użyciu nomenklatury scalonej. Jednakże istnieją odwołania do klasyfikacji wewnętrznej – PKWiU, zawężające stosowanie tej stawki. Zdaniem Skarżącego sprzeczność polskich przepisów, uzależniających stosowanie stawki podatku od towarów i usług od wewnętrznej, krajowej klasyfikacji, jest wyraźna i oczywista. Ponieważ załącznik nr 3 do u.p.t.u. wymienia towary (usługi) wraz z numerami klasyfikacyjnymi PKWiU, stanowi ona główne źródło klasyfikacji dostaw towarów w celu zastosowania stawki 7%. Z podziału przyjętego w PKWiU wynika, że wyroby piekarskie i ciastkarskie mogą być albo świeże, albo o przedłużonej trwałości. W tym zakresie podział ma charakter dychotomiczny. Jest to klasyfikacja sprzeczna z nomenklaturą scaloną, która takiego podziału wyrobów nie zawiera. Na gruncie polskich przepisów dostawa towarów T., zakwalifikowanych do PKWiU 15.82.2, czyli uznanych za środki spożywcze o przedłużonej trwałości, nie będzie podlegała obniżonej stawce podatku, chociaż będą to produkty spożywcze, a zatem ich dostawa zgodnie z Dyrektywą 112 jest objęta stawką obniżoną. Wprowadzenie klasyfikacji PKWiU jako kryterium różnicującego stosowanie stawek podatku od towarów i usług dla towarów należących do środków spożywczych, narusza przepisy Dyrektywy 112, a także cele jej ustanowienia, tj. jednolite zasady podatku we wszystkich państwach członkowskich. Skarżący stwierdził, że stosowanie przepisów polskich o obniżonej stawce podatku powoduje, iż ten sam wyrób ciastkarski, oferowany przez T. w Polsce jest opodatkowany według stawki kilkukrotnie wyższej niż gdyby był oferowany w innym państwie członkowskim, które nie stosuje swojej klasyfikacji wewnętrznej. Wskazał zmiany u.p.t.u. wynikające z wątpliwości co do zgodności z prawem wspólnotowym zawartych w tej ustawie odwołań do PKWiU. Ponadto, powołując się na orzecznictwo ETS (wyroki: w sprawie 8/981 Ursula Becker; w sprawie 103/88 Fratelli Costanzo SpA; w sprawie 102/02 Ingeborg; w sprawie 201/02 The Queen a la demande de Helena Wells; postanowienie w sprawie 297/03 Sozialhilfeverband Rohrbach) należące do acquis communautaire Wspólnoty Europejskiej, Skarżący podkreślił przysługujące mu prawo stosowania stawki 7% bezpośredniego na postawie Dyrektywy 112. Wskazał orzeczenia tut. Sądu odnoszące się do zasady bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego. W interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2010 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w W., stanowisko Skarżącej uznał za prawidłowe. Podkreślił, że prawidłowa klasyfikacja statystyczna towarów zgodnie z PKWiU stanowi warunek określenia wysokości opodatkowania na gruncie u.p.t.u. Jednakże organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania wyrobów i usług do odpowiednich grupowań statystycznych. Zasadą jest, iż czyni to zainteresowany podmiot, co wynika z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU. W przypadku zaś trudności z klasyfikacją, może zwrócić się do Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w L. Minister Finansów stwierdził zatem, że o ile podana przez Skarżącego klasyfikacja towarów do symbolu PKWiU 15.81.12-00.90 jest prawidłowa, korzystają one z preferencyjnej 7% stawki podatku, zgodnie z art. 41 ust. 2 w związku z poz. 25 Załącznika nr 3 do u.p.t.u. Skarżący ma prawo stosować do ich dostawy obniżoną stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 7%. Ponieważ Skarżący ma prawo stosować obniżoną stawkę podatku zgodnie z regulacjami zawartymi w u.p.t.u., Organ za bezprzedmiotowe uznał pytanie 2). Pismem z 2 lutego 2010 r. Skarżący wezwał Organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżący wniósł o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie: art. 14c § 1 oraz art. 14k § 1 Ordynacji Podatkowej przez udzielenie niejednoznacznej i warunkowej odpowiedzi co do prawidłowości zastosowania 7% stawki podatku; art. 121 § 1 tej ustawy przez udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sposób naruszający zaufanie podatników do organów podatkowych; a także art. 98 ust. 2 i poz. 1 Załącznika III do Dyrektywy 112. Skarżący był zdania, że przysługuje mu prawo do stosowania 7% stawki podatku zarówno na podstawie u.p.t.u., jak i bezpośrednio na podstawie Dyrektywy 112. Wprawdzie T. może stosować stawkę 7% w oparciu o własną klasyfikację statystyczną, ale istnieje ryzyko