IV SA/Po 1002/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. M., Ł. C., M.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o warunkach zabudowy; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu solidarnie na rzecz J.M., Ł.C., M. C. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak [...], Prezydent Miasta G. (zwany dalej Prezydentem) działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zm., zwaną dalej kpa), art. 59 oraz art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717, ze zm., zwaną dalej upzp), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003 r., nr 164, poz. 1588, zwanego dalej rozporządzeniem z 2003 r.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003 r., nr 164, poz. 1589 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. W. oraz K. K. ustalił warunki zabudowy dla budowy trzech budynków garażowych na terenie położonym w G. na os. [...], na działce nr [...], ark. [...]. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył J. M. wskazując, że postanowienia przedmiotowej decyzji naruszają art. 5 ust. 1 pkt. 2b i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t. j. Dz. U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej zwane pb), w decyzji błędnie ustosunkowano się do przepisów o ochronie środowiska, które określają sposoby odprowadzenia wód opadowych z terenów zabudowanych różnymi obiektami, o nawierzchni utwardzonej i częściowo utwardzonej, naruszony został § 272.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (odwołujący nie wskazał przy tym dokładnego oznaczenia powyższego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm., dalej zwane rozporządzeniem z 2002 r.). W uzasadnieniu odwołujący wyjaśnił, że postanowienia zaskarżonej decyzji nie uwzględniają przepisów ochrony środowiska i art. 5 ust. 1 pkt 2b pb regulujących odprowadzanie wód opadowych. Wody opadowe z dużej części zespołu garażowego, w tym również z działki nr [...], ark. [...], spływają na działkę odwołującego nr [...], ark. [...], która poprzez rozbudowę garaży pozostała najniżej położoną działką. W ten sposób wody opadowe spływają z terenu garażowego na działkę nr [...], ark. [...] i dalej na niżej położoną posesję. W zaskarżonej decyzji organ I instancji powinien ustosunkować się do przepisów ochrony środowiska z określeniem sposobu zabezpieczenia sąsiednich działek przed spływem wód. Określenie w decyzji sposobu odprowadzenia wód opadowych przy tak intensywnej zabudowie działki do gruntu, który jest gruntem gliniastym - zwartym, nie jest sposobem na odprowadzenie wód, które nadal będą spływać na tereny niżej położone Z kolei naruszenie § 272.1 rozporządzenia z 2002 r. polega, zdaniem odwołującego, na wydaniu warunków zabudowy bez uwzględnienia powyższych przepisów, które określają, jak zagospodarować działkę przyległą do sąsiednich niezabudowanych działek. § 12 pkt. 3 i 4 wyżej wskazanego rozporządzenia nie mają zastosowania, gdyż warunki zabudowy nie są ustalane na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a sąsiednia działka jest niezabudowana. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej SKO albo Kolegium) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że sporna działka znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego zatem w takim przypadku zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego rozbudowie wymaga ustalenia w drodze decyzji administracyjnej warunków zabudowy. Stosownie do zapisów upzp warunki zabudowy ustalane są wyłącznie w oparciu o przepisy tej ustawy, w tym zwłaszcza w oparciu o jej art. 61. Zdaniem SKO zaskarżona decyzja Prezydenta spełnia warunki przepisów prawa materialnego. Ustalenia analizy urbanistycznej i jej wyniki znajdują realizację w treści decyzji. Organ I instancji sporządził analizę urbanistyczną w postaci tekstowej oraz graficznej. Na tej podstawie m.in. wskazał, że w obszarze analizowanym znajdują się nieruchomości, pozwalające na określenie parametrów dla planowanej przez J. W. i K. K. inwestycji. Zarówno wyniki analizy tekstowej, jak i analizy graficznej stanowią, obok dokumentacji fotograficznej, załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W sprawie wykonano ponadto projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, który sporządziła osoba uprawniona, wpisana na listę zawodową urbanistów i architektów, projekt decyzji został prawidłowo uzgodniony. W zaskarżonej decyzji wszystkie parametry zostały określone prawidłowo, co umożliwia ubieganie się przez inwestora o decyzję o pozwoleniu na budowę. Wszelkie zarzuty odwołującego sprowadzają się do podniesienia, że planowana inwestycja naruszy zarówno przepisy prawa budowlanego, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Poruszone kwestie przez odwołującego ściśle związane są z zagadnieniami regulowanymi przez wymienione przepisy prawa materialnego. Mogą więc zatem być rozważane dopiero na etapie udzielania decyzji o pozwoleniu na budowę, przed organami administracji rządowej. Kolegium nie jest organem właściwym do rozpatrzenia kwestii ewentualnego naruszenia przepisów prawa budowlanego na etapie ustalania warunków zabudowy. Projektowanie i wykonywanie wszelkich prac budowlanych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w sposób nie doprowadzający do naruszenia stabilności i integralności istniejącej zabudowy jest bowiem obowiązkiem sporządzających projekt budowlany i