zakwestionowania tego działania przez organy podatkowe w oparciu o błędną klasyfikacji PKWiU Urzędu Statystycznego w L. W ocenie Skarżącego sytuacja, w której Organ nie jest w stanie wydać jednoznacznej interpretacji indywidualnej, w pełni chroniącej prawo do stosowania 7% stawki podatku, wynika z u.p.t.u., uzależniającej zakres tego prawa od klasyfikacji PKWiU. Skoro Minister Finansów nie jest uprawniony do oceny klasyfikacji PKWiU, pod znakiem zapytania stoi możliwość oceniania przezeń prawidłowości stosowania stawki podatkowej na podstawie przepisów u.p.t.u. Oznacza to, że na gruncie u.p.t.u. Organ nie mógł wydać interpretacji indywidualnej zgodnej z art. 14b i art. 14c Ordynacji podatkowej. Tym samym miał obowiązek oprzeć się bezpośrednio na przepisach Dyrektywy 112, zgodnie z którymi stawka obniżona ma zastosowanie do wszystkich środków spożywczych, niezależnie od ich krajowej klasyfikacji statystycznej. Przepisy tej Dyrektywy powinny były mieć decydujące znaczenie przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji, ponieważ bezwarunkowo wynika z nich prawo T. do zastosowania stawki 7%. Skarżący ponowił argumentację dotyczącą możliwości zastosowania tej stawki do produkowanych przez T. wyrobów w oparciu o przepisy Dyrektywy 112. Powołał się też na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, dotyczący skutków niedoskonałości implementacji opcji przewidzianych dyrektywą. Podkreślił, że polski ustawodawca skorzystał z możliwości wprowadzenia obniżonych stawek podatku od towarów i usług, ale nie skorzystał z przewidzianej w art. 98 ust. 3 Dyrektywy 112 opcji doprecyzowania zakresu produktów objętych obniżoną stawką przy użyciu nomenklatury scalonej. Nie miał więc prawa wprowadzić jakichkolwiek kryteriów różnicowania, czy dany środek spożywczy mieści się w zakresie wyrobów, jakie mogą być objęte stawką obniżoną, która w związku z tym powinna być stosowana do wszystkich produktów określonych w Załączniku III Dyrektywy 112, czyli do wszystkich środków spożywczych. Uzasadniając zarzut naruszenia celów Dyrektywy 112, Skarżący dodatkowo podniósł, że nie jest znany klucz, na podstawie którego u.p.t.u. przyznaje stawkę obniżoną. Przykładowo, ze stawki tej korzystają wafle i opłatki o zawartości wody przekraczającej 10 %, ale nie wafle i opłatki z nadzieniem lub bez nadzienia, solone. Prawo do zastosowania stawki 7% na gruncie u.p.t.u. Skarżący wywodził z okoliczności, że jako producent ma prawo klasyfikować swoje wyroby według PKWiU. Jego zdaniem Urząd Statystyczny w L. nie przeanalizował wnikliwie wyrobów T., a szczególnie technologii ich wytwarzania. Podkreślił, że prawidłowość klasyfikacji dokonywanych przez ten Urząd nie podlega merytorycznej weryfikacji w drodze postępowania odwoławczego i sądowoadministracyjnego, co jest kolejnym argumentem, iż przepisy u.p.t.u. nie powinny odwoływać się do PKWiU. Zdaniem Skarżącego zaskarżona interpretacja nie została prawidłowo uzasadniona. Minister Finansów uznał jego stanowisko za prawidłowe, ale uczynił to w taki sposób, że interpretacja nie daje pełnej gwarancji bezpieczeństwa podatkowego stosowania stawki 7%, co narusza art. 14k § 1 Ordynacji Podatkowej. Minister Finansów zastrzegł bowiem, że stosowanie przez Skarżącego tej stawki będzie prawidłowe wyłącznie, jeżeli podana przez niego klasyfikacja statystyczna jest prawidłowa. Jakkolwiek Organ nie wyraził tego wprost, można dojść do wniosku, że gdyby klasyfikacja wyrobów dokonana Skarżącego okazała się nieprawidłowa, T. nie miałoby prawa stosowania stawki obniżonej. Skarżący miał zatem istotną wątpliwość jaka jest faktyczna interpretacja art. 41 ust. 2 oraz Załącznika nr 3 poz. 25 u.p.t.u. Z zaskarżonej interpretacji nie wynika, jaki organ i w jakich okolicznościach mógłby klasyfikację dokonaną przez T. uznać za nieprawidłową. Taki sposób udzielenia interpretacji indywidualnej i jej uzasadnienie jest również niezgodny z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Podstawowym celem interpretacji indywidualnej jest możliwość zastosowania się do niej przez wnioskodawcę, który postępując zgodnie z interpretacją nie może ponieść żadnej szkody. Interpretacja musi zatem zawierać taką ocenę stanowiska wnioskodawcy i takie uzasadnienie prawne tej oceny, z których będzie wprost wynikać, jak powinien zachować się wnioskodawca. W przeciwnym razie art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej stanie się bezprzedmiotowy. Interpretacja indywidualna musi być więc bardzo precyzyjna i jednoznaczna. Jest to zgodne z ratio legis wprowadzenia przepisów o interpretacjach indywidualnych. Skarżący odwołał się do uzasadnienia projektu ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 217 poz. 1590) oraz orzecznictwa. Podniósł, że przedstawił jednoznaczny, bezwarunkowy i kompletny stan faktyczny, opisując nazwy produktów, technologię ich wytwarzania i skład, a także podając jedną klasyfikację PKWiU producenta, jedną klasyfikację PKWiU Urzędu Statystycznego oraz zakres prawa do stosowania stawki 7% wynikający z przepisów polskich oraz z przepisów wspólnotowych. W opinii Skarżącego, skoro Organ oparł interpretację na przepisach u.p.t.u., powinien był być właściwy do oceny, czy klasyfikacja wyrobów dokonana przez T. jako producenta jest prawidłowa. Brak kompetencji Ministra Finansów do oceny prawidłowości klasyfikacji PKWiU stosowanej dla celów podatkowych oznaczałoby, że również inne organy podatkowe nie powinny oceniać prawidłowości tej klasyfikacji dokonywanej przez producentów. W rezultacie nie byłoby żadnego organu podatkowego, który mógłby podważyć prawo podatników do stosowania stawki 7% na podstawie ich własnej klasyfikacji. Przyjmując za prawidłowy pogląd, iż Minister Finansów nie jest władny weryfikować klasyfikacji PKWiU dokonanej przez T., należy uznać, że miał on obowiązek odnieść się do przepisów wspólnotowych, zgodnie z którymi Skarżącemu przysługiwało prawo stosowania stawki 7%. W ocenie Skarżącego Minister Finansów odniósł się wyłącznie do przepisów polskich, ponieważ chciał uniknąć dyskusji opartej na prawie wspólnotowym. Jednak sposób udzielenia odpowiedzi na pytanie 1) spowodował, że konieczne stało się również udzielenie odpowiedzi na pytanie 2), tj. dotyczące stosowania obniżonej stawki w oparciu o Dyrektywę 112. Skarżący uważał, że Organ w istotny sposób naruszył wyrażone w Ordynacji Podatkowej ogólne zasady postępowania, udzielając odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa bez uzasadnienia. Wprawdzie nie istnieje przepis tej ustawy jednoznacznie nakazujący sporządzanie takiego uzasadnienia, tym niemniej jego oraz brak odniesienia się do nowych argumentów przedstawionych w wezwaniu narusza art. 121 §1 Ordynacji Podatkowej, tj. zasadę postępowania organów podatkowych w sposób pogłębiający zaufanie podatników do organów podatkowych. Zgodnie z tą zasadą każde rozstrzygnięcie organów podatkowych, jeżeli jest niezgodne ze stanowiskiem podatnika i wywołuje dla niego skutki podatkowe, powinno być wyczerpująco uzasadniane. W przeciwnym razie podatnik nie będzie mógł rozeznać się dostatecznie w sytuacji prawnej, w jakiej znalazł się po wydaniu takiego rozstrzygnięcia. Sporządzanie uzasadnienia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w tak ważkiej dla podatników kwestii – interpretacji indywidualnej, jest niezbędne, biorąc pod uwagę jej funkcję i tryb wydawania. Skarżący wniósł zatem o potwierdzenie przez Sąd, że w sytuacji opisanej we wniosku, ma prawo stosować obniżoną stawkę podatku opierając się bezpośrednio na przepisach Dyrektywy 112, jeżeli jednoznaczne i bezwarunkowe potwierdzenie tego prawa na gruncie przepisów krajowych nie jest możliwe. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wskazał, iż zaskarżonej interpretacji uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe podkreślając, że zainteresowany podmiot (podatnik) sam dokonuje klasyfikacji PKWiU własnych wyrobów, ponieważ jako producent posiada wszystkie niezbędne do tego informacje. Jeżeli Skarżący uważał, iż jest w posiadaniu błędnej klasyfikacji dokonanej przez Urząd Statystyczny, ma prawo do stosowania własnej (dokonanej przez producenta wyrobów) klasyfikacji statystycznej. Zmiana lub uzupełnienie klasyfikacji Urzędu Statystycznego w L. dokonywane są na wniosek zainteresowanych podmiotów przez Główny Urząd Statystyczny. Podniósł, że ponieważ odpowiedź na pytanie 1) nie była negatywna, tj. wskazywała, że Skarżący ma prawo do stosowania obniżonej stawki podatku zgodnie z u.p.t.u., pytanie 2) stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji, bezzasadny był zarzut nieuwzględnienia przepisów prawa wspólnotowego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 14k § 1 i