konstrukcyjny. Kolegium nadto zauważyło, że w toku postępowania organ I instancji zachował się zgodnie z zasadami prawa procesowego. Zachowano przede wszystkim zasadę obiektywizmu, zawartą w art. 7 kpa nakazującą organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a także zasadę wyrażoną w art. 77 § 1 kpa, zgodnie z którą organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa. W tej sprawie organ pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, podał i wyjaśnił nadto podstawy prawne podjętej decyzji ujmując wszelkie ustalenia w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na zakończenie swoich rozważań Kolegium wskazało również, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny, nie jest pozwoleniem na budowę, na jej podstawie nie można podjąć robót budowlanych, wskazuje wyłącznie na możliwy sposób zagospodarowania nieruchomości, nie narusza praw własności oraz interesów osób trzecich. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. (dalej WSA) z dnia [...] października 2010 r. na powyższą decyzję SKO z dnia [...] września 2010 r. J. M., Ł. C. oraz M. C. sformułowali zarzut naruszenia § 272 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że przez ustanowienie linii zabudowy dopuszczającej zbliżenie zamierzonej inwestycji w odległości 1,5 m od granicy działki [...], został naruszony interes osób trzecich. Osoba ustalająca wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalając linię zabudowy, posłużyła się § 12 ust. 3 z 2002 r., nie uwzględniając interesu osób trzecich, zawartego w § 272 ust. 1 powyższego rozporządzenia. Działka [...], ark. [...] jest działką niezabudowaną. Z § 272 ust. 1 wynika, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1, tj. jak dla budynku "ZL", co w danym przypadku wynosi 0,5 x 8m = 4m. Przedmiotowy obszar, między innymi działka [...], ark. [...], jest objęty opracowywanym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta G. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta G. z dnia [...] października 2006 r. i uchwałą nr [...] Rady Miasta G. z dnia [...] października 2008 r., zgodnie z którym działka [...], ark. [...] leży na terenie zabudowy przemysłowej. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2010 r. SKO ustosunkowując się do przeprowadzonej analizy urbanistycznej na etapie decyzji o warunkach zabudowy potwierdziło, że istniejące garaże pobudowane bezprawnie na wywłaszczonych działkach w roku 1981 mogą stanowić podstawę do wydania analizy urbanistycznej warunków zabudowy. W/w tereny wywłaszczone były na zupełnie inne cele. Działka nr [...], ark. [...] została przeznaczona przez skarżących do komunalizacji na rzecz miasta, gdyż nie było wjazdu do części garaży pobudowanych bezprawnie. Wydając zaskarżoną decyzje SKO naruszyło § 272 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (k. 5-7 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] SKO wniosło o jej oddalenie podnosząc, że kwestia zapewnienia odpowiednich odległości planowanej inwestycji od działek sąsiednich jest przedmiotem badania i ustalania na etapie opracowania projektu budowlanego inwestycji i ubiegania się przez inwestora o decyzję o pozwoleniu na budowę. Na etapie ubiegania się o pozwolenia na budowę inwestor może wystąpić o uzyskanie odstępstw od obowiązujących przepisów prawa budowlanego. SKO nie jest jednak organem właściwym do rozpatrzenia zarzutów podniesionych w tym przedmiocie przez skarżących (k. 41-42 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów, aniżeli przywołane w skardze. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie pozostaje decyzja Kolegium z dnia [...] września 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] maja 2010 r. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. upzp oraz rozporządzenia z 2003 r. Zasadą jest, że określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w przypadku jego braku, jak w sprawie niniejszej, w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 4 upzp). Zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 upzp, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Natomiast sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Warunki, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 61 ust. 1 upzp. Z kolei elementy składowe, jakie powinna zawierać analizowana decyzja wymienione zostały przez ustawodawcę w art. 54 upzp, stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 upzp. Jednym z nich pozostaje wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w odpowiedniej skali. Z kolei szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony przez normodawcę w rozporządzeniu z 2003 r. Zgodnie z §9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z 2003 r.). Z treści przytoczonych przepisów wynika, że decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać dwa integralne załączniki, jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i część graficzna, o czym stanowi wprost zacytowany §9 ust. 2 rozporządzenia, drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp (zob. też wyrok WSA z dnia 23.11.