art. 14c Ordynacji podatkowej, Organ wyjaśnił, rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego, a tylko takie mogłoby wykazać, która klasyfikacja –Urzędu Statystycznego w L., czy Skarżącego (producenta) – jest właściwa. Zdaniem Organu interpretacja chroni wnioskodawcę w takim zakresie, w jakim stan faktyczny przedstawiony we wniosku jest zgodny ze stanem rzeczywistym, co podkreślał zwrot "o ile" dokonana przez Skarżącego klasyfikacja jest prawidłowa. W ocenie Ministra Finansów ograniczenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do stwierdzenia braku podstaw prawnych do zmiany stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej, było wystarczające dla spełnienia warunku, od którego uzależnione jest wniesienie skargi i w konsekwencji nie stanowiło naruszenia prawa. W odpowiedzi tej organ nie ma prawa ingerować w treść zaskarżonego aktu oraz dokonywać jego zmian. Organ podkreślił, że organy statystyczne wydają opinie na pisemne wnioski zainteresowanych podmiotów i na podstawie dostarczonych przez nich informacji charakteryzujących dany wyrób. Z faktu, iż z uwagi na brak uprawnień nie dokonano oceny prawidłowości klasyfikacji statystycznej wyrobów i z ograniczenia treści odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie można wnioskować, że interpretacja została wydana z naruszeniem zasady zaufania obywatela do organów podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona. Kontroli Sądu podana została interpretacja indywidualna w zakresie podatku od towarów i usług, wydana przez Ministra Finansów w trybie określonym w art. 14b i nn. Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził istnienia przesłanek do uchylenia tej interpretacji. I. Skarżący domagał się potwierdzenia prawidłowości jego stanowiska, że dokonując dostawy wyrobów cukierniczych wyprodukowanych przez T. może stosować obniżoną – 7% stawkę podatku od towarów i usług. Stanowisko to opierał na przepisach u.p.t.u., odwołując się przy tym do własnej klasyfikacji wyrobów według PKWiU, a także na przepisach prawa wspólnotowego, tj. art. 98 w związku z poz. 1 Załącznika nr III Dyrektywy 112. II. Specyfika stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy polega na tym, że w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów stanowisko Skarżącego uznał za prawidłowe. Tak jak on stwierdził bowiem, że wyroby przez T. jako ich producenta, zakwalifikowane do grupowania PKWiU 15.81.12-00.90 "Ciastka i ciasta, pieczywo cukiernicze i inne wyroby piekarskie z dodatkiem środka słodzącego, pozostałe" podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z zastosowaniem stawki obniżonej, wynoszącej 7%. Źródłem sporu stron jest w istocie zawarte w interpretacji stwierdzenie Organu, że "o ile dokonana przez wnioskodawcę klasyfikacja przedmiotowych towarów do symbolu PKWiU 15.81.12-00.90 jest prawidłowa", dokonując ich dostawy Skarżący może korzystać z preferencyjnej 7% stawki podatku, zgodnie z art. 41 ust. 2 w związku z poz. 25 załącznika nr 3 do u.p.t.u. Minister Finansów wyjaśnił przy tym, iż organy podatkowe nie są właściwe do klasyfikowania wyrobów i usług zgodnie z PKWiU. Zdaniem Skarżącego tak sformułowane stanowisko Organu nie zapewniło wystarczającej ochrony. Dlatego też Minister Finansów uznając brak swojej kompetencji do oceny prawidłowości kwalifikacji statystycznej dokonanej przez podatnika jako producenta, powinien być wyrazić pogląd oparty na przepisach prawa wspólnotowego. Minister Finansów za bezprzedmiotowe uznał bowiem wypowiadanie się w tej kwestii, stanowiącej przedmiot pytania 2) zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego stwierdziła, że przy takim, jak dokonany we wniosku opisie stanu faktycznego w zakresie produkowanych wyrobów, Skarżący powinien otrzymać jednoznaczną wypowiedź Organu co do prawidłowości ich klasyfikacji statystycznej dokonanej przez T. III. Zdaniem Sądu rację miał Minister Finansów podnosząc brak uprawnień organów podatkowych do samodzielnego dokonywania klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług według PKWiU. Organy podatkowe nie czynią tego nie tylko w postępowaniu interpretacyjnym, ale również w postępowaniu podatkowym. Powiązanie opodatkowania podatkiem od towarów i usług z klasyfikacją statystyczną towarów (usług) nie zmienia faktu, że w myśl przepisów o statystyce publicznej klasyfikacji tej dokonuje producent (usługodawca) oraz ewentualnie właściwy urząd statystyczny w wydawanych opiniach (art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej – Dz.U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.; a także Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych – Dz.U.GUS Nr 1, poz. 11). Tak też twierdziły obie strony, Skarżący – we wniosku o wydanie interpretacji, a Minister Finansów – w zaskarżonej interpretacji. W postępowaniu podatkowym organy podatkowe oceniają dowody w postaci opinii klasyfikacyjnych właściwych organów statystycznych. Nie mogą natomiast podważyć klasyfikacji usług przyjętej przez podatnika na podstawie własnej (samodzielnie dokonanej) klasyfikacji tych usług. Dokonywana w postępowaniu podatkowym ocena opinii statystycznej jako zwykle jednego z szeregu dowodów, stanowi element ustalania prawidłowej klasyfikacji statystycznej danego wyrobu (usługi) i jest elementem czynionych przez organ ustaleń faktycznych, które następnie poddane zostają ocenie na gruncie ustawy podatkowej. Postępowanie dowodowe pozwala na zbadanie rzeczywistych okoliczności produkcji danego wyrobu lub świadczenia usługi oraz porównanie ich z opisanymi we wniosku do właściwego organu statystycznego, stanowiącego podstawę wydania przez ten organ opinii klasyfikacyjnej. Natomiast w postępowaniu interpretacyjnym Minister Finansów nie ustala stanu faktycznego, wiąże go bowiem stan faktyczny opisany przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem wnioskodawca twierdzi, że jego zdaniem określony wyrób należy zakwalifikować do danego grupowania PKWiU, Organ obowiązany jest tę klasyfikację przyjąć i uwzględnić badając, jaką stawkę podatku należy zastosować. Dysponuje bowiem jedynie informacjami podanymi przez wnioskodawcę, których w żaden sposób nie weryfikuje. Dlatego też nie może stwierdzić, która z podanych mu przez wnioskodawcę klasyfikacji będzie prawidłowa w rzeczywistym stanie faktycznym, ocenianym w ewentualnym postępowaniu podatkowym. Z tego względu zamieszczone w zaskarżonej interpretacji stwierdzenie "o ile" nie może być uznane za czyniące tę interpretację wadliwą i niejednoznaczną tym bardziej, że zamieszczono w niej również informację, iż dotyczy ona stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę. Zdaniem Sądu, czy to rzeczywisty, czy też opisany we wniosku o wydanie interpretacji – stan faktyczny obejmuje klasyfikację statystyczną usług (wyrobów). Zarówno w postępowaniu podatkowym, jak i postępowaniu interpretacyjnym, przystępując do określenia stawki, z zastosowaniem której opodatkowana jest dostawa określonych towarów lub świadczenie określonych usług, a zatem przystępując do zastosowania (interpretacji) przepisów ustawy podatkowej, Organ musi już znać klasyfikację statystyczną towaru (usługi), jeżeli ma ją uwzględnić przy ustaleniu właściwej stawki. Innymi słowy, stan faktyczny oceniany z punktu widzenia opodatkowania dostawy danego towaru w oparciu o przepisy u.p.t.u. jest ustaleniem, że podatnik dokonuje dostawy towarów (np. wyrobów ciastkarskich), które w PKWiU sklasyfikowane są przykładowo w grupowaniu 15.81.12-00.90. Z drugiej strony wnioskodawca nie musi opisywać swoich wyrobów, aby uzyskać interpretację. Przedstawiając stan faktyczny może ograniczyć się do stwierdzenia, że dokonuje dostaw wyrobów przypisanych do danego grupowania PKWiU i zająć stanowisko, iż dostawa tych towarów opodatkowana jest według obniżonej stawki podatku od towarów i usług. Dlatego też, oparcie się na klasyfikacji wyrobów przyjętej przez T. jako producenta nie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej interpretacji, skoro Minister Finansów tak sklasyfikowanym wyrobom ciastkarskim przypisał właściwą stawkę podatku. Pogląd, że Minister Finansów nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji statystycznej wyrobów i usług oraz do weryfikacji klasyfikacji wskazanej przez wnioskodawcę, wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 1021/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym, wydanym w sprawie interpretacji indywidualnej, Sąd kasacyjny wskazał, iż to podatnika obciąża obowiązek i ryzyko prawidłowego sklasyfikowania wykonywanych usług. Zdaniem Składu orzekającego w tej sprawie stanowisko powyższe jest adekwatne także do klasyfikacji statystycznej towarów. W związku z powyższym