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, lex nr 424613, wyrok NSA z dnia 19.01.2007 r., sygn. akt II OSK 200/06, lex nr 327707). W niniejszej sprawie decyzja z dnia 5 maja 2010 roku o warunkach zabudowy nie jest kompletna, ponieważ nie zawiera wszystkich części składowych wymaganych powołanymi przepisami, a dokładniej tekstowego opisu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wraz z częścią graficzną analizy. Załączniki zaś do decyzji są jej integralną częścią w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Brak któregokolwiek z obligatoryjnych załączników stanowi przy tym istotne naruszenie przepisów postępowania mogące wywrzeć istotny wpływ na jego wynik. Nie zastąpią zaś tych elementów załączniki do znajdującego się w aktach sprawy projektu do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] kwietnia 2010 roku. Z tego powodu Sąd w punkcie I wyroku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z dnia [...] lipca 2010 r. Niekompletność decyzji o warunkach zabudowy skutkuje niecelowością prowadzenia rozważań odnośnie dalej idących zarzutów sformułowanych przez skarżących dotyczących naruszenia przez organy obu instancji § 272 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Marginalnie należy jednak zauważyć, że podnoszone przez skarżących w tej materii argumenty są niezasadne. Rozporządzenie z 2002 r. wydane zostało przez Ministra Infrastruktury na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 7 ust. 2 pkt 1 pb. Zgodnie z §1 przedmiotowego rozporządzenia, reguluje ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 pb. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych (§ 2 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r.). Zakres badania sprawy przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy wyznaczony jest przez treść, jaką decyzja ta powinna zawierać, zgodnie z art. 54 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, jak również przez funkcję, jaką omawiana decyzja spełnia w procesie inwestycyjnym. Przede wszystkim celem decyzji jest stwierdzenie, czy inwestycja jest dopuszczalna w świetle przepisów upzp oraz ustaw szczególnych, a następnie konkretyzacja warunków i zasad realizacji zamierzenia inwestycyjnego, którego rodzaj i cechy określone zostały we wniosku. Zagadnienia natury stricte budowlanej skarżący będą mogli podnosić na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy sformułowany przez skarżących zarzut nie podlega weryfikacji, ponieważ inny jest charakter tego postępowania, wyrażający się w dążeniu do zachowania ładu przestrzennego na analizowanym obszarze, inny natomiast pozostaje charakter postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Należy wszakże w tym miejscu dopowiedzieć, że organ I instancji w sposób prawidłowy określił linie zabudowy dla planowanej inwestycji, dopuszczając lokalizację wnioskowanego zamierzenia w odległości 1,50 m od południowej granicy z działką sąsiednią nr [...]. § 271 ust. 1 stanowi bowiem o odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków, a nie odległością ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej. Natomiast § 272 ust. 1 rozporządzenia stanowi o odległości ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej, która powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7. Poza tym, w decyzji z dnia [...] maja 2010 r. organ I instancji wyraźnie wskazał, że w projektowaniu oraz przy realizacji inwestycji należy zachować obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy rozporządzenia z 2002 r. Pozostałe postanowienia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2010 r. również zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę pozostają zgodne z prawem, podobnie jak i załączone do projektu decyzji analizy tekstowa oraz graficzna funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednakże brak ich załączenia do decyzji z dnia [...] maja 2010 r. spowodował konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji SKO, jak i decyzji Prezydenta ze względów proceduralnych. Decyzja wydana w toku ponownego rozpoznania niniejszej sprawy powinna obejmować wszystkie wymagane prawem elementy wymienione w art. 54 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp oraz art. 107 § 1 kpa w zw. z § 9 rozporządzenia z 2003 r., w tym zarówno dwa załączniki graficzne w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji oraz części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i część tekstową analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji powinien mieć nadto na względzie, że podczas rozprawy przed WSA odbywającej się w dniu [...] lutego 2011 r. skarżący J. M. stwierdził, że B. C. będąca uczestnikiem postępowania zmarła w dniu [...] maja 2001 r. Prezydent powinien wobec tego ustalić prawdziwość powyższego stwierdzenia, tzn. czy, a jeżeli tak, to w jakiej dokładnie dacie zmarła B. C. Jeżeli bowiem zmarła ona w 2001 r., to nie może ona być zaliczana do uczestników postępowania wszczętego w 2008 r. Gdyby natomiast zmarła ona w toku toczącego się postępowania, wówczas zachodziłaby konieczność ustalenia oraz wezwania do udziału jej następców prawnych. W pkt 2 wyroku Sąd działając na zasadzie art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Oznacza to, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (wyrok NSA z dnia 29.07.2004 r., sygn. akt OSK 591/04, ONSA i WSA 2004/2/32). W pkt 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO solidarnie na rzecz J. M., Ł. C. oraz M. C. kwotę 500,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na powyższą kwotę złożył się jedynie wpis od skargi, którego wysokość została określona w §2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 r., nr 221, poz. 2193).