w postępowaniu interpretacyjnym Minister Finansów nie może również – wbrew klasyfikacji podanej mu przez wnioskodawcę jako producenta wyrobu – przyjąć za właściwą klasyfikację dokonaną przez urząd statystyczny, jako że nie ma podstaw, aby zweryfikować jej prawidłowość. IV. Opisana wyżej różnica miedzy "klasycznym" postępowaniem podatkowym i postępowaniem interpretacyjnym, dotycząca możliwości prowadzenia postępowania dowodowego, a w rezultacie zakresu czynionych przez organ podatkowy ustaleń faktycznych, nie pozwala za zasadne uznać argumentów Skarżącego zmierzających do wykazania, że brak kompetencji do oceny prawidłowości klasyfikacji wyrobów w postępowaniu interpretacyjnych prowadzi do wniosku o niemożności wydania interpretacji w oparciu o przepisy u.p.t.u. i skutkuje koniecznością dokonania analizy przedstawionego we wniosku zagadnienia w oparciu o przepisy prawa wspólnotowego. Konieczność uwzględniania przepisów prawa wspólnotowego wynika z przystąpienia przez Polskę do Unii Europejskiej, z czym wiązał się obowiązek akceptacji całego jej dorobku prawnego. Tym niemniej, w rozpatrywanej sprawie Minister Finansów, dysponując dokonaną przez T. jako producenta klasyfikacją statystyczną wyrobów ciastkarskich, mógł oprzeć się na przepisach u.p.t.u. Skutek zastosowania tych przepisów do oceny stanowiska Skarżącego był przy tym taki sam, jak wywodzony przez niego z przepisów Dyrektywy 112. Zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że pytanie 2) zawarte we wniosku o wydanie interpretacji nie było przedstawieniem budzącego wątpliwości zagadnienia innego niż opisane w pytaniu 1). Oba te pytania obrazowały stanowisko Skarżącego, że do wyrobów produkowanych przez T. należy zastosować stawkę 7%. W istocie Skarżący przedstawił natomiast dwa różne, tj. oparte na różnych przesłankach, uzasadnienia tego stanowiska. Skarżący w gruncie rzeczy nie kwestionuje merytorycznej poprawności dokonanej przez organ oceny prawidłowości jego stanowiska co do właściwej stawki podatku. Domaga się natomiast, aby Organ zaakceptował oba przedstawione przezeń uzasadnienia. Z uwagi na treść wniosku nie ulega przy tym wątpliwości, że Skarżący stanowisko swoje oparł przede wszystkim na przepisach polskiej ustawy podatkowej i to na wypadek, gdyby zastosowanie przepisów tej ustawy prowadziło do niekorzystnych dla niego skutków, domagał się on odpowiedzi opartej na przepisach prawa wspólnotowego. Innymi słowy sytuacji, gdy Skarżący wprost wskazał, że pytanie 2) zadaje na wypadek, gdyby odpowiedź na pytanie 1), do którego przedstawił argumentację opartą na przepisach u.p.t.u., była negatywna, Minister Finansów stwierdziwszy prawidłowość stanowiska Skarżącego w świetle przepisów u.p.t.u., mógł poprzestać na tym stwierdzeniu i nie analizować argumentacji opartej na przepisach Dyrektywy 112. W takim przypadku brak analizy prawa wspólnotowego nie mógł skutkować uchyleniem interpretacji jako wadliwej. V. Skarżący podniósł, że zaskarżona interpretacja nie chroni go w sposób należyty i może być podważona z uwagi na posiadaną przez niego odmienną klasyfikację statystyczną wyrobów dokonaną przez Urząd Statystyczny w Ł. Sąd rozważył zatem, czy zaskarżona interpretacja spełnia funkcję ochronną przypisaną instytucji interpretacji indywidualnych, wyrażającą się w tym, że jeżeli podatnik zastosuje się do interpretacji wadliwej, nie poniesie tego negatywnych skutków (art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej). Przede wszystkim należało mieć tu na względzie okoliczność, że w instytucję interpretacji indywidualnych wpisane jest założenie, że interpretacja chroni wnioskodawcę tylko w takim zakresie, w jakim stan rzeczywisty odpowiada stanowi faktycznemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji. Zasadnie podniósł to Minister Finansów w odpowiedzi na skargę. Istotna rozbieżność obu tych stanów faktycznych czyni interpretację indywidualną nieprzydatną na gruncie stanu rzeczywistego. Zważyć również należało i to, że żaden przepis prawa nie pozbawia organy podatkowe dokonywania w "klasycznym" (wymiarowym) postępowaniu podatkowym oceny zaistniałych zdarzeń. Nie może tego czynić, ponieważ ustalenie stanu faktycznego odpowiadającego rzeczywistości oraz jego ocena należy do podstawowych obowiązków organu podatkowego w tego rodzaju postępowaniu. Okoliczność, że określone zdarzenia stanowiły tło dla wydanej interpretacji indywidualnej uprawienia tego i równocześnie obowiązku, nie podważa. Organ podatkowy i tak musi w postępowaniu dowodowym ustalić rzeczywisty stan faktyczny, aby go porównać ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) opisanym we wniosku o interpretację. Skarżący (tak jak inne podmioty, które uzyskały interpretację indywidualną) nie mógłby zatem uzyskać gwarancji, że interpretacja będzie go chroniła niejako bezwarunkowo. Z pewnego punktu widzenia zakres ochrony zależy właśnie od wnioskodawcy, który jako jedyny określa stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na tle którego wydawana jest interpretacja i który jako jedyny odpowiada za jego zgodność ze stanem rzeczywistym. Oczywistym jest więc, że o ile Skarżący opisał rzeczywisty stan faktyczny i stan ten nie ulegnie zmianie – stanowisko zajęte przez Ministra Finansów w zaskarżonej interpretacji nie będzie mogło być pominięte przy ocenie prawidłowości opodatkowania podatkiem od towarów i usług dokonywanych przez Skarżącego dostaw wyrobów ciastkarskich. Odstąpienie od tego stanowiska będzie wymagało wykazania przez organ podatkowy istnienia rozbieżności stanów faktycznych rzeczywistego i opisanego we wniosku, czy to poprzez wskazanie istotnych elementów stanu rzeczywistego nie ujętych we wniosku, czy to elementów kształtujących się inaczej. Podkreślić przy tym należy okoliczność istotną z punktu widzenia ochronnej roli przedmiotowej interpretacji: Skarżący we wniosku podał nie tylko uznaną przez niego za prawidłową klasyfikację wyrobów według PKWiU, ale też wyroby te opisał, podając m.in. charakterystyczne cechy technologii ich produkcji. Zaskarżona interpretacja dotyczy zatem tak właśnie opisanych wyrobów. W świetle tej interpretacji ich dostawa podlega opodatkowaniu stawką 7%. Uznając stanowisko Skarżącego za prawidłowe Organ zgodził się z tym, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji budzący wątpliwości przepis u.p.t.u. zostanie zastosowany w określony sposób. Ponadto, z punktu widzenia ochronnej funkcji interpretacji indywidualnej nie ma znaczenia, czy wydający ją organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe po szczegółowym rozważeniu wszystkich istotnych kwestii i jakimi przesłankami się kierował. Funkcja ta jest skutecznie realizowana również wtedy, gdy Minister Finansów przy wydawaniu interpretacji zwyczajnie się pomylił. Jeżeli zaś Minister Finansów akceptując stanowisko wnioskodawcy nie bierze pod uwagę tych wszystkich elementów, które są istotne dla sprawy i zostały wskazane we wniosku o interpretację, wynikająca stąd ewentualna wadliwość interpretacji mogłaby być skorygowana wyłącznie w trybie określonym w art. 14e Ordynacji podatkowej, tj. przez Ministra Finansów i tylko wtedy, gdyby stwierdził on jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Podkreślić ponadto należy, że w ewentualnym postępowaniu podatkowym, w którym pojawi się kwestia prawidłowości zastosowania przez Skarżącego 7% stawki podatku od towarów i usług – bez względu na treść zaskarżonej interpretacji – organy podatkowe nie będą zwolnione z obowiązku uwzględnienia wykładni prowspólnotowej przepisów u.p.t.u., a także pozostałych konsekwencji ujednolicenia zasad opodatkowania tym podatkiem na terenie Unii Europejskiej. W rozpatrywanej sprawie – jak już Sąd wskazał – Skarżący stanowisko swoje oparł na przepisach u.p.t.u., przepisy prawa wspólnotowego powołując na wypadek, gdyby przepisy krajowe nie stwarzały mu możliwości stosowania 7% stawki podatku. Dlatego też Sąd uznał, że interpretacja uznająca to stanowisko za prawidłowe nie naruszała prawa w sposób, który nakazywałby jej uchylenie. VI. Sąd miał na względzie także i to, że zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W świetle tego przepisu Sąd nie może nakazać Ministrowi Finansów zamieszczenia w interpretacji uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Skarżącego, które uznane zostało za prawidłowe. Uzasadnienia takiego nie wymaga bowiem ustawodawca, pozwalając organowi wydającemu interpretację na odstąpienie od jego przedstawienia. Brak odniesienia się przez Organ do części argumentacji uzasadniającej potwierdzoną przez ten Organ prawidłowość stanowiska Skarżącego nie mógłby być zatem uznany za wadliwość zaskarżonej interpretacji. Okoliczność, że Minister Finansów – aczkolwiek ograniczone do wyjaśnienia braku kompetencji do klasyfikowania wyrobów – uzasadnienie dokonanej oceny prawnej przedstawił, konstatacji powyższej nie zmienia. Było to uzasadnione konstrukcją zadanych przez Skarżącego pytań. Sąd nie mógłby przy tym uchylić zaskarżonej interpretacji oraz nakazać Organowi ponownego uznania stanowiska Skarżącego za prawidłowe i jednocześnie zobowiązać Organ do uzasadnienia tej oceny. Sprzeciwia się temu treść cytowanego wyżej art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. VII. Zważyć również należało, że zaskarżona interpretacja jest korzystna dla Skarżącego. Potwierdza ona bowiem prawidłowość jego stanowiska co do możliwości zastosowania stawki podatku wynoszącej 7%. Skarżący wnosił wprawdzie o uchylenie tej interpretacji, ale bynajmniej nie dlatego, że uważał ją za wadliwą w tym znaczeniu, iż Organ powinien odmiennie ocenić jego stanowisko – uznać je za nieprawidłowe. Zgodnie zaś z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zdaniem Sądu w postępowaniu interpretacyjnym zakaz pogorszenia sytuacji strony skarżącej wyraża się w niedopuszczalności podważenia interpretacji uznającej za prawidłowe stanowisko tej strony, jakie starała się ona wykazać uznając je za korzystne dla swojej sytuacji prawnopodatkowej. W ocenie Sądu brak było podstaw do uznania, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa i to w stopniu, który nakazywałby stwierdzenie jej nieważności, a tylko w takim przypadku Sąd mógłby wyeliminować z obrotu prawnego interpretację korzystną dla Skarżącego. Nie ulega natomiast wątpliwości, że w świetle art. 41 ust. 2 u.p.t.u. oraz poz. 25 Załącznika nr 3 do tej ustawy wyroby ciastkarskie o klasyfikacji statystycznej podanej przez Skarżącego jako producenta, tj. PKWiU 15.81.12-00.90 "Ciastka i ciasta, pieczywo cukiernicze i inne wyroby piekarskie z dodatkiem środka słodzącego, pozostałe" podlegają opodatkowaniu z zastosowaniem obniżonej – 7% stawki podatku. W pozycji tej (w dacie wydania zaskarżonej interpretacji) mieściły się wyroby wg PKWiU 15.81.1 "Pieczywo, wyroby piekarskie i ciastkarskie, świeże." Prawidłowe w tym zakresie było zarówno stanowisko Skarżącego, jak i Ministra Finansów. Skoro zaś w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy Sąd zaakceptował prawidłowość stanowiska Organu i jego oparcie na przepisach u.p.t.u., brak było podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o potwierdzenie przez Sąd, że w sytuacji opisanej we wniosku, ma prawo stosować obniżoną stawkę podatku opierając się bezpośrednio na przepisach Dyrektywy 112. VIII. Zdaniem Sądu nie był zasadny zarzut naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, którego to naruszenia Skarżący upatrywał w braku uzasadnienia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz odniesienia się do jego argumentacji przedstawionej w wezwaniu. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa oraz odpowiedź organu na to wezwanie są instytucją postępowania sądowoadministracyjnego. Nie są one sporządzane w postępowaniu podatkowym i nie mają do nich zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej regulujące to postępowanie, w tym określające zasady ogólne. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest więc swojego rodzaju rozstrzygnięciem podjętym w podatkowym postępowaniu odwoławczym, służącym weryfikacji interpretacji w taki sposób, że odpowiedź zastąpi niejako stosowną część interpretacji. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie uruchamia bowiem szczególnego trybu odwoławczego. Stwarza organowi możliwość samodzielnej weryfikacji udzielonej interpretacji w sytuacji, gdy strona zamierza skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005; s. 241). Udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ma takie znaczenie, że organ informuje stronę, iż nie stwierdził zarzucanego przez nią naruszenia prawa, a zatem brak jest podstaw do zmiany interpretacji. Jeżeli natomiast organ stwierdzi, że wskazane naruszenie prawa rzeczywiście miało miejsce – powinien naruszenie to usunąć poprzez stosowną zmianę interpretacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca otrzymała interpretację zawierającą prawidłowe stanowisko co do możliwości stosowania 7% stawki podatku od towarów i usług. IX. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.